Even kijken

 Maandagmiddag had ik echt geen zin om WEER te gaan wandelen. Bewegen moet, maar soms ben ik het zo zat... Gelukkig bedacht ik tijdig, dwz. voor ik me verder onderdompelde in een chagrijnige bui, dat fietsen ook kon.

En hoewel koud, was het lekker. Ik ging zonder doel op pad. Maar als vanzelf ging ik in de richting van het huis waar ik al eerder iets van liet zien. Oud en vervallen,  maar er was toen te zien dat er gewerkt werd. Dat was in mei 2021. Je zou kunnen kijken wat ik toen zag: hier, klik

Ik had gedacht dat het misschien al een heel stuk verder zou zijn. Maar zo, op het eerste gezicht is er nog niet veel gedaan. Echter... verstand heb ik er niet van. Wie weet wat er allemaal gedaan is aan dingen die je niet ziet. Leidingen van het een of ander of zo. 

Het was er weer net zo stil als toen, dus ik ben weer een stukje er om heen gelopen. Een puinhoop was het. Letterlijk een puinhoop.  En aan die puinhoop achter de schuur, is te zien dat er toch hard wordt gewerkt.

En ook aan de foto die ik door een raam maakte is dat te zien. Men is bezig.

Ik zal dus gewoon nog een keer terug moeten. Een ding is zeker, dan zullen de sneeuwklokjes,  die zich tot nu toe nergens iets van aantrekken, er niet meer staan.

Schaatsen

 

Het zijn ook altijd van die leuke jongens en meisjes, die schaatsers. Ze zien er goed uit, hebben meestal wat te vertellen, werken kei- en keihard, zijn superenthousiast en dat is eigenlijk altijd al zo geweest. 

Ik volg het schaatsen al heeeeel lang. Ik denk sinds we televisie kregen bij mij thuis.(Toen was ik veertien).  Schema's invullen en rondetijden noteren. Heerlijk was dat en ontzettend spannend. 

Ik vind het nog steeds superleuk,  al noteer ik geen rondetijden meer. 

Maar de mensen die toen de medailles verdeelden zijn voor mij net zo onvergetelijk als de twee die je hier ziet. 

Ard Schenk natuurlijk en Kees Verkerk met de muts van zijn moeder. Jan Bols (Heja Jan Bols). De Postbode uit Drenthe, de Beer uit Lemmer, de Gespierde Spijker. 

De vrouwen: Atje Keulen-Deelstra, Stien Baas-Kaiser. Yvonne van Gennip natuurlijk: Goud hè!

En dan heb ik het nog niet over de trainers en coaches, Leen Pfrommer bijvoorbeeld. En ook nog niet over de buitenlandse helden,  als de sterke Noorse stayer Fred Anton Mayer.  Of Johan Olaf Koss. In dit verband noem ik ook nog maar eens de Zwitser Krienbühl. 

Hoewel de lijst veel en veel langer is weet ik er echt nog heel veel van. Vraag me niet naar de politici uit de jaren zestig. Nee, niet doen. Maar naar de schaatsers kun je gerust informeren...

Ook nu is het weer genieten. Vandaag niks. Maar het is nog niet voorbij...

Gezichtjes

 Twee nieuwe gezichtjes. Ze zijn gezien door Emie en zij schrijft: 'Hoe het komt weet ik niet maar ik kom ineens weer gezichtjes tegen. Het rode uitje lag ineens op mijn snijplank en de olijfboom heeft feestverlichting in het haar'. 

Ik kan het bevestigen, zo gaat het: Het ene moment zie je niks en dan opeens een paar. 

En daar was Ferrara   Drie gezichtjes zag zij:

De eerste twee: een kabeltje van een externe harde schijf, een onderdeel van een printer.  

Over het derde gezichtje schrijft Ferrara: 'Dit is het laatste hapje vanillevla dat ik voor het eerst met pure hagelslag nuttigde'.

Dank dames! 

