Totaal aantal pageviews

zaterdag 17 juni 2023

Museumclub

 

Met onze pas opgerichte museumclub, waren we in Afie's Nobelhuis in Egmond. 
De club bestaat uit zes leden, allen vrouw en het lijkt ons leuk om samen af en toe een museum te bezoeken. Het liefst met openbaar vervoer. 
Het idee voor zo'n club kwam  van mij en ontstond doordat ik zowel in het museum als in Bonck wel eens een dergelijke groep trof. 
Leek me gezellig. Toen ik er met iemand uit het museum over praatte werd zij meteen enthousiast en 'bracht twee andere vrouwen aan'. 
Ik praatte met mijn maatje Marieke en zij vertelde het weer aan Anja van onze boekenclub die ook mee wilde doen. En zo waren we heel snel met zes vrouw. Twee mensen erbij dus die ik helemaal niet kende. Leuk is dat. 
Verder heb ik nog niks gedaan. Ik was niet erg in vorm de laatste tijd en voor ik het wist was alles al geregeld voor het eerste museumbezoek. En staat een tweede bezoek al gepland. Wat een actieve leden hebben we. Super! 

Ik wil natuurlijk graag verslag uitbrengen van de plekken die we bezoeken, maar ik hik er tegenaan. Want het eerste bezoek in dat Nobelhuis was heel bijzonder en bijzonder leuk. Maar ik heb zoveel foto's gemaakt en er is zoveel over te vertellen dat ik nog maar eens even heel goed moet nadenken over wat ik wil laten zien en hoe. 

Je bent nog niet binnen of je weet al niet meer waar je naar moet kijken, zoveel is er te zien. Dus je kijkt naar Afie en je luistert, want zij heeft heel veel te vertellen. (Wordt vervolgd)

vrijdag 16 juni 2023

De duvel en z'n ouwe moer

 

Bergen op Zoom dus. 
Zei ik al dat ik het zo'n leuke stad vond?
Nou dat vond ik.
Want afgezien van het feit dat er veel te zien is en dat er heerlijke terrassen zijn, vond ik ook nog eens dat er veel leuke winkels waren. 
Een supermooie en gezellige tweedehands kledingzaak en vlak daarbij een mooie... ja hoe moet ik het eigenlijk noemen? 
Op het bord  boven de ingang was in ieder geval duidelijk aangegeven wat ze er hebben.

En daarbij hebben ze ook nog een hele leuke winkelmevrouw. Enthousiast over haar werk. Ze heeft nog gewoon een reguliere baan vertelde ze, maar een paar dagen in de week doet ze de winkel erbij. De ruimte huurt ze.  En al met al levert het haar genoeg op voor een vakantie. Plus dat ze natuurlijk op speurtocht gaat om materiaal voor de winkel te scoren. 


Alles leuk geplaatst, maar ook weer niet zo gestyled dat je denkt dat het helemaal geen ouwe meuk is.


De winkelmevrouw liet ook nog een mooi voorwerp zien, een soort speeldoos. Daarmee is ze te zien geweest in Tussen Kunst en Kitsch. Het had inderdaad waarde, maar ze had in haar winkel al een veel hoger bod gekregen.


En Bettie, heb je je beheerst? Je bent toch zo van het opruimen? Nou nee, natuurlijk niet. 

We hebben er lang over nagedacht en uiteindelijk op een terras een spelletje gedaan: wel of niet kopen. Ik nam een papiertje in mijn hand, maakte een vuist en als mijn man raadde in welke hand het papiertje zat, dan ... 
Hij raadde het en zo kwam ik thuis met een groene bloempot en twee kopjes. 







donderdag 15 juni 2023

Wat een leuk museum

 Twee nachten betekent eigenlijk drie dagen. Van die laatste dag wilden we gebruik maken door op de terugweg naar Bergen op Zoom te gaan. Want daar,  in het Markiezenhof, was het laatste deel van de reizende tentoonstelling  van schatten  uit het Rijks. 
Na Lage Landen, Koele Wateren en Hoge Luchten nu Hete Vuren. Die zou eigenlijk als laatste bij ons komen, maar het is maar de vraag of ons museum weer open is op tijd, dus we wilden maar vast gaan kijken. 
We hebben alle drie de eerdere tentoonstellingen prachtig gevonden, maar deze deed me niks. Heel gek. Maar er zijn natuurlijk altijd wel werken die mooi zijn. Alleen het geheel beviel me niet zo.



