Her Majesty the Queen. Ik ben fan,  al ontzettend lang en dat zal wel niet meer overgaan denk ik.

Er is echt wel een en ander over haar bekend , hoewel echt... hoe ze echt is, dát zullen we nooit weten denk ik. Maar dat zij, Elizabeth, dedicated is, toegewijd aan haar land en volk, dat staat denk ik buiten kijf.

En soms lees ik wat over haar. Dit kleine boekje las ik niet helemaal hoor, zo erg is het nou ook weer niet.  Maar er stond een mooi hoofdstuk in, gewijd aan Britse tradities en dan vooral die op koninklijk gebied. Geschreven door Reinildis van Ditzhuyzen. 

En dat vind ik dan weer heel erg leuk.  Want ik hou ook van tradities... 

Het Engelse koningshuis gaat al terug tot in de 9e eeuw. Toen heerste er al een koning, Egbert van Wessex. 

Dan is het natuurlijk logisch dat er zoveel koninklijke tradities zijn. Veel meer dan in Nederland bijvoorbeeld. Onze eerste koning trad pas aan in 1815. 

Maar goed, die tradities dus. Aan het hof uit zich dat in banen. 

Zo heb je de Grand Carver. Zijn enige werk is om het vlees van de koningin te snijden en op te dienen. Je kunt het niet zomaar worden hoor, Grand Carver. Het is een erfelijke baan. 

Nog mooier vind ik de Swann Uppers. Zij varen over de Thames naar Windsor Castle en controleren de gezondheid van de zwanen. 

Of Keeper of the Privy Purse. Die gaat over alle officiële uitgaven van de royals. Voor hem wordt trouwens een assistent gezocht momenteel. Ik ben niet zo heel goed met geld helaas, maar anders...

Er is een Astronomer Royal in dienst, om de Queen te adviseren over de kosmos en astronomische zaken. 

Verder is daar The Master of the Queen's music.

Er is iemand die over de klokken gaat en iemand over de lijsten van de schilderijen. 

The Royal Shoe wearer, die de schoenen van HM inloopt.  

Nog veel meer hoor. De koningin heeft meer dan 1000 mensen in dienst. 

En paar dagen nadat ik dit stukkie had gemaakt, ontving ik deze kaart. Uit Australië, via Postcrossing, van Sharon. 

Dat was dus weer heel toevallig, want er is namelijk ook nog The Keeper of the Queen's Stamps. 

Die baan dateert uit 1890. The Keeper mag en moet de wereld rondreizen op zoek naar postzegels ter aanvulling van de verzameling. En alles onderhouden natuurlijk. 

Deze kaart mét postzegel is uit 2019. 

Een herinnering aan een bezoek van de Queen aan Royal Philatelic Society.  Ik denk wel dat de Keeper of the Stamps deze heeft. 

Maar het allerleukst vind ik de Chief Yeoman Warder. Die iedere avond, echt iedere avond,  rond de Tower loopt.  Als hij bij de Bloody Tower is aangekomen vraagt de schildwacht aldaar,  om precies 21.53 u. 'Wie is daar? 

Het antwoord moet dan zijn: 'Ik heb de sleutels van de koningin en alles is goed'. 

Voor gedrag een 10

Het is al lang geleden dat ik wat liet zien uit de Libelle jaargang 1950. Hier

Ik heb toen gevraagd of jullie het leuk zouden vinden om nog wat meer te zien en zo ja wat dan. 

Want in mijn dikke ingebonden Libelleboek staat vooraan een inhoudsopgave met rubrieken. 

Wat in het vat zit, verzuurt niet,  dus: 

Een paar mensen waren benieuwd naar de rubriek Voor gedrag een 10. 

En daar begin ik dan maar eens mee. Uit Libelle 27, 1950

Nou lezers, let op: De Logeerkamer

De schrijfster begint te vertellen dat velen helemaal geen plek hebben voor een logeerkamer, maar ze zijn er nog wel al doen ze vaak dienst als werk-, naai-, leer-, of babykamer. En soms worden ze zelfs nog op orde gebracht door interne hulpen. 

