Sofonisba

 

De vrouw die je hier ziet heet Sofonisba Anguissola. Zij was een Italiaanse, geboren in Cremona en zij leefde van ca 1532 tot 1625. 

Dit prachtige zelfportret schilderde ze ca 1556. Ze was toen dus rond de vijfentwintig. Ik vind het zo'n mooi portret. Hoe ze die stok vasthoudt terwijl haar andere hand nog bezig is met het het schilderen van Maria en Jezus. Dat kraagje. De kleuren op haar palet.

Ik kende haar werk al jaren, omdat ik ooit,  uit pure nieuwsgierigheid, op zoek was naar vrouwelijke schilders in de 16e en 17e eeuw. Ik hou heel erg van die periode in de kunst, maar vrouwelijke schilders waren er niet zo veel. En paar namen slechts. 

Het eerste schilderij dat ik toen van Sofonisba zag, was het werk hieronder. En ik vond het meteen prachtig. 

Sofonisba's werk zag ik nog nooit in het echt. Maar nu dus wel op die tentoonstelling in Enschede. In het Rijksmuseum Twenthe. 

En oh wat vond ik het mooi. 'Het schaakspel' is de titel en het werd gemaakt in 1555. Ik vind dat meisje zo leuk. Hoe ze lacht. 

Het is een familieportret,  want dat leuke meisje is een zusje van Sofonisba. 

De vrouw rechts is een bediende,  die wrschlk een belangrijke rol vervulde in de familie. Zij is ook op andere schilderijen te zien. 

Sofonisba leidde een bijzonder leven. Zij was van goede komaf. Voldeed aan alles waar meisjes en vrouwen van goede komaf aan moesten voldoen. En ze had de tijd mee: kunst en cultuur waren belangrijk toen. 

Toch mocht ze niet alles wat mannen wel mochten. Niet de mannelijke anatomie bestuderen, ook niet de landschappen buiten Cremona en dus richtte ze zich vooral op portretten. Die dan altijd gemaakt werden onder toezicht van een chaperonne.   Ze ging wel op reis, ze werd gevraagd te komen schilderen aan het hof van Filips II.  Ze trouwde twee keer en stierf op 95-jarige leeftijd. 

Wat een interessant leven. Er zijn vast boeken over. Daar moet ik nog maar eens naar op zoek. Kijk nog maar even naar nog een familieportret en let ook even op het hondje!j

De tentoonstelling is nog tm 11 juni te zien. 

Nomen

 

Deze vond ik tijdens het uitzoeken van oude foto's. Het zou kunnen dat ik hem al eerder plaatste, in het begin hield ik nog niet alles bij in mapjes. 

Deze is me kort geleden gestuurd door bloglezer Esther. 'Mevrouw de Koning mag de rol van de koning gaan onderzoeken', schreef ze. 

Esther heeft oog voor de zaak hoor, ze stuurde tegelijkertijd een neo'tje en een gezichtje. Dank Esther.

Bloglezer Marij (ze noemt zichzelf een dagelijkse lurker),  vond deze Neo in het plaatselijke dagblad en vond hem de moeite waard  om op te sturen. Voor- en plaatsnaam haalde ze weg. Nou het is nog goed te volgen hoor Marij. Van den Biggelaar met een varkensbedrijf. En dankjewel 

Deze vond ik zelf, ook bij mijn oude foto's. De foto plaatste ik eerder, in een heel ander verband. Nu viel me de naam van de schilder van deze lezende man ineens op: Gerrit van Blaaderen.

Ook de twee Neo's hierboven werden me door Esther gestuurd. Ze schrijft: 'Ik vond alweer 2 neo’tjes. Al weet ik niet of de tweede daadwerkelijk een neo is? 

Mevrouw Merel die bioloog is en een boek over de natuur schreef. En mevrouw de Wolf- de Wolff die oog in oog stond met een wolf'. 

Dank allen. superleuk dat jullie meedoen!

En op de valreep, gisteravond in Tussen Kunst en Kitsch  ging het over een schilderij, gemaakt door de schilder Barend Kunst.

Rollen

 

Kijk dan, dit superschattige kleine baby'tje. 

Het is een jongetje, negen weken oud  en het ligt hier op de arm van zijn vader. 

