Boekenclub

Kijk, hier zie je de leden van onze boekenclub. Een paar weken geleden hadden we weer een bijeenkomst en toen heb ik een foto gemaakt. Niet iedereen was aanwezig en ik sta er ook niet op, maar toch is het onmiskenbaar de boekenclub. Je ziet Anja, Briggus Jacqueline, Marieke en Trudy.
We komen een paar keer per jaar bij elkaar, afwisselend bij een van ons.

Marieke, in het groene vest, heeft mij er ooit bijgevraagd.
Zij en ik hadden samen een klas en alles wat ik geleerd heb in mijn beginperiode op m'n oude school, heb ik van haar geleerd.
Wij gingen nogal eens uit eten met z'n tweetjes en zaten dan samen ook al vaak boeken te bespreken, dus vandaar.
Ik ben blij dat ze me uitnodigde, want het is altijd erg gezellig.

Anja, in de strepentrui, is degene, die alles regelt. Zij houdt bij wie welk boek heeft en of het weer terugkeert bij de eigenaar. We lenen namelijk boeken aan elkaar uit. Ik kom altijd thuis met een stapeltje 'aanraders' die ik dan ook trouw lees. Maar niet altijd lees ik alles uit. Want Anja eindigt haar mails altijd met 'Lezen moet leuk zijn, niets moet, ook het moetje niet'.
Dat moetje, dat is het boek dat we eigenlijk allemaal moeten lezen, om het er de volgende keer over te hebben. Maar ja, omdat niets moet, komt het er vaak niet van.
We hadden het er de laatste keer nog over dat het heel prettig is zo.
Ik hoor wel eens van leesclubs waarbij echt alleen over boeken wordt gesproken, met moeilijke vragen enzo. Zelf zou ik dan al van tevoren zitten stressen.
Daar heeft bij ons niemand echt behoefte aan, dus dat treft. Lezen doen we toch wel.
Verder hebben we het ook vaak over films, over kwalen, vakanties, (klein)kinderen, problemen, pensioenen, lol.  Kortom over het leven. Tussen de bijeenkomsten door, wordt er regelmatig ge-appt.
Dit jaar is een jubileumjaar. De club bestaat 12,5 jaar. Dat gaan we vieren met een foto met ons allen en ??
Als de tijd daar is ga ik het er zeker over hebben.

Jip & Janneke, monday mural

I saw this wall in a small, narrow alley, right in the busy center of Amsterdam.   I was totally enchanted.
These two...
Their names? Jip and Janneke. Two main characters from a children's book, written by Annie M. G. Schmidt. My mother read the books to me when I was a toddler. I read the books to our own three children  as they do for their children. The story's are good, even after all those years. The first one appeared in 1953 and I'm convinced that everyone in the Netherlands knows Jip en Janneke. Everyone. Fiep Westendorp illustrated the books and she's as important as the author.
Of course nowadays there's a lot of merchandise. But I never saw them on a wall!

 And then there was this... on the same wall!

Linking to Sami's Colourful World

Little Women

Over Little Women, het boek en over de schrijfster Louisa May Alcott, blogde ik al eens eerder. Hier, klik
Ik heb altijd heel erg van dat boek genoten. Vaak! 
Dus toen ik, een tijd geleden al, las over de film die er aan zat te komen, wist ik dat ik die film absoluut wilde gaan zien.  En ik was oprecht verheugd toen onze dochter meldde dat ze die film ook wilde zien.  Met mij.
Dus gisteren combineerden we een dagje Haarlem (wat we met enige regelmaat doen, maar nu was het al lang geleden), met de film.
In Haarlem dus.

