Poep lekker op je eigen stoep

Ja hoor, het is me weer eens gebeurd. 'Wat ruik ik toch? Even kijken. Getver... Weer eens in de poep getrapt'. 

En dat terwijl er toch genoeg gewaarschuwd wordt. 

Maar ja, honden kunnen niet lezen en baasjes lopen,  de andere kant op kijkend,  snel door.

Sommige baasjes dan hè. Vele zullen het netjes doen. Ongeveer zoals op dit bord:

De treinreis

 Beste mevrouw Van de Griend, 

Je hebt recent gereisd. We horen graag hoe jouw laatste treinreis was. 

Geef bijvoorbeeld feedback over een te volle trein of een vriendelijke conducteur.

En? Hoe was je reis?In een paar klikken kun je ons al laten weten hoe je reis was. Je geeft een rapportcijfer voor één of meer onderwerpen. Dat kan heel snel. Als je wilt, kun je ook extra opmerkingen achterlaten.

Dit soort vragen.... Schering en inslag de laatste tijd en het gaat me behoorlijk irriteren zo langzamerhand. 

Je kan niet ergens zijn of je wordt gevraagd om een beoordeling. Ik denk altijd dat men bij het betreffende bedrijf of organisatie er wat van kan leren en dus antwoord ik regelmatig. Maar het wordt te gek. Deze vraag over mijn reis betrof een treinreis van Amsterdam naar Hoorn. Gewoon volgens de dienstregeling om vier uur in de middag. Wat had ik er in godsnaam van moeten vertellen aan de NS.

Overigens was het voor mij wel een bijzondere ervaring, 'die reis', maar daar had de NS niet zo veel mee te maken. 

Dat was voor het eerst in ruim twee jaar dat ik weer gebruik maakte van het openbaar vervoer. 1 maart 2020 was de laatste keer. Ik weet het nog precies, Anna was jarig en we waren met de bus heen. Maar ik voelde me niet zo lekker dus ik ging eerder terug. Met de trein. Ik probeerde toen al een stil plekje te vinden, want ik vond het al eng worden met die Corona

En nu vond ik het nog steeds een beetje eng. Ik was ook (heel gek) gewoon vergeten hoe het ook weer werkte mijn abonnement. Moest het nou bij een paal, buiten of binnen en als je het station verlaat?  Maar ik heb het gedaan en het gaat nu zeker weer vaker gebeuren. Hoera! 

Hoera ja, want we waren juist zo blij met het openbaar vervoer en zonder auto. Die auto hebben we weer, we leasen hem en ik denk niet dat hij nog weg gaat. Maar vanaf nu gaaan we hem weer veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel minder gbruiken. 

Downton Abbey

 De hele serie gezien, de eerste film gezien, groot fan... tja, dan is het logisch dat ik de tweede film ook ging bekijken, Downton Abbey, a New Era.

Kijk daar zitten ze hoor, de bewoners van het landgoed.  Bijna allemaal weer terug en het voelde alsof ik oude vrienden weer zag. 

Daar waren lord en lady Grantham, hun dochters, het personeel... echt geweldig. 

En het allermooist was natuurlijk ook deze keer weer,  Lady Violet Crawley, gespeeld door de fantastische (87-jarige) Maggie Smith. 

Dat was meteen ook het allerleukste van de film, die oude bekenden. Verder de kostuums, de decors, alles tot in de perfectie.  De grapjes, de taal. De periode ook. We zitten inmiddels in het jaar 1929.

Het verhaal is,  anders dan in de serie, misschien wat minder sterk, maar het zit goed in elkaar en trouwens: het maakt eigenlijk helemaal niet uit. Nee, helemaal niet.

Er komt een filmploeg gebruik maken van Downton Abbey en hoewel Lord Grantham dat helemaal niks vindt, is hij niet gek. Het geld ligt niet meer voor het opscheppen en het dak moet wel gerepareerd worden natuurlijk en dat zal kunnen na de film. Precies zoals de dochters hem vertellen. Verder erft lady Violet een landgoed in Zuid-Frankrijk, maar van wie en vooral waarom, wordt pas in de loop van het verhaal duidelijk. Verwikkelingen, verwikkelingen.

Nou ik vond het heerlijk en dus laat ik de trailer zien. Je moet zeker gaan als je fan bent en anders misschien niet.  Dan richt je je maar op de serie. Of niet!

