Nog eens helm, maar anders

 

Ik ben toevallig een Nederlander en derhalve zowat op de fiets geboren. 

Ik ben nog nooit gevallen met de fiets en ik rijd voorzichtig. Ik vervoerde drie kinderen op mijn fiets en viel niet. En ik vervoerde  ook al eens een kleinkind of wat. 

Heel veel spullen vervoerde ik en er gebeurde niets. 

Ik ben al een paar jaar gewend aan mijn elektrische fiets en ik rijd daar alleen hard op als het kan. 

Niet in de stad en niet waar het druk is. 

Het zit vast niet lekker, zo'n ding. De wind in je haren, dat is lekker. 

Ik kan dat toch zeker zelf wel uitmaken, ben toch niet gek. En ik ga ook zeker niet voor gek rijden. Echt niet!

Maar ja, het aantal dodelijke fietsongelukken neemt toe. In driekwart van de ongelukken zijn de slachtoffers ouder dan zestig. Op een e-bike.  En alle organisaties met deskundigen adviseren een fietshelm. Ik heb een paar hele nare verhalen gehoord over een zeer ongelukkige afloop. Hoofd op de stoeprand...dood.

Dus: ja hoor, het is zover. We kochten twee weken geleden allebei een helm, een fietshelm. Aangeraden door de ANWB en de Consumentengids. 

En ik ben er een tikkeltje chagrijnig van. 

Ik WIL helemaal geen helm. Helemaal niet. 

We hebben hem ook nog niet gebruikt. Maar...

er is geen weg terug. Er is geen fietspad terug bedoel ik. 

Ps: Er stond een mooi artikel in het Parool. Herman Pleij (wie anders), legde even uit hoe het komt dat wij ons altijd massaal verzetten tegen iets wat ons opgelegd wordt. Dat komt door de geschiedenis van onze koopmanssamenleving. We bepalen zelf wel hoe we het doen. En het komt doordat we nooit een krachtig centraal bestuur gewend zijn geweest. 

Nederlanders kwamen ook in opstand tegen de autogordel, bijna vijftig jaar geleden. Men zei toen: ik maak zelf wel uit hoe ik doodga'. 

Helm

 

Het was weer heerlijk aan het strand. Alweer enige tijd geleden trouwens. Prachtig weer, blauwe lucht, zonnetje

Het leek wel of we in twee verschillende werelden waren. Die van de zee, met binnenzeetjes en golfjes en ribbeltjes. En die van de duinen, met licht en schaduw en ... helm.

Op de foto hieronder kun je een beetje zien hoe duinen ontstaan en groeien, onder andere dankzij helm of helmgras.

Wat een interessant spul is dat ook:

 

Van helm weet ik iets af,  lang geleden geleerd op school: 

lange wortels, er moet wel zoet water in de bodem zitten, kan tegen harde wind,  houdt zand vast en vooral: belangrijk bij de vorming van duinen.

Ja, belangrijk o.a dus omdat de duinen dat ook zijn en zo kenmerkend voor onze kust. 

De week van de eerste keer weer

 Het was voor mij de week van 'de eerste keer weer'. 

We vierden eindelijk de verjaardag van de kleindochters, waardoor ons hele gezin weer eens bij elkaar was, na twee jaar. 

Ik gaf iemand een hand, schrok er zelf van. Ook voor het eerst in twee jaar. 

En... ik ging voor het eerst weer naar de Cinema. 

Natuurlijk voor de film Elizabeth in parts. 

Ja, je bent fan van de Queen of niet en ik ben het zonder enige twijfel. 

Het was niet druk, er zaten vier mensen in de zaal. Dus nu weet ik nog niet hoe het is om weer in een vólle zaal te zitten. Maar ik weet wél hoe ik deze film vond. 

Het is eigenlijk een documentaire. Samengesteld uit archiefmateriaal, beelden gemaakt door publiek enzovoorts enzovoorts. 

Er was in 90 minuten Elizabeth veel te zien, heel veel. 

Beelden uit haar kindertijd, beelden van later, van haar gezin, officiële gelegenheden, van alles en nog wat in onderwerpen. Dus niet chronologisch. 

Voor mij was het puur genieten; ik vond het bovendien goed gemaakt. Heel erg leuk met per onderwerp bijpassende liedjes. Grappig gedaan. Sowieso zat ik regelmatig te lachen, het was natuurlijk ook ontzettend Engels!!

Mijn bewondering voor de Queen is nog groter geworden. 

Ik zag de film donderdagmiddag en dat was precies op haar 96e verjaardag. Zeventig jaar koningin. Tsjonge, wat een vrouw en wat een leven. 

Nou weet je wat, ik laat de trailer zien. Net als vroeger doe ik dat alleen als ik de film waardeerde en dat deed ik dus.

't Kwam door de frambozen

 We liepen zo'n driekwart jaar geleden langs het terrein van de Volkstuinvereniging Hoorn en Omstreken.

Daar liep een mevrouw met een schaal frambozen. Heel veel frambozen, een overvolle schaal. 