Nieuwe gezichtjes zijn altijd welkom. bettievdgriend@hotmail.com . 

Dus blijf speuren, mensen!

Masked, monday mural

 

Back to the NDSM wharf. I saw this one a few weeks ago. Tag: Anopsy.

Linking to Sami's Colourful World

Het meisje op de rots

 

Lucinda Riley... ze overleed vorig jaar op 55-jarige leeftijd. Haar naam was een pseudoniem en onder dat pseudoniem heeft ze mij heel wat uurtjes leesplezier bezorgd. 

Ontspannen leesplezier. Niets moeilijks, niets ingewikkelds. Spanning, romantiek en vaak,  spelenderwijs zou ik bijna zeggen,  met een heel stuk geschiedenis er in verwerkt. 

Aanvankelijk was ik trouwens buitengewoon geboeid door de serie van de zeven zussen. Het laatste deel heb ik niet gelezen, ik probeerde het, maar kon er maar niet inkomen. Toch ga ik het nog een keer proberen. Misschien ook als luisterboek, misschien dat dat beter gaat. 

Dit boek is ook weer een mooi verhaal,  met heel wat geschiedenis. Ik heb ook een kritiekpunt: het was namelijk veel, heel veel. Af en toe leek het me dat er wat verwikkelingen werden ingepropt.

Het begint met Grania. Die woonde in New York. Ze krijgt een miskraam, er zijn misverstanden met haar vriend en Grania keert terug naar haar ouders in Ierland. Daar ontmoet ze 'Het meisje op de Rots', Aurora.  En de vader van Aurora. 

Grania raakt betrokken bij het kind en de vader, maar Grania's moeder wil niets van die familie weten. Waarom niet wordt gaandeweg duidelijk. Door brieven die bewaard zijn gebleven en door wat haar moeder tenslotte toch vertelt. 

En dan zijn we aangeland bij het Ierse meisje Mary. 

En komen we van het heden in het verleden terecht.  Die afwisseling blijft heel lang. Trouwens ook variatie van plaats. 

Mary is verloofd met iemand die de oorlog in moet (WO 1) en niet meer terug komt. Mary is wees, moet werken voor de kost, komt in London terecht, gaat daar aan het werk in een rijke huishouding met veel personeel. De eigenaar komt terug van een reis in Rusland en heeft een klein meisje mee. Mary mag voor dat meisje, Anna, zorgen. Ze worden heel belangrijk voor elkaar.  Pas heel veel later wordt duidelijk waar Anna vandaan komt. Allerlei verwikkelingen, maar uiteindelijk adopteert Mary het kind

Dat hele Maryverhaal is nog maar één stukje en wat mij betreft zou dat al genoeg zijn voor een boek. Maar er komt nog veel meer. 

Mary trouwt, krijgt zelf een kind. En zowel het geadopteerde kind als het eigen kind spelen later nog een belangrijke rol in het leven van Grania en Aurora. 

De families van Grania en Aurora zijn met elkaar verbonden en dat wordt allemaal duidelijk. 

Apart in dit verhaal vond ik dat Aurora het vertelt. Een Aurora die inmiddels al ouder is dan toen ze het meisje op de rots was. Ze richt zich tussendoor tot de lezer. 'Hoe zal het verder gaan lezer. Zal ik het hier goed laten komen of...' 'Ja lezer en dan moet ik hier een keuze maken. U denkt vast dat... maar ik doe het zo'. 

En dan weer terug naar de verhalen. 

Zeker op het laatst had ik het idee dat Lucinda Riley tevoorschijn kwam als Aurora. Lucinda is vier jaar ziek geweest en was dat ook al toen ze dit boek schreef. Ik denk dat de mening van Aurora over dood en dood gaan vertelt hoe Lucinda zich voelde en hoe ze over haar eigen dood dacht.