Het water bewaart ons

 Het ging zo: Ik was midden in de Coronatijd op Schokland. Geïnteresseerd als ik ben in Werelderfgoed, geïnteresseerd als ik ben in eilanden. En hoewel alles nog potdicht zat toen wij er wandelden, vond ik het toch een bijzondere ervaring. Ik schreef er over, o.a. hier,  klik               

Ons plan is om nog eens terug te gaan en dan wél in het museum te kunnen. 

En nu helemaal, want vrij kort geleden las ik dat er een boek is verschenen over Schokland. Een roman. Vlak daarna zag ik op Insta bij de Club van Echte Lezers,  dat ik dit boek zou kunnen winnen als ik  goede argumenten had en als ik  een recensie zou willen schrijven. Ik vertelde dat wat ik hierboven ook vertelde en ik won. Yes.   Dus hier is mijn recensie, met dank aan Uitgeverij Atlas. 

Geschreven door Haro Kraak: Het water bewaart ons

Kraak is journalist van de Volkskrant en dit is zijn tweede boek.

Het verhaal: 

Schokland is door het stijgende water een eiland geworden. Wéér een eiland geworden, net als vroeger. Een eiland met heel veel regels en voorschriften. Een eiland met geloof en tradities. Zeer conservatief.

Want de Schokkers die er wonen, willen het eiland graag houden en hebben zoals het ooit was. Ze denken dat het leven op het eiland anders is en beter dan in de rest van het land. 

Elsa woont al jaren op Schokland, met haar man Age. Maar in tegenstelling tot Age is Elsa is er niet geboren.  

Elsa past zich aan, maar eigenlijk is ze nog steeds een buitenstaander. 

Als Age en Elsa op de terugweg zijn van een bezoekje aan het vasteland, nemen ze een lifter mee. Kasper heet hij. Kasper blijft logeren, gaat klusjes doen en zijn komst op het eiland zorgt voor veel spanning en onrust. 

Er gebeurt iets vervelends en Kasper wordt meteen veroordeeld. Er ontstaat ook spanning, een ander soort spanning, tussen Elsa en Kasper en daardoor tussen Age en Elsa en Age en Kasper. 

Ondertussen is Elsa aan het solliciteren naar een baan bij de Eilandraad. Ze wil die baan graag, maar er zullen dingen van haar verwacht worden. Zo zal ze zich moeten stellen achter het anti-abortusbeleid en daar naar moeten handelen. 

Een van de tradities op het eiland is Wannejoene, Een soort geheim feest met bijzondere gebruiken. Schokkers spreken er niet over, omdat mensen van buiten het eiland  deze tradities nooit zullen kunnen begrijpen. 

Tijdens het feest lopen spanningen en onrust hoog op en leiden tot een climax. 

Ik vond het een intrigerend en ook wel spannend en meeslepend boek. Erg goed geschreven.  

Het is complete fictie, maar met een aantal zaken die in onze wereld aan de orde zijn, klimaat, abortus, angst voor en afkeer van vreemdelingen. 

Aanrader? Ja zeker!

(Ik wil nog even wijzen op het omslag. Goed gedaan en zeer goed passend bij het verhaal! Ontwerp van Anne Caesar van Wieren.

Contrast

 Ik vertelde al dat we een poosje in Breda waren. Fijne stad trouwens. We namen ook nog even een kijkje in de Grote of Onze Lieve Vrouwekerk aldaar. 

En daar was een prachtige mural:

Een mural uit de tweede helft van de 15 eeuw!!!!!!

Links is de engel Gabriël en hij kondigt Maria de geboorte van haar kind aan. 

15e eeuw hè, zo prachtig en gewoon op een muur

We waren niet lang in Breda en ook niet lang in de kerk. We waren er al eens eerder geweest en een mens kan niet bezig blijven. Het was prachtig weer en een terrasje lonkte. 

Toch stuitten we buiten  op nog een mural. Een kleintje maar, in een hoekje. Het contrast kon bijna niet groter zijn. Kijk zelf maar: 

Linking to Sami's Colourful World

Gorinchem en Woudrichem

We waren ook in Gorcum en wat een leuke oude stad is dat toch. En wat hebben we er daar veel van in Nederland. Middelburg, ons eigen Hoorn, Gouda, enfin noem maar op en alles zo mooi bewaard 

Ik houd er van!

Veel gedichten hebben ze ook in Gorcum, er is een hele route langs gedichten, gemaakt door mensen uit de omgeving. 

Dit gedicht sprak me aan. Ik was hier ook als kind geweest. Best vaak. Maar ik wist het niet meer. 