En allebei dachten we terug aan de tijd dat we er zelf een volkstuin hadden. Dat is ongeveer dertig jaar geleden. Het was geen groot succes. We hadden gewoon te weinig tijd. Drie kinderen, allebei een baan. En altijd was alles net klaar als we op vakantie gingen. 

Soms kwamen er boze briefjes van het bestuur, dat er teveel onkruid stond en dat er maatregelen zouden volgen. Gelijk hadden ze hoor, dat was ook niet goed. En toen mijn man een keer sla in onze koelkast had gedumpt en er slakken in de melk zaten, waren we er helemaal klaar mee. 

Maar nu dan? Tijd zat, het is nog geen tien minuten lopen van ons huis (belangrijk) en het was wel erg lekker, toen. Nooit betere worteltjes en tomaten geproefd. En die frambozen...

We keken elkaar aan: 'Zullen we?'

We schreven ons in met het idee, dat we het waarschijnlijk niet meer mee gingen maken. Ik hoorde alleen maar van mensen die ook wel een tuin zouden willen. Onze jongste zoon bijvoorbeeld. Maar ja, die woont in Amsterdam en daar schijnt het niet bepaald makkelijk te gaan. 

Hoe dan ook, afgelopen zondag kwam er een telefoontje. 'Er is een tuin voor jullie. Tweehonderd vierkante meter. Er staat een huisje op. Kunnen jullie morgen komen kijken, om 13.00 uur?'

We gingen kijken en besloten dat we het zouden doen. Er kon meteen getekend worden en zo is tuin 263 nu voor ons. Met een huisje (niet mooi of leuk, maar wel handig) en daarachter een klein kasje dat zowat van narigheid uit elkaar valt. Maar er groeit een druif en gisteren heeft mijn man de eerste zes tomatenplanten er in gezet. De kas op de de foto is het niet, die is van de buren. 

Er is ook een appelboompje en er zijn bessenstruiken. We hebben er zin in!

Het allerleukst is trouwens dat die jongste zoon mee gaat doen. Zijn vriendin is ook geïnteresseerd. Zij en ik willen veel bloemen.  Hij neemt het gedeelte links van het pad. Nou en wij dan dus het rechterstuk. Hoewel het nog wel even afhangt van waar de aardappelen mogen komen. Daar heb je niks over te zeggen. 

Jullie horen er nog van. Reken maar! 

PS: De volgende dag, echt, een groot artikel in het Parool over de geschiedenis van de moestuin. Zo leuk!

PS (2): Raar woord, volkstuin

Gezichtjes

'Sinds een paar weken zie ik elke keer in dit huis een gezicht als ik er langs fiets. Dat doe ik overigens al jaren en eerst zag ik het er helemaal niet in', schrijft Miriam . 'Zie jij het ook? De schoorsteen is de neus!'. Nou en of zie ik het, superleuk!

'Iedere ochtend kijkt dit vrolijke gezichtje me aan',  schrijft Mieke  'Het is een aansluiting voor de t.v. in de muur aan het voeteneind van ons bed. Dus als ik opsta zie ik hem naar me lachen'. 

En daar kwam Josephine, met maar liefst drie gezichtjes.  De eerste: een roestige scharnier van een oude glasdeur die in haar tuin staat, met kalkuitslag.

De tweede dan. Josephine zegt: Hier heb ik een beetje vals gespeeld, de ovale vlakken is een gedeelte van een oud theelichtje, ik zag er meteen een poezen kop  in maar kon het niet laten de poes twee oren te geven.

Vals spelen en ja, dat vind ik ook wel een beetje. Maar absoluut leuk genoeg om toch te plaatsen. 

En dan de laatste, tevens de laatste voor deze ronde:

Met een verrekijker vogeltjes kijken in je tuin en dan ineens de verrekijker anders dan anders bekijken. Ze zijn weer geweldig allemaal. Dank mensen en... blijf speuren. bettievdgriend@hotmail.com 

Het wordt hoe langer hoe mooier

 

Langzamerhand gaat het beginnen. Nou ja, het was natuurlijk al lang begonnen, maar nu... Aan de slootkant alles in volle bloei en op de achtergrond krijgen de tulpen kleur. 

Iets verderop véél kleur:

Het is al mooi, maar het wordt met deze zonnige dagen nog veel mooier. Dit was trouwens eerste Paasdag 's avonds, een uur of zeven. En zij, mevrouw Meerkoet, ze zat nog. Straks maar weer eens kijken.

Pride and Joy

 

Here's another one from Dale Grimshaw. A beautiful one. And meaningful

Although this imagery is from Papua New Guinea, the aim is to bring attention to the illegal occupation by Indonesia of West Papua

“My aim is to capture the emotion, heart, strength, defiance and pride of the indigenous people I portray, bringing them to life on the canvas or on the wall.”  Dale Grimshaw

I saw this one in Straat, the Amsterdam Museum for Street Art and Graffiti

More Grimshaw? Click

And linking to Sami's Colourful World

Opa-oma-Anna-uitstap

 

Nee, ik kan nou niet echt zeggen dat we op onze zevenmijlslaarzen naar de Efteling renden. Dat kon heeeel lang niet, door Corona. Erg jammer, vooral voor onze oudste kleindochter. 

