Twee bijzondere huizen in Delft

Er zijn natuurlijk overal van die bijzondere huizen. In Delft bijvoorbeeld zag ik daar een paar mooie voorbeelden van.
Dit huis bijvoorbeeld is niet het grootst of het oudst of het ....

Dit huis is wél verkozen tot mooiste huis van Delft. En toegegeven het is een prachtig huis.
Het bijzondere is dat het niet echt een Delfts huis is.
De man die dit huis liet bouwen vond op dat moment zijn Amsterdamse huis zo mooi, dat hij de hele voorgevel overbracht naar Delft.
Het paste niet helemaal,  dat kun je zien aan die drie bogen boven de deur. De linkerboog is gewoon een stukje kleiner gemaakt.
En er was nog een speciaal huis in Delft. Dit huis (het middelste):

Ik zal binnenkort laten zien waarom.
Nu voeg ik er alleen nog even aan toe dat Delft toch wel echt een heel  leuke stad is. Echt hoor: Wauw!

Klooster in London

Wat ik al eerder vertelde, ik heb wat met huizen.
En ik vind het heel erg leuk als ik ergens in een stad een huis vind, waarvan gezegd wordt, dat het het oudste huis is, of het smalste of het grootste.
Het slaat eigenlijk nergens op, maar zodra ik zoiets weet, wil ik het zien.
Toen we de laatste keer naar London gingen,  hadden we gelezen over het kleinste huis daar.
Een huis van 106 cm breed,   waarvan de begane grond alleen gang is.
Een huis in het centrum van London. Gebouwd in 1805 en nu behorend bij een klooster.
Bij Tyburn Convent.
Huh? Een klooster?
Daar in hartje London  op een paar honderd meter afstand van het zeer drukke Oxford Street en zowat tegenover Marble Arch?

Op zoek, want we houden ook van kloosters.
Nou dat klooster was gauw gevonden. We waren er al menig keer niets vermoedend voorbij gelopen.

Een klooster opgericht op de plaats waar vroeger, heel vroeger, de galgen stonden. Meer dan twintig misdadigers tegelijk konden dan hangen daar en zo een dagje uit vormen voor mensen. Een belevenis.
Want zo ging dat. 
Er zijn echter niet alleen misdadigers gehangen daar in Tyburn.  Ook heel wat rooms-katholieke martelaren, bijvoorbeeld mensen die de koning niet wilden erkennen als hoofd van de kerk.

We konden gewoon naar binnen in dat klooster en we konden gewoon aan een non achter tralies vragen naar dat kleinste huis.
Maar ze wist van niets en ze dacht ook niet dat het klopte.
Een rondleiding behoorde wel tot de mogelijkheden, maar we gingen die avond naar het theater en hadden daar geen tijd meer voor.

Niet het kleinste huis gezien dus, maar wel een bijzonder klooster. Er zijn nog ongeveer twintig nonnen daar die dagelijks de mis opdragen en zoveel mogelijk stilte betrachten.
Misschien de volgende keer in London, nog maar eens even kijken.

Tegenlicht

Ik lees vaak meerdere boeken tegelijk. Dat is waarschijnlijk ook het geval geweest toen ik dit boek voor het eerst in huis had van de bieb.
Toen kwam er een ander boek tussendoor, ik moest het inleveren en dacht er niet meer aan.
Nu nam ik het weer mee en las het (563 blz.) achter elkaar uit. Vooral omdat ik zo geboeid raakte door het pestverleden van de hoofdpersoon Vera Zagt.
Wat heeft die Vera een ellende moeten doorstaan in haar jeugd. Het was waarschijnlijk een hartstikke leuk kind, maar net effies anders en dus werd ze gepest en niet een klein beetje. Daarbij had ze een, niet heel erg in zijn dochter geïnteresseerde, vader en een moeder die in een inrichting werd opgesloten.
In het nu is Vera getrouwd met Lucien, best gelukkig getrouwd,  zegt ze zelf, maar dat weerhoudt haar er niet van om er een andere geliefde bij te hebben. Ze voelt zich veilig bij die geliefden.
Dan slaat de vlam in de pan als ze ineens hevig verliefd wordt, anders dan met de andere mannen, op Aaron, de broer van Lucien.
Nou, toestanden natuurlijk en dat terwijl de vader van Lucien en Aaron op sterven na dood is. Enfin, Vera raakt zwanger en is gelukkig en dan overlijdt Aaron door een motorongeluk. Wat nu?
Nou een verhaal dat ook eigenlijk wel twee boeken had kunnen vullen in plaats van dit ene. Ik vond het allemaal een beetje veel. Erg veel.
Dat ik het helemaal uitlas komt dus door dat peststuk en dat moet ik ook eerlijk zeggen, door de vlotte schrijfstijl van Esther Verhoef.

