Breuken

En zo zat ik op mijn schooldagje weer eens te worstelen met de breuken.

Ik niet natuurlijk, de leerling was het die worstelde.
Dat is er zo eentje die het snapt zolang ik er materiaal bij gebruik.
Het liefst natuurlijk een plak ontbijtkoek of een reep chocola. Maar een rond vouwblaadje, verdeeld in twee of vier of acht parten, is ook goed.
Zonder die dingen... snapt hij er niks meer van. En hij spéélt dat niet vanwege de koek hoor.

Dus toen er laatst stemmen opgingen om de breuken maar helemaal van het leerplan af te voeren, dacht ik het eerst aan dát jongetje.
En riep ik bijna halleluja.

Ik dacht ook aan mezelf.
Want wanneer heb ik in mijn leven de breuken nou nodig gehad? Ja een paar: een half, een achtste, een vierde, een derde, een tiende. Die wel.
En bij de procenten is het ook buitengewoon handig als je de breuken kent.
Maar verder? Breuken vermenigvuldigen? Of delen?

Toch, toen ik er nog eens goed over nadacht, vond ik het afschaffen echt onzin.
Breuken heb je nodig voor de procenten. En die kun je toch eigenlijk niet uit je dagelijks leven verwijderen. En kommagetallen zijn breuken. Ook niet te missen.
De mensen die de breuken willen afschaffen zijn vast mensen die zweren bij verhaaltjessommen.
Ik ben tegen voortdurend  verhaaltjessommen. Waarom is het eigenlijk nodig dat je op rekengebied alles snapt wat je doet. Als je het maar kan.

Ik heb heel eerlijk gezegd de verhoudingen pas begrepen toen ik voor de klas stond en het uit moest leggen. Maar al die jaren daarvoor kon ik heus wel een verhoudingssom uitrekenen.

Staartdelingen, ook zo'n ding. Eindeloos duidelijk maken hoe het werkt en dan vervolgens een langzame en in mijn ogen een ingewikkelde manier van staartdelen aanbieden.
Was de oude methode te  abstract? Misschien wel. Maar misschien komt dat later wel weer goed. Het is bij de meeste mensen van mijn leeftijd beslist goed gekomen.
Eerst oefenen en dan begrijpen? Of andersom: eerst begrijpen en dan oefenen?

Toen ik een beetje aan het voorbereiden was, voor het breukenkind, vond ik een leuk liedje over (het optellen van) breuken. Over teller en noemer.
Akwasi (die ik sinds kort ken van expeditie Robinson) rapt dat liedje. Echt leuk. Het liedje heeft de Willem Wilmink-prijs gewonnen. Dat is de prijs voor het beste kinderlied. Klik.

Face the strange

Back to London,  for just two small murals, this time

Come a little bit closer:

Don't be afraid:

And the last one for today.

Linking to Colourful World

Lantaarns

Begon ik ineens te twijfelen aan de schrijfwijze. Is het nou lantaarn of lantaren? Een hele opluchting: het mag allebei.
Maar dit terzijde.
Blogvriendin Jeanne was vorige week foto's gaan maken in het mooie De Rijp.
'Ik heb extra gelet op lantaarn(palen). Het lijkt wel of die er in De Rijp meer zijn dan ergens anders' schreef Jeanne.
Nou, ik kan je melden: lantaarns zijn overal.
Echt overal en als je er dan eenmaal op gaat letten, kun je er niet mee stoppen. Dan zie je ze. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.
Zelf fotografeer ik ze. Ik weet ook niet waarom. Misschien heb ik wat licht nodig in de duisternis. Of zo.
Hoe dan ook, op mijn Pinterestpagina heb ik mijn driehonderdeenenzestig  lantaarnfoto's bij elkaar gezet. Belachelijk, driehonderdeenenzestig lantaarns.
En ik geloof niet dat er ooit iemand naar kijkt hoor. Maakt niet uit, het is vooral voor mezelf. Ik vind ze vaak zo mooi!
Een kleine collage dan:

Ik doe het overigens al jaren. De foto rechtsboven bijvoorbeeld, is gemaakt in Syrië. Daar was ik in 2011.
En ik maak ze overal. De foto linksboven is dicht bij huis gemaakt, op de Hoornse kermis.
De foto in het midden maakte ik in Aardenburg (Z) .
Linksonder is Venetië. De rode lantaarn zag ik in Zefat, Israël en de blauwe Metropolitan Police lantaarn staat in London.
Ik acht de kans niet groot hoor, maar mocht je nou toch zin hebben om alle 361 foto's te bekijken, dan kan dat hier: klik

I see Faces

Deze keer kwam er een mooitje van Els.
Het is de deur van de pastorie van Chainswick. Zelfs op vakantie denkt Els nog aan me, hahaha.

En een andere Els, zij  van 'Dingen die fijn zijn' stuurde ook een mooie.
Het is een filmrolletje uit haar polaroid Instax, na gebruik.

