Oranje

 

Waarom ineens deze aandacht voor oranje? Mooi oranje is niet lelijk. Ik vind het ook wel een vrolijke kleur

Ik vertel een andere keer hoe het kwam dat de kleur mij ineens opviel. Op heel veel verschillende plaatsen.

Vier gangen

Zondagavond, half zeven, zaten we aan een superlekker diner voor twee. 

 

Dat diner was kort daarvoor bezorgd. Het kwam van een restaurant in onze stad, namelijk Lucas Rive. 

We hebben daar een keer gegeten, het was een restaurant met een Michelinster. 

Of die ster er nog is weet ik niet, Rive is eind vorig jaar helaas overleden en vorige week las ik in de krant dat het restaurant verkocht gaat worden.  

Het viergangendiner was een verrassing van Dirk, onze jongste zoon. 

Die heeft net een huis gekocht, in Amsterdam en in dat huis was veel schilderwerk nodig. (alles, maar dan ook alles was turquoise!)

Maar Dirk moet natuurlijk ook werken en dus heeft mijn man een paar dagen geschilderd daar. 

Als bedank daarvoor was dit diner bedoeld. En ik profiteerde mee.

Er hoefde niet veel aan gedaan te worden en de instructies waren overduidelijk. 

Kijk, zo ziet dat er dan uit:

 

Tjee we hebben echt gesmuld van het voorgerecht:  tartaar van gamba. Van de paddenstoelenbouillon gevuld met ravioli en knolselderij en afgemaakt met een druppeltje lavasolie. Van de rouleau van scharrelhoender met linzen, crème van aubergine en structuren van ui.

En tenslotte van het dessert van cheesecake van caramelchocolade, cranberrie/chocolademousse en een krokant van pistache en gepofte rijst. Ooooh dat dessert...

Het was zondag een grauwe, grijze dag en dit vrolijkte de boel aardig op. 

Ik heb gedurende de hele Coronaperiode geen wijn gedronken. Wijn hoort voor mij vooral bij feestelijke gelegenheden of met andere mensen samen of uit eten gaan.  Maar hier vond ik het echt goed bij passen, dus... 

In een restaurant dien je je te gedragen, thuis ook natuurlijk, maar toch anders. Enfin,  misschien kwam het door die wijn dat ik, geheel losgeslagen, mijn dessert-bordje aflikte. 

Ik hoop niet dat Lucas op ons neerkeek, want tamelijk gênant natuurlijk. 

Tja,  het moet de wijn zijn geweest! 

 

Monday mural

An oldie, seen in Amsterdam. 2018. Amsterdam, my favourite  city in the Netherlands.  Amsterdam, where there are always murals. Always.

Amsterdam where there are always bikes.  Always.  

Would you like to see some? Please have a look, here. These are all photos I took in Amsterdam.

Linking to Sami's  Colourful World.

Muurtje

 Gisteren informeerden een paar mensen naar deze muur. 

 Het is gewoon een klein muurtje op de overloop waar vier deuren en twee trappen op uitkomen. 

Die deuren zijn wit en dat muurtje ook. Er kon wel een beetje kleur bij daar. 

En dus hebben  we al jarenlang kaartjes en folders en posters op die muur geplakt. Geplakt, het is geen prikbord. 

Van theater en films en tentoonstellingen die we bezochten. Dat deden we graag en vaak. 

Ik denk dat er wel drie lagen op die muur zitten. 

En af en toe sta ik er voor en herinner me wat het was. 

Aan die haken, die van een rommelmarkt komen, hangen wat kettingen en armbanden. 

Ik vind dat het er leuk uit ziet, maar het mooist is de herinnering.

Het was nog niet makkelijk,  om de hele muur op de foto te krijgen, moest ik echt op de trap naar zolder gaan staan. Nou ja, je hebt een beeld!

Gebedsplant

 

Lopend langs een nieuw winkeltje in onze stad, genaamd Maison Mien, zag ik deze plant staan. Buiten. 

Ik heb momenteel een ontzettende behoefte aan groen in huis en ik vond dit een mooitje. 

