Mafia

 Omdat we niet meer vliegen en Sicilië nogal ver is, gingen we met een busreis. Daar heb ik nog wel wat over te vertellen hoor. 

Maar dat we veel te kort in Palermo waren, dat is zeker en dat zeg ik nu maar meteen. 

Pas toen we de stad uitreden op weg naar het volgende hotel, zag ik deze mural: 

Foto gemaakt vanuit een rijdende bus en ik zal je zeggen, dat valt niet mee. Dus niet een beste foto. Maar doordat ik,  gezien ons verleden,  altijd wel geïnteresseerd ben gebleven in Sicilië, wist ik wel meteen wat ik zag. 

Dit zijn Giovanni Falcone en Paolo Borsellino. De namen had ik niet paraat die heb ik dus opgezocht. Maar de gebeurtenissen weet ik nog heel goed. Falcone en Borsellino zijn beiden vermoord in 1992. Ze trokken als rechter en officier van justitie op tegen de Maffia (Mafia in het Italiaans) en hebben dat een paar maanden na elkaar met de dood moeten bekopen. Helden waren het, zonder enige twijfel.  

De mural (murale in het Italiaans) is gemaakt door twee Siciliaanse kunstenaars: Rosk en Loste. Zij gebruikten een foto van een bekende fotograaf, maar die foto mag ik niet gebruiken. Jammer, want dan kon je het nog beter zien. 

Het gáát me echter vooral om het feit dat zo'n murale niet een alleen een mooi kunstwerk is, maar ook een stuk belangrijke Italiaanse  geschiedenis vertelt. Siciliaanse geschiedenis moet ik zeggen, want de Maffia en Sicilië zijn natuurlijk met elkaar verbonden.

Dat bleek eens te meer toen we aankwamen bij het volgende hotel. Op de weg naar boven, waar onze bus niet verder kon,  zagen we meteen weer een mural. 

Ik had eigenlijk niet zo'n idee waar ik naar keek. 

Wel dacht ik dat het te maken had met het vrije woord. Het recht om te kunnen schrijven wat je wil schrijven. 

Een hand die een pen vasthoudt. Een arm  die vastgegrepen wordt. Een schietgebaar...

Deze foto hiernaast maakte ik bij vertrek, toen zag ik pas wat er op stond. 

A Giovanni Spampinato. 

Ook nog een tag maar die was niet te lezen. 

Natuurlijk heb ik gegoogeld op de naam Giovanni Spampinato. 

Hij bleek een onderzoeksjournalist te zijn en ook vermoord. In 1972. Maar de murale was nog niet zo oud. Er wordt nog steeds onderzoek verricht. 

Spampinato onderzocht een bepaalde moord, met sporen naar justitie en banden tussen de Mafia en neo-fascistische groeperingen. Hem werd voor altijd het zwijgen opgelegd. Hij was 26 jaar oud. 

Linking to Sami's Colourful World. 

Sicilië

In 1976 was ik met mijn toenmalige vriend op een rondreis naar en door Griekenland. 

Een groepsreis was dat,  met een vrij simpele formule: Je gaat met de bus naar het land van je keuze. Overnachten op campings. Sindbad, zo heette die reisorganisatie zorgt voor het vervoer,  de campings en de tenten. Vervoer heen en terug en onderweg. Terug vlieg je.  

En Sindbad zorgt voor een reisleider.

Stel je niet teveel luxe voor. Je sliep in kleine tweepersoonstenten.

Maar de reisleiders waren fantastisch en je zag en leerde ontzettend veel in drie weken. 

Dan ging je bijvoorbeeld in de morgen heel vroeg naar een bepaalde plaats. Je kreeg uitleg. 

Ik herinner me dat we bij nacht en ontij naar Delphi gingen. Want later op de dag zou het te druk of te warm zijn.  Vaak 's middags ook nog iets of 's avonds en tussendoor en de rest van de dag kon je doen waar je zin in had. Uit eten gaan, of juist niet. Zwemmen of niet.  Beetje wandelen, gezelligheid met de groep. En ik vond mijn man toen al hartstikke leuk!!!! 

Mijn verkering ging uit. Maar de groep was zo leuk geweest, dat we na die vakantie wat contact hielden. 

In 1977 zeiden een paar mensen van die groep tegen mij: 'We gaan dit jaar naar Sicilië,  ga je mee? Frits gaat ook mee'. 

En tegen Frits zeiden ze:  'We gaan dit jaar Sicilië,  ga je mee? Bettie gaat ook mee'.

Dat deden we allebei, we gingen mee, maar we wisten het niet van elkaar. Dus dat was een verrassing. 

