Arnhem, nog een keer

 

Al eerder liet ik het beeld van de Sfinx zien. Nou, het barstte gewoon van de beelden  in Arnhem. 

Dit beeld 'Zittende oude man', van Wim Kuijl, vond ik mooi. Precies zo kun je wel eens een ouder iemand zien zitten. Sommige mensen hebben trouwens een andere opvatting over het doel van een beeld dan ik. Mijn doel is kijken. 

Ja en dan wil ik toch nog wat laten zien van de gebouwen in Arnhem die zeer de moeite waard zijn. 

Van die prachtige versieringen op zo'n oud gebouw. Dit was op het Duivelshuis, waarvan in de 16e eeuw ene Maarten van Rossum de eigenaar was. Tegenwoordig is er altijd een werkkamer voor de burgemeester. 

En vlak daarbij een zeer fraaie poort uit 1357(!)

Ja er was heel veel fraais te zien in Arnhem. We maakten de wandeling af en gingen terug naar de fietsen.  Want het wordt best al vroeg donker en om nou in het donker terug te fietsen op onbekend terrein, dat zagen we niet zo zitten. 

Op het laatst zagen we nog een Loesje muur, met heel veel Loesje-uitspraken. 

En inderdaad, het lijkt simpel en dat is het ook: we moeten gewoon nog eens terug! 

Arnhem

 

Vorige week waren we zomaar een nachtje weg en bijna twee dagen. We logeerden in Doorwerth, dat was een gunstige hotelaanbieding. 

En vandaar uit fietsten we naar Arnhem. Dat was het hoofddoel van het reisje. 

Ik ben eerder in Arnhem geweest, maar een echt beeld had ik er niet meer van en dat  wilde ik veranderen. Het was raar hoor, om weer eens in een hotel te zijn. Maar het wende snel, haha. 

Wat is het mooi daar in de omgeving. We fietsten er door een prachtig Geldersch landschap. Beetje heuvelachtig, beetje golvend en zo barstensvol herfstkleur met een zonnetje erop.  We hadden nog veel langer kunnen fietsen, maar Arnhem vonden we ook echt heel erg leuk. 

Ik had graag in zo'n Arnhemse Trolleybus willen zitten, maar dat deden we onder de gegeven Corona-omstandigheden maar niet. Ik had ook wel willen winkelen trouwens, want we zagen heel veel mooie winkels, geen ketens, maar echt leuk en apart. Maar dat deden we ook niet. Corona hè, Corona! 

Ik had graag Arnhemse Meisjes willen proeven, dwz. de koekjes van die naam. Maar die vonden we niet. 

Maar we wandelden wél langs de Rijn en werden op veel verschillende manieren herinnerd aan de Tweede Wereldoorlog. Bij die brug lag toen het zwaartepunt van de strijd. 

We zagen wél de Sfinx van Arnhem van Marcel Smink. Een intrigerend kunstwerk. Intrigerend, zoals het een sfinx betaamt. 

Ook een herinnering aan de Tweede Wereldoorlog, trouwens. 

Het kunstwerk is gemaakt van een oude pomp, een pomp die Arnhem verkreeg door de Marshallhulp, net na de oorlog. Een pomp die Arnhem droog hield in tijden van hoog water en inmiddels industrieel erfgoed. 

De vleugel symboliseert veiligheid en bescherming en is bovendien een herinnering aan de RAF en de fabrikant van de pomp die ook allebei een wing in hun logo hebben. En het hoofd is het hoofd van Marshall himself. 

We zagen dit  trouwens omdat we afweken van de wandeling die we liepen, anders hadden we de sfinx gemist en ook de grote muurschildering die ik gisteren liet zien. 

Conclusie: wijk toch maar af en toe af van de gebaande paden! 

Mural Arnhem

 We went to Arnhem and were surprised by this mural: 

The artist is DoPie DSK. And we found another work, also in the city of Arnhem, same artist:

Linking to Sami's Colourful World. 

Kwetsbaar en sterk

 

Kijk, daar staat ze, een meisje op de dijk. We zagen haar al de hele tijd staan in de verte, hoog, terwijl we zelf laag waren, daar in de polder bij Etersheim. Hier is het laagste punt van Noord-Holland: 6,6m beneden N.A.P. 

En wat staat ze daar mooi, stoer en stevig, uitkijkend over het Markermeer. 

