Gezichtjes

 Er stonden nog twee gezichtjes in de wacht. Allebei gevonden door Ferrara. Het eerste gezichtje spreekt voor zich: 

Over het tweede zegt Ferrara: 'De aardappel voor ik de scheve lach van zijn gezicht schraap'.  Ze zégt het ook altijd zo grappig. 

Het volgende gezichtje komt van Annelies. Twee foto's, één gezichtje. Ik toon twee foto's om te laten zien dat Annelies heel erg goed keek tijdens haar wandeling in Sauerland. Ik weet bijv. zeker dat ik het gemist zou hebben:

De laatste voor deze ronde is van Stef van SC Collections. 'Weer een glasbak', zegt Stef, 'maar deze is echt anders dan de vorige' :

En de allerlaatste is Maria. Ik zag haar aan het werk in ons hotel in London. 

Dat was het weer voor deze keer. En als altijd: Blijf speuren, mensen. bettievdgriend@hotmail.com 

Rood

 Dit blogje had ik ook al gemaakt. Ik was nog lang niet klaar met London. 

Er was zoals altijd veel rood in London. Natuurlijk de brievenbussen en de bussen. Nog steeds de rode telefooncellen. En een dame als wacht (met rode strepen) zag ik niet eerder.  

Ja, echt veel rood

En de volgende foto laat ik maar even iets groter zien. Want dat was echt leuk om naar te kijken. Meestal zie je  veel te veel mensen zich in een rode telefooncel persen (of er op),  of gekke bekken trekken. Maar deze vrouw nam de tijd om uitgebreid te poseren. Ik denk voor haar geliefde, niks professioneels of zo. Haar blote buik moest er ook op. Maar voor mij niet, ik vond het zo een mooi plaatje

Armageddon Time

 Ik had de trailer gezien en trailers zien is erg gevaarlijk blijkt. Want nu wilde ik de hele film zien en dat gebeurde de laatste tijd nog al eens. Er staan er op dit moment nog twee op onze lijst, allebei vanwege de trailer.  Bovendien, in deze film speelde Anthony Hopkins een grote rol en naar hem kijk ik heel graag. 

(Iemand vroeg me laatst of ik het niet duur vond om zo vaak naar de film te gaan. En ja, dat vind ik inderdaad wel duur. Maar mijn man mag als vrijwilliger gratis als er plaats is en ik betaal als vriend van de Cinema 9 euro. Dus  voor 4,50 pp.) 

De film: Ik vond het een goede film.

 Speelt zich af in Amerika,  ten tijde van de verkiezingen die Ronald Reagan won. Een Joods gezin, met twee opgroeiende zoons. De jongste, Paul  is lastig, wil kunstenaar worden en zijn ouders hebben het allemaal niet in de hand. Opa Aaron wel en hij is een grote steun voor en dol op Paul. Dat is wederzijds. Opa (Hopkins dus) beïnvloedt hem positief. Herinnert hem aan het verleden: zijn (opa's) moeder, gevlucht voor de pogroms uit de Oekraine. 

Paul heeft op school en laat ik het nu eens netjes zeggen, een Afro-Amerikaanse vriend: Johnny. Paul en Johnny halen samen van alles uit. Waardoor Paul uiteindelijk op een dure privé-school wordt geplaatst. Johnny die vaak overnacht in het huisje dat Pauls vader ooit voor Paul bouwde, woont eigenlijk bij zijn oma, maar die zorgt al lang niet goed meer voor hem. Zeer beslist de onderkant van de samenleving. 

Je kan er op wachten, Paul en Johnny komen in grote problemen na de diefstal van een computer. 

Meer kan ik er eigenlijk niet van vertellen. 

Het verhaal is gebaseerd op ware gebeurtenissen, namelijk in het leven van de regisseur James Gray. 

Racisme, daar gaat het over en de giga verschillen tussen de verschillende sociale klassen. Heel mooi weer gegeven in de tijd van toen en met inderdaad een prachtige Antony Hopkins. 

Leuk maar raar

 Ik heb een bijzonder duf en raar morfine-hoofd en bloggen lukt echt niet. Maar daarnet bedacht ik ineens dat ik nog een paar blogjes op voorraad had. Nooit meer aan gedacht. Dit is het eerste.

Ps: Ik lees wel bij jullie hoor, maar reageren is echt te veel van het goede

 

Voor we naar de film gingen namen we eerst een kopje koffie. 

(Ja, ja, ik drink nog steeds koffie, maar dit terzijde).

Ik vond het zo schattig, dus ik bedankte het meisje dat het had gemaakt. 'Ik heb dan ook extra m'n best gedaan, mevrouw', zei ze. 'En ik hoop dat u fijne feestdagen hebt!'. 

Het was in het restaurant in hetzelfde gebouw waar onze cinema zit en daar gingen we naar toe. 

Een goed begin is het halve werk zeggen ze wel eens, toch? 

Nou we hadden een uitstekend begin  hoor, we bleken de enige bezoekers te zijn en dat vonden we toevallig erg leuk. 

Helemaal alleen in de zaal, midvoor op de achterste rij. Omdat mijn man vrijwilliger in de cinema is, sprak hij af met de dienstdoende collega dat hij zelf de film wel aan zou zetten en dat zij het inleidende praatje wel over mocht slaan. Kijk zo ziet het gebouw er  uit, deze superfoto zie je een hele tijd en ik kon gewoon gaan staan om een foto van de foto te maken.

