Kleine wonderen

Er was, in het Rijksmuseum, naast de fototentoonstelling waar ik over berichtte, nog een andere.
In het Rijks zijn meestal meerdere tentoonstellingen tegelijk, nog afgezien van wat altijd te zien is.
Dit was er  eentje waar ik niet speciaal voor gegaan zou zijn en dat zou jammer geweest zijn, want ik vond het fantastisch.
'Small Wonders' heet het en Wonders waren het zeker.
Het gaat om 'microsnijwerk', heel fijn, ongelooflijk fijn houtsnijwerk.
Eerst zie je prachtig houtsnijwerk. Fijn, heel subtiel en superknap gemaakt. Maar dan kom je in een zaal waar je nog veel fijner werk ziet. Wel eens van een gebedsnoot gehoord? 'Het is een kraal van buxushout, ter grootte van een walnoot. een gebedsnoot werd gebruikt bij het bidden. De gelovige eigenaar vouwde de noot open, bestudeerde de scenes van dichtbij en mediteerde erover'. Tekst uit de folder.

De meeste gebedsnoten worden toegeschreven aan Adam Dircsz.
'Adam Dircksz heeft mij gemaakt', staat op een van de noten. Maar die naam kan ook verwijzen naar de opdrachtgever. In ieder geval is het werk uit één atelier. En dat atelier bevond zich in Delft naar alle waarschijnlijkheid.
Het is werkelijk niet te snappen hoe iemand dit heeft kunnen maken. Buxushout is ook nog eens keihard. Datering tussen 1500 en 1530

De foto's zijn heel slecht, sorry. Maar je krijgt een beeld en geloof me, het is echt absoluut de moeite waard. Als je zoals ik eigenlijk niet eens zo van houtsnijwerk houdt, dan nog!!!
Info: klik

Nog een keer Urk

Urk... ik vond het er erg leuk. Natuurlijk speelde wel mee dat het prachtig weer was en dan is het lekker wandelen langs de dijk en in al die kleine straatjes. Het is er leuk foto's maken ook.

Je kon er makkelijk een praatje maken, zoals met deze heren op een leugenbank. In mijn ogen dan he, een leugenbank,  want: 'We zitten hier echt niet te liegen hoor mevrouw'. En ook: 'Kijk ze maakt een foto in die spiegel, dat is artistiek'.
Er was veel te zien uiteraard dat met boten te maken had. Een kleine scheepswerf, een man die netten zat te maken

Er was een kerkje van waaruit luid gezang klonk. Iedere werkdag wordt daar 's middags gezongen. We waren net te laat, want ik had graag mee willen doen. Maar we konden daardoor nog even binnen kijken. Naast de kaarsenkroonluchter hing een schip.
Er is een klein museum in Urk. Op Urk becoel ik, met dank aan Mieke.

En ook niet onbelangrijk, er zijn een paar heerlijke terrassen aan het water. Waar je ook heerlijk kunt eten.
Ik vond het echt een aanrader. Je hoeft er geen dagen voor uit te trekken, maar een middag en een deel van de avond: superleuk.
Ik begon met een foto van een boot, vanwege de naam, en ik eindig ook met een foto van een boot, wederom vanwege de naam.

Proost! Op het leven!

En....

Urk

De rest van mijn verjaardag brachten we door op Urk. Ik wilde al een hele tijd nog eens naar Urk. Ik was er als kind al eens geweest en later nog eens, dus waarom ik dat nou wilde is niet helemaal duidelijk. Ik denk dat het kwam door een docu op televisie. Die ging over het geloof daar. Vond ik boeiend, maar je zag niet alleen gelovigen en kerken, het plaatsje kwam natuurlijk ook in beeld. En het Urkers fascineerde me. Zo'n zangerig taaltje. Kortom: Urk dus.

Het begon meteen al goed toen ik in de haven deze boot zag liggen. Vast geen Urker boot, gok ik. Maar mij sprak de naam wél aan.
Déze boot, hieronder,  was echt van Urk, kan niet missen.

We liepen een eindje en kwamen als vanzelf in een wandeling terecht, die we vervolgens afmaakten. De Ginkiestocht.Ginkies zijn steegjes.

We werden op deze manier langs alle bezienswaardigheden geleid.
Dit vond ik een hele leuke:

Het is een steen, zo'n 70 meter uit de kust. En als je net op het verkeerde moment kijkt en zoekt, zie je hem niet, omdat er dan een golf over spoelt.
Het is de Ommelebommelestièn. Een hele grote zwerfkei, in de IJstijd hier naar toe 'gezworven'.
Er hoort een legende bij.
De Urker kindertjes worden namelijk niet door de ooievaar gebracht, maar komen uit deze stièn. De a.s. vaders moeten naar de steen roeien om daar tegen betaling een kind in ontvangst te nemen. Voor een jongen dient twee keer zo veel betaald te worden als voor een meisje.

