Roodkapje

 

Het eerste Roodkapje van deze twee is een Red Riding Hood , uit Engeland. Het tweede kaartje komt uit België

En dan kocht ik er ook nog eentje bij van een serie. Een serie die ik superleuk vind en die ik hier liet zien. 

Dit is de derde kaartje en ik kocht haar op Marktplaats. De verkoper had er nog meer, maar er was ook meer belangstelling. Ik heb even meegeboden, maar het kan te gek ook natuurlijk. Dus die gingen mijn neus voorbij. Toch blij met deze hoor!

En dan nog een toetje, nr. 270. Het is zeer twijfelachtig of dit een Little Red Riding Hood is. Engels is ze wel, dat lees ik op de achterkant van de kaart  die verstuurd werd aan Gerrit van der Tuyl. Een ziek kind in het Wilhelminapaviljoen in Amsterdam. Door zijn tante Bep 

Dit meisje  kan ook gewoon een meisje zijn met een rood manteltje en een rood kapje. Aan de andere kant: ik zie niet voor me dat kinderen in 1925 zo gekleed gingen. Dus... ze mag in de verzameling!

Cultureel erfgoed

 

Kijk, dit is de voorkant van het tijdschrift van de Rijksdienst voor het Cultureel erfgoed.

Een tijdschrift dat ik nog maar sinds kort lees en bekijk. 

Ik kende het niet, maar een collega van Huis Bonck maakte me er op attent. 

Als je je aanmeldt krijg je het gratis thuisbezorgd. Klik  Dit nummer kwam afgelopen week.

Een korte greep uit de inhoud:

- Ons blauwe hart, over de ontwikkelingen rond het IJsselmeer en de kunsthistorische schatten die zich daar bevinden. 

- Leer van het verleden, over erfgoed en klimaat/waterbeheer

- Kunstwerk zoekt erfgenaam, over het teruggeven van kunstvoorwerpen die verloren zijn geraakt tijdens WOII

- Tot in de eeuwigheid, over restauratie een Joodse begraafplaats

Eigenlijk is alles interessant in dit nummer, ik ga dat allemaal eens op mijn zeven gemakken bekijken. 

Maar het allerleukst vind ik een groot artikel over de goudschat die in Twente werd gevonden. Al twee jaar geleden, maar pas vorige week werd de vondst bekend gemaakt. Met als titel Oh Wodan, aanvaard mijn offer. 

Nou, zoveel info en allemaal gratis! 

En dit herinnert me aan de podcast die ik laatst beluisterde, getiteld De Goudschat van Serooskerke.

Serooskerke, op Walcheren. Ik woonde er een tijdje vlakbij. Het is dat dorp waar,  van een deel van de opbrengst van die schat,  een zwembad werd aangelegd. Maar er is veel meer over te vertellen, ook minder leuke zaken. Ik vond het erg interessant en leuk om naar te luisteren! 

Nou, twee tips, zomaar, op een zaterdagmorgen

Gat

 

Eergisteravond, ben ik in een gat gevallen, een heel diep gat en het is nog maar de vraag of ik er ooit uit zal kunnen klimmen. 

Dat zit namelijk zo:

Al vele jaren speelde ik op mijn oude telefoon een spelletje. Eerst heette het Een tegen honderd en sinds Corona was het Een tegen vijftig geworden. 

Het was een spel waarin je je kennis kon testen op allerlei verschillende gebieden, bijvoorbeeld mens en natuur, kunst en cultuur, geschiedenis, geografie enz. 

Dan waren er drie rondes en kreeg je punten voor goed beantwoorde vragen. Snelheid was niet het belangrijkste maar leverde wel wat extra's op. 

Je kon het tegen 100 mensen tegelijk spelen, of tegen een willekeurige tegenstander.

Dat laatste deed ik. Tegen een willekeurige tegenstander. 

In mijn geval speelde ik tegen Cees. Jarenlang, misschien wel zo lang als het spel bestond en dat was al zeven jaar. 

Elke avond deden we een ronde, soms twee. Cees was niet meer een willekeurige tegenstander, Cees was gewoon Cees. 

Er is nog een spel dat ik speel, Ruzzle.  Bij dat spel  kun je in contact komen met je tegenstander. Maar hier niet. 

Ik heb dus nooit een woord met Cees gewisseld. Maar elke avond in bed speelde ik een ronde van dat spel. Het duurde nog geen twee minuten. 

Nou en dan de derde avond kwam de uitslag en nodigde Cees mij uit voor een nieuw spel. Het initiatief ging altijd uit van Cees. 