We hadden het wederom erg leuk met ons allen, maar Frits en ik hadden het samen nog véél leukerderder. 

We werden op elkaar verliefd op Sicilie en in Rome en Napels en Pompei. 

Twee jaar later zijn we getrouwd. Dat is deze zomer vijfenveertig (45!) jaar geleden en nu leek het ons zo mooi en zo passend ook,  om nog een keer terug te gaan naar dat eiland waar het begon. Nou en dat hebben we dus nu gedaan. 

We gingen terug. 

Op de foto zie je Frits zo'n Sindbadtentje opzetten. Om precies te zijn de tent van mij en mijn tentgenote. Hij was toen al zeer behulpzaam. 

Achteraf best raar. Als je alleen was, werd je gewoon ingedeeld met iemand in zo'n tentje. Moest je maar hopen dat het klikte. Mijn tentgenote toen was leuk gelukkig. Maar ik zou verhalen kunnen vertellen, haha. We zijn later nog vaker met Sindbad op vakantie geweest.  

En op het bankje zie je Frits rechts en ik zit links. De mensen tussen ons in waren leden van de groep. 

(In de Coronaperiode heb ik heel veel foto's gedigitaliseerd of weggedaan. Maar niet die van die vakantie. Het waren er trouwens niet veel, het ging nog met een rolletje).

Wordt vervolgd

 

Als je nou deze foto ziet, dan krijg je meteen al een idee van waar we waren toen we niet zelf konden stemmen,  donderdag jl. 

Of niet? 

Nog maar eentje dan: 

Zo wordt het steeds duidelijker lijkt me. Ik heb er nog twee:

En de laatste foto, maakt het nog duidelijker denk ik. Ja hoor, we waren in Italia. In Bella Italia. 

En daar ga ik het de komende tijd nog wel een keer of wat over hebben, hahaha. Wordt vervolgd!

Ps. We zijn weer thuis inmiddels. Ik roep nooit zo om dat we weg zijn.

Europees parlement

 

Het is gek, maar als het over het Europees Parlement gaat, moet ik altijd even nadenken.

Ik weet niet hoe dat komt. 

Misschien omdat er toch wel vaak een naamsverandering is geweest en ook steeds nieuwe landen die mee gingen doen. Op een of andere manier lééft het niet zo voor mij. 

Maar ik ben een braaf meisje en dus wilde ik sowieso stemmen. Ook omdat ik het belang zie.

Of eh...  stemmen? Nou, bij wijze van spreken dan, want wij waren er niet gisteren. Mijn man en ik hebben onze stem aan onze jongste zoon gegeven. 

Hij mocht namens ons stemmen wat hij wilde. Ik ben er van overtuigd dat hij wist wat wij per se NIET zouden willen.

(T)je

 

We zien hier een wc-tje. Geplaatst op de Snoek(jes)gracht. 

En ik plaats deze foto vanwege de verkleinwoorden die werkelijk te pas en te onpas worden gebruikt. Vind ik.

In de trein werd laatst  omgeroepen dat de trein zou aankomen op perron(netje) drie. En ik hoorde me zelf op de vraag of ik een koffie(tje) wilde,  antwoorden dat ik liever een thee(tje) nam. 

Ik zei dat spottend hoor want ik vind het irritant, maar ik ben misschien wel de enige. 

De dingen die voorbij gaan

 Mijn moeder heeft in haar leven (1911- 2004) veel dingen gezien en/of meegemaakt die er voor het eerst waren. Bijvoorbeeld de computer en de balpen. De koelkast, de centrifuge, de lopende band, penicilline. 

En zo kan ik nog heel lang doorgaan. Ook nog zaken die al wel uitgevonden waren maar nog niet massaal in gebruik. 

Ik heb het idee dat die aanwas van nieuwe dingen ook in mijn leven doorging en gaat. 

Maar nu zat ik te denken over zaken die (bijna)  verdwenen zijn en die niemand zich meer herinnert straks. 

Zo heb ik een tijdje geleden onze kleinzoon uitgelegd wat dat ding in de schuur toch was. 

'Wat is dat oma?' 'Een mattenklopper, jongen'.

En verder denk ik aan de kolenboer en de voddenman. Aan de stoppenkast. Aan sokken stoppen. Aan foto's met een kartelrandje. De vulpen gaat misschien ook wel verdwijnen. En of er nog mensen zijn die hun fiets schoonmaken zou ik ook niet weten. 

Aanvullingen, jullie? 

IJscadeautje

 

Toen ik laatst een paar keer een gastles had gegeven op een basisschool, was er nog een afsluitende bijeenkomst, voor de scholen die mee hadden gedaan. Met een prachtige balletvoorstelling. Dat was al heel bijzonder. Echt een cadeautje.  Die voorstelling haalde zelfs de Volkskrant. 