Al met al een boek om van te genieten. Het heeft mij van begin tot eind geboeid. Ik hoefde er niet in te komen, dat ging vanzelf en toen ik uitgeluisterd was, lag ik 's nachts in mijn bed nog door te denken over de relaties. 

Ps: Lucinda Riley is een schrijfster die niet tot  'de literatuur' wordt gerekend en dat is raar vind ik. Zij heeft zo ontzettend veel mensen plezier gedaan met haar verhalen. Mij ook! Dus waarom zo'n denigrerend onderscheid maken. Nergens voor nodig. 

Twee luisterboeken

 

Zo, dat waren twee boeken die ik las en die niet meer van elkaar zouden kunnen verschillen dan ze deden. 

Laat ik eerst nog even vertellen dat ik ze niet las,  maar dat ik naar ze lúísterde. 

Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik voorgelezen zou willen worden, had ik dat niet geloofd. Daar ben ik veel te ongeduldig voor, dacht ik. 

Maar het luisteren naar boeken heb ik inmiddels geleerd en deze twee hebben me echt door die eindeloze wandelingen hier in de buurt heen gesleept. 

Nou, eerst Revolusi dan maar. Een boek dat ik waarschijnlijk niet eens uitgelézen zou hebben. Maar als je dan eenmaal bezig bent met luisteren, is het niet meer te stoppen. Wat een geweldig boek!

Het gaat over Indonesië en hoe het land zich los vocht van Nederland. 

De schrijver, David van Reybrouck, trok door het land, sprak met ooggetuigen en nabestaanden, verdiepte zich in allerlei bronnen en maakte een zeer interessant verhaal. Een verhaal over onderdrukking, over kolonisatie, over revolutie. Daar wist ik wel een beetje vanaf; het land heeft al heel lang mijn interesse. 

Maar wat ik toch echt niet wist, is hoe gigantisch groot het land is, hoe belangrijk het is in de wereld, hoe belangrijk het communisme er was en hoe het dekoloniseren van de rest van de wereld er door beïnvloed is. 

Ik las ergens dat Geert Wilders toen hij hoorde waar dit boek over ging, nl.  over het loskomen van Nederland zei: 'Ik denk dat deze idioot,  voor hij iets roept over Indonesië en Nederland,  eerst maar eens moet schrijven over Leopold en Belgisch Congo'

Over idioot gesproken: wat een giga blunder.  Dat hád van Reybrouck namelijk al gedaan. Hij hád er over geschreven. Ook een uitgebreid verhaal, een boek dat vele prijzen won.  

Dat boek heet simpelweg Congo.  Ik had het al eerder beluisterd, al wat langer geleden en ook dat boek was bijzonder boeiend. BIJZONDER boeiend. 

Je moet natuurlijk wel van geschiedenis houden, anders moet je er niet aan beginnen. 

En er is nog iets belangrijks. Je moet de stem en de manier van voorlezen prettig vinden, anders moet je er evenmin aan beginnen. De voorlezer van dit boek was Mathijs Deen, mij niet bekend. Heel goed. Het andere boek werd voorgelezen door Peggy Vrijens, ook heel prettig. Peggy Vrijens is actrice en ik kende haar van Expeditie Robinson. Eerder hoorde ik bijvoorbeeld ook Loretta Schrijver voorlezen, perfect. 

Maar nu luister ik naar iemand die weliswaar geen fouten maakt, erg duidelijk is en toch bevalt het me niet. Het boek wel, maar stem en dictie niet. 

En Lucinda Riley.... ja dat is een volkomen ander verhaal. Daarover een andere keer, misschien morgen wel.

Op Leeuwenjacht

 Ja, dan kom ik nu toe aan die wandeling. Zondagmorgen vroeg in Amsterdam.

Het was een wandeling die in het Parool heeft gestaan. Wij lezen het Parool, maar niet altijd even zorgvuldig blijkt, want ik had het helemaal gemist. Toevallig doordat ik iets anders googelde, stuitte ik er op. 