Een heerlijk boek schreef ik in dat oude blogje.
En dan is het altijd maar afwachten of het ook een heerlijke film zal zijn.
Ik kan meteen zeggen dat het dat was. Echt heerlijk.
De film had van mij nog veel langer mogen duren.
Het was romantiek ten top. Er werd in de zaal om mij heen gehuild. (Ook pal naast mij en rechts zat niemand).
Ik vond de hoofdrolspeelsters allemaal geweldig, met extra applaus mijnerzijds voor degene die Jo vertolkte: Saoirse Ronan.
Ze waren ook allemaal zo mooi om naar te kijken. En dan die kleding, want ja het is echt een kostuumfilm. En de jongen die Laurie de buurjongen speelde, Timothee Chalamet...  Meryl Streep als tante March. Wat een cast!
Het verhaal was voor zover ik me herinner hetzelfde als het verhaal in het boek.
Waarbij ik nu toch andere dingen opmerk dan vroeger. Dat het zelfstandige vrouwen betreft, of in ieder geval vrouwen die zelfstandig willen zijn. Dat de familie March onder aanvoering van Marmee (de moeder) een progressieve familie is in de tijd van de Amerikaanse burgeroorlog.
Ik vond het ook zo leuk dat die vier zussen Jo, Amy, Meg en Beth zo echt van die meisjes spelen, door elkaar kletsend, gillend.
Eigenlijk was er maar een klein minpuntje en dat was dat de film niet begon bij het begin, maar op het moment dat Jo bij de uitgever zit om haar boek te verkopen. Daardoor duurde het even voor ik er in kwam. 
Nou ja om de film voor degenen die het boek niet kennen niet helemaal te verklappen, laat ik het hierbij.
Maar wel de trailer natuurlijk:

Afscheid

Op mijn school, was het gebruikelijk om voor een collega die de school ging verlaten, een afscheidsblad te maken. Al die bladen gingen dan in een map die je kreeg bij het afscheid.
 Ik heb heel wat bladen gemaakt in al die jaren dat ik er werkte. Ik denk dat er ieder jaar wel iemand stopte op onze school.

We hadden echt een prachtig afscheid, een paar collega's en ik, in 2011.
En ik kreeg een geweldig boek, waar ik me echt op had verheugd.

Voorin de map zit de toespraak van de directeur. Erg leuk om dat nog eens te lezen.
Ze refereert eventjes aan het feit dat ze, als ik dwars lag, dreigde me een kleutergroep te geven.
Ze refereert aan het feit dat we allebei geïnteresseerd waren in reizen en elkaar goed konden adviseren, behalve dat ene advies over een hotel in Barcelona. ( daar zaten bedwantsen, toen zij er een paar maanden na mij logeerde)
Ze wijst me ook nog even op verschillende fases van boosheid die ik doorliep in die jaren, van het binnenstormen in haar kantoor en smijten met de deur, tot tamelijk rustig zeggen dat ik het er niet mee eens was.

De tekst van het afscheidslied zit in het boek. Zo'n lied dat alle collega's voor jou zingen, vanaf het podium. Terwijl jij, ondanks de humor in het lied, je tranen zit weg te slikken.
Er zitten foto's in van het afscheid en de stukjes die opgevoerd werden. Van het afscheid van de kinderen, dat ook zeer speciaal was.
Maar vooral dus die bladen van al die collega's. Een stuk of zestig bladen.

Het mooiste blad vind ik dat van mijn dochter, die in dat jaar en een paar jaar daarvoor mijn collega was. 'Dag collega', schrijft ze erboven.


Er is het blad van mijn Zeeuwse collega, gedeeltelijk in het Zeeuws geschreven. Degene met wie ik in de keuken wel eens het Zeeuwse volkslied aanhief.
Een andere collega die vertelde over onze eerste kennismaking, waarbij hij dacht dat ik niet helemaal goed snik was. De collega voor wie ik, zoals hij zegt een voorbeeld ben geweest. De collega die iets voor me viltte op dat blad, de collega die...
Alle bladen zijn super, ik zou ze wel allemaal willen laten zien. Maar ik doe er nog  een, die hiernaast. Van een heel lieve collega.

Waarom nu dit verhaal Bettie, je bent al bijna tien jaar weg, toch?