Dat was al lang geleden dat ik zo'n jong kindje zag en zelfs mocht vasthouden. Heerlijk is dat.

De vader in kwestie is onze neef, de zoon van de broer van mijn man. En dat betekent dat mijn man oud-oom is geworden en ik oud-tante. 

We gingen het kindje bezoeken in Gouda en knoopten er natuurlijk ook een Goudabezoekje aan vast. Daar kom ik nog op terug denk ik. 

Maar ik mijmerde een beetje over dat oud-oom en oud-tante. Mijn man en dit kind hebben natuurlijk wat gedeelde genen. Ik uiteraard niet, maar toch ben ik zijn oud-tante. Dat is een rol die ik nog niet had. 

Wat een rollen heeft een mens in zijn leven. Je begint met iemands kind te zijn. Nou ja, het kind van twee iemanden.  Dan ben je baby, peuter, kleuter, schoolkind, puber, adolescent, volwassene en bejaarde. Je bent ook kennis, vriendin, echtgenote, moeder en oma. Ik was en ben dochter, kleindochter en nicht en achternicht.  Schoonmoeder en schoondochter. Helaas in mijn geval geen zus, maar wel schoonzus en tante en oudtante. Ik was leerling, leerkracht en vrijwilliger. En verder was ik bijvoorbeeld getuige (bij een huwelijk). Ik was even ambtenaar van de burgerlijke stand. Ik was gevolmachtigde. Nou ja ik vergeet vast een en ander, dit schoot me zo te binnen. 

En ik denk dat veel mensen nog veel meer rollen hebben. 't Is me wat!

Fraaie mural

Ik was lekker aan het rondkijken op het NDSM-terrein en zag van alles. Ook aan de kant waar je langs rijdt voor je het terrein op gaat is meestal van alles te zien. Maar deze keer viel het aan die kant een beetje tegen.

Dácht ik.

.

Ik liep te dicht langs de muur en zag het niet. Beetje rommelig, dacht ik.

Maar ik liep nog een rondje, nu vanaf de andere kant en toen zag ik pas wat een fraaie schildering dit is. 

Het is net het leven zelf: je moet soms wat afstand nemen om het allemaal een beetje te overzien. 

Linking to Sami's Colourful World

The Whale

 

Na de teleurstelling van de vorige film die we zagen in de cinema, had ik niet meteen zin om weer een film te gaan zien. En al helemaal niet een film die (o.a.) weer over een vader-dochter relatie gaat. 

Maar we gingen toch, naar The Whale.

Ik vond het een mooie film, voor een groot deel dankzij de man die de vader speelde: Brendan Fraser. 

Wat een rol speelde die man. Hij won niet voor niets een Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol. 

Ik denk dat hij er veel voor heeft moeten doen. Want hij droeg natuurlijk voor zijn rol als iemand met morbide obesitas een fat suit.  En ze zullen best iets aan zijn gezicht hebben moeten doen, want hij leek echt heel verschrikkelijk dik en ik las dat hij er ook heel wat kilo's had bijgegeten. Het mooie vond ik dat het totaal geloofwaardig was. 

Ik leefde zo mee dat ik op bepaalde momenten helemaal in een kramp zat.

Het verhaal: 

Charlie heeft bepaalde verdrietige gebeurtenissen niet kunnen verwerken en is gaan eten en eten en eten. Daarbij kwam een scheiding en liet hij zijn vrouw en toen acht-jarige dochter alleen. 

Hij heeft nu hulp van een vriendin, maar hij kan eigenlijk al niks meer zelf. Niet eens meer lopen. Hij werkt als schrijfcoach en doet dat online. Zodat zijn studenten hem niet kunnen zien. Hij is niet verzekerd, maar heeft geld genoeg om een ziekenhuis/afkickopname te kunnen betalen. Maar hij wil dat geld nalaten aan zijn dochter en gebruikt het niet.  Hij weigert verdere hulp. Hij is eenzaam en wanhopig op zoek naar de liefde van zijn dochter (puberleeftijd). 

Ja hoor, ik vond het een mooie film. Ik snapte het en geloofde het. 

Gezichtjes

Twee prachtige gezichtjes van bloglezer Nicolet.