Enfin, de beste manier om als gastvrouw een tien te halen is je af te vragen: Wat zou ik prettig vinden als logé. Nou, zegt de schrijfster,  'Dit':

Een goed bed, met de vraag of ik al of niet een peluw, één of twee hoofdkussens prefereer, en of ik er soms een deken bij wil hebben. Een gewone handdoek en een badhanddoek bij de wastafel en een goede spiegel. Een redelijke hang-en leggelegenheid met voldoende hangertjes. Een stevig tafeltje waaraan ik een brief kan schrijven , en zoal niet een luie, dan toch ook niet een ongemakkelijke stoel. En een prullenmandje. Ik zou me erg verwend voelen met een trommeltje biscuits, een leeslampje bij het bed, een paar boeken of tijdschriften en een bloemetje of plantje dat het de tijd van mijn verblijf uithoudt. En de vraag van de gastvrouw of er soms dingen zijn die ik niet mag eten of minder goed verdraag

Dit principe kunnen we ook toepassen als we geen logeerkamer bezitten. Een opklapbed is goed wanneer de ruimte niets anders toelaat. Maar aan een divanbed of een als zitbank vermomde slaapplaats hebben we meteen een gezellig zitkamermeubelstuk. Een echtpaar geeft men de kamer van de gastheer en gastvrouw en die moeten zich dan verspreiden over de noodbedden. 

En dan dien je de logé nog aan te bieden zo lang uit te slapen als hij of zij wil. De logé hoort 's avonds als eerste op te breken, maar als men zijn slaap nodig heeft, mag men rustig zeggen dat men gewoon is tijdig te gaan slapen. O ja en bij de uitnodiging dient men al te vermelden of men veel vrije tijd voor de logé heeft of dat de gast zich zelf moet amuseren. Men moet de gast er toe krijgen heel openhartig te zeggen wat hij of zij het liefste wil, veel uitgaan of rustig thuisblijven. Veel praten bij een breiwerk of veel lezen in de tuin onder de bomen. 

Een goede gastvrouw moet dat eruit kunnen krijgen. Ook bij een beleefde, schuchtere logé.

In het volgende nummer, kondigt de schrijfster aan, zal zij de zaak eens van de andere kant bekijken en zien welke logé een tien verdient!

Sudoku

 

Sinds ik een tijdje geleden iets las over de bedenker van de Sudoku, ben ik weer een heel klein beetje verslaafd.

Ik herinner me nog goed dat een collega tegen me zei: 'Kijk, een nieuw soort puzzel, dat lijkt me nou echt iets voor jou!'

Omdat zij dat zei en ik wel van puzzelen hou, ging ik het proberen. Het lukte wel, maar ik vond het lastig hoor. Het was eventjes leuk

En nu zomaar ineens begon ik weer en ik heb het er druk mee. Wij lezen twee kranten en in allebei staat dagelijks een sudoku. Twee zelfs, een makkelijke en een moeilijke, twee of vier sterren. Die vier sterren kostten me moeite en veel tijd. Toen ik er daarvan een paar gedaan had en dus wist dat ik het kon, stopte ik er mee.

Die twee sterren...ik constateer dat ik nog steeds leer. Kijk, de eerste is van een paar weken geleden. Ik maakte toen nog aantekeningen in de hokjes. En dat had ik hard nodig. 

Tegenwoordig overzie ik het en los het flitsend op. Zonder aantekeningen. Het mooie ervan vind ik dat je al puzzelend geen andere gedachten kunt hebben. Maar dan ook geen enkele. 

Oh ja, en dan nog die bedenker. Dat was een Japanner, genaamd Maki Kaji. 

Maar die had het waarschijnlijk niet van zichzelf, maar van ene Howard Garns en die had zich gebaseerd op iets wiskundigs, een magisch vierkant. 

Geen van hen is er rijk van geworden lees ik, geen patent aangevraagd. Pech voor de mannen! 

Stekelvarkentjes Wiegelied

 Toen ik laatst had verteld dat ik zo slecht sliep, kreeg ik tips. Ik heb bijna alles geprobeerd, maar het helpt allemaal niet. Nou ja, het zij zo. 

Wat mij nog het beste helpt, soms, is als ik iets ga proberen te onthouden. Ik zei al, ik ben hartstikke goed in de verschillende koningshuizen, de royals, hun partners, kinderen. Ook kan ik foutloos de laatste vijftien presidenten van Amerika opnoemen en trouwens ook alle Kennedy's. Soms helpt het. 

Vorige week dacht ik: Ik kan natuurlijk ook proberen een mooi gedicht uit mijn hoofd te leren. Dat is iets normaler. En nuttiger. 

Het eerste het beste gedicht waarvan de titel me te binnen schoot was wel zeer toepasselijk: Stekelvarkentjes wiegelied. Van Annie M.G. Schmidt. 

Zij, Annie, noemde het een versje, maar dat maakt niet uit. 

Het komt uit 'Het Fluitketeltje' uit 1950. Wat een prachtig versje is het toch. Ik kende het, maar niet uit mijn hoofd. Nu wel.

Ik heb meteen nog even wat andere versjes doorgenomen. Wat was zij toch goed, die Annie. Echt heel erg goed. Zij had van mij de P.C. Hooftprijs mogen krijgen. 