En toen werden de gastdocenten ook nog even naar voren geroepen en kregen een extra cadeautje. Dit namelijk, wat je hier ziet. 

Een strippenkaart met maar liefst zes strippen waarmee je een ijsje kon halen. Ik had het nog nooit gezien. 

Ik heb de zes ijsjes gedeeld met mijn man, maar niet eerlijk gedeeld. Hij twee keer en ik ook als we toevallig samen daar waren (het is tegenover de plek waar we af en toe voor het museum zijn) en ik de laatste twee alleen.  

Ik vond het echt een geweldig leuk, lekker en origineel cadeautje. Iets om te onthouden en zelf ook een keer cadeau te doen. 

Dan Kitchener

 

Nou, deze mural in London viel niet te missen. 

We hadden op de laatste dag van ons verblijf een half uurtje over en gingen in de buurt waar we waren een stukje wandelen. 

Dat was in Holborn. 

Ik zag de mural al van verre opdoemen en we kwamen steeds dichterbij. 

Met gevaar voor eigen leven ben ik op zo'n verhoogd stukje weg gaan staan om de foto te maken

Toen had ik nog helemaal niet in de gaten hoe mooi deze is. Later, bij een stoplicht kon ik wel wat dichterbij komen

Hij bestaat eigenlijk uit twee delen. 

Waarbij ik aanteken dat het bovenste deel voor mij minder interessant is. 

Het had me niet verbaasd als deze gemaakt was door twee verschillende kunstenaars.  

Ik herkende de tag rechtsboven niet van een afstand. 

Het onderste deel herkende ik meteen als werk van Dan Kitchener en later zag ik dat het ook zijn tag is. Wat een kunstenaar is die man. 

Hij schilderde dit in 2021. In vier weken tijd!!! En het is de hoogste mural in London. Echt fantastisch om te zien. 

We waren op weg naar Saint Pancras en hadden te weinig tijd over. Altijd te weinig tijd in London. Maar als ik er weer eens ben ga ik als eerste kijken hoe het er mee is. 

Linking to Sami's Colourful World

Gezichtjes

 

Een gezichtje van Els. Knutzels om precies te zijn.  'Eet ik net een boterhamametje, ligt er een banaan bij, met een gezichtje'. 

En Tineke Dieks stuurde dit gezichtje. 'In onze nieuwe badkamer zag ik in een vloertegel dit gezichtje. Vind het net een trillertje'. 

Hahaha, trillertje. Ik snapte het niet, maar er had moeten staan 'trolletje' meldde Tineke desgevraagd. En ja, inderdaad!

'In de prachtige kathedraal in Straatsburg viel mijn oog op de vloer', schrijft  Annelies Pennekamp. 

Dit kleine kwaaie koppie zag ik zelf bij het uitpersen van onze sinasappels. 

'Dag Bettie, wat dit voor voorwerp is weet ik niet maar het lachte mij vanaf de straat toe. Met een vriendelijke groet, Dora'. 

Dank, Dora. Ik weet ook niet wat dit is. Iemand?

Dan een mooitje van Conny:  'Eindelijk ontdekte ik weer eens een gezichtje. Een label aan een nieuw net voor over de bessenstruik keek mij ineens aan'.

En de laatste voor deze ronde is van Marijke. 'Vandaag in de sportschool kwam ik Pinokkio tegen en hij vroeg: doe a.u.b. de groeten aan Bettie. Bij deze, groetjes Marijke'

Groeten terug Marijke en dankjewel. 

Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Wat is nou het mooist aan London?

Echt het allermooist aan London vind ik de combinatie van oud en nieuw. 

En met nieuw bedoel ik dan spectaculair nieuw. Groot, prachtig en opvallend. Als in een supermoderne stad. 

En telkens weer juist die combinatie met het verleden. 

Hier zijn nog een paar mooie voorbeelden, dan begrijp je wat ik bedoel.

En zo zou ik nog een hele tijd door kunnen gaan, maar dat doe ik niet. 

Dit was het voor deze keer. En dan heb ik het niet gehad over dat we naar de oudste tunnel ter wereld gingen, dat we in Tate Modern waren , dat we tussendoor echt veel zagen. Ik heb het niet gehad over het van- alles- wat -winkeltje onder ons appartement met superlieve mensen. Niet dat de fontein het nog steeds niet deed in Russell Square, maar dat er volop eekhoorns zaten. Niet over onze lieve vrienden, niet over waar we gingen eten, niet over...

Maar hopelijk gaan we nog een keer en dan ga ik gewoon weer verder. En ook dan gaan we weer eten bij onze Griek!