Tennis?

 

Jan Adam Kruseman schilderde Jan Philips Francois van der Vinne. In 1836! 

Ik zag het schilderij in Rijksmuseum Twente, in Enschede. Al een tijd geleden. 

Nu wilde ik de foto gebruiken en schreef als titel: Tennis. 

Kan je zien hoe slecht ik soms nog kijk, want ... dit is helemaal geen tennis. Dit is badminton, compleet met shuttle. In 1836, dat wel!

Bijzonder hoor want badminton was toen nog nauwelijks bekend, maar de jongeheer van der Vinne kwam uit Nederlands Indië en daar en in Brits Indie was het spel wel bekend. 

Kort geleden was ik in Singer, Laren. En daar zag ik dan toch echt een schilderij over tennis.

Max Liebermann: Tennisspelers aan het strand. 1901

Zo leuk dit, met die speciale kleding. Anders dan de normale kleding, maar nog steeds hooggesloten. De heren al iets losser gekleed. Ook dit spel waaide vanuit Engeland over naar Europa

Schilderijen die een verhaal vertellen. Ik hou er van.

Pizza!!!

Vorige week zaterdag las ik op Instagram,  bij onze jongste zoon,  dat hij bijna uitverkocht was. Dwz. zijn pizza's waren bijna uitverkocht.  

 'Je kan nog net bestellen',  schreef hij.  Ik las het en dacht ik ga ons gewoon uitnodigen en pizza bestellen bij Dirk,  als klant. 

Enfin,  we mochten absoluut pizza komen eten, alleen niet als klant.

Ik heb hier het verhaal van de Pizzagalerij al eens verteld. Hoe Dirk dat deed in de coronatijd. 

Nou, hij bakt nog steeds. In zijn Pizzagalerij. Alleen in het weekend hoor en niet eens altijd. Het is echt een hobby, maar wel een serieuze.  

En ik kan naar eer en geweten zeggen dat zijn pizza's nóg lekkerder zijn geworden. Het kan haast niet, maar het is echt waar. 

Dirk was druk bezig en wij konden het allemaal gadeslaan,  voorzien van een hapje en een drankje. Ondertussen bediende Dirk twee klanten. Zo gezellig. 

Die mensen komen dan gewoon binnen, gaan aan tafel zitten en maken een praatje.  

De pizza's zijn van tevoren besteld en dus al voorbereid.  

Zodra de klant binnen is schuift Dirk ze in de oven, een professionele oven die op het balkon staat. Hij haalt ze er weer uit en verpakt ze in een pizzadoos. De klant betaalt en vertrekt. 

Volgende. 

Oh ja en de klant betaalt zelf wat hij of zij wil betalen. In de Coronatijd was de opbrengst voor de Voedselbank, maar dat is nu niet meer zo. 

Na de laatste klant waren wij aan de beurt. Wij gingen gewoon aan tafel.  Dirk had er drie gemaakt en ze waren mooi om te zien en heel erg lekker. 

Mijn man en ik konden niet alles op, dus werd wat overbleef in een doos geschoven en hadden we de volgende dag nog een heerlijke lunch. 

Voorlopig was het voor het laatst. Dirk, zijn vriendin en George  gaan tijdelijk verhuizen. Maar het is de bedoeling om weer terug te komen in dit huis en als de Pizzagalerij dan weer van start gaat, zal ik even waarschuwen.

En George? Die had best ook pizza gewild, zie hem smachten. Maar hij kreeg het niet! 

Ga als een rivier

 Medeblogger Izerina schreef: 

Het was zo mooi, dat het verliep als vanouds. Niet kunnen stoppen met lezen in de middag. Snel eten maken en uitlezen in de avond. Dan ben ik niet meer aanwezig in de woonkeuken. Maar in dit geval in de VS in de jaren '70 van de vorige eeuw. Werkelijk helemaal in het boek gezogen........ 

Ik was nieuwsgierig naar dat boek en toen Izerina de titel gaf, reserveerde ik het meteen. 