Nou omdat ik vorige week uitgenodigd werd om bij het afscheid van een van mijn duo- maatjes op school te zijn.
En natuurlijk zal ook zij een boek krijgen met de meest fantastische afscheidsbladen. Ook eentje van mij.
Maar ik was hoewel ik veel van haar hou, totaal niet geïnspireerd, dus ik dacht laat ik eens in mijn boek kijken, dan kom ik misschien op een idee.
Dus ik pakte mijn boek en op datzelfde moment dacht ik: 'Da's niet goed. Het moet uit jezelf komen'.
Ik legde het boek terzijde en maakte een blad. Ineens wist ik weer wat en hoe ik het wilde. 
En pas daarna heb ik weer een mooi uurtje doorgebracht met mijn boek.

Valentijn

Tja wat moet ik nou met Valentijnsdag. Ik heb er niks mee. Misschien, heel misschien, had ik het vroeger,  zo tussen m'n  zestiende en m'n twintigste, wel leuk gevonden. Ik weet niet of er toen al van die kaarten waren hoor. In ieder geval werd ik  er niet mee overspoeld, hahaha.

Vorig jaar las ik het verhaal van Valentijn. Of liever van Valentinus. De héilige Valentinus.
Volgens een legende kwam er een jong stel bij bisschop Valentinus, met het verzoek hen te trouwen. De vrouw was christelijk, maar de man niet. Gemengde huwelijken waren niet toegestaan. Maar Valentinus dacht zélf na en vond de wetten onzin. Al waren ze dan uitgevaardigd door de Romeinse keizer.
'Daar doe ik niet aan mee', zal hij gedacht hebben en hij huwde het paar.
Was dat nou maar geheim gebleven. Maar er kwamen meer verzoeken en die honoreerde hij ook.
Dat kwam natuurlijk uit en Valentinus werd gevangen genomen en veroordeeld tot de doodstraf door onthoofding.
Nog net voor de onthoofding, zag Valentijn kans om de dochter van de gevangenbewaarder een bloem en een briefje toe te stoppen. 'Van je Valentijn' stond er op het briefje.
Die onthoofding vond plaats op 14 februari van het jaar 270.

Kijk en nu vind ik Valentijnsdag een stuk leuker. Want die Valentijn...  dat was een held!

Gezichtjes

'Ik zag hier een gezichtje in' , schrijft Inge. Ik ook. Overduidelijk zelfs. En wat een leuk setje

Kitty dacht dat ik putdeksels 'verzamelde', zoals dit exemplaar in Apeldoorn. Maar voor het geval dat ik die niet verzamel, zag ze er een gezichtje in. En ja hoor, ik zie het ook, een knipogend gezichtje.

Dan twee gezichtjes van Ferrara.
'Een deur in Alkmaar', schrijft Ferrara. 'En ineens zag ik het tweede gezichtje, toen ik mijn koptelefoon aan het daarvoor bestemde haakje hing'.
Tenslotte nog een foto van Neeltje.
Neeltje schrijft: Maar vanmiddag stond ik ineens oog in oog met een hele wijze boom. Hij keek mij met zijn grote bolle ogen wat meewarig aan, alsof hij wilde zeggen ; “Hè, hè…..eindelijk zie je mij.

Er hoort nog een geestig geschreven stukje bij, maar dat moet je maar even gaan lezen op Neeltjes blog, klik


Dankjulliewel, dames. Dat zijn weer heel mooie gezichtjes. Blijf speuren!

Suriname

Weten jullie wat dit is?
Ik wist het niet, het is bauxiet. En het komt uit Suriname.
Nou, dat was ongeveer het enige dat ik wist over dat land. Wat ik op de lagere school leerde. In Suriname wordt bauxiet gewonnen en daar wordt aluminium van gemaakt.
Verder hoorde ik toen over de rivieren de Corantijn en de Marowijne.
Dat vond ik mooi klinken, beter dan Maas en Rijn en daarom heb ik die namen altijd onthouden. Paramaribo, wingewest, kolonie.  Dat was het wel. Verder wist ik niets van Suriname. En tot mijn schande heeft die onwetendheid heel lang geduurd.

Nu is er een fantastische tentoonstelling in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. En als je die tentoonstelling bezoekt, dan weet je ineens heel veel.