Pas daarna zag ik een bordje erbij: Gebedsplant

Een gebedsplant, dat vind ik dan leuk. 

De dame van de winkel, misschien wel Mien herself, had het erg druk en ik wilde buiten afrekenen, dus ik had niet veel tijd om wat te vragen.

Ook niet echt nodig, je kunt alles opzoeken en dit dus ook

De plant heet gebedsplant  omdat de bladen  overdag horizontaal zijn, zoals op de eerste foto. Maar 's nachts vouwen de bladeren zich, in verticale richting. Een beetje te vergelijken met biddende handen.  

Voor de tweede foto heb ik de plant tijdelijk boven in het gangetje gezet, waar het donker was. Toen we naar bed gingen en ik het licht aan deed,  zag ik dat het hele verhaal klopte. 

Het schijnt ook nog een gezonde plant te zijn qua luchtverversing. En makkelijk in de verzorging. En dat alles voor 4,95!

Ps: Kijk ook nog even naar de avocado van mijn man op de eerste foto. Die doet het heel goed!

Keep Calm and Carry on

 

Na vele jaren Postcrossing heb ik een hele verzameling Keep Calm and... kaarten. Je ziet hier een deel. Grappig al die kaarten bij elkaar.

In 1939 vond de Britse regering, met het oog op de dreiging van een oorlog, het op z'n minst noodzakelijk  het moreel van de Britten op te krikken,  dan wel hoog te houden. De fameuze Britse stiff-upper-lip moest wel blijven, ook als de omstandigheden zouden veranderen. 

Er werd een campagne gestart en er werden posters ontworpen. Twee en een half miloen posters. Ze werden nog niet meteen gebruikt, maar ze waren er dan maar vast. 

Er waren drie verschillende uitvoeringen en van die drie is de poster Keep Calm and Carry On, het meest bekend geworden. 

Veel waren er niet over, maar wel een paar. Een winkelier vond er eentje, vele jaren na de oorlog. Hij vond de tekst sterk, lijstte het exemplaar in en hing het bij de kassa in zijn winkel. Dat sloeg zo aan, er was zoveel belangstelling,  dat hij de poster liet drukken. Een heel groot succes. 

Als je vandaag de dag in London bent, zie je het citaat voortdurend en niet alleen op posters. Ook op kopjes, kalenders, enfin, noem maar op. Zelf heb ik een rode beker met de tekst. Ik gebruik hem dagelijks.

En niet alleen in London hè.  Want deze kaarten kreeg ik allemaal via Postcrossing, van over de hele wereld. Mijn laatste twee aanwinsten laat ik nog even apart zien.

 

 

Een briljant idee

 Twee dingen vielen daarnet samen. Mieke, die vroeg hoe je een filmpje moest plaatsen hier op Blogger. Ik had geen idee. En dacht ik ga lekker mee kijken naar de antwoorden die Mieke ongetwijfeld gaat krijgen.

Toen bedacht ik welk filmpje ik dan hier zou willen laten zien als ik het kon. En dat was toevallig een geweldig leuk filmpje. Maar dan moest het wel vandaag. Het gaat over Sint Maarten en om dat nou morgen pas te laten zien, dat is snoepen na de maaltijd, toch?

Dus ik probeerde het op mijn oefenblog en het ging eigenlijk echt heel simpel.

Eerst even over Sint Maarten. Ik was al heel erg te spreken over het feit dat er in de straat van mijn kleindochters geen Sint Maarten zou worden gelopen. 

Ik heb een hoop gezeur gelezen over zielige kinderen. Nou, Nederlandse kinderen zijn echt niet zielig als ze geen snoep kunnen ophalen hoor. Absoluut niet. Hier  bij mij is trouwens ook niemand aan de deur geweest. Ik zou niet hebben open gedaan. 

Wat ik leuk vond, was dat er mensen waren die zeiden: dan vieren we het wel in maart en dan noemen we het Sint Maart. Ook een oplossing die ik op verschillende plaatsen las. Echt leuk!