Geschiedenis, geschiedenis en verhalen, verhalen en nog eens verhalen. Zo'n prachtig poortje waardoor Hugo de Groot vanuit Loevestijn naar binnen ging en vermomd als metselaar weer naar buiten. 

Nog zo'n mooie poort,  met een fraaie tekst ook!

Wat ligt de stad ook prachtig, bij de monding van de Linge, aan de Merwede. Dus alleen al om die reden gingen we overvaren naar Woudrichem. Om even op de rivier te zijn. 

En natuurlijk rondkijken in Woudrichem. Een vestingstadje. 

We maakten op de boot kennis met een leuke vrouw die met een groep fietsers op weg was naar een andere boot. En die boot trok met mensen en fietsen door het land, helemaal tot Parijs. Dat leek me superleuk. Afwisselend, fietsen en varen.  Kijk op deze boot:

In Woudrichem zagen we trouwens tussen allerlei bezienswaardigheden, ook nog dit:

Ook Woudrichem hebben we uitgebreid bekeken en toen was het tijd om terug te gaan. Ik had het al eens eerder geconcludeerd, zo'n paar daagjes weg, dat telt als een hele vakantie. Echt fijn!

Fietsen in de Biesbosch

 Van Zevenbergen hadden we toen wel zo'n beetje alles gezien. Dus fietsten we 's middags op het gemakje naar Breda om daar een beetje rond te kijken. 

Daar hadden we het hotel ook op uitgekozen. Zevenbergen ligt ongeveer tusssen Dordrecht en Breda in en ook de Biesbosch is dichtbij.

We hadden allerlei plannen, maar uiteindelijk gingen we de volgende dag naar Gorcum en Woudrichem en voor we naar huis gingen,  fietsen in de Biesbosch.

We stopten af en toe voor een stukje lopen of voor een uitkijkpunt en het was overal prachtig. Het is een landschap dat ik herken uit mijn kinderjaren. 

Ik moet er geweest zijn, dat kan niet anders met een moeder als de mijne. Maar ik weet het niet meer. Toch herken ik het.  

Later hebben we er eens een familiedag gehad, maar ja dan zit je te kletsen natuurlijk. Ook een teamuitje naar de Biesbosch, ook kletsen. En ik was nooit zo van de natuur

Maar nu is dat anders. Alleen maar kijken! Gek eigenlijk dat een mens op deze leeftijd nog wat verandert. 

Bovendien toch nog een beetje cultuur. Want we kwamen gewoon terecht in een landschap van Aelbert Cuyp, rond 1650 geschilderd (!)

En dan heb ik het nog niet eens over alle vogels die we zagen. En over de plantjes. We waren er vorige week dinsdag en toen zagen we de eerste zwaluw. Sterker nog, we zagen er een heleboel en het voelde ook als zomer. Maar dit was de eerste:

Eén ding staat vast. Bij leven en welzijn gaan we terug naar de Biesbosch. Het zal in andere jaargetijden anders zijn, maar waarschijnlijk net zo mooi!

Dicht bij mijn vader

 

We waren een dagje, nou ja, ochtendje in Zevenbergen. En twee nachten ook trouwens.

Huh? Zevenbergen? Hoezo? 

Nou dat kwam omdat Zevenbergen de plaats is waar mijn vader ter wereld kwam. 

Ik vond het zo raar dat ik daar nog nooit geweest was, dat we er maar eens iets aan hebben gedaan. 

Ik wilde gewoon daar gestaan hebben waar mijn vader werd geboren. 

Ik denk trouwens dat mijn vader er zelf ook niet vaak geweest zal zijn. 

Het kwam toevallig zo uit dat hij daar werd geboren,  omdat zijn ouders daar met het schip lagen. 

En zo  kwam het dat mijn grootmoeder Neeltje in Zevenbergen beviel. 

Maar ja, waar moest ik naar toe. Ik zag helemaal geen haven, alleen een soort gracht. Daar kon dat schip nooit hebben gelegen. 

We trokken naar de markt. (Ik ben overigens dol op huizen als Marktzicht, vooral als ze dan ook echt zicht op de markt hebben, maar dit terzijde). 

En ik dacht ik ga eens vragen. 

Op een bankje zat een ouder iemand, hij zag er uit als een autochtoon en bleek dat desgevraagd ook te zijn. 

Ik vroeg hem of hij misschien wist waar die haven geweest zou zijn in 1916.

'Oh ja', zei hij, 'die is daar geweest waar nu die gracht is. De haven is gedempt en die gracht is er voor in de plaats gekomen.