Het is een zeer complete tentoonstelling. Het gaat over de natuur,  over hoe de mensen woonden en werkten vanaf de prehistorie tot nu. Het gaat  over kunst, over huizen. Het gaat over de flora en de fauna.Over sieraden en kleding en vooral gaat het over mensen. De verschillende bevolkingsgroepen. Inheemsen, Joden, Marrons, Chinezen, Javanen, Europeanen. Over slavernij ook.

Indrukwekkend en je moet er echt de tijd voor nemen. Niet een tentoonstelling waar je even rondkijkt en weer vertrekt.
Ik had hem bijna gemist, tijdgebrek, andere prioriteiten.
Maar wat ben ik blij dat de tentoonstelling was verlengd,  tot 1 maart. Want écht: indrukwekkend.
Dit masker is trouwens Precolumbiaans. Gevonden in 2000 en waarschijnlijk bedoeld voor ceremoniële gelegenheden. Erg mooi.

Ik weet werkelijk niet wat ik moet laten zien. Er was zo veel en zo gevarieerd.
Dit laat ik  in ieder geval zien: Werk van Maria Sibylla Merian.

 'Over de voorteeling en wonderbaerlyke veranderingen der Surinaamsche insecten, 1730' .
Met haar dochter trok Maria Sibylla in 1699 naar Suriname en tekende daar en tekende daar en publiceerde haar werk toen ze terug kwam. Klinkt simpel, maar dat kan het niet geweest zijn, denk ik.
En die tekeningen zijn zo prachtig. Daar kan ik echt heel lang naar kijken.

En dan was er nog die gedekte tafel.
Een kunstwerk van Marcel Pinas.
Je ziet 39 lege stoelen rond een tafel.
Die stoelen zijn een symbool voor de slachtoffers die vielen toen er een bloedbad werd aangericht onder de marrons.
Stoelen met hoezen in rouwkleuren,
Op de tafel borden, bedrukt met krantenartikelen over deze misdaad.
Het raakte me. Dit, maar dit niet alleen.  De hele tentoonstelling.
Ik dacht terwijl ik daar rondliep dat ik graag Suriname zou willen bezoeken.
Dat gaat niet gebeuren. Maar kijken en lezen en me er meer in verdiepen is natuurlijk ook fijn.

Klederdrachtmuseum

Kijk wat een geweldig leuke foto. Zeeland en Suriname... zusterlijk verenigd.

Ik zag deze foto in het Klederdrachtmuseum in Amsterdam. Ik was er helemaal alleen dacht ik, tot ik boven kwam in de zaal waar deze foto hing. Daar stonden poppen in Surinaamse klederdracht én poppen in Zeeuwse klederdracht. En daar stond ook een Surinaamse mevrouw. En ik met toch een flinke Zeeuwse achtergrond. Een grappig toeval. We konden het meteen goed vinden.
Ook zij en ik waren even zusterlijk verenigd.

Tja, dat museum..Ik liep er geheel toevallig langs en op dat moment had ik er nog nooit van gehoord.
We hebben heel even binnen gekeken, later ben ik terug gegaan.
Ik viel met mijn neus in de boter. Want er loopt (tot juni) een tentoonstelling genaamd Kotomisi. Over de kracht van klederdracht. 

De koto, zo leerde ik, is de klederdracht van de Afro-Surinaamse vrouw. Het is een samensmelting van kleding uit West- en Centraal Afrika en kleding uit het Europa van de 18e en 19e eeuw.
Hierboven zie je een bruid  en  twee bruidsmoeders die koto dragen.  Het is gebruikelijk dat die moeders hetzelfde dragen, parweri

In de kleding barst het sowieso van de tradities en symbolen. Het patroon, de stoffen, de namen. Alles heeft betekenis.  Erg leuk om daar achter te komen.
De kleding zou niet compleet zijn zonder een angisa, een bijzonder gevouwen hoofddoek.

