Een held met een krans

 

Toen ik viel, (nog net) op 31 december, was ons kerstboompje al terug naar de tuin en waren de meeste kerstspullen al weg.

Deze krans hing weliswaar niet meer aan de deur, maar lag nog wel in de gang. Tot vandaag.

' Ik zal hem nu maar eens opruimen', zei mijn man daarnet. 

Wat een zeer grote grijns veroorzaakte bij mij. (voluit en hardop lachen kan ik nog niet)

Hij heeft het druk hoor, mijn man. Hij houdt het huis aan kant, doet allerlei klussen die ik normaal doe en... ik word buitengewoon goed verzorgd. 

Ik ben me er van bewust wat een zegen dat is!

Wat een held, die kerstkrans is een lauwerkrans!

 

Nomen est Omen

 Het eerste Neo'tje voor deze ronde kwam van Sjoerd. 'In Beek, in Limburg hebben wij een fysio-therapeut die Arts heet', schrijft Sjoerd:

En mijn vriendin  Marga stuurde er weer een heleboel. Hoe doet ze dat toch? 

Zeeuws nieuws: Jan Kees Lantsheer, particulier grootgrondbezitter

1Vandaag: Han Moraal, Raad voor strafrechtstoepassing

NPO 1: interview over vogelgriep met Thijs Kuiken 

Omroep Zeeland: Carlo Rotte, vuurwerkverkoper

En tenslotte stuurde Esther er eentje ' om me een glimlach te bezorgen'. Dat is gelukt. 

Dank allen en graag tot de volgende keer.

Hoe een serie je bezig kan houden

Wat een mazzel dat ik vanuit mijn bed tv kan kijken.

Helemaal verslaafd ben ik aan de Netflix-serie The Crown. Iedereen heeft  die serie vast al lang gezien, maar bij mij kwam het er niet van. 

Tot nu...En het is heerlijk. Ik geniet er van. 

Ik zit nu zowat aan het eind van het eerste seizoen en dat gaat over de jaren vijftig. 

Zo mooi gefilmd, vaak in London

 Prachtige kleding, fraaie interieurs en natuurlijk heel veel over mijn favoriete Queen en haar familie. Ik denk dat het voor een heel groot deel gebaseerd is op feiten, maar ja,  we zullen natuurlijk nooit weten wat er nu echt waar is. 

Het leuke is dat je tegelijk een prachtig tijdsbeeld krijgt. Zo wist ik wel van het verschijnsel smog in London, maar dat die in 1952 misschien wel zo'n 12000 dodelijke slachtoffers maakte wist ik niet.

En dan het verhaal van Churchill, de meest bekende prime minister en de eerste waar de jonge koningin mee te maken kreeg. Hij was een held, maar ook dwars, koppig en eigengereid. Toen hij tachtig werd kreeg hij als cadeau van the house of commons en the house of lords een geschilderd portret. Gemaakt door de modernist Graham Sutherland. Churchill poseerde wel, maar had er geen vertrouwen in,  dat zag je. 

Daarna heb ik even gegoogeld. 

Hierboven zie je het schilderij. Ik vind het prachtig. Maar Churchill niet. Hij heeft het nog wel aanvaard maar nooit opgehangen. Zijn vrouw heeft het gewoon verbrand! Of de secretaresse deed dat  met instemming van zijn vrouw. Wat een verhaal!

Monday Mural

 Mijn probleem is dat ik door die gebroken rug, liggend in bed en met mijn rechterhand in het gips,  niet met mijn laptop kan werken. Alleen een klein beetje op mijn telefoon.

Nou was ik afgelopen december natuurlijk in London, voor mij het Mekka van de murals. Het viel een beetje tegen. London niet, London nooit.  Maar de murals. Toch heb ik er wel wat kunnen fotograferen, alleen die foto's staan allemaal in de laptop

Op eentje na, die stond toevallig in mijn telefoongallery:

Geen verdere uitleg nodig. Ik zie nu dat de tweede foto door onze dochter is gemaakt. Want ik sta er zelf op.

Linking to Sami's ColourfulColourful Wold

Nieuws

 Zei de nieuwslezeres van het journaal aan het eind nou: 'Toch een fijne avond', of zoals gewoonlijk: ' Nog een fijne avond' ?

In allebei de gevallen kan, afhankelijk van de toon, bedoeld zijn: het nieuws was weer verschrikkelijk, dus maak er zelf wat van, maar in het eerste geval is dat waarschijnlijker. Een fijne avond, mensen, ondanks alles

Ik vond het in ieder geval leuk als ik het goed heb gehoord en ze  toch zei. 

Je zal trouwens maar dagelijks zo'n portie ellende moeten voorbereiden en dan voorlezen. 

Er was ook gisteren weer niks hoopgevends of vrolijks. Niks!

Een van mijn voornemens voor dit jaar was om weer eens echt goed de kranten te gaan lezen. Op de hoogte te zijn. Me er weer echt, zoals  ik altijd deed,  in verdiepen om een gefundeerde mening te hebben. 

Het jaar is nog lang, maar het is nog niet gelukt. Zelfs niet nu ik tijd genoeg heb.