Een naam heeft ze ook, ze heet Veenus. En nee, dat is geen spelfout. Dat verwijst naar het veen dat hier in de bodem zit. En het verwijst ook naar Venus. Die naam betekent uit schuim geboren, zoals het land hier in onze omgeving is ontstaan uit de zee. 

De kunstenaar is Rob Cerneüs jr  en hij maakte het beeld in opdracht van de gemeente Edam-Volendam, de Alliantie Markermeerdijken en het Hoogheemraadschap. 

Ik had het al eerder over dit kwetsbare gebied, met 1,2 miljoen mensen die beschermd moeten worden en voor wie de dijken op dit moment versterkt worden. 

Sterk en kwetsbaar, dat is wat de kunstenaar heeft willen uitdrukken en wat mij betreft is dat prachtig gelukt!

Ps: Zie je die blauwe lucht? Dat was echt gisteren. Ik wandelde 'metzonderjas'.

Roodkapje

 

Wat een schatje is dit: een heel gave Roodkapjekaart. Verstuurd in België op 6 juni 1942. Het is een fraai handschrift, maar niet zo makkelijk leesbaar. 

Ik denk dat er staat: dikke kus van tante Lucienne. 

En vervolgens een modern Roodkapje. Deze kaart kocht ik zelf, bij El' Papel. De achterkant is al zo mooi:

Om over de voorkant nog maar niet te spreken. Maar ik spreek er wel over: pracht kaart!

Het is nummer 256. En jemig,  ik zet de tweede kaart net op Pinterest  en ik zie dat ik deze mooierd al heb. Nou ja, ik weet wie ik er blij mee kan maken. Maar ik moet wel beter opletten!

Walraven van Hall

Er was een tijd, nog niet zo lang geleden dat ik vaak naar de film ging.  Die tijd is voorbij. 

Maar er was dus een tijd dat ik soms wel drie films in de week zag. Van de week zat ik daarover na te denken en keek onder het kopje film op mijn blog. 

Leuk (voor mezelf) om te zien over welke films ik iets schreef. Er waren er al heel wat uit mijn geheugen verdwenen, of erg vaag geworden. 

Maar toen stuitte ik op een verslagje over de film Bankier van het Verzet. En die film herinnerde ik me nog heel goed,  vond hem zeer boeiend.  Vooral omdat ik het verhaal van die bankier, Walraven van Hall,  nauwelijks kende. 

Je kunt kunt mijn verhaal van toen over de film  hier lezen.

Ik schreef toen ook dat ik beslist van plan was om het monument te bezoeken dat voor Walraven van Hall,  is opgericht in Amsterdam. 

En dat hebben we ook gedaan op een Amsterdam-dag in 2019.  

Natuurlijk maakte ik toen foto's. Maar ik heb er nooit iets van laten zien, omdat ik dat mapje kwijt was. 

Mijn foto's gaan allemaal in mapjes. Ik heb een behoorlijk goed systeem al zeg ik het zelf en kan alles altijd terug vinden. Maar soms schuif ik zo'n mapje per ongeluk in een andere map en als ik dat dan niet merk, wordt het een lastig verhaal.

Enfin, de foto's van het monument vond ik dus vorige week terug in een mapje genaamd '16', precies een dag nadat ik over de film had gelezen. Als dat geen bijzonder toeval is? 

Het monument is een boom... een gevallen reus. En dat vond ik een mooi symbolisch idee. 

Ben je geïnteresseerd, kun je hier van alles lezen over de geschiedenis van Walraven van Hall. Een moedig man, die niet ouder werd dan negenendertig jaar. Klik

De tekening hierboven, naast de foto,  komt uit een prachtig getekend stripverhaal van Joost Hölscher en Wim de Bell.  Een stripverhaal dat je ook kunt bekijken als je klikt. 

Ps: De film wordt vast wel weer eens uitgezonden en ik vind het een aanrader. Er is veel kritiek op geweest, dat herinner ik me,  er zouden veel historische fouten inzitten. Ik heb ze niet ontdekt, maar het zal best. Het maakt mij niet uit. Zonder de film had ik niets geweten van Walraven van Hall. 

Wat is dit?

 Sinds ik ontdekte dat er hier in Hoorn hele mooie putdeksels liggen, kijk ik als vanzelf wat vaker naar de grond. Zo ook in Amsterdam. 

Ik weet de straat niet meer, maar ik weet zeker dat het Amsterdam was. Maar wat is het, wat is de bedoeling hiervan? 