Nicolet schrijft: 'Kijk, ik zag weer twee gezichtjes: één in de tas die een vriendin neerzette en het andere gezichtje knipoogde naar me toen ik een ui doorsneed!

Het blijft een leuke rubriek: ‘Gezichtjes!’

Daar ben ik het helemaal mee eens.

Het volgende gezichtje werd me gestuurd door Aleida Martens. Aleida schrijft: 'Onlangs was ik in Maastricht, Tefaf. Er was enorm veel te zien natuurlijk en opeens zag ik dit snaarinstrument. De eigenaar is een Fransman, heeft een klein museum met snaarinstrumenten, naar ik begreep'.

Ook weer een leuke vind ik. Ik wist niet meteen wat voor instrument dit was. Maar inmiddels is dat wel duidelijk, het is een liergitaar. 

En de laatste twee voor deze ronde zijn van Iris Flavia. Ik moet zeggen dat ik het tweede gezichtje niet meteen zag. Maar jullie wel misschien? 

Dank allen en als altijd: Blijf speuren, mensen! bettievdgriend@hotmail.com

April doet wat hij wil

Deze foto is gemaakt in 2018. 

En ware het niet dat Noor en Jet inmiddels bijna vijf jaar ouder zijn, qua weersomstandigheden had die net zo goed gisteren gemaakt kunnen zijn. 

Je weet het niet hè. Je weet niet wat je aan moet. 

Ik was gisteren om vijf uur wakker en lag te luisteren naar het geluid van de regen. Het geluid van harde regen mag ik wel zeggen. 

Ik moest om half negen ergens zijn en aangezien mijn man me niet zou kunnen brengen moest ik fietsen. Dus ik haalde mijn regenpak tevoorschijn en mijn helm en ging als een soort dorpsgek uitgedost fietsen. 

De eerste 100 meter vielen er wat spetters en daarna was het droog. In de middag ging ik lunchen met een vriendin en zaten sommige helden op een terras. (Wij nog niet). 

Je weet het niet. Je kunt het ook maar moeilijk voorspellen. Ik weet natuurlijk wel dat het meestal het geval is in deze tijd van het jaar, maar  het lijkt dit jaar wel erger. 

Hoe dan ook, Noor en Jet waren op alles voorbereid en  hadden er blijkbaar geen last van, dus ik ook maar niet. 

Een bijzondere dag

Afgelopen (paas)maandag had ik een bijzondere dag. Die ging zo:

We reden 's morgens al vroeg weg om onze (schoon)zus, die sinds kort  in G. woont,  te bezoeken. 

Nou wil het toeval dat C. ook in G. woont. C. is een bloglezer. Een lieve bloglezer die mij af en toe een Roodkapjekaart stuurt. Zomaar, we kennen elkaar helemaal niet. 

Dus nu ik met enige regelmaat in G. kom, leek het me leuk om elkaar eens te ontmoeten. Het leek C. ook leuk en nadat er al een paar keer iets tussen was gekomen, was het maandag eindelijk zo ver.

We spraken rond lunchtijd af in een café.

Ik vond dat van tevoren best spannend. Wat nou als C. en ik elkaar niets te vertellen zouden hebben, wat nou als ik haar stom vond en zij mij ook. Wat nou als...

Maar ik was op tijd en toen ik naar binnen liep kwam C. met een grote lach op haar gezicht op me afgelopen. Heel bijzonder, we begonnen meteen te praten. 

We dronken eerst een cappuccino, decaf (nog dank voor die tip) en daarna lunchten we. 

We praatten en praatten en hielden niet meer op tot het tijd voor mij was om te gaan, omdat mijn man (die met zijn zus was gaan speuren naar bloesem), me weer ophaalde. 

Ik kreeg nog een leuk cadeautje van C. De tas gaat over een paar maanden mee naar London natuurlijk.

Ik vond de hele bijeenkomst erg speciaal en superleuk. En C. ook. 

Zo kan het gaan dus.

C. liep nog met me mee naar het parkeerterrein waar mijn man wachtte en we namen afscheid. 

Ik legde mijn jas en tas achterin de auto en ging voorin zitten. 