Gisteren

Allereerst heel hartelijk dank voor alle felicitaties. Superleuk!

En wat gingen we nou doen? Zal ik vertellen.
Ik kon zoals gewoonlijk niet kiezen. Tot gistermorgen was het nog volstrekt onduidelijk wat we gingen doen. Dordrecht, Utrecht, Zwolle?
Nou het werd uiteindelijk Urk. Daarover morgen meer.
Maar eerst natuurlijk Amsterdam.
Want een mens kan best veel doen op een dag. Auto in Noord en verder per fiets.
Eerst de Noordermarkt en toen door naar het Joods Historisch. Daar was een tentoonstelling die we wilden zien: The Jewish Jukebox.

Vinyl is hot lees ik.
De oude, vertrouwde elpee wordt door muziekliefhebbers steeds vaker gekocht. En wij, nou ja mijn man vooral, draaien ook onze oude platen weer.
De uitvinder was Emile Berliner. Hij vroeg octrooi aan voor de grammofoonplaat in 1887. Ook voor de grammofoon. De eerste platen waren gemaakt van hard rubber. Later werd dat een mengsel van gemalen leisteen, katoen, roet en schellak.
Berliner richtte de Gramophone Company op en daar hoorde een logo bij. Dat werd 'His Master's Voice',  een van de bekendste logo's ooit.

Het hondje op het logo heet Nipper en was de overleden hond van de broer van de schilder.  Francis Barraud.
Dat wist  ik allemaal niet, vond het leuk om te zien.
En verder zagen we muren vol platenhoezen en kon je aan een soort toonbank, zoals je vroeger in platenzaken zag, muziek luisteren. Van joodse muzikanten

Het was een aardige tentoonstelling. Niet om speciaal voor naar het Joods Historisch te gaan. Maar als je nou toch in de buurt bent, dan is het wel leuk.
Wij hadden nog een andere reden om te gaan, namelijk de boterkoek. Gemberboterkoek. Die is onovertroffen daar, heerlijk.
En ik was tenslotte jarig. Ik denk niet dat het erg gezond was, zeker niet  voor iemand zoals ik, die dringend moet gaan lijnen.
Ik durf niet eens te denken aan de hoeveelheid calorieën. Maar we konden de lunch overslaan. Dat scheelt, toch?

Vandaag

Vannacht was ik om vier uur wakker. Dat gebeurt nog al eens en een enkele keer val ik weer in slaap, maar vannacht niet.
Ik ben jarig vandaag en ik probeerde me allerlei verjaardagen te herinneren. Wat zijn het er al veel.

Nog heel goed herinner ik me mijn elfde verjaardag. Of liever het begin daarvan.
Ik kreeg een ontbijt op bed, de zon scheen in mijn kamer, er stond een vaasje bloemen bij en ik kreeg het boek Sproet, dat ik vervolgens helemaal uit las.
Ik heb het nog.
Waarschijnlijk is toen de basis gelegd voor mijn verzameling oude meisjesboeken.

Min twaalfde verjaardag was een ongelukkige, omdat er helemaal niemand kwam. We waren net verhuisd naar Terneuzen en mijn familie, tantes en ooms en neven en nichten, vonden de reis kennelijk een te grote onderneming. Dat was het ook wel, niemand had nog een auto, maar ik vond het heel erg. In Terneuzen kenden we niemand.  Ik was ook ziek die dag, naar later bleek was dat van heimwee. Toen ik eind van de maand naar school mocht, was de buikpijn meteen over.

Het jaar dat ik dertig werd, mijn eerste verjaardag met een kindje van een half jaar oud, onze Bart. Wat voelde ik me rijk. Alle ouders waren er nog en kwamen. Zelf heb ik geen broers of zussen, maar zwager en schoonzussen kwamen toen ook nog allemaal.

Mijn negenendertigste verjaardag: we waren aan het kamperen in Brabant.
En het regende, het regende en het regende. Gigantische plassen en dat was voor de kinderen best leuk, maar niet dagen achter elkaar. Zelfs niet op zo'n leuke camping.
Ik zat voor het raam van de caravan, of misschien was het nog de vouwwagen dat weet ik niet meer. Maar in ieder geval kwamen daar ineens mijn ouders aangelopen. Dat was echt super. Ik kreeg een parelketting, echte parels. Mijn moeder zei dat ze het eigenlijk meer een cadeau  voor een veertigste verjaardag vond, maar dat ze het nou eenmaal zo bedacht had en  niet zo van uitstellen hield, haha. Ik deed hem meteen om. Stond vast leuk bij die regenlaarzen.