De wandeling begon eigenlijk bij het Centraal Station. Daar hebben ooit Leeuwen gestaan, maar die zijn er niet meer. Nou dus zijn we daar niet begonnen. Ónze start was op de Prins Hendrikkade. En daar bij woonboot 529, zagen we de eerste Leeuwen van de dag

Vervolgens ging de wandeling verder en zouden we terecht komen bij de toegangspoort van Artis. Daar zitten Leeuwen in verwerkt en in de dierentuin zelf zijn de Leeuwen er ook nog. 

Maar als je eenmaal oplet, zie je overal Leeuwen. Deze drie bijvoorbeeld in de Uilenburgerstraat. Die waren niet opgenomen in de wandeling. 

Artis... het was een prachtige dag afgelopen zondag. Maar dat het zo druk zou zijn... 

 

De echte leeuwen zijn we dan ook maar niet gaan bekijken. De rij stond echt tot het parkeerterrein. Om de hoek nog wel een paar stenen leeuwen. Maar ik kan niet alles laten zien hè, want in  de Plantage Kerklaan, daarna,  was er een gevel met maar liefst tweeëndértig leeuwenkoppen. 

De toegangspoort van het Sarphatihuis laat ik wel zien:

Die moet ik onthouden want in de wandelbeschrijving las ik: De meest illustere leeuwenballen en leeuwenbillen kun je zien aan de binnenkant van de poort. 

Helaas,  we konden er  niet in om te kijken. Illustere billen nog wel. 

Verder, naar de Utrechtse straat. Daar zit een prachtige gevelsteen. Een leeuw natuurlijk. 

Het leuke is dat hier slagerij de Leeuw is gevestigd. 

Maar de steen (uit 1668) is afkomstig uit een ander pand. Na sanering opgeslagen en in 1998 geadopteerd door de vorige eigenaar van de slagerij: Fred de Leeuw. 

Er is dus nu een andere eigenaar, maar de naam is niet veranderd. 

Tot slot  nog deze leeuwen die het stadswapen van Amsterdam dragen. Het adres: Rusland 24. 

(Een intrigerende straatnaam, Rusland.  Dus dat zoeken we even op.  Ik dacht dat dat misschien iets met het bezoek van Tsaar Peter de Grote te maken zou hebben. Maar dat is niet zo. Het heette vroeger Willem Ruusschentuin. Deze naam verbasterde in de loop der jaren via 't Ruyssenlandt, 't Russeland en 't Ruslant tot het Rusland)

Er was hier ooit een brouwerij Het Wapen van Amsterdam (1771)

We zagen nog meer leeuwen en ook nog veel andere zaken. Het is echt leuk om op deze manier in een stad rond te kijken. Maar zo is het wel weer welletjes. 

Ajeto

 We weken nóg een keer af van de wandeling, die waar ik nu nog steeds niks over heb verteld. Die afwijking was omdat we geen zin hadden in een (weer) zeer drukke winkelstraat. Tja, zo is het, ik kan er niet meer zo goed  tegen. 

Daardoor zagen we wel deze bijzondere huizen die jij nu ook ziet. Leuk om te zien, zo anders dan de andere huizen op de gracht. 

En daarna... daarna zagen we dit: 

En toen we dichterbij kwamen:

Dat zijn toch bijzonder leuke dingen voor de mensen, vind je niet?

Ik begreep meteen dat dit werk is van Streetart  Frankey. In het Parool is er ieder weekend werk van hem te zien en iedere keer vind ik het superleuk en origineel. Maar in het echt zag ik het niet eerder. 

En nu wil ik natuurlijk meer. Misschien maar eens een Frankey-wandeling bedenken...

Ajeto!

Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars! (2)

 

Dus nog even terug naar de tentoonstelling Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars!, maar eigenlijk naar de man die al die rammelaars, meer dan negenhonderd, verzamelde: Heinz Keijser

Hier zie je hem, een foto uit 1963, gemaakt door Cas Oorthuys en door mij gepikt van het www.  Cas Oorthuys was een vriend. 