En mij gebeurde hetzelfde. Ik werd meegezogen in dat boek en kon niet stoppen. Ik wilde niet meer stoppen. Lezen wilde ik. 

Het verhaal speelt zich af in Colorado, tussen 1948 en 1971: 

Victoria is zeventien in 1948. Haar moeder is overleden en Victoria woont met haar vader en broer op een perzikenboerderij. Zij doet de huishouding en ze is eenzaam. 

Als ze op een dag op weg is naar het dorp met een mand perziken, ontmoet ze een aantrekkelijke jonge man: Wil Moon. Hij blijkt een native American te zijn. 

Er is daar in die tijd volop discriminatie en dat Victoria een verhouding met hem krijgt wordt lang niet door iedereen geaccepteerd. Ook niet door Victoria's vader en al helemaal niet door haar broer. Will wordt achtervolgd, geslagen. De ontmoetingen moeten  dus allemaal in het geheim. 

En op een dag is Wil verdwenen en komt niet meer terug. 

Victoria staat overal alleen voor, moet beslissingen nemen die ze eigenlijk niet kán nemen. Maar ze doet het, overwint de moeilijkheden tot op zekere hoogte. 

Moed, doorzettingsvermogen, vertrouwen, de kracht van de natuur, verlies, winst en zoals bijna altijd: de liefde.

Daar is ze weer!

Een vrolijk, stoer Roodkapje. Met een wolf die zich vooralsnog vriendelijk voor doet.

Ja ja, daar is ze weer eens en dat was een tijd geleden. Maar ik heb er weer een paar bij hoor. De verzameling groeit nog steeds. 

Met drie tegelijk soms. 

Waarbij op deze drie kaarten Roodkapje hetzelfde is, maar de taal is anders. 

De middelste is een 'Rotkäppchen' en op de andere kaarten staat 'Le petit chaperon rouge'. 

De franse Roodkapjes zijn verstuurd aan een kleine mademoiselle in Verviers. In 1908!!!

De duitse kaart is verstuurd in 1911 en verder helaas onleesbaar.  Enfin, ze zijn dus antiek! 

In totaal zitten er nu driehonderddrieëntwintig Roodkapjekaarten in mijn verzameling.

Willinkwandeling

 Jaren geleden zag  ik eens een boek getiteld  'Amsterdam door de ogen van Carel Willink'. 

Ik keek en kocht het. Erin stonden afbeeldingen van Willinkschilderijen met bij ieder schilderij een foto van de plaats die op het doek is afgebeeld. Zoals het in Willinks tijd was. 

De meeste van die plekken bestaan nog steeds en in het boek stond een wandeling aangegeven tussen die verschillende punten. 

Dat leek me jaren geleden erg leuk om te doen, maar het kwam er maar niet van. Tot nu... We waren in het Rijks en hielden tijd genoeg over voor die wandeling. 

Dit schilderij bijvoorbeeld: Het Gele Huis (1934). Er wordt in het boek bij verteld dat Willink deze straat iets vreemds en griezeligs vond hebben, een soort vreemde dreiging. Dát schilderde hij van zich af. Hij beeldde het huis af in de kleur die hij het meest verafschuwde. In werkelijkheid was het wit.

En dat is het nog steeds. Je ziet eerst Willinks foto en dan die van mij. In1934 dus en negentig jaar later in 2024. Waarbij opgemerkt moet worden dat Willinks foto veel beter was dan de mijne. 

Maar dat maakt niet zo veel uit,  want dit was in de Vossiusstraat en daar was ik denk ik nog nooit geweest. Op weg er naar toe was er natuurlijk van alles te zien, daar in Oud-Zuid. En ook in de straat zelf. 

Ik doe nog een voorbeeld, dit schilderij:

De Zeppelin (1933). 

De Zeppelin was toen iets spannends en te zien geweest in Amsterdam in 1930. Willink had een krantenknipsel bewaard.

Dit was op de hoek PC. Hooftstraat en Stadhouderskade. 

Ik zou nog even door kunnen gaan, want we maakten de hele wandeling af met veertien punten.  Een beetje speuren, proberen goed te kijken en wat ik al zei: je komt nog eens ergens en je ziet van alles!

