De Wintertuin

 

Ha, het gaat nou eens niet over mijn wintertuin. Hoewel die zeer de moeite waard is deze ochtend. Het gaat over een boek en wat een boek was dit. 

De Wintertuin van Kristin Hannah. Het heeft me geboeid van het begin tot bijna het eind. 

Ik las niet eerder iets van deze schrijfster  en ze heeft heel wat geschreven. Ik kan dus vooruit.

Het verhaal: 

Twee zussen, Meredith en Nina hebben totaal verschillende levens. Meredith is getrouwd, heeft kinderen en runt het bedrijf van haar vader. Nina is fotograaf, een beroemde en reist de wereld rond.

Gemeenschappelijk hebben ze allebei een grote liefde voor hun vader en ook allebei hebben ze min of meer een afkeer van hun kille, afstandelijke  en ongeïnteresseerde moeder. 

Dan sterft hun vader en vlak voor zijn dood vraagt hij zijn vrouw Anya om nog eens het Russische sprookje voor te lezen aan haar twee dochters. 

Dat is niet vanzelfsprekend en het gaat ook niet vanzelf, maar het gebeurt en gaandeweg gaat het sprookje over in het bepaald niet sprookjesachtige verhaal van Leningrad. Een stad in oorlog. 

Dat gedeelte vond ik zeer interessant. Ik moet bekennen dat ik er weinig van af wist. Een paar regeltjes in een geschiedenisboek.  Het beleg van Leningrad. 

Maar dat is zeer onterecht, want wat is dat een afschuwelijke periode geweest. 

Wat het verhaal betreft, het wordt duidelijk waarom Anya is zo als ze is en dat is mooi beschreven. Ik las het met een brok in mijn keel. 

Het slot van het boek vond ik dan weer wat al te romantisch. Het had gekund zo hoor, maar ik vind het onwaarschijnlijk. Jammer ook.

Drie doosjes bonbons

 

Ieder jaar zo'n beetje rond Sinterklaas, koop ik een paar doosjes bonbons. Doosjes zoals je ze op de foto ziet. 

Ik vind het altijd een leuk cadeautje en het zijn lekkere bonbons. Er zitten er zes in zo'n doosje. 

Bovendien: het is voor een goed doel. De stichting Amahoro: West-Friesland voor Borundi. 

Ze werden altijd op school verkocht door een collega, namens haar man die in die stichting zit.

Maar ja, dit jaar werden er geen bonbons verkocht natuurlijk. En ik had er ook helemaal niet aan gedacht. 

Toen verscheen het kerstnummer van ons kerkekrantje. Daarin stond een puzzel. Een zeer irritante puzzel. Afbeeldingen van een deel van een tekst of foto in dat krantje,  maar dan klein weergegeven en slechts een heel klein stukje. 

Ik kan je verzekeren dat ik nog nooit van mijn leven het kerkelijk nieuws zo goed heb doorgespit als toen. Ik kan het niet uitstaan als ik zoiets niet kan oplossen, maar het heeft echt veel moeite gekost. 

Enfin, het was gelukt en ik stuurde de oplossing in. 

Van de week werd ik gebeld Het was mijn collega, namens haar man die in de redactie van het blad zit. Ik had gewonnen: de eerste prijs. Drie doosjes bonbons!!!!

Hoe leuk is dat. Nog dezelfde dag werden ze gebracht.  En lekker dat ze WAREN. 

Middelvinger

Ik was  onze oudste kleinzoon aan het voorlezen uit Wiplala, via beeldbellen. Hij kon zo de plaatjes in het boek zien, hij kon mij zien en ik hem. 

 'Daar zitten we nou,' zei meneer Blom. 'Zo groot als muizen. In een reuzenhuis.' 

Ja, daar zaten ze nou. Meneer Blom, de twee kinderen en de kleine stoute Wiplala, die hen allemaal had betoverd, zodat ze niet groter waren dan een flinke middelvinger.

Ter illustratie stak ik mijn middelvinger op. En terwijl ik dat deed, dacht ik al dat het misschien niet heel handig was. 