We gaven haar namelijk een uitstap cadeau op haar zevende verjaardag, die begin maart 2020 gevierd werd. Een uitstap naar de Efteling.  

Vlak daarna ging alles op slot. Maar hoera, hoera, van uitstel kwam geen afstel en afgelopen donderdag hebben we het ein-de-lijk kunnen doen. Een opa-oma-Anna-uitstap.

Anna kwam de nacht tevoren al logeren, zodat we op tijd weg zouden kunnen de volgende ochtend. En dat logeren, dat was ook al niet meer gebeurd sinds Corona. Alles verliep super. Anna kookte bij ons, sliep uitstekend en we hadden er allemaal heel veel zin in.

Op Anna's school was er een studiedag en we hadden nogal naïef gedacht dat het niet zo druk zou zijn. Een volkomen misrekening zo bleek. Ik denk dat elke school in Nederland een studiedag had. En ook de Belgen.

Kijk,  de Efteling bestaat 70 jaar en ik schat dat ik er vanaf  mijn tiende,  toch wel minstens veertig keer geweest ben. In principe ieder jaar een keer, met een paar uitzonderingen. Met mijn ouders, met vriendinnen, met vriendjes, met mijn man, met onze kinderen en met de kleinkinderen. 

Ik hou verder ook helemaal niet van pretparken. Alleen van dit park. 

Zo druk als het nu was, zag ik het nog niet eerder. Echt overal gigantische wachttijden. 

Maar onze kleindochter maalde er niet om en bleek van de geduldige soort te zijn. Ze had meteen in de gaten dat het later op de dag rustiger zou zijn en dat we dan bijna nog alles wat ze wilde, zouden kunnen doen. En zo is het ook gegaan. 

'

'Goed nieuws' zei een jongen die de maat nam bij een attractie, tegen Anna, 'goed nieuws. Je mag nu overal in. Je hebt de juiste lengte'. 

Gelukkig wilde ze niet overal in, want er zijn dingen waarbij ik al misselijk word als ik er naar kijk. 

We hebben ook nog een deal gesloten. Als opa en oma mee gingen in de Max&Moritz, dan wilde Anna wel mee naar míjn favoriet: het Sprookjesbos. Want die sprookjes, die vond ze 'wel een beetje kinderachtig, oma!' 

Ha, kinderachtig... moet je kijken hoe leuk ze het toch weer vond, hoe aandachtig ze toch weer keek naar de Rode Schoentjes en Langnek. 

Ik heb door dit uitstapje nu weer het gevoel dat we Anna kennen. Een mooie dag, dat was het!

En die Max&Moritz... dat is zoals iemand achter me in de rij het noemde: Een achtbaan voor beginners. Een ding staat vast: Ik blijf een beginner!

Bankjes

 Dat Zwanenwater waar ik het eerder over had, is ook een gebied met heel veel bankjes. De meeste hebben een tekst op een koperen plaatje en zijn vaak ter nagedachtenis aan iemand. 

Dit bankje maar even iets groter laten zien. Ter nagedachtenis aan vijf omgekomen Engelse piloten van een bommenwerper, die hier in 1941 werd neergeschoten. Een bemanningslid is nooit teruggevonden. 

Ik ben dan toch altijd weer onder de indruk en tegelijkertijd denk ik natuurlijk aan de slachtoffers van de zinloze oorlog die nu plaatsvindt. 

Zwanenwater

 

 

Laatst  was ik zo teleurgesteld over een bezocht Natuurmonument, dat ik graag een ander monument wilde bezoeken.  En dat werd het Zwanenwater. Net onder Callantsoog.  

Ik ben daar eerder geweest, heb er toen ook wat over verteld en ik wist dat het er prachtig zou zijn. Dat was het ook!

Het is een oud gebied, al in de Middeleeuwen ontstaan aan de zeekant. En er zijn twee grote duinmeren. Genaamd Het Eerste en Het Tweede Water. Die namen vind ik net iets uit een boek, een spannend boek. Allebei zijn ze mooi.

Er zijn vogelkijkhutten, er zijn heel veel vogels... Ik ga vogels steeds leuker en interessanter vinden en hier zitten naast de beroemde blauwborst ook bijvoorbeeld lepelaars en aalscholvers. 

De boswachter die we aan het begin van onze wandeling tegenkwamen vroeg bezorgd of we wel laarzen bij ons hadden. Dat hadden we niet, de vorige keer dat we daar waren, hadden we die niet nodig gehad. Maar nu wel. 

Dit hierboven is geen slootje, het is een pad. Daar konden we dus echt niet door, maar het gaf niet. De andere kant op was ook prachtig. Met beginnende bloeiers:

Er is riet en er zijn heidevalleien. De heide nu niet in bloei natuurlijk, maar als wij weer eens heide willen zien, gaan we hier nog eens kijken. 

En zo ben ik weer helemaal dikke vrienden met Natuurmonumenten. 

Nee hoor, onzin. We zijn en blijven gewoon lid van die club en dat ik dat ene monument niet zo kon waarderen, dat lag helemaal aan mij. Het is goed dat er zorg voor wordt gedragen.