Liefdesslotje

Jaren geleden, waarschijnlijk nog op mijn vorige blog, schreef ik over slotjes die ik aan een brug in Rome zag hangen. Of was het Parijs? Ik weet het niet meer.
Wel weet ik dat ik toen probeerde achter de oorsprong te komen en dat het een boek en een film waren die deze rage veroorzaakten. Omdat een verliefd stel dat deed in de film.
Ik vond het erg leuk en de bedoeling is duidelijk. Je hangt een slotje op en gooit het sleuteltje in de rivier. Symbool voor onverbrekelijke liefde.
Sinds die eerste keer zag ik aan vele bruggen, in vele landen, slotjes hangen.
Wij hebben het zelf ook een keer gedaan. In London uiteraard.
De volgende keer dat we in London waren, was het slotje verwijderd. Maar ons sleuteltje ligt vrijwel zeker nog op de bodem van de Thames.
Op de brug over de Rijn, in Keulen was het echt prachtig. Zo veel slotjes en aan allebei de kanten.

Je kunt de brug aan de ene kant oplopen, genieten van het uitzicht en de slotjes en aan de andere kant weer oplopen en dan is het uitzicht nog mooier.
De slotjes zijn bevestigd aan een soort ijzeren hekken, die er erg stevig uitzien. Blijkbaar is de brug nog veilig genoeg en worden de slotjes hier nog niet weggehaald.
Zoals in Amsterdam en in Parijs wel gebeurde, uit veiligheidsoverwegingen.

Jana en Amadeus kozen indertijd wel een prachtige datum om hun slotje op te hangen. Wat zou ik graag weten hoe het ze vergaan is in de afgelopen acht jaar.
Maar ja, slotjes met een adres zie je niet...

Keulen, Köln, Cologne

Het eerste dat me te binnen schoot als ik aan Keulen dacht, was een Keulse pot. Vanwege het dwergenpaartje Piggelmee dat in een Keulse pot woonde.

 't Waren heel, heel kleine mensjes 

En ze woonden, vrees'lijk lot, 

Want ze hadden heel geen huisje, 

In een oude keulse pot. 

Nou, ik heb inderdaad wat keulse potten gezien en wel op een rommelmarkt langs de Rijn

Zelf heb ik ook een keulse pot, mét een geranium er in.
Waar ik verder aan dacht was de Rijn.
Ik wist dat Keulen aan de Rijn ligt en dat mag een wonder heten, want ik ben tamelijk goed in plaatsen, maar niet in rivieren.
Nou de Rijn zag ik ook natuurlijk. We wandelden langs de Rijn en niet alleen voor die rommelmarkt.

Kijk, de Rijn en de brug en de dom op één foto. Die dom, daar wist ik ook van.

Tenslotte dacht ik aan eau de Cologne. Heel lang heb ik niet geweten dat Cologne Keulen betekent. Ook toen ik al lang Frans had geleerd besefte ik dat niet.
Eau de Cologne vind je in bijna alle winkels die souvenirs verkopen en ook in heel wat speciaalzaken.
Vooral 4711 natuurlijk. Maar ook andere geuren

4711 was vroeger toch echt een geur voor oude mensen, vond ik.
En nu... ik vind het heerlijk. Denk dat dat aangeeft dat ik inmiddels zelf oud ben.
Als herinnering aan mijn schoonmoeder heb ik al heel lang een leeg, klein flesje in mijn bureautje staan.
En die andere geuren... nou matig, heel matig. Ik heb wat afgesnuffeld, maar nee, 4711 beviel me het best.

Over een reis naar Parijs en een plakboek

Op de middelbare school, in de vijfde klas, hadden we DE GROTE REIS. Die ging in ons geval naar Parijs.
Het was iets waar ik me al jaren op had verheugd. En het was ook echt super leuk, ik heb er zeer goede herinneringen aan.
Ik vond in een oud plakboek het programma van die reis. Je ziet het hierboven.
Het plakboek op zich is trouwens ook erg leuk om te zien

