Een heerlijke dag

Vaak zeggen we dat tegen elkaar: het was een heerlijke dag. Soms vinden we het zelfs een superdag. En er zit natuurlijk ook wel eens een rotdag tussen.
Maar vorige week zondag was een superdag.
We zouden 's middags om twee uur naar The Book of Mormon gaan, in Carré.  We hadden bedacht  dat we dan 's morgens vroeg al naar Amsterdam zouden gaan en dan lekker daar wandelen tot half twee.
Maar er was gedoe met treinen die niet reden tussen Hoorn en Amsterdam,  dus we moesten met de bus.  We hebben een keer het hele stuk van Amsterdam naar Hoorn moeten staan in de bus en dat is geen doen, echt niet. Dus we gingen nog vroeger, voor de zekerheid.
Helaas regende het zo hard dat van wandelen geen sprake kon zijn.
Dus (never a dull moment) namen we de tram naar het Stedelijk.

Daar begonnen we met een potje flipperen. Hahaha, ik vind dat heerlijk, flipperen.

Ik begin er niet aan, omdat ik zo verslaafd zou kunnen raken, maar hier kon ik het risico wel nemen.
(Het was een project natuurlijk, dit Pinball Wizzard Lab en dat had te maken met het werk van kunstenaar Jacqueline de Jong.)

Verder was er een tentoonstelling genaamd: Chagall, Picasso, Mondriaan en anderen. Kunstenaars in Parijs. 
Het is het verhaal van kunstenaars die zich vestigden in Parijs, zo'n beetje rond de eerste wereldoorlog.
Ik ben geen liefhebber van Picasso, maar zeker wel van Chagall.
En er is veeel Chagall te zien. 
De werken die we zagen, daarvan had ik er veel al eens eerder gezien, soms in het echt.
Nu dus weer  in het echt en het kwam ook echt binnen.
Zo prachtig, zo kleurrijk, zo bijzonder.
Ik heb plichtmatig nog een rondje gedaan, om een indruk te krijgen van wat er allemaal te zien was, maar daarna snel terug naar Chagall.
Zo'n schilderij als dit, kan me ontroeren. Daar sta ik echt met tranen in mijn ogen naar te kijken.

Marc Chagall. Verliefd paar, 1925

Daarna hoefde ik niks meer te zien. Ik was vol!
We liepen op ons gemak naar Carré, door een grauw en grijs, maar (inmiddels) droog en mooi Amsterdam.

Bloem

Ooit heb ik eens een herbarium moeten aanleggen. Zal wel op de Pedagogische Academie zijn geweest.
Ik vond toen dat ik er geen tijd voor had en ik vond het ook zonde van mijn tijd.
Ik verbeeldde me ook dat ik de meeste plantjes wel kende. Gewoon als kind van m'n moeder geleerd.
Ja, ik ging daar  een beetje plantjes zoeken, tssss...Bloem

Het moest toch en toen heb ik het meeste bij elkaar gejat en gekregen, van schoolgenoten.
Daar heb ik nu, zo'n vijftig jaar later, wel spijt van.
Misschien als ik braaf was geweest, was ik wat beter geworden in determineren.

Enfin. Een paar weken geleden zag ik deze plant in Amsterdam.
Voor een grachtenhuis en in een te kleine pot.
Ik moest op tijd ergens zijn en had dus geen tijd om meer om betere foto's te maken. 
Maar ik vond hem zo mooi. Dat kleurverloop...

 En nu zou ik zo  graag willen weten wat dit is. Misschien is-ie heel gewoon, misschien heel bijzonder, ik heb geen idee. Voor binnen, voor buiten?
Heb uitgebreid gegoogeld, maar ik kan het niet vinden. Tuurlijk, vrij stom, weet ik.
Zijn er lezers hier die het weten?

Nog even Zeeland

Nog heel even terug naar Zeeland. Naar de herfst in Zeeland.

We liepen langs het strand, richting het Zwin en toen we daar waren, op de grens van Nederland en België, waren daar ineens een heleboel haiku's te lezen. Op borden.
Haiku's, dat zijn eigenlijk kleine gedichtjes. Van drie regels. De eerste regel heeft vijf lettergrepen, de tweede regel zeven en de derde regel weer vijf. De dichtvorm is afkomstig uit Japan.
Ik kan me goed herinneren dat ik het vroeger vaak gedaan heb met mijn klas. Haiku's maken en erbij tekenen. Of andersom.
Dat, of elfjes. Het had allemaal met taal te maken en ook een keer met Japan vanwege een Japanproject. En soms waren de resultaten erg leuk.
De haiku's die we hier zagen, hebben met de natuur hier in Zeeland te maken.

Deze bijvoorbeeld, vond ik wel erg goed passen bij de foto die ik, even daarvoor, op het strand had gemaakt.
Hedwig Verleyen heeft zich niet helemaal aan de vijf-zeven-vijf regel gehouden. Maar ik heb gelezen dat dat mag. Jaap Boekhout hield zich er wel aan. Tel maar!