Maar wanneer is uw vader geboren?' 

Dat was op 17 december. 

'Nou', zei hij, 'dan was het schip misschien wel geladen met suikerbieten, want dat is zo in die tijd van het jaar. En kijk, er was hier altijd een suikerfabriek. Die is er trouwens nog,  maar niet meer in gebruik. Eigenlijk moet u daar eens even gaan kijken. Het heet nu Zuidhaven daar'.

Ik had het zelf niet bedacht, maar het leek me zo logisch ineens. Dat van die suikerbieten. 

Dus natuurlijk gingen we kijken.

En lopend langs die gracht zagen we de suikerfabriek al liggen. Ook de nieuwe fabriek trouwens. 

Thuisgekomen heb ik nog eens even goed gezocht in de papieren van mijn vader. 

Daar zit een soort logboek bij, dat mijn grootvader bijhield van de reizen die hij maakte. Zijn administratie. 

En ja hoor, er werden inderdaad suikerbieten gevaren in december 1916.  'Bieten voor Zevenbergen'. Het staat er. 

Wel gek dat hij niet eens even aantekende dat zijn tweede zoon was geboren daar, in Zevenbergen. Enfin, ze hebben er een tijdje gelegen en in januari was de volgende reis. Van Zevenbergen naar Rotterdam. 

En ik? Ik had niet dichterbij kunnen komen, denk ik. 

Gezichtjes

 Ferrara stuurde drie gezichtjes. Zo leuk. Van de eerste zei ze dat ik wel even goed moest zoeken. En inderdaad, maar dat maakte het nou juist zo leuk

Het is een deel van haar screensaver, een lamp uit het stadhuis in Wenen. Erg leuk

En dit is het opvangplaatje voor kruimels uit het broodrooster. 

Dan een vuilcontainer van de slager in deze buurt. 'Regelmatig kom ik er langs', schrijft Ferrara, 'maar altijd zonder fototoestel. Gisteren eindelijk werk van gemaakt'

Leuk is dat! 

Deze zag ik zelf. Het is een raam van Museum Singer in Laren. Ik hoop maar dat jullie het ook zien

En de laatste voor deze keer. 'Gisteren vond mijn man een pittig gezichtje in onze pepermolen', schrijft bloglezer Nadia.  

Even goed kijken en je ziet het ook.

Dank allen. En zoals gewoonlijk: Blijf speuren, mensen!

bettievdgriend@hotmail.com

Nog één keer: de helm

 

Om half negen in de ochtend moest ik ergens zijn. Op mijn fiets en met stoplichten en omdat ik niet te laat wil komen,  kost me dat een half uur. Dus vertrok ik om acht uur. 

Dat is precies de tijd dat op mijn route heel veel kinderen op de fiets naar school gaan. Eigenlijk zo'n beetje op de hele route. En die kinderen zijn hartstikke lief hoor, maar ze kijken niet uit. Ze fietsen met z'n drieën naast elkaar en zo fietsen ze je ook tegemoet. Op het laatste moment wijken ze dan nog uit. Maar dan heb ik al zowat een hartaanval. 

Ik dacht dat dit DE gelegenheid was om mijn helm op te zetten. 

Tsss, ik had er niet aan gedacht, maar het bleek vakantie te zijn. Geen puber te bekennen.

Dus ik zat al foeterend op de fiets mét helm. Dat ik er geen zin in had en dat het ook geen zin had.  Dat ik de enige was met een helm,  dat het onzin was, dat ik hem op de terugweg af zou zetten...

En toen werd ik ingehaald door een veel jongere vrouw, ze reed nog harder dan ik. En ze had een helm op. Ze moest wachten bij het stoplicht en ik ook. 

Ik keek naar haar en zij naar mij. Ik wees op mijn helm en moest lachen. Zij ook. 

'Ik heb hem voor het eerst op en ik vind het niks', zei ik.

'Nou', zei ze, 'als ik mijn helm deze winter niet op had gehad, dan had ik hier nu niet kunnen staan, laat staan fietsen. 

Ik ben gevallen, heb een rib gebroken, mijn pols en ik heb nog steeds rugklachten. Zonder helm was ik dood geweest'. 

Ze fietste  verder en ik dacht dat ik een teken had gekregen. 

Op de terugweg hield ik de helm gewoon op! 

Gisteren kreeg ik een foto van onze oudste kleinzoon. Die moet fietsen leren in een drukke stad en zo te zien heeft hij geen enkele moeite met een helm!