Al die lege stoelen voor je:

We konden gewoon hardop tegen elkaar praten, we konden even op de telefoon kijken hoe laat het was. Mijn man kon een heleboel keer  hardop vragen of ik nog wakker was. Ik ben een paar keer gaan staan. Heel gek. allemaal.  Maar leuk

De film die we zagen was deze: 

En daar zal ik het morgen nog even over hebben

Even een berichtje

 Om te beginnen dank voor alle lieve kaartjes en wensen. En verder kost een simpel stukje typen erg veel inspanning dus hier blijft het even bij. Ik lig in bed en kan ook eigenlijk niks anders. Naar de wc gaan is echt een kwelling. Trap af: no way. Dus ook geen foto gemaakt van rug en pols. Ik denk niet dat er iets gebroken is en de fysiotherapeut (die gewoon aan huis kwam, hoe fijn is dat), heeft me vandaag heel goed bekeken en denkt het ook niet. Hij denkt wel dat het nog een tijd gaat duren.  Wat heb ik trouwens een geluk met mijn man die alles voor me doet. En hij wordt niet eens chagrijnig van mijn gekerm en gezeur.  Echt!! Wat een held.

Zo: update genoeg!

Pech

 Oudjaarsavond brachten we door bij vrienden. Heerlijk gegeten, erg gezellig. Maar ik was moe en we besloten met elkaar dat we niet verplicht waren om twaalf uur af te wachten. Ook het vuurwerkgeknal en gedoe onderweg een beetje voor zijn dachten we. Onze fietsen stonden in hun garage en dat is er zo een waarbij de deur met een druk op een knop langzaam naar boven open gaat. Ik wilde net mijn fiets pakken toen die deur weer naar beneden viel tegen mijn hoofd. Niet eens hard, maar ik schrok en viel. Pols en rug wist ik . Pols en rug. En nu lig ik in bed met zware medicatie van de weekendhuisartsenpost. Voorlopig geen geblog!

Mag het licht uit

Zaterdag was dus echt de sluiting van het Westfries Museum

Daar was weer iets voor bedacht hoor, zo bijzonder. 

Om vier uur ging het museum die dag dicht voor het publiek. Een uur eerder dan anders. 

De vrijwilligers en de medewerkers waren uitgenodigd om die dag aanwezig te zijn om vier uur in de Tuinzaal. En dan, zo stond het in de uitnodiging, 'dan is het museum nog één keer voor jou. Maak je eigen nostalgische tour door het gebouw en haal herinneringen op met andere collega's'. 

Om vijf uur gaan we naar buiten en verzamelen op de Roode Steen, dat is het grote plein voor het gebouw. Daar zal de directeur kort spreken  en dan worden onder de klanken van het nummer 'Mag het licht uit' van de Dijk, de lichten in het museum een voor een gedoofd. 

En als alle lichten uit zijn wordt het museumhek op slot gedraaid.

Tenslotte: Tijd voor een oliebol en een toost op het oude en het nieuwe Westfries Museum en om zes uur wordt 'het museale Oud en Nieuw' afgesloten in de Tuinzaal en de museumtuin. 

Is dat niet prachtig? 

Ik wens iedereen een licht nieuw jaar!

Gezichtjes

 Dit gezichtje zag ik in London:

En Ferrara stuurde er nog drie. 'Dit jaar nog even afsluiten met een aantal gezichtjes, beginnen we in 2023 met een schone lei', schreef ze. 

En dat vond ik een prima idee! 

Het eerste: 'Een wakend oog in Alkmaar'.

Vervolgens: 'Dit zag ik omdat een doosje met filters omgekeerd in de kast stond'.

En tenslotte: 'Het laatste gezichtje keek me aan toen ik een voorraadje lijm aanlegde om de kerstkaarten te plakken. Persoonlijk vind ik dit de leukste'.

Ze zijn weer heel goed gespot, Ferrara. Dankjewel,  ze zijn alle drie erg leuk en origineel. 

Dit was het weer voor deze keer. En zoals altijd: Blijf speuren mensen, ook in 2023. bettievdgriend@hotmail.com 

Laatste 'werkdag'

 Vandaag is mijn allerlaatste reguliere werkdag in ons Westries Museum. 

'Wat jammer dat dit prachtige museum gesloopt wordt', schreef een bezoeker in het gastenboek. 

Pfff, fijn dat hij of zij het prachtig vond, maar gelukkig wordt het museum niet gesloopt. Toch, een verbouwing/vernieuwing van tweeënhalf jaar is natuurlijk ook niet niks.  En tsjonge, wat ga ik het missen. Echt heel erg.

Het zal vandaag een drukke dag zijn wat bezoekers betreft. Dat komt doordat het vakantie is, omdat de toegang gratis is de laatste weken en doordat veel mensen ook echt even afscheid komen nemen. 

Zelf was ik al een keer terug gegaan om foto's te maken. En deze week kwamen onze kleindochters met hun ouders ook nog een keertje kijken. 

Ze kregen een klein privé-rondleidinkje en vonden het leuk. Hier staan ze bij de kruiden te kijken en te ruiken in de V.O.C.-zaal. 

Natuurlijk werden er ook selfies gemaakt op de plek waar je selfies kon maken en Anna was voor even Dirkje.

Jarig

Vandaag precies zeven jaar geleden werd dit kind geboren. Odin.  Veel te vroeg, heel klein en heel lief. Dat laatste is niet veranderd. 

Uit elk levensjaar een foto en wat een ontwikkelingen zie je dan. Wat maakt zo'n mensje veel mee. 

En wij... wij maakten het deels ook mee en  genoten. Volop. 

Van harte gefeliciteerd, grote jarige. 

' Tot straks', zo eindigde dit blogje. Maar dat gaat helaas niet door. De jarige is ziek. Iedereen in zijn gezin is ziek. Da's niet fijn als je zeven wordt. Maar van uitstel komt geen afstel!!! Echt niet!