En inderdaad: 'Dat mag niet op school hoor oma, van de juf. Dat mag helemaal niet op het schoolplein!'.

Odin is net vijf en amper naar school geweest sinds hij in januari vorig jaar aantrad. Maar dit heeft hij in ieder geval opgepikt. Je middelvinger opsteken, nee, dat kan echt niet. 

Nou, dat had Annie M.G ook niet kunnen denken toen zij het boek schreef. Zij was niet zo heel erg van nadrukkelijk opvoeden, maar deed het wel. Misschien juist daardoor. 

Overigens bijzonder dat zo'n boek, verschenen in 1957, nog steeds een vijfjarige kleuter kan boeien. En ik vind het ook weer leuk. 

Nog even over wandelen

 In de eerste plaats dank voor de vele reacties. Weet dat ze zeer gewaardeerd worden. 

Vervolgens ben ik nog een tip vergeten. Dus hier is alsnog Tip Tien. En die luidt: voeg nog wat extra beweging toe tijdens je wandeling. Dat hoeft niet moeilijk te zijn. Zelf heb ik een vaste riedel die ik gewoon afwerk. Ik huppel een stukje. Ik beweeg mijn vingers en polsen. Zwaai m'n armen zijwaarts en om hoog, loop een stukje op mijn tenen of op mijn hakken. Maak hele grote stappen of juist hele kleintjes en passeer geen enkel paaltje zonder mijn been er over te zwaaien. Dat soort dingen. Oh ja en af en toe loop ik een stukje hard. Gewoon een minuut of zo en dan na enige tijd weer een minuut.  Op dit moment loop ik trouwens acht minuten achter elkaar. 

Terwijl ik gisteren tijdens onze wandeling mijn dochter belde (daar heb je het al!), vroeg zij wat ik dan niet deed van de lijst. En ik antwoordde: mindful wandelen, het woord alleen al. Zo'n vaag, beetje zweverig begrip

Maar zij vond dat ik dat juist wel doe: Kijken, voelen, stilstaan bij een bloem of een uitzicht, ruiken. 'Dat is mindful hoor',  zei ze.

 

 

Dan dachten jullie dat ik niet zou luisteren naar een podcast/luisterboek. Nou dat doe ik inderdaad niet vaak,  omdat ik sinds de crisis bijna altijd met mijn man loop.  Een enkele keer loop ik alleen en dan gaat onmiddellijk de koptelefoon op. Luisterboek of podcast, maakt niet uit.  Heerlijk vind ik dat. 

Jullie dachten ook dat ik niet zou bellen. Dat klopt, ik vind dat best gevaarlijk zo met de telefoon in de hand, maar een enkele keer neem ik op (en sta stil) en een heel enkele keer bel ik zelf, op een rustig stuk. Afgelopen jaar misschien drie keer. 

Blijft nog een ding over dat ik beslist niet doe of gá doen en dat is stoppen met stappen tellen. Nooit! 

Ik tel natuurlijk niet zelf, maar ik ga terug als ik mijn telefoon ben vergeten. 

Ik wil gewoon zien dat ik die tienduizend heb gehaald. Dan ben ik tevreden. Mij heeft het zeer gestimuleerd!

En voor iedereen die wil gaan wandelen en wat variatie wil aanbrengen: 

Wandelen

In het Parool verscheen afgelopen vrijdag een leuk stuk van Kees van Unen,  over 'het ommetje'. 

De strekking was,  dat na bijna een jaar wandelen,  de verveling toeslaat en dus worden er tips gegeven om het ommetje leuk te maken en leuk te houden.

Acht tips om precies te zijn:

* Tel die stappen niet. Want waar doe je dat voor , die tienduizend stappen. 

* Luister iets. Podcast, luisterboek, muziek

* Ga mindful wandelen. Luister, ruik, wéés. 

* Bel. Lopend bellen of bellend lopen

* Gluur naar binnen

* Eerst even op de fiets, want extra beweging en daarna een andere omgeving

* Kijk omhoog

* Ga tóch.