Dit werk heet Zondagmorgen en is geschilderd door Hendrik Jacobus Scholten, tussen 1865 en 1868, Wat een rust straalt dit uit. 

En verder niet getreurd hoor, er was nog veel meer te zien in het museum.

Zo is er een heel gedeelte met van alles en nog wat over kermissen. Heel veel bewegende kleine kermisattracties en heel veel moois over de geschiedenis van de kermis. Aan  het eind ook nog een kijkje bij de mannen (vrijwilligers) die in hun werkplaats dingen draaiende proberen te houden, herstellen, enz. 



En toen moest het leukste nog komen. 
Een  vrouwelijk suppoost wees ons met heel veel nadruk op de stijlkamers van het museum. Die zou ik hebben overgeslagen, maar ze was zo overtuigend dat we toch maar gingen. Wat een verrassing.
We liepen (aanvankelijk misschien iets ongeïnteresseerd) door zo'n kamer en kregen een uitnodiging in handen:


Binnenin allerlei aanwijzingen , dingen die je kunt doen om achter het verhaal van deze familie te komen. Het is hartstikke interactief
Zo staat er een klavecimbel bijvoorbeeld. Door op de kruk ervoor te gaan zitten hoor je meer dan alleen muziek. Je hoort een deel van een verhaal. Of je moet een kandelaar aanraken, waardoor de gordijnen dicht gaan omdat het nacht wordt en dan zie je een schimmenspel.  Je kunt aan een eettafel, een gedekte eettafel plaatsnemen, je slaat op een bel en dan gebeurt er van alles. 
Zo zijn er elf punten waar iets gebeurt. Ik vond het echt fantastisch en leefde helemaal mee met de hoofdpersonen. Aan het eind hoor je dan het waargebeurde verhaal van de familie. 
Ontzettend goed bedacht allemaal en zeer de moeite waard! 
Als je naar het filmpje kijkt wordt het allemaal heel duidelijk. 


woensdag 14 juni 2023

Elektrisch fietsen op een schoon Noord-Beveland

 


Zomaar ineens hebben we de laatste tijd weer lekker veel gefietst. Dat begon op Noord-Beveland. Echt flinke afstanden. 
En dan bedenk ik iedere keer dat ik dat niet gered had als ik een gewone fiets had. 
De elektrische fiets is voor mij, voor ons,  echt hartstikke fijn. Geen last van mijn rug, geen last van mijn knie
Ik weet niet of je kunt lezen, vertalen, wat het Zeeuwse boerenpaar hier  zegt, maar het komt er op neer dat ze elektrische fietsen hebben en dat het makkelijk gaat, zonder gezucht en gekreun.
Zo is het, ook bij ons. En helemaal nu het al zo lang behoorlijk aan het waaien is. Geen enkele last van gehad. 
Het boerenpaar was trouwens veelvuldig te zien tijdens onze fietstochten. Een soort duurzaamheidscampagne:

Ik vind ze leuk bedacht en getekend. En zeker de laatste die ik hier laat zien en die kennelijk helpt, want nergens, echt nergens heb ik rotzooi gezien.


dinsdag 13 juni 2023

Trots op Zeeland

We fietsten verder langs de dijk en bij Colijnsplaat was er nóg een monument. Het monument voor de Verdronken Dorpen.


De toren kan van binnenuit verlicht worden en een paar keer per dag zijn er geluidsfragmenten te horen uit die toeters denk ik. Om 14.04 uur verwijst zo'n geluidscompositie naar  een Sint Elizabethsvloed in 1404. 
Die tijd kwam voor ons erg ongelukkig uit , dus we hebben het niet gehoord. 
Als je,  voor het monument,  naar beneden afdaalt richting het water, zie je daar de namen van de verdronken dorpen op de treden.

Het monument (ontwerp Lydia Schouten) is voor 117 dorpen. 
Inmiddels is duidelijk dat er veel meer verdronken dorpen zijn namelijk 200. 
Ik vond het wel een mooi monument, al klopt het dus niet. Ik hoorde dat er in Zeeland veel protest is geweest tegen het monument.

De geschiedenis van die verdronken dorpen interesseert me. 

Voor de foto koos ik Oud Hontenisse. Omdat ik vroeger vaak in het huidige Hontenisse in Zeeuws-Vlaanderen ben geweest. Eigenlijk zonder ook maar iets te weten van het oude verdronken dorp. 