Zakdoeken

Zakdoeken moeten gestreken worden. Zelfs al zijn het er maar drie, het moet. De strijkplank wordt neergezet en ze worden gestreken, ook als ik niks anders heb te strijken. 

Terwijl ik deze drie streek dacht ik na over zakdoeken. 

Wij gebruikten ze altijd, wij allebei. 

Gewone, 'echte' zakdoeken. 

Tot Corona, toen gingen we over op papieren zakdoekjes. 

Daar hadden we allebei een hekel aan, maar ja, het leek toen toch een stuk hygienischer. 

Een tijdje geleden zijn we weer langzaamaan overgegaan op onze oude zakdoeken. We hebben allebei een hele stapel.

Mijn stapel bevat ouwetjes, die nog van mijn moeder geweest zijn. En ouwetjes van mijn schoonmoeder. 

Hele mooie witjes die ik niet eens gebruik omdat ze al zo oud zijn en zo prachtig geborduurd. 

Kinderzakdoekjes uit de jaren zestig en nieuwere met Jip en Janneke er op. En aardig wat Libertyzakdoekjes uit London. 

Enfin, ik moet altijd om mezelf lachen als ik zo'n keurig gestreken stapeltje bekijk. 

Zo ook gistermorgen.

Gistermiddag was ik in Huis Bonck aan het werk. 

En daar in de kast ligt een stapeltje linnengoed. Dat is zo gevouwen dat het lijkt of het tien doeken zijn, maar het zijn er maar vijf. 

Dat deed de huisvrouw in de 17e eeuw. Imponeren, status. Gevouwen!

Dat verhaal van die 17e eeuwse huisvrouw vertelde ik aan een bezoekster. 

Het was beslist een trigger want zij begon te lachen en vertelde over haar eigen vouwafwijking... zakdoeken. 

'Die moeten worden gestreken', zei ze. 'En dan gevouwen. En dat luistert heel nauw. Op een bepaalde manier'. Ze deed het voor met haar handen.   

'Het moet wel heel precies gebeuren en als er een rare kreuk in zit, moet het opnieuw'. 

Noemen ze dat nou niet een feest van herkenning? We hadden het erg gezellig, die onbekende gast en ik! 

Een gunstig uitkijkpunt

 

We waren een dagje in (inderdaad) Mooi Leeuwarden. 

Aan het eind van de dag kochten we iets lekkers bij de bakker en ik zei tegen de bakkersvrouw dat ik het altijd weer zo'n leuke stad vind. 

' Waarom dan?',  vroeg ze. 

Dat moest ik ter plekke bedenken. 'Het is er gezellig druk maar ook weer niet te druk. Er zijn een paar leuke musea (daarom waren we er).  Er zijn terrasjes, historische gebouwen, er is geschiedenis,  het lééft er! 

En het barst er van de murals, dat ook nog'. 

Daar was ze het wel mee eens en ze zei dat alles, nadat Leeuwarden in 2018 Culturele Hoofdstad van Europa was, erg vooruit is gegaan en dat er nog steeds aan allerlei verbeteringen wordt gewerkt. 

Enfin we waren nog maar net op weg naar het Fries Museum toen we de eerste mural al tegenkwamen. Dat was deze, gemaakt door de Leeuwarder kunstenaar Harke Broersma.  

Het staat er op, maar ik moest ook zonder dat,  meteen denken aan Alma Tadema. De schilder Sir Lawrence Alma Tadema. 

Tijdens een van onze vorige bezoeken aan de Friese hoofdstad, bezochten we zijn tentoonstelling in datzelfde museum. 

Dit, deze mural vonden we echt midden in het centrum van de stad. 

Een kleine straat waar je nooit van je leven een muurschildering zou verwachten. Hoogstens een beetje graffiti. 

Maar niks hoor. Helemaal onbeschadigd. 

Het schilderij van 

Sir Lawrence zie je hiernaast. Het heet Een gunstig Uitkijkpunt en het werd gemaakt in 1895. 