Ik vond het zomaar een grappig lijstje. Vooral ook omdat ik bijna al die dingen doe. 

Extra tip van mij:

* Neem je fototoestel mee en maak foto's. 

Je gaat beter kijken, je wordt oplettender en als je thuis bent kun je vaak iets van zo'n foto uitzoeken. Wat weer leidt tot nieuwe inzichten of ideeën

Ps: Twee dingen van deze lijst doe ik niet.  Ik ben benieuwd of jullie, trouwe lezers, kunnen raden wat ik niet doe. 

YES

 YES, ik wist het, ik wist het. 

Nou ja, ik wist het niet, maar ik voelde het . Al heel erg lang en zonder dat daar echte aanwijzingen voor waren. 

Gisteren kwam de uitslag van het DNA- onderzoek naar etniciteit.  

En kijk: Ik ben voor 46 % Noord- en West-Europees. 

Dat is geen verrassing.  Ik had niet anders verwacht. 

Maar dan het vervolg. Ik ben voor

42,5%

Engels

11,5%

Iers, Schots en Welsh

En ooooh... wat word ik daar vrolijk van.

Het verklaart dat ik zo dol ben op Engeland en speciaal op London. Het verklaart dat ik me daar zo thuis voel. 

Het verklaart dan Elizabeth mijn favoriete Queen is. 

Het verklaart een beetje dat rossige haar dat ik had.

En misschien verklaart het de tien voor Engels op mijn eindexamen havo. 

Het verklaart dat ik soms bijna moet huilen als ik in London aankom en de geluiden hoor, de geuren ruik. En ook als ik weer weg moet uit London. 

Gelukkig maar van die 46 % Noord- en West-Europees. Want ik hou toevallig ook heel erg van Nederland. 

Dat Noord-Europees, dat klopt ook.  Laatst ontdekte ik een Zweedse voorvader in mijn stamboom. Eentje slechts, maar toch.

Overigens  ben ik reëel genoeg om te snappen dat deze uitslag niet echt iets verklaart. Er zijn zoveel factoren die een en ander kunnen beïnvloeden. 

Maar toch is het leuk. Superleuk!

Black & white

Last week we went back to the NDSM wharf. Amsterdam, Netherlands. 

The world is grey and dark, maybe the reason for black&white murals. I don't see them very often. 

This must be an oldie thoughI did not see it last december.

And I was happy to see the mural depicting Eberhard van der Laan, the mayor of Amsterdam, who died in oktober 2017, was still there. Respect! 

Though not very colourfoul today, still linking to Sami's Colourful world

Hindeloopen

 Eigenlijk heb ik het nu al twee keer over Hindeloopen gehad. Dat komt omdat ik het er echt heel erg leuk en mooi vond. Ik wil er gewoon nog een paar dingen van laten zien. 

Zo was daar (over hindes gesproken) een fontein. Ik had trouwens niet meteen door dat het een fontein was. Je ziet de levensboom uit het stadswapen.  En een groot gewei. De boom levert levensenergie en wijsheid waar hert en hinde zich mee voeden. En dan ook nog in die boom vogels die water spuwen. (maar nu niet)

In alle Elf Steden zijn fonteinen geplaatst. Gemaakt door elf kunstenaars uit elf verschillende landen. Deze kunstenaar is Sen Yuan.  Ik had het al eens over die van Leeuwarden. 

Op de eerste foto kun je goed de kerk zien. Zo scheef als wat en dat vind ik leuk

Och, er was zo veel leuks.

Een speelstraat, waar vind je dat nou. Er was geen kind te bekennen natuurlijk maar wel een prachtige brievenbus. 

En dan was vrouwe Justitia er ook,  voor het oude raadhuis. En een schandpaal. Verschillende fraaie gevelstenen, een schaatsmuseum. 

Of we alle elf steden nu gaan bezoeken vroeg iemand. Ja, dat is wel het plan. 