Tja die eeuwige strijd tegen het water. Zeeland is, afgezien van het feit dat ik erg van de provincie hou en het er prachtig vind, toch ook een zeer interessante provincie. Wat een geschiedenis is daar. Wat een strijd. Wat een ontwikkelingen. 
En als ik dan de Zeelandbrug zie, vanaf de dijk bij Colijnsplaat, ja dan ben ik eigenlijk gewoon trots!






maandag 12 juni 2023

Audrey Hepburn

 


Ik was nog helemaal niet toegekomen aan deze mural. 
De foto maakte ik in London in december en ik vind hem werkelijk ontzettend mooi. Niet de foto, de schildering bedoel ik. 
Die is van Zabou, een Franse kunstenares. En gebaseerd op een foto van Yousuf Karsh uit 1960. 


Ik was zo onder de indruk dat ik geen enkele andere foto maakte. Ik stond gewoon met open mond te kijken. 

Wow, wat ontzettend mooi gedaan: Audrey Hepburn (1929-1993). 
Wat een icoon was zij, wat een vrouw. 
En wat een kunstenares, die Zabou.

Zouden de tulpen op de schildering gemaakt zijn omdat Hepburn een Nederlandse moeder had? Er is ook een witte tulp naar haar genoemd. Ja, dat zal het wel zijn. 

Meer Zabou? klik   Meer Karsh? Klik


zondag 11 juni 2023

Nehalennia.

 


We waren een paar dagen op Noord-Beveland. Ik ben daar vaker geweest, maar toch had ik er niet veel herinneringen aan. Het eiland dat geen eiland meer is, van zich zelf al mooi en schoon, maar toch kijk ik altijd of er bijzondere dingen zijn te zien. Die zijn er en dus fietsten we een rondje eiland en stopten in Colijnsplaat. Ik had gelezen dat daar een Romeins tempeltje was gemaakt. Dat zit zo: 


Jaren geleden, rond 1970,  werden voor de kust van Colijnsplaat verschillende altaarstukken opgevist, ook dakpannen en bakstenen. Langzamerhand werd ontdekt dat daar, in de Oosterschelde,  een Romeinse handelsstad heeft gelegen: Ganuenta. 
De vondsten wezen ook op het bestaan van een tempel daar, gewijd aan de godin Nehalennia. 


Die brokstukken was ik al eens gaan bekijken in het Museum voor Oudheden in Leiden. Dus wilde ik dit ook graag zien. Die godin vind ik interessant.
Zij wordt meestal zittend afgebeeld, met een hond en een mand fruit. De hond staat altijd voor trouw en het fruit voor vruchtbaarheid. 
Nehalennia betekent 'Godin die bij het water woont'. Zij was waarschijnlijk een godin van Germaanse origine, maar ingepast in het Romeinse leven van die tijd,  in die omgeving. De godin is verder nergens in de Romeinse wereld bekend. Alleen in Zeeland



Dit tempeltje hier in Colijnsplaat is een particulier initiatief. Een historisch (en historisch verantwoord) gedenkteken voor deze geschiedenis. 

zaterdag 10 juni 2023

Bloempotkapsel

Een bloempotkapsel is een  haarstijl waarbij het haar rondom kortgeknipt wordt, alsof iemand een bloempot op het hoofd heeft gezet en het eronderuitstekende haar heeft weggeknipt of geschoren.
Zo staat het in ieder geval in Wikiperdia.

Ik denk, dat deze kapper in Veere (Z) aan zo'n kapsel heeft gedacht toen hij zijn bloempotten vulde. Maar dan ietsje anders. Ik wéét het niet hoor, maar het zou kunnen toch?


Ik moet zeggen dat ik het erg origineel vind. En heel grappig! 



Mij is trouwens al vaker opgevallen dat kappers vaak creatieve ideeën hebben. Met name wat naamgeving betreft.  Daar had ik er ook een paar van op de foto gezet. Niet in Veere trouwens. 

vrijdag 9 juni 2023

Een paar dagen Zeeland

Een paar dagen Zeeland. 

Deze keer werd het Noord-Beveland. Je kan natuurlijk prima fietsen van Kamperland waar we logeerden,  over de dam naar Veere op Walcheren.


Maar dat deden we niet. Je kunt namelijk ook  heel goed overváren, van Kamperland naar Veere. Dat had ik nog nooit gedaan. Een leuk vaartochtje waarbij dan het mooie Veere dichter en dichterbij komt.


We gingen eerst lekker een rondje lopen in Veere, waar,  sinds de laatste keer dat we er waren,  niets veranderd was. Alles nog even mooi als altijd.