Die angisa's kunnen ook weer een betekenis hebben. Zo betekent die hierboven  links: Geef mij snel een kus. Ik ben bezet. En rechts: Laat maar praten!
Op dit moment is er wat minder Nederlandse folklore en geschiedenis te zien. Dat denk ik.
Dat zal misschien weer veranderen als deze expositie afgelopen is.  Voor nu vond ik dit heel erg mooi en interessant. Met filmpjes met verhalen  over de kleding.

Het museum is trouwens ook nog eens gevestigd in een mooi pand op de Herengracht. Je moet wel kunnen klimmen, steile trappen. Er is een cafeetje bij en beneden kun je je laten fotograferen in Volendams kostuum
Gratis met de MJK. Meer info: klik

Monday mural

I started my thursday-walk in Amsterdam from undergroundstation De Pijp. I went to the Albert Cuyp street market. A large outdoor market and normally very busy.
But not at quarter to nine. The merchants were still busy displaying there wares.

It gave me the opportunity to take a good look around.

This is work of Hugo Kaagman. His work is all around in the Netherlands, in tourist places especially.
Of course this is not a wall. Or is it???

On the first photo, you see the royal palace, the king and queen, those typical Amsterdam houses and a bridge of course. There's always a bridge in Amsterdam.

It was all on a fries stall. A Flemish fries stall in Amsterdam!

Oh and by the way,  at the end of my walk I concluded again that Amsterdam is beautiful. On a wall and in real life:

Amsterdam, Begijnhof

Linking to Colourful World

Rondleiding

In het stadsarchief, waar ik laatst iets over vertelde,  kun je ook een rondleiding krijgen en dat leek me leuk. Het is op zondagmiddag om twee uur en je kunt zo aansluiten. Niet gratis.
Ik hoefde niet aan te sluiten, want ik was de enige deelnemer. Later kwam er nog iemand bij.
Een aardig meisje vertelde over alles wat er in dat gebouw te zien is.
Eerst de schatkamer:

Het ziet er allemaal prachtig uit. De Bazel was,  in 1926 toen het gebouwd werd, het nieuwste van het nieuwste. Het is fijn dat het gebouw nu weer zo goed gebruikt wordt.

Die schatkamer, daar kun je trouwens ook gewoon in zónder rondleiding.  En er is heel veel te zien.
Zelf vind ik deze kast het mooist.
Het is de charterkast. Daar werd vanaf de 15e eeuw het tolprivilege bewaard en nog meer officiële stukken. Dat tolprivilege is zo ontzettend oud. Opgesteld in 1275. Het betekende dat inwoners van Amsterdam geen tol hoefden te betalen in het graafschap van Floris V. En dat scheelde enorm voor de handel.
Een keer per jaar, op de verjaardag van Amsterdam, wordt het privilege tentoongesteld in de schatkamer. Ik ga beslist kijken dit jaar,  zo rond 27 oktober.

En toen dus nog de rest van de rondleiding. In het gedeelte waar je niet zelf in kunt gaan.
Het is een gigantisch gebouw en het allerleukst vond ik dat aan alle details aandacht is besteed en dat die details ook bewaard zijn gebleven.  Lichtknopjes, sleutelgaten, kapstokken, klokken, lampen.
Je ziet de directiekamers, de luxe van de directiekamers. De telefooncel..

Alles van toen het nog het hoofdkantoor van de Nederlandsche Handel-Maatschappij was. 
De architect, Karel de Bazel ontwierp bijna alles zelf. Dus niet alleen het gebouw.
Zo treurig dat hij de opening niet meer heeft mogen meemaken. Hij stierf drie jaar eerder.
Je kijkt natuurlijk ook eventjes naar buiten:

Het gebouw is echt heel groot. Lang en breed. Het loopt tussen de Herengracht en de Keizersgracht en heeft  tien lagen. Aan de buitenkant zie je door de afwisseling van stenen, ook lagen. Daarom werd het gebouw wel  'de spekkoek' genoemd.

Wat ik ook nog leuk vind, is dat er vanuit de bank, onder de Keizersgracht door, een tunnel werd aangelegd naar de bank aan de andere kant van de gracht. De Poentunnel!

Kortom: het was een belevenis. Je kunt eigenlijk het beste zelf maar gaan kijken, hahaha!