Borduren

Kortgeleden schreef ik iets over borduren, over de marktkoopman die oude borduurwerken verkocht.
Daar werd op gereageerd, vandaar dat ik er nog even op terug kom.
Ik moest echt lachen om de reactie van Nietzomaarzooo: ' ... een jaartje terug kreeg ik opeens de geest en borduurde wat kussenhoezen die ik nogal vlak van kleur vond. Zie soms in hippe interieurs, kussens van die oude kruissteeklappen met hondjes of hele foute afbeeldingen (fout als in te kitscherig)'.
Dat was precies wat ik er van vond. Ik borduurde eens een heel fout hert en over deze gebloemde kussens valt ook wel wat te zeggen, hahaha.
Maar inderdaad, tegenwoordig is het weer hartstikke in de mode. Ik zag een van mijn twee kussens laatst in zo'n woonblad, in Ariadne at Home. 

Het is vooral zo lekker om te doen. Zeker dit, op zo'n voorgekleurde lap, je hoeft niet eens te tellen.

Maar ja, mijn punt was dat ik niet ons hele huis vol wil zetten met geborduurde kussens en met merklappen aan de muur. Echt niet!
Veel mensen reageerden zoals ik al zei  en vonden dat ik met de borduurwerken wat zou kunnen/ moeten maken.
Een omslag voor een map, een tas. 'Er zijn zoveel mogelijkheden als je handig bent', schreef iemand.
Dat is het eerste en grootste probleem, ik ben helemaal niet handig.
Mijn vriendin Marion maakte de achterkant van deze kussens voor me. Dat kan ik niet eens.  En als zij niet zo lief was geweest, lagen die lappen er nog.
Bovendien:  ik heb al een tas met een prachtig borduurwerk (niet door mij gemaakt trouwens) en waarom zou ik er twee willen hebben. Ik heb een geborduurd tafelkleed en ook daarvan hoef ik er geen twee.

Van deze kussens zou ik er nog wel eentje willen. In dezelfde kleuren, maar een ander patroon. Die heb ik gevonden en daar ga ik binnenkort aan beginnen.
Mieke gaat op haar blog nog vertellen hoe je zo'n geborduurd dekseltje voor een  jampotje maakt, maar dan ben ik ook echt klaar. Ik wil ons huis juist leger hebben.

Dus: Is er iemand die nog een oud borduurwerk heeft liggen dat af moet, in kruissteek? Iemand die er zelf geen zin meer in heeft, of het niet meer kan zien (dat heb ik ook een hele periode gehad).  Stuur maar op en  ik zal  het met veel plezier voor je afmaken.

Monday mural

Ah... those big roadblocks.. I don't know the right word, not even in Dutch.
But you'll understand, don't you?

I like them. So much better than a grey, boring stone.  And the first one? I think it's really brilliant.