Daarna fietsten we verder naar Middelburg. En omdat het toen al tegen vijven liep, fietsten we een rondje stad in plaats van wandelen en genoten als altijd. We aten er ook en daarna fietsten we terug. Terugvaren kon niet, want de laatste boot terug was om vijf uur. 

Ja en dan kom je door dorpen als Vrouwenpolder, Gapinge.
In dat laatste dorp stond een leuk beeld vond ik. 
Het heet 'De dans van de Molenaarsdochters' en is gemaakt door Elisabeth Stienstra. 
Gapinge is het kleinste dorp binnen de gemeente Veere en de ong. vijfhonderd dorpsbewoners hebben voor dit beeld gekozen. De opdracht was: een beeld maken voor een vrijgevochten en stoer, klein dorp met een sterke gemeenschapszin.



donderdag 8 juni 2023

Hier heb ik gewerkt + nog iets

 

Een schooljaar lang heb ik in Oostvoorne gewerkt en gewoond. Ik had er best langer willen blijven, maar de burgemeester persoonlijk had mij bij mijn sollicitatie een huisje aangeboden. Na een jaar zou ik dat krijgen. Maar toen ik, na bijna  een jaar,  eens voorzichtig ging informeren,  was er geen sprake van en ik had geen zin om langer 'op kamers' te wonen. Dat werd ruzie met die burgemeester en ik nam meteen ontslag, al maakte ik het schooljaar wel af natuurlijk. Ik was al teruggevraagd op mijn eerste school in Terneuzen en dat vond ik ook fijn. Ik kreeg er een mooie flat bij. 

Kijk, hierboven zie je de school in Oostvoorne. Het mooie dorp op Voorne-Putten. 

De foto maakte ik vorige week. We waren we op weg naar Zeeland en kregen zin in koffie ter hoogte zo'n beetje van Oostvoorne. Dus wilden we daar koffie drinken. Alles dicht! 
Zodoende liepen we maar even langs mijn oude school daar. Aan de buitenkant niks veranderd. En oh wat lag en ligt die school daar prachtig. Ze hebben de naam Mildenburgschool dan ook inmiddels maar veranderd in 'De bosrand'. 

De school was 'in bedrijf', maar ik gluurde toch even door het raam van de voordeur. Ook hier niks veranderd. De huidige directeur kwam even kijken en toen ik vertelde dat ik er had gewerkt werden we binnen gevraagd om even rond te kijken. Zo leuk en wat kwamen er een herinneringen boven.


Die vloer, de tegeltjes aan de wand... bijzonder ook dat ze het zo gelaten  hebben. Alleen die luizentassen, die waren er niet in mijn tijd. 
Het lokaal was mijn lokaal. Ik weet het nog precies. Ook heel veel namen van kinderen schoten me weer te binnen toen de directeur er naar vroeg. Het is inmiddels vijftig jaar geleden. 

Nog een foto: van het kamertje. Het beruchte kamertje. 

Toen hadden we nog geen directeur, maar een hoofd der school. En die was streng voor ons jeugdige leerkrachten. 
We waren met z'n tweeën nieuw dat jaar. Het was mijn tweede jaar als juf en Joke mijn collega beleefde haar eerste jaar. We hebben zo veel lol gehad. 
Enfin in dat kamertje werden we regelmatig op het matje geroepen. 'Júffrouw v. d. Griend', zei het hoofd dan. Júffrouw, met heel veel nadruk.  Of/en Júffrouw F. ...
Dan wisten we het al, dan werden we ernstig onderhouden over het een of ander. Waar we ons trouwens niet al te veel van aan trokken. We stuurden briefjes naar elkaar en lieten die door een kind bezorgen in de klas van de collega, als er weer iets was voorgevallen. 

Maar al met al was het een mooi jaar. We gingen paardrijden, werden lid van een koor, woonden allebei op kamers, gingen naar Rockanje of naar het strand of naar Zuidplein in Rotterdam en ik had een heel makkelijke klas. Ik kwam uit een klas van 45 kinderen, combi klas vier en vijf en hier had ik de derde klas met slechts zo'n vijfentwintig kinderen. Dat scheelde. En de andere collega's waren allemaal ouder en wijzer, maar hartstikke leuk. 

Echt leuk was dit en totaal verrassend! 

PS: Naar aanleiding van een opmerking van Miriam, laat ik nog even het ontwerp van de school zien. Uit 1951, van Leendert de Man. Ik vond en vind hem prachtig!