Onze dochter had ook een idee, een briljant idee mag ik wel zeggen. En dat idee, zie je op dit filmpje: 

Gewoon thuis Sint Maarten lopen, te beginnen bij de wc. Reken maar dat mijn kleindochters plezier en snoepjes hebben  gehad. In het donker, mét hun lampion! En zingen maar. Welkom in de wc!

Alles voor jou

 

Jaren geleden las ik al eens een boek van Liane Moriarty. Ik vond dit,  net als het boek van toen, een lekker tussendoortje. 

Het verhaal: De hoofdpersoon is hypnotherapeut. Ze heet Ellen en hoewel ze heeft moeten vechten voor haar beroep, veel mensen vinden het maar onzin of zijn bang voor hypnose, is het gewoon een erkend beroep geworden. Artsen verwijzen hun patiënten door naar Ellen, behalve haar eigen moeder die ook arts is.  Die vindt het  allemaal onzin. Die moeder heeft trouwens zo haar eigen problemen. 

Ellen wordt verliefd op Patrick, een weduwnaar met een zoontje en zelf heeft ze ook al een leven achter zich. 

We maken verder kennis met haar vriendinnen. En met haar cliënten (niet patiënten). 

Ellen is wel het een en ander gewend vanuit haar werk, maar een vriend die gestalkt wordt door zijn ex... dát had ze nog niet eerder meegemaakt. Toch is het echt waar.  Ellen vindt het eigenlijk wel interessant en zou de stalkster wel eens willen ontmoeten. Wat ze niet weet, is dat ze haar al hééft ontmoet.  Ze ontdekt dat die ex, die stalkster, ook een van de mensen is,  die ze probeert te helpen in haar praktijk. En dat is een heel vreemde situatie. Die uiteraard leidt tot een confrontatie...

Wat ik zeg: een lekker tussendoortje. Of eigenlijk een tussendoor. Want 450 blz. 

Ik wil mijn lampion

 Ik stond net klaar om een foto te maken van dit bordje, toen er pal aan de overkant van de straat een luid gejammer klonk.

IK WIL MIJN LAMPION!

Ik keek en zag een kleine kleuter, die nog net niet stond te stampvoeten. 

'Wat is er nou allemaal aan de hand?, vroeg haar moeder die ook nog een kind in het voorzitje had en de deur nog dicht moest doen en...

IK WIL MIJN LAMPION!

'Ja',  suste de moeder, 'ja, die nemen we ook echt mee naar school hoor'.

IK WIL HEM VASTHOUDEN

Nee, dat gaat niet want als-ie dan valt is-ie meteen stuk

Hevig gesnik. 

Het meisje kreeg haar zin niet en de moeder bleef uiterst kalm, ik had graag voor haar geapplaudisseerd. 

Maar ja, ik moest die foto maken. Die was echt zeer toepasselijk:

Echt gebeurd,  gisteren, 10-11, de dag voor St Maarten

Windstil

 Wat was het heerlijk weer hè, de afgelopen twee dagen. Zondag waren we al vroeg aan de wandel. Niet zo vroeg als tijdens de eerste lockdown, maar toch waren we om half acht de deur uit. 

Het was zo stil en zo mooi. Er was niet eens wind en dat maak je hier maar zelden mee. Volkomen glad water in de sloten. 

 

En de opkomende zon er ook nog eens bij natuurlijk. 

We namen weer eens de lange wandeling, die is ongeveer 13 kilometer. 

En ineens, vast ook door die windstilte, zagen we allerlei weerspiegelingen. Weer zoiets . Als je er eenmaal op let zie je het voortdurend. 

Bij deze boerderij vond ik het het allermooist

En dat terwijl het niet eens het mooiste stukje van de wandeling is. Sterker nog, als we eenmaal voorbij deze boerderij zijn, dan wordt het pas echt fraai. De boerderij zelf heeft wel wat restauratie nodig. Grote gaten in het dak. Nog een foto van de andere kant

 

 Enfin, zo zie je maar weer. Er hoeft niet eens iets heel bijzonders te zijn om te kunnen genieten