Linking to Colourful World

Zo lief

Speciaal voor dit schilderij ging ik even naar het Westfries Museum. Lekker dichtbij voor mij en gratis met de MJK.
Het is een dubbelportret uit de 17e eeuw. Een precies jaartal is niet bekend. En de naam van de schilder ook niet.
Men denkt dat het in Noord-Holland is gemaakt en zelfs in West-Friesland. Dat las ik in de krant.
Maar ik heb werkelijk geen idee waar die gedachte op is gebaseerd. Je ziet het toch niet aan de achtergrond of zo. De kleding zal wel een aanwijzing zijn. Maar dan nog.
Niet dat het uitmaakt hoor, ik vind het zo'n mooi plaatje.
Zij met d'r bolle toet en die bloemen in haar knuistje. En haar glimlachende broertje. Allebei spic-en-span en zo zomers.
Na aankoop is het gerestaureerd. En nu voor iedereen te zien. In mijn ogen ziet het er echt prachtig uit.

En toen ik het gezien had en ervan had genoten, was ik zo weer thuis. Ach ja... Hoorn

Gember, Ginger & Gems

In 2012 blogde ik al over gember.
Ik denk dat ik tot die dag nog nooit verse gember had gebruikt. Alleen uit een potje.
Daar is toen verandering in gekomen.
Sindsdien gebruik ik elke dag een flink stuk verse gember. Echt iedere dag, nl bij het ontbijt.
Het zal best gezond zijn, daar heb ik die keer ook over geblogd, maar  ik vind het vooral ook erg lekker. Gewoon samen met blauwe bessen en kwark. Ik koop het op de markt, iedere zaterdag.
Ik houd trouwens niet alleen van gember puur, maar ook van allerlei toepassingen. Met als een van de hoogtepunten:  gemberkoekjes van Marks & Spencer. De laatste keer namen we vier rollen mee terug uit London!
Toen ik vorige week ergens las over een zaakje, in Amsterdam, waar van alles met gember wordt verkocht, voor ontbijt,  lunch en voor de dorst, toen ik dat las vond ik dat ik bij gelegenheid maar eens moest gaan kijken.
Die gelegenheid was er en dus...

Twee leukerds zijn dit bedrijf begonnen. Hoe kom je er op hè.
Toen we er na een wandeling aankwamen, stikten we van de dorst. Ik nam thee, met gember natuurlijk en citroen en munt. En een shotje! Lekker pittig.
Mijn man nam een verfrissend drankje: Belvoir Ginger Beer. Beer zonder alcohol.
En we deelden een plak cake. Die was vegan en daar heb ik slechte ervaringen mee, maar deze was echt heel erg lekker. Héél erg lekker. Ik had spijt dat we deelden.
Er kwam een zelfgemaakte siroop bij, gember met tijm, om op de cake te doen. Die was zelfs zo lekker dat ik er een flesje van kocht.
Ze hadden broodjes die erg aantrekkelijk waren, maar we hadden al geluncht. Nog meer soorten cake waren er. En verder hadden ze  chutneys met gember in de verkoop.
Al met al reden genoeg om nog eens terug te gaan.

Ik maak bij dezen dus een klein beetje reclame voor de mannen. Ik heb het niet gevraagd maar ik gok dat ze nog onder de dertig zijn. Iets jonger dan onze jongste zoon en ik vind het altijd erg te waarderen als zulke jongens iets gaan ondernemen. Zeker als  dat iets origineel en lekker is
Adres: Ginger & Gems, Bilderdijkstraat 202 A, Amsterdam.
(En nee hoor, ik heb geen aandelen)

Erwin Olaf

Keyhole 3, 2012 en De vaderlijke vermaning, Gerard ter Borch, 1654

Een paar maanden geleden was ik naar de tentoonstelling van het werk van Erwin Olaf,  in het Gemeentemuseum in Den Haag. Ik heb er niets over geschreven omdat ik er niet van had genoten. Dat vond ik zelf ook heel raar want ik vind het werk van Olaf zoooo prachtig. Misschien was ik te moe, maar ik denk ook dat het te veel was. Voor mij.  Dan neem ik niets meer op en kijk niet meer zoals ik wil kijken. 

Enfin, vorige week zag ik een mooie documentaire over Olaf,  getiteld The Legacy. Ik heb daar geboeid naar gekeken en als je van Erwin Olaf houdt, (dat doe ik beslist na het zien van deze docu),  dan moet je echt nog kijken. Mij heeft het zeer ontroerd.