Heinz Keijser kwam,  als politieke, Joodse vluchteling,  in 1933 aan in Nederland. Hij was toen 22 jaar. Hij omringde zich met kunstenaars, artistieke mensen. Zelf vond hij een baan en kreeg een vriendin, Eva Loeb. 

De oorlog kwam, met onderduiken. Drieëndertig keer verhuisd in die jaren. 

Een traumatische periode natuurlijk. Waarin Eva zwanger is geweest, maar die zwangerschap moest worden afgebroken

Na de oorlog raakte Eva weer zwanger. Maar dat liep mis. Het kindje werd dood geboren. 

De eerste rammelaar kocht Heinz voor Eva. Wat later gaf hij die eerste rammelaar weg aan vrienden die hun eerste kind kregen. 

Maar Eva had het rammelaartje willen houden en Heinz ging op  zoek naar een vervangende rammelaar. 

Die is er nog. Wonderlijk genoeg na een speurtocht gevonden in London en nu te zien op de tentoonstelling. 

Dit alles en nog veel meer kun je zien en lezen op de tentoonstelling. Het gaat ook over rammelaars in het algemeen, boze geesten verjagen en zo. En over verzamelen in het algemeen. 

En als je de tentoonstelling gaat bekijken, moet je daarna eigenlijk luisteren naar de podcast, 'De man met de rammelaar'. Een verhaal in vier delen en heel erg boeiend. 

Ook als je de tentoonstelling niet zou kunnen zien,  is de podcast een absolute aanrader. 

Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars!

 

Dit schilderijtje (A. Wertmuller, 1770-1797), zag ik in het eerste museum (na ons eigen museum natuurlijk) dat we na de lockdown bezochten. En wat was het fijn om gewoon weer eens rond te kunnen kijken

Ik had een lijst van zes verschillende tentoonstellingen die ik graag zou willen zien. 

Maar eigenlijk was dat museumbezoek nog niet eens zo zeer aan de orde, afgelopen zondag.

We gingen gewoon lekker wandelen in Amsterdam.

Daar zal ik later nog meer over vertellen, over die wandeling. 

Maar ja die voerde ons wel langs het Joods Historisch Museum en dat is toevallig een zeer geliefd museum van ons. We gingen er echt zeer regelmatig kijken (ook vanwege de gemberbolussen en de boterkoek).

Maar nu was er een tentoonstelling getiteld: 'Rammelaars! Rammelaars! Rammelaars!'. 

En dat was er een van de zes die ik genoteerd had. 

Je raadt het al: niets hield ons nog tegen. Die wandeling konden we makkelijk onderbreken en anders zouden we die later af kunnen maken. 

Je ziet hier een vrouw met een kindje en een rammelaar. En over die rammelaars gaat het. Er zijn er ongeveer negenhonderd te bewonderen en ze zijn allemaal verzameld door Heinz Keijser. Kijk hier zie je een deel.

Er zijn er zooo veel. Hoe is het mogelijk dat iemand zoveel kan verzamelen op een bepaald gebied. En ze zijn ook zooo mooi. Goud, zilver, brons, bamboe....Klein, groot, met of zonder wolventand, met bergkristal... noem maar op. Overal vandaan ook!

Dit is de oudste 2000-1000 jaar voor Chr, Syrië/Irak.   Aardewerk

Dit vond ik ook een mooitje:

Deze is van brons. Als ik me goed herinner uit Iran. En ook heel erg oud.

Ik had nog veel meer kunnen fotograferen, maar dat deed ik niet. Voor deze keer vind ik het ook wel genoeg.

Morgen is er weer een dag en dan vertel ik nog iets meer over Heinz Keijser. Want zijn leven én de reden waarom hij zijn verzameling begon zijn interessant. 

Vandaag volsta ik met te vertellen dat de tentoonstelling nog tot 22 juni te zien zal zijn.