Ik nam mijn oude telefoon ook mee op vakantie. Want zonder dat spelletje ging het niet natuurlijk. 

Soms won Cees, soms won ik. Hoewel ik wel ongeveer honderd potjes meer gewonnen heb, was Cees toch gelijkwaardig. En hij werd de laatste maanden steeds beter, zodat ik beter mijn best moest doen. Ik wilde die voorsprong van honderd potjes houden. Heel vals koos ik wel eens voor een onderwerp waar ik meer van af dacht te weten dan hij, bijv. Eten en drinken. Dan won ik weer. 

Natuurlijk heb ik vaak over Cees gedacht. Ik denk dat het iemand van mijn leeftijd was, maar meer beeld had ik er niet bij. Het kan ook een vrouw zijn geweest. 

En zomaar ineens is het klaar. Een verpletterende mededeling. 'Na zeven jaar houdt de app op te bestaan. Er volgt nu een scherm met informatie'. 

Nou die informatie is nooit gekomen. 

Dus ik zit nu in dal, een depressie, een dip...  

(niet echt hoor, maar stom is het wel!)

Gezichtjes

 De kleinkinderen van bloglezer Jolanda, zijn weer druk aan het speuren geweest. En hier zie je de gezichtjes die ze vonden.

Het  eerste gezichtje is van Nathan, 8 jaar:

En het tweede van Hannah, 9 jaar:

Ik vind ze allebei superleuk en heel goed gezien!

Inge zag er ook weer een. Het is een leeslampje dat bekeken moest worden, omdat het niet meer werkte:

En tenslotte deed Sjoerd een flinke duit in het zakje:

Sjoerd was voor een fotoshoot in België schrijft hij en fotografeerde dit gezichtje. Op een verlaten treinwagon. 

Sjoerd deed er nog een toelichting bij, in de vorm van een fot0. Voor alle duidelijkheid. Grappig, maar niet echt nodig. Ik zag het zo ook wel, hahaha

Alle inzenders hartelijk dank en speciaal Nathan en Hannah natuurlijk. 

Zoals altijd: Blijf speuren , mensen. bettievdgriend@hotmail.com

Poep

Een striplezer ben ik niet. Helemaal niet. Maar er zijn uitzonderingen. Ik heb wel genoten van Asterix. Ik heb ze zelfs in het Frans gelezen. 

En om deze Jan, Jans en de kinderen heb ik indertijd heel erg gelachen. 

Ik werkte toen en ik weet nog dat de kinderen in mijn klas dat de hele tijd deden: overal op rijmen met poep aan je... of poep in je...

Ik vond het zelf zo grappig dat ik ergens waar Jan Kruis zat te signeren,  het betreffende album kocht, mét handtekening

Het was leuk om nog eens even te kijken, maar nu wilde ik er van af. Zoals ik af wil van een heleboel boeken. En ik dacht zo'n gesigneerd exemplaar, misschien levert het nog wat op. En ja hoor, er werd geboden. Dus dat zou zeker gelukt zijn. 

Tot onze oudste zoon zei dat onze oudste kleinzoon hier ook wel om zou moeten lachen. Die maakt een poep-pies-bil-periode door. 

Nou je snapt, het boek is voor hem. Heb ik het toch niet voor niets bewaard al die jaren. 

Molen en boom

 

Deze molentjes... ik vind ze zo mooi.  Ik heb er ook al eens eerder eentje laten zien. 

Het waaide keihard op deze fietstocht in de buurt en daardoor en door die knalblauwe lucht viel deze nogal op.

Dit is een Bosmanmolen. Genoemd naar de bedenker ervan, Namelijk Bas Bosman uit Piershil. 

Hij ontwikkelde een prototype in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Dit molentje werd hier geplaatst in 1950. Het doel was het waterpeil regelen in dit gebied. 

Het raakte in de jaren negentig buiten gebruik.

Ja en dan is er altijd wel weer eens organisatie of een stichting die er voor zorgt dat zoiets niet verloren gaat. In dit geval was dat de Historische Stichting De Cromme Leek. 

Het ding werd gerestaureerd en herplaatst in 2015

Maar nog voor ik de molen zag, was ik al van mijn fiets gestapt.

Want ernaast stond een prachtige boom. Ook de moeite van een foto waard dacht ik zo. 

Hoe is het mogelijk hè, dat zo'n boom  op deze manier groeit en niet omwaait!

Monday murals

 

There is so much to see there on the NDSM site. So many different murals. Big, small, beautiful, ugly. This time I paid attention to the (almost) hidden paintings. These do not stand out immediately, but are very worthwhile. I think

And one more:

I enjoyed these small ones as much as I enjoyed the large works of art inside the museum.