Ferrara schrijft:
'Twee vliegen in één klap,  de muurschildering aan het Biermuseum in Alkmaar. De poort laat een gezichtje zien.
Het andere gezichtje zag ik opeens toen ik een blik openmaakte. Hoe vaak doe je dat en je ziet het niet. Nu dus wel'.

En tenslotte een gezichtje,  gestuurd door mijn nichtje Trudie. Het is een kofferweegschaal. Een echt gebruiksvoorwerp dus.  

Dat was het weer voor deze keer. Dank aan alle inzenders en... blijf speuren.

Vervolg van een heerlijke dag

Na mijn berichtje van gisteren, was de verwachting dat ik het nu over The Book of Mormon zou hebben, de musical die nu in Carré speelt en waar we naar op weg waren.
Dat ga ik niet doen, om de doodeenvoudige reden dat ik het al gedaan héb. Klik.
We zagen de musical vorig jaar in London en vonden hem zo geweldig dat we nog een keer wilden.
We bestelden meteen kaarten en hebben er geen seconde spijt van gehad.
Fantastisch en ik zou zo weer gaan,  echt. Mijn man ook.
Wat wel anders was, was dat er na afloop van de musical, buiten een paar jonge leden van de Mormoonse kerk folders stonden uit te delen over hun geloof. Dat heet officieel De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der laatste Dagen.
Hoewel ik vorig jaar al een en ander had opgezocht over de Mormonen, heb ik de folder toch met belangstelling gelezen.
In de musical wordt dat geloof nogal belachelijk gemaakt.
Evenals trouwens het Christendom en de rest van de wereld. Alles en iedereen  wordt belachelijk gemaakt eigenlijk.

 Maar ik vind het wel stoer dat je daar dan folders staat uit te delen. Geen nare protesten, gewoon laten zien waar je in gelooft. Veel mensen accepteerden een folder.

De dag was nog niet voorbij.

We gingen ook nog even op zoek naar een Space invader en we vonden er een.
Dat was op de Hogesluis en dat is een prachtige, monumentale brug over de Amstel.
Vlakbij Carré. 
Een 19e eeuwse brug is het, erg mooi om te zien.
En dat kleine space-invadertje  op de aanloop naar de brug, was ook weer superleuk

Nou, Mormonen, Space invaders, flipperen, Chagall en Amsterdam, allemaal op een dag. Wat wil je nog meer? Nou, nog even lekker uit eten en dat deden we.

Een heerlijke dag

Vaak zeggen we dat tegen elkaar: het was een heerlijke dag. Soms vinden we het zelfs een superdag. En er zit natuurlijk ook wel eens een rotdag tussen.
Maar vorige week zondag was een superdag.
We zouden 's middags om twee uur naar The Book of Mormon gaan, in Carré.  We hadden bedacht  dat we dan 's morgens vroeg al naar Amsterdam zouden gaan en dan lekker daar wandelen tot half twee.
Maar er was gedoe met treinen die niet reden tussen Hoorn en Amsterdam,  dus we moesten met de bus.  We hebben een keer het hele stuk van Amsterdam naar Hoorn moeten staan in de bus en dat is geen doen, echt niet. Dus we gingen nog vroeger, voor de zekerheid.
Helaas regende het zo hard dat van wandelen geen sprake kon zijn.
Dus (never a dull moment) namen we de tram naar het Stedelijk.

Daar begonnen we met een potje flipperen. Hahaha, ik vind dat heerlijk, flipperen.

Ik begin er niet aan, omdat ik zo verslaafd zou kunnen raken, maar hier kon ik het risico wel nemen.
(Het was een project natuurlijk, dit Pinball Wizzard Lab en dat had te maken met het werk van kunstenaar Jacqueline de Jong.)

Verder was er een tentoonstelling genaamd: Chagall, Picasso, Mondriaan en anderen. Kunstenaars in Parijs. 
Het is het verhaal van kunstenaars die zich vestigden in Parijs, zo'n beetje rond de eerste wereldoorlog.
Ik ben geen liefhebber van Picasso, maar zeker wel van Chagall.
En er is veeel Chagall te zien. 
De werken die we zagen, daarvan had ik er veel al eens eerder gezien, soms in het echt.
Nu dus weer  in het echt en het kwam ook echt binnen.
Zo prachtig, zo kleurrijk, zo bijzonder.
Ik heb plichtmatig nog een rondje gedaan, om een indruk te krijgen van wat er allemaal te zien was, maar daarna snel terug naar Chagall.
Zo'n schilderij als dit, kan me ontroeren. Daar sta ik echt met tranen in mijn ogen naar te kijken.

Marc Chagall. Verliefd paar, 1925

Daarna hoefde ik niks meer te zien. Ik was vol!
We liepen op ons gemak naar Carré, door een grauw en grijs, maar (inmiddels) droog en mooi Amsterdam.