Wat ook leuk was... toen ik even googelde kwam ik bij een afbeelding van een postzegel"

En ik dacht, die komt me zo bekend voor, die heb ik vast in mijn postzegeldoos. En ja hoor. Net déze heb ik. Het is er eentje van een serie kinderpostzegels uit 1967. Allemaal versjes. 

Dikkertje Dap en Pippeloentje, die hoef ik niet te leren, die ken ik al uit mijn hoofd. Maar het vrouwtje met de bloemen, dat versje moest ik opzoeken. Het heet De Mooiste bloemen. 

Monday mural

 At first I saw this:

Amsterdam, 2019. I was running, because my art history course was about to start and my teacher was not amused when students were late. So I decided to come back later. I did and saw this:

Linking to Sami's Colourful World

Nog meer drama

 

Al sinds ik hier woon in Hoorn en dat is al meer dan veertig jaar, fiets of wandel ik vrijwel dagelijks over de Lambert Meliszweg. En pas nu, heb ik me afgevraagd wie die Lambert Melisz eigenlijk was. Dat kwam dan weer door een schilderij dat in 'ons' museum hangt en iedere keer als ik beneden 'sta', zie ik het. 

Nou, weet je wat, ik doe gewoon nog een keer 19e eeuws drama. Hoewel dit een drama is met een goede afloop.  Ik zal eerst even de schilder noemen, dat is Jan Hendrik van Laar en hij schilderde dit in 1854. Het doek is dus te zien in het Westfries Museum. 

Maar het verhaal van Lambert Melisz speelt zich al veel eerder af, in de 80-jarige oorlog. In 1573 of 1574. 

Het was dramatisch toen, echt.  De Spaanse troepen, trokken al plunderend rond en plunderen was niet eens hun ernstigste misdaad. 

Als de troepen eraan kwamen kon je maar het best op de vlucht slaan met je waardevolle bezittingen. Dat deden dus ook veel mensen in Westzaan. Ze vluchtten. 

Het was ook nog eens heel erg koud, sloten en de Zuiderzee waren bevroren. Lambert Melisz bond zijn schaatsen onder,  plaatste zijn waardevolste bezit in een slee en dekte haar af met lappen en doeken. Haar ja, want zijn waardevolste bezit was zijn moeder. 

Maar het mislukte en moeder en zoon werden aangehouden. 

De Spaanse hoofdman streek echter met zijn hand over zijn blijkbaar nog niet versteende hart bij het zien van zoveel moederliefde en zorgde, zie zijn handgebaar, dat de mensen niets werd aangedaan.

Lambert Melisz schaatste verder met zijn moeder en kwam ongedeerd aan in Hoorn. Daar vestigde hij zich.

(En in in Westzaan is al sinds jaar en dag een IJsclub die Lambert Melisz heet.)

Drama

 Willem Barentsz... de overwintering op Nova Zembla. Een stuk geschiedenis dat altijd tot mijn verbeelding heeft gesproken. 

Misschien wel gewoon omdat ik zelf een ontzettende koukleum ben. 

Maar toch ook wel omdat het heldhaftig was en het ook zo gebracht werd.

Die dappere Barentsz die samen met zijn mannen op weg ging om een arctische zeeroute te ontdekken naar de Oost. Een route die, naar ze dachten, korter zou zijn en zonder concurrentie. 

Dat ze vol goede hoop op reis gingen en dat het dan kouder en kouder werd. Dat ze zelfs drie reizen maakten. 

Hier zie je een prachtige verbeelding (uit 1860) van de voorbereidingen van de tweede reis. De schilder is Christoffel Bisschop. Aan tafel zit Heemskerck en Barentsz wijst Nova Zembla vast aan. 

Nou en dat ze uiteindelijk op zo'n eiland moeten overwinteren, omdat ze door het ijs niet verder kunnen, hoe vreselijk leek en lijkt mij dat. En dan doodgaan op de terugweg. 

Jaja, in de 19e eeuw was er een ruim gevoel voor drama. 

De dichter Hendrik Tollens dichtte erover: 

En ook het schilderij van C.J.L. Portman uit 1837,  geïnspireerd op dat gedicht, liet aan drama (en duidelijkheid) niet veel te wensen over:

We waren in het Scheepvaartmuseum (al is dat al ruim twee jaar geleden)  en daar zag ik dit alles. 

Laat ik toch weer schilderkunst zien, omdat... nou ja daarom.  

Maar ik moet zeggen dat ik het museum zelf ook ontzettend interessant vond. Je ziet er niet  alleen wat sommigen oude meuk zouden noemen. Er worden ook voortdurend lijntjes getrokken naar de wereld van vandaag en het klimaat. 

Echt hè... er is zoveel te zien in dit land!

Gezichtjes

 'Hoi Bettie, mijn man ruimde zijn legerspullen op en toen ik deze zag moest ik meteen aan je gezichtjes denken'. 