Een jaar later, toen ik echt veertig werd, stond er voor mij speciaal een advertentie in de Volkskrant. Van mijn vriendin Sanny en haar gezin,  die denk ik hun vakantie elders doorbrachten en niet bij de feestelijkheden aanwezig konden zijn. Dat vond ik ook wel heel bijzonder.

Ik herinner me heel wat verjaardagen die we wegens vakantie in het buitenland doorbrachten. Dan kwam er natuurlijk niemand, maar we deden wel altijd iets speciaals op zo'n dag. Een high tea in Engeland, een rit in een koetsje in Oostenrijk.
Een ander jaar dat we in Engeland kampeerden en dat mijn neef Michael uit New Zealand er ook was met zijn gezin. Dat was fijn. 

Toen ik zestig werd en we uit eten gingen met het gezin (nog zonder kleinkinderen) en de meest geliefde vrienden.
Vorig jaar, vijfenzestig, toen we het vierden met alle kinderen en kleinkinderen in één groot huis. Rijkdom!

En dit jaar... vieren we het niet. Niet met andere mensen.
We vieren geen verjaardagen en moeder/vaderdag meer en houden in plaats daarvan een gezinsdag. Die gaat binnenkort plaatsvinden.
Vandaag trek ik er met mijn man lekker op uit. 
Jullie ook allemaal een mooie dag gewenst!

New Realities

In het Rijksmuseum is nu de expositie: New Realities. Over 19e-eeuwse fotografie.
Zo bijzonder. Je ziet foto's uit 1842. Ongelooflijk toch. Achttientweeënveertig!!!
Maar ook verder verbazingwekkende foto's uit het begin van de fotografie.

Is deze niet prachtig? Het meisje is onbekend, maar de fotograaf was Eduard Isaac Asser.
Rond 1855 gemaakt.
Van hem zijn meer dan 200 foto's bewaard gebleven.

Dit vond ik ook al zo bijzonder:

Het paard Bouquet, galopperend. Van fotograaf Eadweard Muybridge. Gemaakt 1885-1887.
Hij bewees hiermee dat een camera beter ziet dan het menselijk oog.
Dit zijn bewegingsstudies, gemaakt om de vraag te beantwoorden of een paard tijdens het galopperen van de grond komt, zweeft.
En ja hoor, het paard bleek te zweven, waardoor een boel schilderijen fout bleken te zijn.

 

Een foto uit 1900. Een meisje Enthoven met vrienden op het strand van Normandië. Die waren niet van de straat natuurlijk. Maar hoe modern lijken ze, afgezien van de kleding natuurlijk. 

Enzovoorts enzovoorts. Er was zoveel te zien. En dan heb ik het nog niet over de technische details die je er kunt lezen. Ik ben niet van de techniek, ik keek gewoon naar de foto's. Met heel veel plezier! 

Meer info: klik

Echt weer een aanrader dus. En zelf raakte ik ook zeer geïnspireerd, zoals je op de laatste foto ziet:

Redders

Toen we deze week 's avonds naar het strand gingen, het strand van Egmond, zagen we al van verre een oploopje. Er stonden aardig wat mensen te kijken.
Het bleek dat de reddingsbrigade aan het oefenen was, tenminste dat denken we, dat het een oefening was bedoel ik.
We stonden even te kijken en liepen toen verder. Op de terugweg waren ze nog steeds bezig en zagen we hoe de boot uit het water werd getrokken. Het verliep allemaal heel soepel. Prachtig om te zien.

Ik vind het zo stoer en bewonderenswaardig. Mannen en vrouwen die levens van badgasten en varensgasten proberen te redden. En ja, natuurlijk moet zoiets geoefend worden

Mij is als kind bijgebracht dat met de zee niet valt te spotten. Ook niet op een prachtige, rustige, zomerse dag. Ik kan er ook nooit zo goed tegen als ik ouders uitgebreid zie liggen aan het strand, terwijl hun kinderen in het water spelen. Ik vind je moet blijven kijken.

Ik heb een hele tijd zitten snuffelen op de site van de KNRM. Klik
Respect voor deze mannen. Voor deze professionele vrijwilligers. Diep respect!

Kunst?!

Het was zowel letterlijk als figuurlijk een stormachtige oppasdag gisteren. Des te opmerkelijker hoe geconcentreerd mijn oudste kleindochter aan een tekening zat te werken. Op haar eigen initiatief.

Ik zat naast haar aan tafel en zo kon ze meteen vertellen wat ze maakte.