Bloem

Ooit heb ik eens een herbarium moeten aanleggen. Zal wel op de Pedagogische Academie zijn geweest.
Ik vond toen dat ik er geen tijd voor had en ik vond het ook zonde van mijn tijd.
Ik verbeeldde me ook dat ik de meeste plantjes wel kende. Gewoon als kind van m'n moeder geleerd.
Ja, ik ging daar  een beetje plantjes zoeken, tssss...Bloem

Het moest toch en toen heb ik het meeste bij elkaar gejat en gekregen, van schoolgenoten.
Daar heb ik nu, zo'n vijftig jaar later, wel spijt van.
Misschien als ik braaf was geweest, was ik wat beter geworden in determineren.

Enfin. Een paar weken geleden zag ik deze plant in Amsterdam.
Voor een grachtenhuis en in een te kleine pot.
Ik moest op tijd ergens zijn en had dus geen tijd om meer om betere foto's te maken. 
Maar ik vond hem zo mooi. Dat kleurverloop...

 En nu zou ik zo  graag willen weten wat dit is. Misschien is-ie heel gewoon, misschien heel bijzonder, ik heb geen idee. Voor binnen, voor buiten?
Heb uitgebreid gegoogeld, maar ik kan het niet vinden. Tuurlijk, vrij stom, weet ik.
Zijn er lezers hier die het weten?

Nog even Zeeland

Nog heel even terug naar Zeeland. Naar de herfst in Zeeland.

We liepen langs het strand, richting het Zwin en toen we daar waren, op de grens van Nederland en België, waren daar ineens een heleboel haiku's te lezen. Op borden.
Haiku's, dat zijn eigenlijk kleine gedichtjes. Van drie regels. De eerste regel heeft vijf lettergrepen, de tweede regel zeven en de derde regel weer vijf. De dichtvorm is afkomstig uit Japan.
Ik kan me goed herinneren dat ik het vroeger vaak gedaan heb met mijn klas. Haiku's maken en erbij tekenen. Of andersom.
Dat, of elfjes. Het had allemaal met taal te maken en ook een keer met Japan vanwege een Japanproject. En soms waren de resultaten erg leuk.
De haiku's die we hier zagen, hebben met de natuur hier in Zeeland te maken.

Deze bijvoorbeeld, vond ik wel erg goed passen bij de foto die ik, even daarvoor, op het strand had gemaakt.
Hedwig Verleyen heeft zich niet helemaal aan de vijf-zeven-vijf regel gehouden. Maar ik heb gelezen dat dat mag. Jaap Boekhout hield zich er wel aan. Tel maar!

Five loaves and two fish

A few years ago, I wrote about the watertower of Oostburg (Zeeland, the Netherlands). Click
A friend then told me about other work of the artist: Johnny Beerens. Other work, quite close to the watertower, in another village: Breskens. I had not seen that other work at the time. Last week we were in Zeeland for a few days and I did not miss it this time. Please have a look:

The painting refers to one of the miracles of Jesus: 'Feeding of the 5000'.  Fivethousand people and only five loaves and two fish. That proved to be enough.
The building is an old grain silo, situated in the harbour of Breskens.
Bread and fish, the silo and the harbour

Linking to Colourful World

Zeeuws meisje

Nog steeds als ik iets hoor of zie over een Zeeuws meisje, denk ik aan die stomvervelende margarine-reclame.
Die van  'Ons bin zunig' en 'Geen cent tevee'.
Dat was dus beslist een goeie reclame, want die margarine bestaat geloof ik niet eens meer. De reclame wordt dus ook al  lang niet meer gebruikt,  maar  ik ben vast niet de enige die het zich nog herinnert.
Irritant vond ik. Met een superbraaf Zeeuws meisje in klederdracht.
Ik dacht trouwens ook altijd aan mijn Zeeuwse vriendinnen die een stuk minder stereotype en braaf en saai waren. En zijn.

Nu waren we laatst in Middelburg en op weg naar het Zeeuws Museum, passeerden we de Koorkerk.
Mooi gebied daar voor mij, zo rond de abdij.
Herinneringen...
We gingen ook even naar binnen in die kerk.
En daar bleek een paar weken eerder een leuke tentoonstelling te zijn geopend.
Foto's die het Zeeuws meisje van nu meer recht doen.
Het is een project van fotograaf Rem van den Bosch.
Wat ik er van lees,  is dat de nieuwe Zeeuwse meisjes kracht uitstralen. En - in de kleuren van de regenboog (!)- aandacht vragen voor gelijkheid en respect voor alle mensen.

Wat je ziet in de tentoonstelling,  is de Walcherse dracht van vroeger, de dagelijkse dracht. Maar dan in kleur.
Het is echt gemaakt zo als het was en daar zijn heel wat mensen aan te pas gekomen. Voor het haakwerk bijvoorbeeld, voor de sieraden, voor de klompen...

Mocht je in de buurt zijn van Middelburg... de tentoonstelling is nog tot 25 oktober te zien.