Hope, Portrait 5, 2005 en Portret van een meisje in het blauw, J. C. Verspronck, 1641

Eergisteren waren we in Amsterdam voor iets anders en gingen even naar het Rijksmuseum. Daar was net die dag een tentoonstelling van Erwin Olaf geopend. En blijkbaar was ik weer mezelf, want hier heb ik volop van genoten.
Je ziet werk van Erwin Olaf, gecombineerd met werk van een 'oude meester'.
Het idee is niet nieuw, een andere fotograaf, Rineke Dijkstra, deed het ook al eens. In het Frans Hals Museum. Dat vond ik toen ook al zo bijzonder.
Het hoeft ook niet nieuw te zijn.
Erwin Olaf laat zien dat hij beïnvloed is door kunstwerken van anderen. Dat kan toch ook bijna niet anders. Als ik kunstenaar was zou ik ook beïnvloed zijn door werk van anderen. Want geen blinddoek om gehad hè, al die jaren van mijn leven.  Dat is helemaal niet erg, lijkt me

Grief, Barbara, 2007 en Het toilet, Jan Steen, 1655-1660

Twaalf foto's zijn het en dus ook twaalf schilderijen.
Absoluut een aanrader dit! Nog tot 22-09

Nomen est Omen

Ik was op de bloemenmarkt op het Amstelveld in Amsterdam, al weer een tijdje geleden. En daar was Aad Roozen ook.

Marga zag er ook weer een. Een huisarts: Dr. van de Naalt. Ik (gr)appte nog terug dat die beter chirurg had kunnen worden.

Kitty mailde dat ze op de snelweg een auto zag rijden van vishandel Snoek, uit Volendam. Ze was te laat om een foto te kunnen maken. Geeft niks, zo is het ook leuk.

En dan hadden we natuurlijk nog de amateurschilder Nard Kwast. Hij is de man die bijna Project Rembrandt had gewonnen.

Mevr. Wiering, directeur van een zeewierboerderij op Schouwen, kwam weer van Marga

Zelf zag ik terwijl ik op jacht was naar museumhonden, dit schilderij gemaakt in 1695, gemaakt door Adriaen Cornelisz Beeldemaker:

Het schilderij hangt in het Westfries Museum in Hoorn

En de laatste. Marga maakte me hierop attent, maar de foto werd door Mark Hesselink op FB geplaatst

Borduurwerk te koop

Ik hou van markten. Van gewone weekmarkten, van rommelmarkten, van combinaties van die twee.
En soms tref je ergens een kraam die je niet eerder zag. Deze koopman zag ik op een markt in Delft.
Hij verkocht borduurwerken .

 Veel tafelkleden, groot of klein,  veel wandlappen en schellekoorden.

Daar waren werkstukken  bij die ik echt leuk vond. Ook een paar merklappen die zeer de moeite waard waren. Maar ja, wat moet ik er mee? Ik heb geen plek meer om wat nieuwe, oude lappen in te lijsten en op te hangen.  Dus ik kocht niks.

De koopman vertelde desgevraagd dat hij vooral veel verkocht aan buitenlanders. Bijvoorbeeld aan Canadezen en Japanners. Die Canadezen vooral omdat ze vaak Nederlandse wortels hebben. En de Japanners omdat ze gek zijn op geschiedenis.
'Zo'n lap neemt ook niet veel plaats in de koffer. Lekker plat te vervoeren en een mooi cadeautje voor de thuisblijvers',  vertelde hij.
Ik heb een hele tijd staan kijken en inderdaad, hij verkocht best veel.
'Zo blijft het bewaard', zei hij tevreden. En daar had hij gelijk in.
Het is naar om weg te moeten gooien. Mijn moeder heeft veel geborduurd. Ik zelf ook trouwens, maar je kunt niet alles ophangen. Ik was laatst heel blij toen onze dochter een mooie lap, door mijn moeder gemaakt, wilde ophangen.
Maar ja, daar blijft het wel bij.