Linking to Sami's Colourful World

Bloterik

 Vrijdag zagen we met eigen ogen wat een afslag er is geweest aan de duinrand in Egmond. Dat zal met die laatste grote storm gebeurd zijn. 

De zee was redelijk ruw, de lucht was blauw,  verder volkomen normaal allemaal. Maar als je dan richting duinen keek:

Het kwam op mij zelfs een beetje surrealistisch over en ik moest ook aan Mount Rushmore denken. Probeer maar even de hoofden van die presidenten erbij te denken en je weet wat ik bedoel.

Enfin, we liepen daar lekker te wandelen en misschien zit ik te veel in een thriller verwikkeld, maar toen ik een stapeltje kleren en schoenen zag liggen vond ik dat toch vreemd. 

In de verste verte was er niemand te bekennen. Bovendien was het wel lekker weer, maar ook erg koud. 

Toch... het zou niet voor het eerst zijn dat we iemand in een temperatuur zagen zwemmen of baden, waarvan bij mij de rillingen al over mijn rug zouden lopen door alleen maar te kijken.

En met dit weer ga je toch ook niet in je blootje in de duinen zelf liggen. Dus ik heb een hele tijd in zee staan turen om te zien of er iemand in nood was. Maar we zagen niemand, helemaal niemand. 

Na een tijdje liepen we toch maar verder.

En ik bleef fotograferen. Tot er ineens iemand door mijn beeld liep. Een bloterik. 

Het is niet dat ik niet tegen bloot kan, maar ik had hem helemaal niet zien aankomen en dat was dus een rare gewaarwording. 

Van de schrik knipte ik nog een keer en daarna zei ik dat het niet de bedoeling was. En ik vroeg ook nog of hij het niet koud had. 

Nee, dat was niet het geval. Het water, dat was pas koud!

We liepen allebei verder, allebei de andere kant op. Toen ik het voorval gisteren aan mijn oudste zoon vertelde, lachte hij zich slap: 'Maar mam, dat vráág je toch niet aan een man in zijn nakie. Dan vraag je toch niet of hij het kóúd heeft!'

Nou, dat deed ik dus wel. Maar dat was van de schrik.

Oogjes

 

Dit is een beroemd schilderij van ene Anna Leporskaja. Het hangt in een Russisch museum en is bijna 900.000 euro waard. 

Toen kwam er in dat museum een nieuwe bewaker en die verveelde zich. Dus tekende hij oogjes op het schilderij. Die zaten er namelijk niet, maar daar zal Anna Leporskaja haar redenen voor hebben gehad.

Van zo'n berichtje krijg ik altijd de slappe lach. 

Het is natuurlijk helemaal niet leuk en wat een idioot, die bewaker, maar toch moet ik er om lachen. 

Ik zie meteen mezelf  bezig in ons museum. 

Dat ik dan dus een pennetje op zak heb, of een stift en dat ik dan bijvoorbeeld dit doek ga bewerken. Het is een  net nieuwe aanwinst en ik vind het prachtig. Maar dat ringetje zou wat meer kleur kunnen gebruiken, zou ik dan denken. En trouwens ik verveel me, dus...

Ze noemen wat ik doe gastvrouw, maar eigenlijk ben ik toch ook bewaker. En ik ben best streng.  Met kinderen let ik extra goed op. En als volwassenen, (vaak in hun enthousiasme hoor, bijvoorbeeld om zo'n ringetje beter te kunnen zien), te dicht bij komen, dan zeg ik er wat van. Ja, ze hoeven maar een klein duwtje te krijgen of ze gaan dwars door zo'n schilderij. 

En nu zullen daar in Rusland beveiligingsbureaus en verzekeringen in de clinch liggen denk ik. Die bewaker zal niet zo snel een ander baantje vinden

Hek

 

Zo'n fietstochtje is leuk, al ben je er nog zo vaak geweest, al heb je nog zo vaak die route gereden, je ziet toch altijd weer wat.

Zoals bijvoorbeeld dit hek. Aan de kant van de weg, langs het fietspad. Het lijkt nergens speciaal heen te leiden, stel dat je het zou openen en je  er door zou gaan.  En dat vond ik eigenlijk wel weer bijzonder. 

En verder heb ik gezien waar tulpen te zien zullen zijn. Ja, voor de mensen die hier al al langer lezen: ook langs het Klompenmaeckerspad, hoera! 

En tenslotte zag ik weer een nieuw bibliotheekje. Weliswaar alleen maar rotzooi er in deze keer, maar dát weet je niet van tevoren. En het hangertje in dat kastje vond ik wel weer leuk: