Monday

 

We were just planning to go back to the Street Art and Graffiti Museum in Amsterdam. To see and enjoy some new work. 

But last saturday we were told that we are in a hard lockdown from yesterday. Only essential shops may still be open, such as supermarkets and pharmacies.

There may be no events, few visitors at home and all museums and cinemas and restaurants  are closed. Also all schools are closed. For at least three weeks, until january 14,  2022

The museum where I work as a volunteer is closed and of course the Street Art Museum  too!

But... outside there is still a lot to see. This is is from last time we were there: 

Linking to Sami's Colourful World

Voor het laatst over 'De bontjas van mijn moeder'

Dit wordt de derde keer dat ik er iets over schrijf, over de bontjas van mijn moeder. De eerste keer over mijn herinneringen aan die jas en dus aan mijn moeder en waarom ik de jas  niet weg kon doen. Klik

De tweede keer, vijf jaar later, schreef ik over het besluit dat ik toen eindelijk had genomen. Ik ging er iets van laten maken bij atelier Zacht, in Heusden. Klik

Op het moment dat ik daar binnen kwam, bij Els de Meijer, had ik nog geen idee. Kussens, een plaid , een tas, een krukje laten bekleden?

Maar gaandeweg het bezoek,  werd het duidelijk. Het zou een plaid moeten worden. 

Vorige week kreeg ik bericht dat de plaid klaar was. Dat was overigens van tevoren al besproken hoor, het zou lang duren,  want Els heeft het druk. 

Zij gebruikt alleen oud, al bestaand bont en toen ik er was,  hoorde ik dat ik bepaald niet de enige was. Afscheid nemen van de bontjas van je moeder is lastig blijkbaar. 

Ik dacht al dat er weer een tripje naar Heusden zou moeten komen. Voor mijn gevoel was dat zo kort geleden dat ik er eigenlijk geen zin in had. Maar opsturen kon ook, zei Els. En zo geschiedde. Gistermorgen was de plaid er. 

Het was nogal een rib uit mijn lijf, dus ik werd er een beetje zenuwachtig van. 'Maak jij maar open', zei ik tegen mijn man. Wat hij deed. En daar was de plaid. 

Ik ben er hartstikke blij mee. Hij is zacht en warm, zoals ik had gedacht. De voering aan de achterkant is precies goed van kleur. 

Els had gezegd dat het geheel wel tamelijk stug zou zijn, maar dat dat nog wel wat zou verbeteren in de loop van de tijd. Ik vind hem helemaal niet stug. Soepel genoeg in elk geval voor mij. 

Onze kleinkinderen zullen het waarschijnlijk ook wel lekker vinden om er op of onder te liggen, zo af en toe. 100% gerecycled bont... 't Is wat. 

Een wandeling in Hem

 
Het was dus niet alleen fijn om even iets anders te zien en ook niet alleen omdat het prachtig weer was. 

Het is ook gewoon een leuke omgeving om te wandelen. We deden een korte wandeling, ongeveer vier kilometer. Ik had van tevoren al gegoogeld op Hem en het bleek dat er heel wat monumenten zijn. Zowel Rijksmonumenten als Gemeentelijke Monumenten. In deze omgeving zijn dat dan voornamelijk boerderijen. Deze bijvoorbeeld: 

Fraai om te zien vind ik. Sommige prachtig gerestaureerd. Maar eigenlijk vond ik dit nog veel leuker om te zien:

Hier werd gewerkt, niet met man en macht, nee er was precies een jongen aan het werk. Hij vertelde dat zijn baas nog hoopte dat het vierkant behouden zou kunnen worden, maar zelf zag hij het somber in, gelet op het rotte hout. Nou, er zal vast iets fraais van gemaakt worden

Hoe dan ook, ik ben er helemaal omheen gelopen en ik zag het ook somber in. De deur was nog het beste deel van het huis:

En verder op zo'n wandeling zie je natuurlijk allerlei mooie details. Zoals dit bord: 

Nog nooit eerder gezien. Dierenliefhebbers hoor, in Hem:

En ze houden van klein. Hahaha, ik ook, heeeeel toevallig. 

Hem

 

De vraag was al een tijdje: Wanneer krijg ik hem? En dan bedoel ik natuurlijk de booster. 

Gisteren was het zover. We zouden hem krijgen en wel in Hem

En ik ging, met hem. Met hem naar Hem. En Frits kan zeggen ik ging met haar naar Hem. 

Want daar is het vaccinatiepunt.

Ik werd ineens nieuwsgierig naar de naam. Het is vrij simpel: Hem betekent in dit geval zoiets als landtong of hoek van het land.

Ik hou van bijzondere plaatsnamen en dit is er echt een, vind ik. 

Hem, ik ben er op onze eindeloze fietstochten, vorige zomer vast wel eens geweest, maar diepe indruk heeft het dorp blijkbaar niet gemaakt. Nu wel, want nu was er dus een prikpunt.

We hadden een afspraak, maar wel na elkaar, met een halfuur ertussen. 

Toen we er waren, bleek dat halve uur geen enkel probleem.

De man die het parkeren in goede banen moest leiden, vertelde dat er ook mensen zonder afspraak werden doorgelaten. 

En wij mochten ook gewoon doorlopen, ze keken niet eens naar de tijd. Het was hartstikke rustig. 

Dus stroopten we onze mouwen op en werden 'geboosterd'. 

Beseffend dat dat toch allemaal maar weer prima georganiseerd en geregeld was, daar in Hem, bedankten we de lieve prikdames. Dat vonden ze leuk.  

Vervolgens een kwartiertje zitten en hup naar buiten. 

Omdat we zo vroeg waren, 13.00 uur, hadden we toen nog een hele middag in het zonnetje voor ons. 

Wat was het heerlijk om weer eens even ergens anders te zijn en dan nog wel in de zon in Hem. 

Dus je snapt dat ik een dezer dagen nog even terugkom op Hem, want geloof het of niet, daar was heel wat te zien! 

Foto's

Op mijn telefoon, stonden 4238 foto's,  What's App foto's. 

Laat ik trouwens eerst eens concluderen dat onze eigen lieve kinderen ons bijna dagelijks verwennen met foto's van ons nageslacht en dat ik daar superblij mee ben. Heerlijk om even te zien wat ze aan het doen zijn. 

Niemand woont heel dicht in de buurt. Vroeger zagen we ze vaak in het echt, maar daar is nu al bijna twee jaar niet echt sprake van. 

Dus die foto's waren én zijn erg belangrijk voor mij. 

Maar ja...

Die tweeënveertighonderdachtendertig foto's, die stonden in een grote map. En geen datum erop. Ja die staat er wel, maar dan moet je eerst die foto aanklikken en dan op eigenschappen en dan zie je het pas. Zo gaat dat tegenwoordig. Als ik nou een foto wilde zien, bijvoorbeeld uit Anna's geboortejaar, dan moest ik dus helemaal naar beneden scrollen, dat duurt echt heel lang en als het dan meezat, zag ik een foto uit dat jaar. Bovendien alles door elkaar, dus bijvoorbeeld drie foto's van Odin over een thema, en dan eentje van Jet, eentje van Noor, weer eentje van Jet enzovoorts. 

Niet leuk, irritant zelfs!

En nu kreeg ik het in mijn hoofd om al die foto's te sorteren. En wel in mapjes, per kind, per maand, per jaar. 

Zo is er bijvoorbeeld nu een mapje Anna. 

Daarin een map voor ieder jaar van haar leven. Als ik dan bijvoorbeeld 2018 aanklik, zitten daar weer mapjes in, twaalf stuks, voor iedere maand een. 

Die foto's in die maandmapjes heb ik allemaal een titel gegeven. Een titel die het betreffende kind later misschien nieuwsgierig maakt, hoop ik. 

Anna: klik. 2018, klik. Juli, klik. 

En dan zie je  een mapje en drie losse foto's: Als dat niet Groede is (mapje), Staartjes, Anna en Noor, Klein Zeeuws meisje. 

Ik moet er nu nog 554 om precies te zijn en dan is alles duidelijk en overzichtelijk. 

Daarna koop ik vijf sticks. Voor elk kleinkind een en dan hebben ze later een overzicht over hun leven. Natuurlijk hebben hun ouders ook al die foto's voor ze, zelfs nog veel meer, ze sturen ons niet alles. Maar om dat allemaal uit te zoeken als je Noortje heet en je wil iets zien over je eerste schooldag. Dat werkt niet echt. 

En daar ben ik nu al weken mee bezig, elke dag uren. Ik heb niet veel verwijderd want  onze kinderen maken goeie foto's. 