Five loaves and two fish

A few years ago, I wrote about the watertower of Oostburg (Zeeland, the Netherlands). Click
A friend then told me about other work of the artist: Johnny Beerens. Other work, quite close to the watertower, in another village: Breskens. I had not seen that other work at the time. Last week we were in Zeeland for a few days and I did not miss it this time. Please have a look:

The painting refers to one of the miracles of Jesus: 'Feeding of the 5000'.  Fivethousand people and only five loaves and two fish. That proved to be enough.
The building is an old grain silo, situated in the harbour of Breskens.
Bread and fish, the silo and the harbour

Linking to Colourful World

Zeeuws meisje

Nog steeds als ik iets hoor of zie over een Zeeuws meisje, denk ik aan die stomvervelende margarine-reclame.
Die van  'Ons bin zunig' en 'Geen cent tevee'.
Dat was dus beslist een goeie reclame, want die margarine bestaat geloof ik niet eens meer. De reclame wordt dus ook al  lang niet meer gebruikt,  maar  ik ben vast niet de enige die het zich nog herinnert.
Irritant vond ik. Met een superbraaf Zeeuws meisje in klederdracht.
Ik dacht trouwens ook altijd aan mijn Zeeuwse vriendinnen die een stuk minder stereotype en braaf en saai waren. En zijn.

Nu waren we laatst in Middelburg en op weg naar het Zeeuws Museum, passeerden we de Koorkerk.
Mooi gebied daar voor mij, zo rond de abdij.
Herinneringen...
We gingen ook even naar binnen in die kerk.
En daar bleek een paar weken eerder een leuke tentoonstelling te zijn geopend.
Foto's die het Zeeuws meisje van nu meer recht doen.
Het is een project van fotograaf Rem van den Bosch.
Wat ik er van lees,  is dat de nieuwe Zeeuwse meisjes kracht uitstralen. En - in de kleuren van de regenboog (!)- aandacht vragen voor gelijkheid en respect voor alle mensen.

Wat je ziet in de tentoonstelling,  is de Walcherse dracht van vroeger, de dagelijkse dracht. Maar dan in kleur.
Het is echt gemaakt zo als het was en daar zijn heel wat mensen aan te pas gekomen. Voor het haakwerk bijvoorbeeld, voor de sieraden, voor de klompen...

Mocht je in de buurt zijn van Middelburg... de tentoonstelling is nog tot 25 oktober te zien.

Toch weer een Roodkapje

Toch weer een Roodkapje.
Een Russisch Roodkapje nog wel.
Gekregen via Postcrossing, van Olga.
Ze schrijft dat waar zij woont, Roodkapje populair is bij carnavalvierders.
Meisjes maken zelf hun Roodkapjekostuums.

Dat de Russen van Roodkapje houden, dat wist ik wel.
Er zitten heel wat Красная Шапочка in mijn verzameling

Ik vond het wel bijzonder om te lezen dat er in Rusland carnaval wordt gevierd.
En de kaart is ook bijzonder vind ik, omdat Roodkapje een broek aan heeft.
Het zijn toch bijna altijd jurken met schortjes.
Ook de muts vind ik apart. Beetje kerstmanachtig
Hoe dan ook, dit was nummer 181.
En ik ben er blij mee.

Meester Mitraillette

'Een boek waar wij alle vier diep, diep van onder de indruk waren', staat op de voorkant. 'Wij' dat waren de boekverkopers in DWDD,  waar dit boek boek van de maand werd.
Ik kijk bijna nooit DWDD en dit zou ik dus ook gemist hebben,  ware het niet dat de leden van mijn boekenclub een stuk alerter zijn, waardoor het boek onder ons circuleerde en ik het las, bijna in een adem uit.
Want prachtig, prachtig, prachtig!

Het verhaal begint schokkend:
De jonge David Verbocht staat in de Eerste Wereldoorlog voor het vuurpeloton, vastgebonden aan een weidepaal.
Achter hem een beuk, aan de vooravond van zijn bloei.
Hij denkt aan zijn kleine broer, aan zijn ouders, aan zijn werk in de klas van het zesde leerjaar en aan zijn twee liefdes.
Dan worden de geweren  geschouderd, de lopen gericht.
David is niet bang. 'Ik ben niet bang. Ik heb mijn best gedaan'.

Pas hierna maken we kennis met David. En lezen we hoe het allemaal zo is gekomen.

En van de mooiste boeken die ik dit jaar las. Het tweede boek van deze schrijver. Inmiddels zijn er vier. Ik ga snel op zoek naar zijn andere boeken.

Het moet niet gekker worden.

