Ah, mijn school, die in mijn tijd Petrus Hondius Lyceum heette.
Gesticht in 1913. Afgelopen zaterdag werd dat 100-jarig bestaan gevierd met een reünie.
Ik word altijd een beetje zenuwachtig van een reünie. Hoe zal het zijn? Zullen ze me nog herkennen? Hebben we elkaar nog wel wat te vertellen? Maar ik ga, dat wel.
Het is meegevallen hoor. Het was leuk.
Van mijn lichting, eindexamen 1968, waren er misschien vijftien mensen. En ik heb er negen gesproken. Jammer eigenlijk, zo weinig mensen.
Nu heb ik zelf een heerlijke schooltijd gehad daar. Het was achteraf bekeken een vrij progressieve school. Ik heb er veel geleerd en ook heel veel niet, gewoon omdat ik nog een kind was toen ik daar zat en de lesstof niet gericht was op kinderen.
Maar gelachen... ja, dat wel. Ik heb later nooit meer zo gelachen denk ik, als toen. Toch zullen er mensen zijn geweest die het niet leuk hebben gehad op school. En dat die dan niet willen komen snap ik ook wel eigenlijk. We hoorden ook van een paar mensen die niet meer leven. Maar dan nog was de opkomst uit ons jaar bedroevend. Jammer!
Na mijn vertrek is de school twee keer verhuisd naar een ander gebouw. Dit gebouw werd te klein, zeker na de fusie met andere schoolvormen.
Dat dit gebouw zomaar is afgebroken en dat er nu foeilelijke huizen staan, dat is toch onbegrijpelijk. De hele binnenstad van Terneuzen is verpest. Alles wat er leuk aan was is er niet meer. Zo jammer!
Bij de volgende reünie zal ik 87 zijn. Dat wordt dan al eens wat. Maar als ik nog leef, ga ik er zeker heen. Zeker!
6 opmerkingen:
Inderdaad, ik geloof dat ik ook nooit meer zo gelachen heb als toen!
Oef, met je 87ste nog naar een reünie. Jij durft!!! :-)
Bettie.....ik schrik ervan. Ik was 1 in 1963. Ergens dacht ik dat wij ongeveer even oud waren ;-) Echt.
Madelief.
Ja sorry, Madelief. Ik vind het zelf nog niet zo oud hoor. Of om met Bob Dylan te spreken (ken je die nog, hihi): I was so much older then, I'm younger than that now!
Hoi, hier Marijke Musters. Ik vraag me af wat ook al weer de naam was van de leraar Frans rond 1964. In mijn geheugen moet dat een klein driftig mannetje zijn geweest. Ik was er doodsbang voor!
Hallo Marijke Musters! Ik kan me jou nog herinneren. Zelfs al zat je volgens mij een jaar lager. Die leraar Frans was monsieur Verdonk. Gek dat herinneringen zo verschillend kunnen zijn. Want hij was inderdaad niet zo groot, maar driftig dat weet ik echt niet. Ik vond hem aardig. Er was nog een andere leraar Frans, dat was Cornelis. Die heb ik alleen in de eerste gehad en voor hem was ik een beetje bang.
Een reactie posten