Deze kwam van Annelies. Ik ken haar  helemaal niet,  maar zij volgt mijn blog. En dat geldt ook voor Janneke. Zo leuk vind ik dat. 

'Ik volg al jaren je blog en nu zag ik weer foto's van gezichtjes. Mijn man heeft een A Ford om op te knappen en dus lagen er wel eens spullen op tafel en zag ik dit ding. En je raadt het al, ik zag gelijk een gezicht erin. Ik heb die foto toen genomen, om hem naar je toe te sturen, maar het is er nooit van gekomen, dus bij deze. Dit is een dynamo (voor de A Ford, dus)'. 

Zelf zag ik het volgende gezichtje, op een muur in Arnhem.

 

En onze oudste zoon at denk ik Chinees en zag daarin een gezichtje

En de laatste komt van Jolande.

Zij en haar man laten een nieuw huis bouwen en ze schrijft: 

'We kregen vanmiddag nieuwe foto's van de bouw binnen en toen ik er eentje van de badkamer bekeek, zag ik er een gezichtje in. Op de muur. 

Sterker nog, ik zie er een heel mannetje in dat zijn vriendje, dat er half opstaat, een hand geeft'. 

Alle inzenders hartelijk dank en zoals altijd: blijf speuren, mensen!

bettievdgriend@hotmail.com

Ring

 Soms lees ik een boek en heb ik na afloop niks op te zoeken, maar meestal toch wel. Soms iets over de schrijver, soms over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt en ook wel eens over iets dat in het boek wordt genoemd. In dit geval was dat o.a. een zogenaamde Regard-ring. 

Ik had er nog nooit van gehoord, van een Regard -ring. Maar ik vind het dan superleuk om op te zoeken wat dat nou precies is.  

Wat is het dan?

Nou er zitten in zo'n ring zes edelstenen verwerkt. Hier op deze foto moet je eigenlijk van rechts naar links kijken en dan zie achtereenvolgens: 

Ruby, Emerald, Garnet, Amethyst, Ruby en Diamond.  De eerste letters vormen samen het woord Regard. Eigenlijk een acrostichon in een ring. 

Zo'n ring werd toegepast als verlovingsring, las ik en die stenen hebben ook nog allemaal een eigen betekenis. Zo staat Emerald voor Love and Diamond voor Passion. 

Dat is de Regard-ring. 

Dan heb je verder uit die tijd de Dearest-ring. Zelfde idee, maar de S is dan van Sapphire en de T van Tourmaline. En die stenen zullen ook wel weer een andere betekenis hebben. 

Het idee is zo leuk. En het zou precies bij mij passen hoor, het is namelijk Victoriaans / Edwardiaans. Ik hou van die tijd. 

Maar ik gok dat het een prijzige aangelegenheid zou zijn en hoewel ze ook in moderne vorm bestaan, die ringen,  zou ik dan toch een antiek exemplaar willen. 

Gaat niet gebeuren hoor, ik heb ringen genoeg. Maar een klein beetje zwijmelen is geen probleem, toch?

Ps: Het boek was: een tweede kans voor Missy

All creatures great and small

 Zomaar ineens ben ik helemaal verslaafd aan deze serie: All creations great and small. On BBC First. 

Ik zei het al, ik heb behoefte aan ontspannende en rustige, optimistische lectuur en dus ook aan ontspannende, rustige, optimistische televisie. Dit is heerlijk, echt relaxt. 

In het dorpje Darrowby, op het platteland wonen en werken twee dierenartsen en een derde die het nog een beetje moet leren en de vraag is of hij nou wel of niet is afgestudeerd. 

Siegfried is de opperdierenarts en zijn broer Tristan moet nog veel leren vindt Siegfried. En dan is er James Herriott die in de praktijk is komen werken en steeds beter leert omgaan met Siegfried.  Siegfried deugt wel maar kan knap lastig kan zijn. Hun huishoudster is Mrs. Hall. 

In dit seizoen is James verliefd op Helen en Siegfried op Diana. En of dat allemaal ook echt wat gaat worden? En tussendoor genezen dieren, zijn er zieke dieren, dieren en nog eens dieren

Als je mij vier afleveringen op een avond zou voorzetten, keek ik ze allemaal achter elkaar en het zou me niet vervelen. 

Het komt natuurlijk doordat ik zo genoeg heb van al die praatprogramma's met steeds dezelfde gasten en die eeuwige injectiespuit. En genoeg van het nieuws dat onafgebroken slecht is. Ik kijk heus nog wel eens hoor, een mens moet wel een beetje op de hoogte blijven van de gebeurtenissen in dit land en in de wereld. Maar het wordt steeds minder. Tja...