Ik heb geen flauw idee en ik zag het alleen op die dag in Amsterdam. Het lijkt een beetje op iets Egyptisch, of misschien iets van de Maya's. Maar dan wel weer de Amsterdamse kruisjes erop. Een raadsel vind ik het. 

Iemand een idee?

Toch een interessant cadeautje

 

Er kwam een cadeautje van de Bankgiroloterij, oh nee, dat heet nu Vriendenloterij. 

Het is een cadeaukaart waarmee je een vegetarische maaltijd voor vier personen kunt 'kopen',  bij Albert Heijn. 

Best een leuk cadeau vind ik hoor, van mijn vrienden. 

Maar er zat nog iets bij, dat is dat rode ding. 

Ik moest even goed kijken, maar toen snapte ik het. Het is een ding waarmee je kunt bepalen hoeveel spaghetti je zou willen gebruiken. 

Dat is nou een soort van ding dat ik echt volledig overbodig vind, zo moeilijk is het nou ook weer niet om gewoon op het oog, een bepaalde hoeveelheid te nemen. Je zou het ook nog kunnen wegen. 

Dus ik ergerde me al en dacht weer een nutteloos plastic ding. 

Maar toen las ik er iets over, namelijk dat het gemaakt is van gerecycled frituurvet. 

Dat is toch bijna niet te geloven, dat ze oud frituurvet kunnen gebruiken voor iets nieuws. Dacht ik. 

Nou, na enig gegoogel geloof ik dat ik het snap. Dat vet wordt voornamelijk gebruikt voor biodiesel. Maar je levert het in, in een fles. En die fles, die wordt dan weer gerecycled. En daar is dat spaghettiding van gemaakt. En ook andere dingen. 

Wij gebruiken geen frituurvet, dus vandaar denk ik dat ik niet zo goed op de hoogte was. Maar nu weet ik het, echt interessant. Als je meer wilt weten, klik. 

Van Schapenkoppen en bloemen

Vroeger was ik een Schapekop en tegenwoordig ben ik een Schapenkop. Vervelend gedoe vind ik met die tussen-n. Maar ja, niks aan te doen.

Een Schapenkop is een Dordtenaar. En omdat ik er gisteren naar gevraagd werd, vandaag een uitleg.

Op dit plaatje,  dat ik vond in het Gemeentearchief van Dordrecht, zie je het hele verhaal in een oogopslag. 

Vroeger moesten mensen natuurlijk ook al belasting betalen. Niets nieuws onder de zon

en ook vroeger werd er over gemopperd. En sommige mensen probeerden er op slinkse wijze onder vandaan te komen. 

In Dordrecht bijvoorbeeld,  werd er accijns geheven op het importeren van vlees in de stad. 

Deze mannen hadden bedacht dat ze dan maar een heel schaap binnen moesten smokkelen. 

Verkleed als mens nog wel. Slim idee en het leek aanvankelijk goed te werken. Ze kwamen door de stadspoort. Mét schaap. 

De poortwachters hadden niets in de gaten. Maar... er was een hond in de buurt en die begon hard te blaffen, hij zal het schaap geroken hebben. Het schaap begon van schrik te mekkeren en kwam weer op z'n vier poten terecht. Helaas...

De mannen zullen ongetwijfeld gestraft zijn, maar dat vermeldt  het verhaal verder niet geloof ik. Enfin sindsdien worden wij Dordtenaren Schapenkoppen genoemd. 

Gisteren was ik trouwens aan de wandel in de stad waar ik nu woon. De stad van Horinezen en Hoornaars, maar dat zijn geen bijnamen. 

En wat me ontzettend opviel was hoeveel er nog bloeit in november, terwijl de kerstversiering al is aangebracht!

About wolves and sheep

 'Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt' is a Dutch expression, meaning: the closer to Dordt the rotter it gets. 

Dordt is Dordrecht, a beautiful and very old town, in the Netherlands (1220). And it's the town where I was born. So obviously, I totally disagree with that expression.

 I have to mention that people who were born in Dordrecht are called Schapekop, Sheephead. So now you will understand this mural saying the closer to Dordt, the better it gets: 

It was a few weeks ago a pleasure (een genoegen) to be back for a while. 

And finally, I saw another sheep. This one in Amsterdam: A wolf in sheep's clothing:

Linking to Sami's Colourful World