Met een paar persoonlijke aantekeningen erbij is het super om weer te zien. 
Ik lees naar welke film we gingen, in de Cinémateque en dat ik Ricard (een anijsachtig drankje) heel smerig vond: bocht.
Dat ik blijkbaar verdwaald was in het Louvre en dat we naar iets gingen waar ik geen enkele herinnering aan heb, Palais de la Découverte en dat we daar blijkbaar op knopjes mochten drukken.
Natuurlijk zagen we la Tour Eiffel en de Notre Dame en zo en dat heeft vast indruk gemaakt op mij, als beginnende reiziger.
Maar wat ik me nog echt herinner, is een bezoek aan het theater Bobino, waar we een optreden bijwoonden van de zanger Hugues Aufray. Volgens mijn aantekening zat ik op de jas van JW zodat ik wat kon zien.
Ik moet lachen om mijn slotaantekening bij  de terugkeer in Nederland:  'Vous voyez la bas toute la famille Verdonk'.
Monsieur Verdonk was onze leraar Frans en blijkbaar was zijn familie aanwezig om hem in te halen.
Bijna vijftig jaar geleden dit. Niet te geloven.

Ik denk er nog wel eens aan terug,  als ik lees over de reizen die tegenwoordig op scholen worden gemaakt. He-le-maal naar New York bijvoorbeeld.
De keuzes die die kinderen tegenwoordig moeten maken.
Wij hadden niks te kiezen. Het was Parijs en anders niet en dat was geweldig.
En dan de ouders die toch flinke bedragen zullen moeten ophoesten.
Bij onze eigen kinderen viel het nogal mee. Eigenlijk weet ik niet eens meer waar zij naar toe gingen. Wel dat ze in Gym 2 naar Xanten gingen. Vanwege de Romeinse overblijfselen aldaar.
Altijd heb ik gedacht dat Xanten vlakbij Keulen lag en dat ik daar zelf ook nog eens naar toe wilde. Jarenlang!

En nu... ik bén in  Keulen en Xanten ligt helemaal niet in de buurt. Foutje.
Moet ik gewoon nog eens!

Blokken en Erna Gianotten

Kijk, zomaar gekregen van een collega met grote zoons. Dat is toch echt superlief.
De tweeling speelt ermee, ze kunnen al een aardig torentje bouwen hoor.
En dat is natuurlijk weer erg leuk om te zien.

Verder vond ik gisteren, nog nadenkend over het boek van Erna Gianotten, een gesprek met de schrijfster. Als je het boek gaat lezen, is het best leuk om haar verhaal te horen en ook om haar te zien. Leuke vrouw!

Mijn moeder Barbera

Ik neem de tekst over van de achterflap. Omdat ik het niet beter kan verwoorden.

'Je moeder blijft in zekere zin altijd een raadsel voor je . Hield mijn moeder van mijn vader? Was er een andere man in haar leven- want van wie kwam het boeket rozen dat bij haar begrafenis bezorgd werd? En wat stond er in de dagboeken die ze verbrand had?
Erna Gianotten gaat op zoek naar de echte Barbera. Ze put uit haar eigen herinneringen, uit haar moeders dagboeken, een stapeltje brieven en gesprekken met familieleden. Zo ontstaat een verhaal over een kinderrijk gezin in de twintigste eeuw.'

Ik heb zelf altijd een beetje spijt dat ik over sommige dingen nooit gepraat heb met mijn moeder. Bij mij waren er geen dagboeken. Ook heel weinig familieleden en helaas geen broers of zussen. 
Wél (liefdes)brieven, maar die heb ik verbrand zonder ze te hebben gelezen. Omdat mijn moeder dat niet wilde. Dat kon ik me voorstellen dat ze dat niet wilde, dus ik heb ze verbrand. .
Daar was en ben ik tevreden over,  maar toch heb ik daar ook een beetje spijt van. Mijn moeder had best een boeiend leven en ik heb te weinig gevraagd.

Misschien daarom dat ik zo'n boek als dit, heerlijk vind om te lezen. De moeder van de schrijfster is een nogal progressieve vrouw vind ik en hoe zij omgaat met haar kinderen, haar man, met dood en verlies, geluk en narigheid, dát vind ik faschinerend!