'Ik doe het op groen papier, oma, want dat is jouw lievelingskleur, toch oma?
En ik maak een huisje voor mij en ook eentje voor jou. Daar gaan we in wonen.
Zie je dat ik ook een deur maak?  Die voor jou is natuurlijk groen. En er zit ook een brievenbus in.
Ik teken ook de zon. En hartjes voor jou.
En ik weet dat wolken wit zijn, maar ik heb geen wit, dus ik doe ze maar anders'

Wat een ontwikkeling toch hè. Zo leuk om te zien en te volgen. Anna is nu 4 jaar en 5 maanden. Ik vind het kunst en je  begrijpt dat deze tekening een ereplaatsje krijgt. 

Ondertussen was de tweeling ook nog steeds aan het tekenen, zittend in de kinderstoel aan tafel. Hun moeder plakt dan een vel papier op tafel vast, met plakband en zet er een klein bakje vetkrijtjes naast.
En daar gaan ze hoor, met ernstige smoeltjes druk aan het werk. Nog niet eens anderhalf jaar oud.
De tafel kan wel een stootje hebben, dat zeg ik er bij.
Ik maakte er een eind aan toen ik even dacht dat Jet bloedde.
Gelukkig bleek dat  niet zo te zijn. Jet had gewoon even willen proeven hoe rood vetkrijt smaakt.

Ik heet Lucy Barton

Ik ben niet zo van de best-sellers en niet zo van de hypes. Maar dit boek(je), van Elizabeth Strout,  een New York Times-bestseller, heb ik gelezen.
Mijn dochter had het in het Engels en raadde het me aan. Toen las ik het niet, daar ben ik te lui voor, geen zin in Engels lezen.
Vervolgens dacht ik er niet meer aan tot het gewoon voor mijn neus lag, in de bieb. In het Nederlands.

Het is het verhaal van Lucy Barton. Zij groeit op in een arm gezin, maar door veel te leren en vooral veel te lezen, onttrekt ze zich als enige aan het gezin en gaat studeren.
Ze gaat ook schrijven, trouwt en krijgt twee dochters. Door een simpele blindedarmoperatie komt ze in het ziekenhuis te liggen en moet daar wegens complicaties, blijven, negen weken lang.
En ineens is daar haar moeder aan haar bed. Haar moeder die ze al jaren niet meer had gezien. Haar moeder is er en praat en praat en Lucy is er verschrikkelijk blij mee.Ze praten ogenschijnlijk over oppervlakkige zaken, de dorpsbewoners, de roddels. Maar ze praten ook over de vreemde broer van Lucy, over de vader met zijn oorlogstrauma. Ze práten.
Tot de moeder weer terugkeert naar haar huis.
Vervolgens duurt het vijf jaar voor ze elkaar weer zien en dat is dan op het sterfbed van de moeder. Zij stuurt Lucy weg.

Eenzaamheid, dat is voor mij het belangrijkste gegeven in dit boek. Dát en de moeder-dochterrelatie.
Ik vond het absoluut een aanrader en verheug me op de andere boeken van Elizabeth Strout. Een schrijfster die ik nog helemaal niet kende.

Nieuwe buren

Nee, dat is niet de titel van een thriller. Ja dat is het ook, maar daar gaat het niet over, nu.
Hier zie je een stukje huis en tuin van onze buren. Ze zijn weg, ze zijn verhuisd.
Het waren mensen met wie we niet heel veel contact hadden; we zijn nooit echt vrienden geworden. Wij zetten hun en onze vuilnisbak aan de weg en zij haalden hun en onze vuilnisbak binnen, we zeiden hoi en goedemiddag,  we maakten een enkele keer een praatje en dat was het eigenlijk wel. Maar we wisten wel wat we hadden.
En nu wachten we in spanning af, toch een soort thriller. Voor ons dan. 
Het huis is al een hele tijd geleden verkocht en we vermoedden aan een huisjesmelker.
Gisteren kwamen de buren nog even een hand geven, op weg naar de overdracht.
Vlak daarna zag ik een man naar binnen turen. En een foto maken.
Aangezien het tegenwoordig niet meer normaal is om je even te melden bij je nieuwe buren en je voor te stellen, schoot ik zelf maar naar buiten.
En ja hoor, precies wat ik dacht. Het huis wordt verhuurd aan de man die stond te kijken.
Een Pool. Hij komt er wonen met twee vrouwen. Veel conversatie was niet mogelijk helaas.  Dat zal dus een Pools woordenboek moeten worden. Hij vroeg nog wel of er vier slaapkamers waren en hij zei dat hij er morgen al in trekt.

Het enige dat ik nu  kan doen (verhuizen is geen optie), is zelf maar proberen een aardige,  vriendelijke buurvrouw te zijn.
En misschien zijn ze gezellig. Dat kan.