Als er een foto was waar bijvoorbeeld alle drie de meisjes op stonden, moest ik die dus in drie verschillende mapjes zetten. En soms, best vaak, was het zo dat Odin ook op zo'n foto stond. Vier mapjes.  

Ik zal blij zijn als het klaar is, maar ik heb er tegelijkertijd ook ontzettend van genoten om dat allemaal weer eens te bekijken. 

Te zien hoe leuk ze waren, wat een leuke dingen hun ouders  met ze deden. 

Dat het gelukkige kinderen zijn. 

Ps. Het slechte nieuws is dat ik nóg een telefoon heb. Een oude en dat daar nóg veel meer foto's op staan. 

Kerstkaart Deo Gratias

 

Is het niet vertederend? Ik vind de kleuren heel apart en zo helemaal niet kersterig. Maar ondanks dat is het toch Kerstmis hè. En het staat er trouwens onder: Joyeux Noël. 

Het is wel jammer dat ik niet alles kan lezen.  Wel stukjes. Gek eigenlijk want het is best een keurig handschrift van Maman. Karakteristiek ook. Nou ja, haar kinderen hebben het vast kunnen lezen. Deo Gratias

Enfin:  dan nu maar eens  wat doen aan onze eigen kerstkaarten. Ik ben in de stemming!

When the Thames froze

Elk jaar doe ik hier in december een 'makkelijk' blogje. Niet zozeer om het mezelf makkelijk te maken, wel omdat ik het heel erg mooi vind. Dit liedje uit 2011, van Smith & Burrows. 

Nou ja,  in zekere zin toch voor mijn gemak, omdat ik het nu heel makkelijk even kan aanklikken en luisteren. Het lied raakt me ieder jaar weer opnieuw. 

Er zijn geloof ik drie versies te vinden, maar ook dit jaar kies ik weer voor het filmpje waarin je London ziet. Een stukje dan. 

En ik heb, om me heen kijkend en beseffend wat er allemaal gebeurt,  niks te klagen, echt niet. Maar man, wat mis ik London.  So tell everyone, that there's hope in your heart

Hoe dan ook, voor het decembergevoel: When the Thames froze:

Don Quixote in Alkmaar

 

Here's a mural I saw in Alkmaar, about 25 km from where I live. Alkmaar is a very nice and old city in the Netherlands. 

I found this painting on a wall in  Spaniardstreet. Spaniardstreet? Around 1600 the Netherlands were engaged in a war with the Spaniards, a war that lasted eighty years.  

Because of the name of that street I understood this is Don Quixote.  He is the main character in Cervantes' novel.  Together with his down to earth partner Sancho Panza. This novel was first published in 1605. 

Maybe I should finally read that book!!!

Linking to Sami's Colourful World

Eenzaam?

 't Is geen goeie foto, niet scherp, ook niet helemaal recht. Maar de foto roept bij mij wel een bepaald beeld op. Een sfeer, een sfeer van eenzaamheid. 

Het is heel goed mogelijk dat de vrouw, kleurrijk en wel,  op weg is naar haar vriendinnen. Of ze heeft een gezin met kinderen en veel familie. 

Ik ken haar niet,  heb haar alleen op de rug gezien, niets van haar gezicht.

Het was vorige week een aantal dagen achter elkaar van dat grauwe, grijze, treurigmakende weer en dat kan mij en mijn beeld zeker wel hebben beïnvloed. 

En nu ben ik gewoon benieuwd wat jullie zien, of denken te zien...

Herdenkingsplek

 Toen we vorige week aan de wandel waren, het rondje dat we vaak lopen, deden we nog een extraatje: het park in Berkhout. Ik weet eigenlijk niet eens of dat park een naam heeft. 

Hoe dan ook, het is niet zo groot, maar wel erg mooi, met een paar bruggetjes en wat water. Het loopt er prettig en het is er niet vaak druk. Soms iemand met een paard, of met een hond... 

Deze keer zagen we deze steen, met wat zitplaatsen er om heen en een jonge boom. De Zwarte Tupeloboom.  Een plek voor iedereen om te overdenken, te herdenken...

Ik zag zo'n plek nog niet eerder ergens. Ik vond het een mooi idee... Ter nagedachtenis aan dierbaren,  verloren in coronatijd.

En als je er geen behoefte aan zou hebben of niet geconfronteerd zou willen worden, dan is er een andere route mogelijk door het park