Lezen, boeken, kaarten

Zoals jullie misschien weten, doe ik aan Postcrossing. Nog steeds en ik heb er ook nog steeds veel plezier in.
Je stuurt een kaart en je krijgt er eentje terug van totaal iemand anders. Dat is het idee. Soms krijg je een lelijke kaart, maar dat gebeurt niet zo heel vaak. En trouwens ik ben ook blij met een lelijke kaart. Echt!
Je kunt opgeven naar welk thema je voorkeur uitgaat, maar je kunt nergens op rekenen. Het is niet verplicht iemand een kaart van zijn of haar voorkeur te sturen. Soms is het onderwerp ook gewoon niet te vinden. Het lukt mij ook lang niet altijd.
Mijn preferenties zijn: Roodkapje, Koningin Elizabeth, kaarten die met post te maken hebben, paraplu's en parasols, Inge Look met haar Finse dametjes en kaarten die met boeken te maken hebben.
Van dat laatste onderwerp heb ik er een heleboel ontvangen, die zijn blijkbaar niet heel moeilijk te vinden.

Ik liet laatst al een kaart met een lezende dame zien, van August Macke. Daarna keek ik die verzameling nog eens door en dacht ineens dat het best leuk is om er af en toe wat van te laten zien. Zoals ik ook altijd de Roodkapje kaarten heb laten zien.
Incidenteel deed ik dat al met de boekenkaarten, maar nu wil ik het een vast onderwerp maken.
Want er zitten geweldige kaarten tussen. Kijk maar eens naar de eerste twee:

Paperback Riders heet deze,  'by Owen Smith & the New Yorker'.  Ik vind het een geweldige kaart.
Ik ben meerdere keren in New York geweest, ook in de metro natuurlijk.
En ik constateer:  dit is ook inderdaad fiction. In werkelijkheid werd er wel gelezen, maar voornamelijk de krant.
Nu zal het wel een en al telefoon zijn, denk ik.
De kaart kwam uit Duitsland.

Op de tweede kaart leest een meisje in Anna Karenina. Dat ze dat op de rails doet is een verwijzing naar het boek van Tolstoi. Dat zou ik niet weten, want ik ben meerdere keren in het boek begonnen maar kwam er niet doorheen. Maar de Russische Postcrosser vertelt me dat op de achterkant.
Op de achtergrond zie je Tolstoi zelf afgebeeld. De ontwerper is Anzhela Dzehri. 

Bureau

Mijn man werkte bij IBM.
Eerst nog even kort bij Fokker en daarna de rest van zijn werkzame leven, bij IBM.
Op verschillende locaties.
Hij was pas geleden jarig en onze kinderen gaven hem (en mij!) een etentje, in restaurant Bureau. 
Dat is een restaurant, gevestigd bovenin de voormalige schrijfmachinefabriek van IBM, met uitzicht op twee andere IBM-gebouwen. Alle drie de locaties meer dan bekend terrein.  Aan de Johan Huizingalaan.

Kijk, daar staat hij, mijn man. Op het dakterras van Restaurant Bureau. Uitkijkend over zijn voormalig werkterrein.
Wat een leuk idee, niet? Echt lief bedacht!
Er is werkelijk een fantastisch dakterras, heel groot en met een geweldig uitzicht.
Helaas regende het, maar we konden ons heel goed voorstellen dat je daar zit, uitkijkend over de stad en naar de zonsondergang.
Ik heb me ter plekke voorgenomen nog eens terug te gaan op een mooie dag.
Er was heel veel groen, al zie je dat niet op de foto. Kruiden, die ook in de keuken worden gebruikt.  Ook binnen veel groen.

Binnen was het fijn. We werden verwelkomd door een ober die zich voorstelde en iedereen een hand gaf. Dat vond ik al erg leuk. Soms lijkt het in de horeca of je blij moet zijn dat je binnen mag komen, hier niet.

Ook de andere obers waren erg vriendelijk en voorkomend, vond ik. Onze kinderen waren wat kritischer.
Die vonden het geen goede zaak dat een ober desgevraagd niets kon vertellen over een bepaalde term op de menukaart.
Ik vond het helemaal niet erg, want hij was erg charmant en ging meteen informeren om vervolgens terug te komen met het antwoord.
Hoe dan ook, ik voelde me erg welkom. Misschien ook wel hierdoor:

De ruimte is groot en hoog. In sommige restaurants levert dat qua geluid problemen op, doordat je elkaar nauwelijks kunt verstaan. Maar dat was hier niet het geval.
Er was ook geen achtergrondgejengel. Heerlijk!
Het eten was voortreffelijk vond ik. Echt erg lekker. Met voldoende keus uit vlees, vis of vegetarisch.

We hadden echt een superavond.
De kinderen hadden er best moeite voor moeten doen, het regelen van oppas bijvoorbeeld.
En we werden ook nog opgehaald en thuisgebracht!