We hebben met de kinderen een aantal vakanties in Friesland doorgebracht en ik zelf als kind ook. 

De steden heb ik dus wel gezien, ik weet ook zeker dat ik eerder in Hindeloopen was, maar toen lette ik blijkbaar minder goed op, want ik wist er niet veel meer van. Dus een herhaling is prima

NB: Ferrara stuurde me een foto van een uithangbord van restaurant De Friese Doorloper. Haar foto is uit 2012. Het is logisch dat dingen veranderen, maar het bord van 2012 naast dat uit 2021, ik weet wel wat ik zou kiezen. Dankjewel, Ferrara. 

Hindelooper schilderwerk

Mijn moeder was,  evenmin als haar enige dochter, niet heel erg creatief. 

Handig was ze wel, ze kon heel goed naaien, goed breien en borduren en heel goed koken. In dat koken was ze wel creatief trouwens. 

Voor alle duidelijkheid, met creatief bedoel ik dat je zelf dingen verzint,  zoals wanneer je tekent of schildert. Maar dit terzijde, want daar zou je nog wel een discussie over kunnen voeren. 

Dus toen ze, ik denk dat ze al rond de zeventig was,  ineens zei dat ze ging schilderen, waren mijn vader en ik nogal verbaasd en dat is zwak uitgedrukt. We werden er ook erg vrolijk van. 

Tot bleek dat het ging om een cursus Hindelooper Schilderwerk. 

Ha, dat was heel wat anders. 

Ik heb nog twee dingen die ze  maakte. De plantenbak die je hier ziet en voor mij heeft ze een naaidoos gemaakt, een groene doos ook, zelfde kleur als de plantenbak.  En gevuld met alles waarvan ze dacht dat ik het nog wel eens nodig zou hebben. Zo lief. 

Maar dat schilderen,  was dus allemaal voorgeschreven hè. De achtergrondkleur en de patroontjes en hoe die bloemetjes dan geschilderd moesten worden.  Ze heeft er veel plezier aan beleefd en ik  heb er ook nog steeds plezier van. Toevallig is groen mijn lievelingskleur, dus dat past hier heel goed. 

Ik hoopte in Hindeloopen een en ander op dat gebied te zien, maar op een paar naambordjes na, viel dat tegen. 

Maar dit zag ik wel en dat maakte  het ruimschoots goed!!! Het waren luiken die zo versierd waren. 

Ik zag een hinde lopen

Al vanaf het begin van de crisis, zeiden we tegen elkaar: als we weer eens weg kunnen, gaan we naar Hindeloopen. 

Waarom Hindeloopen? Geen flauw idee. Het had iedere andere stad kunnen zijn.  Maar het bleef zo'n herhaalde uitspraak: als het voorbij is, gaan we naar Hindeloopen

Sneller dan verwacht bracht het oranje monster ons naar Hindeloopen, een van de elf steden.  

Natuurlijk met het versje van Seth Gaaikema  in het hoofd: 

En ik zie een Hinde lopen daar bij de rivier

Ik zie een mooie hinde lopen daar bij de rivier

't Scheelde weinig of ik Hattem

't Scheelde weinig of ik Hattem

Ik denk dat ik een Boskoop

Een Boskoop voor het dier

Nou ja en zoals ik in Monnickendam op monniken hoopte, zo wil ik natuurlijk wel hindes zien, daar in Hindeloopen.  Zo veel mogelijk hindes. 

En dat lukte hoor, steeds een hert of/en een hinde. Ik vind het een mooi beeld.  

Het is ook leuk om in zo'n stad te speuren naar hindes. 

Ik ben echt weg van Hindeloopen. Ik wil beslist nog eens terug in betere tijden als de musea weer open zijn en de winkeltjes. En niet te vergeten de terrassen. 

Maar om goed te kunnen kijken, was het nu natuurlijk wel heel erg prettig rustig

Ja ik ga nog eens  terug, maar ook hier op mijn blog kom ik er nog een keer op terug. 

Tot die tijd: ik denk ook aan jou Hindeloopen