Toen wilde ik mijn telefoon pakken, voor onderweg, maar ik vond hem niet. Tas leeggekieperd, jaszakken doorzocht, geen telefoon.

'Dan heb ik hem vast in dat café laten liggen'. 'Ja', dacht mijn man ook en startte de auto om zo snel mogelijk te gaan kijken in de Beurs. 

Al mijn pasjes zaten in het mapje van de telefoon: rijbewijs, bankpas, alles. 

Parkeerterrein af, rondje rotonde, nog een stuk verder. Toen we stilstonden net voor de afslag naar het café, stopte er een auto naast ons. 

Een raampje werd opengedraaid en twee jonge jongens wezen naar onze auto. Ik dacht nog 'wat is er nou, schiet op, ik moet mijn telefoon gaan vinden'. 

Wat bleek, ze wezen niet naar de auto, maar naar het dak van de auto. En toen ik keek, zag ik dat daar, op het uiterste randje, mijn telefoon lag! 

Die was dus de hele tijd blijven liggen. Vanaf het moment dat ik mijn jas uitdeed. En als die jongens dat niet hadden gezien en mij er op hadden gewezen was ik hem zeker kwijt geweest. Hij zou gevallen zijn en ik had niet geweten waar ik had moeten zoeken. 

Is dat niet ongelooflijk?  Ik kan het eigenlijk nog steeds niet geloven!

Ik heb de jongens niet eens behoorlijk kunnen bedanken, want zij waren al doorgereden toen ze zagen dat ik het zag. 

Enfin, daarna reden we nog naar onze kleindochters in Amsterdam . Ons kind kan heel goed koken en  Anna, ons kleinkind,  ook. 

Anna  had als toetje Eton Mess gemaakt. Oh... zo lekker. 

Maar het hoogtepunt was de advocaat die onze dochter voor het eerst had gemaakt. Zelf was ze niet zo heel enthousiast, maar ik wel... ik vond het echt heerlijk. 

Zo lekker dat ik het misschien zelf wel eens ga proberen. Misschien hè, misschien.

Toen ik thuis kwam, was ik gesloopt. Maar mensen,  wat een dag!

In z'n paarse potje

 

Eerst was het alleen dat bolletje met die naar beneden hangende sprietjes. Toen vond ik hem al leuk. In z'n paarse potje. 

Ik noem hem de Ton. Want gekregen van medeblogger Ton tijdens de bloggersbijeenkomst half maart.

En kijk eens hoe de Ton zijn best staat te doen. 

Dan heb ik nog de B&M, gekregen toen ik nog grotendeels in bed lag. Die staat dus in onze slaapkamer en ik durf hem niet te verplaatsen.

b

Ik weet niet zeker of ik het  over de Jeanne heb gehad. Maar als dat wel zo is, is het minstens een jaar geleden. Toen kreeg ik een stukje van een plant van Jeanne L. en dat nam ik in een waterflesje mee uit Zeeland. Inmiddels is de Jeanne zo groot geworden dat onze aap zich er helemaal thuis voelt. 

Tenslotte nog de San. Ook gekregen toen ik nog in bed lag. Er zitten allemaal zaadjes in gedrukt. 'Bee-friendly seeds' staat op de achterkant. 

Het is natuurlijk nu nog de San, maar binnenkort plant ik ze en dan heet het de Sannen. 

Zwolse balletjes

'Ballegies', zei de mevrouw in de winkel. 'Wij zeggen ballegies'. 

Dat vertederde me,  want dat zouden mijn vader en mijn tantes ook gezegd hebben. 

Een andere omgeving, maar ook ballegie voor balletje. 

Afgezien daarvan hou ik erg van dat soort snoepjes en deze winkel stond er vol mee. 

Zwolse balletjes, gemaakt in de kelder van het Zwolse Balletjeshuis. 

Volgens een oud en geheim recept uit 1845. Bruine suiker wordt in koperen potten gekookt tot het een deeg is geworden. Die massa wordt op een met water gekoelde tafel gegoten. Het moet gekneed worden en uit elkaar getrokken tot repen. Die repen gaan in en wals en vallen in kussentjes uiteen. 

Je snapt natuurlijk wel dat ik niet zonder een zakje ballegies het pand verliet!