Podcast

Podcast... mijn vriendin M.  had al eens vaker gezegd dat het zo leuk is om podcast te luisteren. Maar ik wist helemaal niet hoe en waar.
Tot onze dochter vorige week zei: 'Mam, dat is leuk. Echt iets voor jou. Ik zet het wel even op je telefoon'.
En dat deed ze.
Nou, inderdaad, het IS leuk.
Ik heb nog niet veel ervaring, maar tijdens mijn verplichte wandeling lekker luisteren naar De Grote Harry Bannink Podcast, dat is echt fijn.
Ik kijk ook om me heen hoor, het eerste deel van de wandeling alleen maar.
Maar daarna...
Déze Podcast is gemaakt door Gijs Groenteman.
Hij interviewt allerlei mensen die iets met Harry Bannink te maken hebben gehad.  Heerlijk  om te horen. Uitgebreide gesprekken met af en toe een mooi nummertje er tussen door. Met trouwens ook geweldige teksten. Van Willlem Wilmink bijv. of Annie M.G .
Kortom, er is een wereld voor me open gegaan. En dit is nog maar het begin.

Ik had alleen een probleem met oordopjes. Op een of andere manier past het oordopje niet in mijn linkeroor. Afwijkend oor denk ik, al was ik me daar tot nu toe niet van bewust. Ik heb ook wel zo'n koptelefoon ding, maar ik vind het net zo makkelijk om de telefoon naast mijn oor te houden.

Een nieuwe Roodkapje-kaart en meer fijne post

Roodkapje 119!!! Net als ik denk nu zal het wel eens klaar zijn met de Roodkapjes, komt er toch weer een kaart. Deze keer uit Duitsland. Via Postcrossing. Ja, dan kan mijn dag niet meer stuk.
En dan kwam er een paar dagen later Post (met een hoofdletter) van Ageeth, blogvriendin van het blog Ogenzalf

In een vrolijke envelop, zaten allerlei verrassingen. Kijk eerst maar eens naar dat schattige paperclipje. En wat Ageeth schrijft, dat een papieren groet in onze virtuele wereld goed doet, dat is beslist waar. Post is altijd leuk.
Toen ik jaren geleden begon met Postcrossing, deed ik dat omdat het leuk was om eens iets anders dan rekeningen in de bus te krijgen.
Nu is dat nogal veranderd. Papieren rekeningen krijg ik niet veel meer. Dat gaat allemaal mobiel.  Papieren post daarentegen krijg ik best vaak. Aan mij zal het niet gelegen hebben als de papieren post helemaal verdwijnt.

Enfin, nog maar even niet aan denken.
Twee kaarten zaten er in de envelop. Ageeth denkt echt na over wat bij iemand past en ze leest mijn blog heel goed. De tweede kaart is zelf gemaakt. Zo leuk!!!

Ageeth, heel erg bedankt. Ik was hartstikke blij met je envelop!

Beter spellen

Grm#$4m#pffgr!!!!
Ruim drie weken zat ik al op 100 % goed, bij Beter Spellen.
Vrijdag verpestte ik het door een fout die ik echt belachelijk vind. Niet van mij. Van Beter Spellen! En van de Spellingwijzer Onze Taal.  Wat een onzin!!
Kijk hier ging het om

vraag 11-3-1

Heb je ........  nieuwe bril al gezien?

Renés
René's

Fout.
Jouw antwoord: René's
Het juiste antwoord: Renés

De bezits-s aan het eind van 'Renés' wordt aan de naam vast geschreven.

Volgens de Spellingwijzer Onze Taal (2015) mag het ook met een apostrof, maar dat is niet volgens de officiële spellingregel.

Nu duurt het weer minimaal zes weken voor ik op 100 % kan zitten. Echt onuitstaanbaar, ik was er helemaal chagrijnig van. 

Een fout bij Engels? Jammer, maar helaas.
Bij Frans of Duits? Nou ja, het is ook vijftig jaar geleden dat ik die talen leerde en 100 % zal ik nooit halen. Ik mag al blij zijn met 75 %. 

Bijbel doe ik echt voor mijn plezier. En ik vind het geen enkel probleem om daar in de fout te gaan. Maar Nederlands... Ik was juist zo trots op mezelf. 

Stomme René!! Stomme Beter Spellen site. Getver!!!