Hebben jullie dat nou ook? Dat je heel vaak gevraagd wordt je mening te geven over het een of het ander?
Je koopt iets: Mogen wij u een vragenlijst sturen.
Je belt met een organisatie: Mogen we u een vragenlijst sturen.
Je bezoekt een terras of een restaurant en er wordt naar je mening gevraagd.
'Echt het duurt maar heel even'.
Nou ik doe het meestal ook nog, maar als ik langer dan een paar minuten bezig ben, haak ik af. Gisteren had ik een lijst en na tien minuten had ik 20% beantwoord. Dan zou ik dus een uur bezig zijn. Tja...
Het gaat me zo langzamerhand een beetje irriteren. Maar het kan nog gekker.
We hadden dus een appartement gehuurd via Airbnb. In Groede, ik vertelde er gisteren iets over. 

Het was een prima appartement.
Na afloop van de logeerpartij,  kreeg mijn man, die het allemaal geregeld had, natuurlijk een verzoek. We waren wel tevreden, dus begon hij aan een recensie. 
Tot de volgende tekst op zijn scherm verscheen:
'Je kunt in je recensie naast openbare opmerkingen voor toekomstige gasten ook privéfeedback geven voor alleen M.' 
M. is de eigenaar.
Tot zover normaal, maar  toen kwam het:
 'Je verhuurder kan ook over jou een recensie schrijven, maar we delen geen van jouw reacties totdat zij dat ook doen'.
Ik vind het een raar soort Nederlands en ik snap het niet helemaal, maar wat me niet aanstaat is dat de verhuurder over ons een recensie kan schrijven.
Dus als wij ons misdragen zouden hebben in hn ogen, of onze koppen stonden M. niet aan, of... dan kan dat  geplaatst worden en voor eeuwig blijven staan.
De eigenaar vraagt zelf om feed-back. Maar wij toch niet.
Ik vind het echt heel erg raar. Jullie?

Een paar dagen Groede

Een bordje in het appartement waar we vorige week een paar dagen verbleven. Het was een leuk huis en het staat op de markt in Groede, (Z.Vl.)
Groede,  aan de Zeeuws-Vlaamse kust, dat is in Nederland mijn meest geliefde vakantiebestemming.
Zeeuws- Vlaanderen is prachtig, rustig, schoon, ik hou van dat stukje Nederland.
Ik zou er wel willen wonen, echt!
Daarvan is helaas geen sprake, het is een end weg.
Dan zouden we de kleinkinderen niet vaak zien en van hun houd ik nog meer.
Nu we geen auto meer hebben, is de reis er naar toe wel een dingetje hoor. Maar daarover hadden we deze keer geen zorgen.
We gingen namelijk met onze vrienden Bert en Marion en zij hebben wel een auto. Mooi makkelijk dus.
Kijk daar staan we, bij een grenspaal. Grens met België.
Oké, een mijlpaal zou in dit geval passender zijn geweest, maar die was niet voorhanden.

B&M waren vorig jaar veertig jaar getrouwd en de bedoeling van dit reisje was dat nog eens extra te vieren.
We kennen elkaar trouwens ook veertig jaar. En we voelen ons prettig en comfortabel in elkaars gezelschap.

En er was nog een bedoeling.
Toen zij, lang geleden, een vakantiebestemming zochten, adviseerden wij Zeeland.
Nou, ze zijn gaan kijken, maar ze vonden er helemaal niks aan, toen.
Ik weet nog precies hoe beledigd ik was: hoe kun je Zeeland nou niks vinden?
Ons streven was dus nu, er voor te zorgen dat ze Zeeland gingen waarderen, dat ze  de schoonheid zagen. Nou ja, ze zijn echt wel iets wijzer geworden in die veertig jaar en het is gelukt hoor. Natuurlijk is het gelukt.
We waren in Zierikzee (op de heenweg), in Middelburg (op de terugweg), in Groede en Cadzand en aan het Zwin.

Het enige jammere was dat er geen spectaculaire zonsondergang was, zoals je die zo vaak kunt zien hier.
Maar och, we hebben ter plekke besloten om maar eens een potje te gaan maken, een spaarpotje, om nog eens een gezamenlijk reisje te doen. Ik stem voor Zeeland, maar het HOEFT niet.

I see Faces

Dit lieve gezichtje, links,  werd gestuurd door onze dochter en zelf zag ik er voor de verandering ook weer eens eentje. We hadden een nieuwe wc-bril nodig en nog in de verpakking, zag dat er zo uit.

Jeanne bracht uit Frankrijk twee souvenirs voor me mee. Twee gezichtjes:

Een kachel in haar Franse huis

En een zogenaamd Frans balkonnetje
Wat  later kwam er nog eentje

En nu maak ik een spijthoofd. Want iemand was zo aardig me een foto te sturen. Meestal zet ik die meteen in een blogje met de tekst erbij. En dan bewaar ik de foto, verkleind en al, ook nog in een mapje. Maar bij deze foto heb ik geen naam genoteerd en ik heb hem ook niet in een mapje gezet.  Helaas weet ik dus niet wie me deze heeft gestuurd. Maar leuk is-ie wel!

 Gelukkig maakte de fotografe zich snel bekend: het is Inge van Schrijfsels van mij. Klik

Tot de volgende keer maar weer en ... blijf speuren! (bettievdgriend@hotmail.com)