Ik weet hoe het komt: ik ben een nieuwsmijder geworden. Een echte. 

(En die term heb ik niet bedacht, google maar)

Wat doe je dan?

 Niks, ik doe helemaal niks.

Een oefening in geduld is best goed voor types als ik, maar dit dus niet hè. Dit niet. 

En het is al dag 20, twintig!!

Ik lig het grootste deel van de dag in bed. Dan heb ik nauwelijks pijn. Ik kan ook opstaan en staan. Ik kan zelf naar de wc al is dat niet echt fijn. Ik kan onder de douche staan. 

Aan en uitkleden lukt meestal. Vandaag voor het eerst helemaal zelf. En dan gaat het allen nog maar over een nachthemd en wat daaronder zit.

Ik kan de trap af en een rondje door de kamer lopen beneden. . Of tien rondjes. Maar als ik dat gedaan heb moet ik zitten en dat kan ik dus NIET. Ja, een minuut of zo. Ik heb dus al een paar avonden beneden gegeten... staand.

Ik dacht misschien moet ik dan maar door de pijn heen, maar de fysio heeft me bezworen dat niet te doen

Dan dus maar weer naar bed. Laptop in bed lukt niet en lezen kan wel, maar het gaat gewoon niet.

Nu zag ik denk ik genoeg series voor de rest van mijn leven. 

 

Lichtpuntjes:

*Mijn lieve en zeer geduldige man

*Ik krijg veel en leuk en onverwacht bezoek. On verwacht is niet onaangekondigd hoor, ik bedoel van mensen die ik niet had verwacht

*Veel kaarten en berichtjes. Ook uit blogland en nogmaals dank daarvoor

*Ik ben gisteren gestopt met die zware medicijnen en dat ging. Nu alleen nog paraceta

** Ik ben 5 kilo afgevallen! Vijf! YES!

Zo jammer

 Gisteren keek ik naar 'Binnenstebuiten'.  Dat is geen wonder hoor, ik kijk bijna altijd naar dat programma, een van de aardigste op tv. Ik neem het trouwens vaak op , zodat ik het kookgedeelte kan doorspoelen, haha.

Hoe dan ook, gisteren keek ik. Ik had een berichtje van de vereniging Hendrick de Keijser gekregen dat het zou gaan over Huis Bartolotti, in Amsterdam

  En daar ben ik een paar keer geweest, o.a precies, op de dag af, drie jaar geleden. Ik liet er wat van zien en schreef er dit over, klik,  Bartolotti

 En nu was het de bedoeling geweest dat ik,  als vrijwilliger, een paar dagen mee had mogen lopen,  in januari. Had ik hartstikke veel zin in.  

Helemaal nu 'ons' museum dicht is.  En een van de andere museumhuizen van de vereniging Hendrik de Keijser, Huis Bonck waar ik ook vrijwilliger ben,  tijdelijk  gesloten (stookkosten).

Tja, ik mis meer dan ik meemaak!

Egaal grijs

 

Ja ik weet heus wel dat iedereen te maken heeft met hetzelfde pokkeweer. Heus wel! Maar dit is toch echt niet leuk en mijn enige uitzicht. Gisteren was er af en toe nog een priegeltje blauw en soms een stukje wolk. 

Nu: egaal grijs.

Gelukkig maken al die kaarten, vrolijk en kleurrijk, het toch leuk. Vrolijke beterschapskaarten met lieve wensen of zelfgemaakt en / of gericht op mijn interesses. Jullie lezen goed, lieve bloglezers!  Ik vind het echt fantastisch. Dank jullie wel

 

 

 

Hulp nodig, over

 

Dit ligt allemaal op dit moment naast mijn bed. De bediening waarmee mijn bed omhoog en omlaag kan. Zo'n ding ook voor de televisie. Bril en krant spreken voor zich en dan is er nog dat oranje dingetje. Dat is een walkie talkie

 Nadat ik mijn man vanmorgen een paar keer had geroepen en hij niet kwam omdat hij het niet had gehoord, kwam hij hiermee op de proppen. De man wil nooit iets weggooien en dit was er nog

 Zo zie je maar!

Het veroorzaakte een slappe lach bij mij (en dat is niet fijn voor mijn rug, maar wel fijn voor mijn geest)

Dus nu maar bedenken hoe ik dit in kan zetten anders dan 'hulp nodig, moet plassen, over'

Ja hoor!

Nou, vanmorgen zijn er foto's gemaakt. Andere foto's dan deze die je hier ziet.

Op die andere foto's kon men zien wat er met mij aan de hand is en dat viel niet mee. 

Kijk me hier liggen, met een gebroken rug én een ( op twee plaatsen) gebroken pols. 

Ik vind mezelf eigenlijk best stoer, want ik heb echt heel erg veel pijn gehad. Vergeleken met de eerste week gaat het nu wel een beetje..Dat gips helpt wel wat. Evenals alle lieve berichten en kaarten, die helpen ook en dankjulliewel

Ik heb geen blogjes meer op voorraad. Maar ik zal af en toe wat laten horen hier. 

Zes weken, grmpffff