Ik link deze blogpost zoals gewoonlijk op maandag aan Sami's Colourful World

Krant

 

Ziehier, onze tafel op zaterdagmorgen. Niks lekkerder dan op het gemakje lekker de krant te lezen. De sudoku te maken, de kruiswoord en misschien een stukje cryptogram. En dan nog de magazines! Heerlijk. 

Door de week de krant ontvangen is ook heerlijk. Daarom hebben wij drie abonnementen. NHD en Volkskrant de hele week en NRC alleen op zaterdag. Luxe? Jazeker. Maar we betalen er graag voor.

Moeten ze wel komen natuurlijk, die kranten. 

Ik denk dit jaar, dus vanaf januari,  tien keer niet. Met als treurig dieptepunt deze week:  vijf dagen lang niks, nothing, helemaal niet een krant. 

Niet 's morgens vroeg zoals het hoort, het zijn allebei ochtendkranten. Ook niet voor vijven, zoals degene die de klachtenlijn bemant alle keren meldde. He-le-maal niks. 

En dat is om uit je vel te springen. Stoom uit je oren en nog veel meer dat ik hier niet zal beschrijven. 

Het NHD, daar weten we sinds kort het distributiepunt van. En dus is mijn man vijf keer op zijn fiets de krant gaan halen. Niet de bedoeling van een abonnement, maar vooruit.  Van de andere krant weten we het niet. 

De gesprekken met de verschillende klachtenlijnen zijn echt verschrikkelijk. 

'Geen krant ontvangen? Oh wat vervelend, ik kijk even met u mee. U woont? Postcode, huisnummer. Ja ik zie het. Ja echt heel vervelend. Ik begrijp het meneer. De bezorger heeft vertraging, zie ik,  maar de kranten komen voor vijf uur'. 

Enz. enz. 

'Ik wil uw leidinggevende spreken'. 'Dat gaat helaas niet, ik kan alleen een melding maken in het systeem'. 'Dan wil ik de beheerder van het systeem spreken'. 'Helaas, dat gaat niet'. 'Geeft u mij dan aan waar het distributiepunt is'. 'Dat kan ik helaas niet doen, dat staat niet in het systeem'. 

En dat dus twee keer per dag. Want we kwamen erachter dat als je alleen 'smorgens klaagt dat de klacht dan verder niet geregistreerd wordt en dat je na vijven nog een keer moet bellen. Nou ja zo dus ongeveer. 

Tot gisteren. Mijn man ging weer in alle vroegte het NHD halen en deze keer zag hij de distributeur. 

'De krantenbezorger is ontslagen, vanaf volgende week is er een nieuwe en de kranten van vandaag gaan in de nabezorging. En neemt u deze dan maar vast mee: Telegraaf, Trouw en NHD'. 

We moesten vroeg weg, maar inderdaad, toen we terug kwamen was alles gekomen. Er gloort dus weer hoop. Gelukkig maar, want ik had al overwogen zelf maar de krant te gaan bezorgen in deze wijk. Tegen een fikse betaling natuurlijk. 

Overwogen hè, want dat leek niemand in mijn omgeving een goed idee. 

Frans Hals in het Rijksmuseum

We gingen naar Amsterdam voor de Frans Hals tentoonstelling in het Rijksmuseum. 

We hadden een vroeg tijdslot, zodat we daarna nog wat anders konden gaan doen. Want ik wilde de tentoonstelling graag zien, maar ik voorzag dat ik er niet heel láng wilde kijken. 

Pas nog een andere tentoonstelling gezien met veel Hals en bovendien ben ik niet echt een fan al zie ik heus wel hoe knap die veelgeroemde losse penseelstreek is. 

Het was niet zo druk als toen bij Vermeer, maar toch nog steeds zo druk dat je moest wachten om echt voor een doek te staan. 

Dit is Catherina Brugman en zij werd door Hals geschilderd tegelijk met haar man,  in 1654. Zij met een handschoen in haar hand en haar man ook met een handschoen. Dit om de band te benadrukken. 

Ik vond Catharina leuk, omdat ze glimlacht. Dat is trouwens een van de dingen die ik leuk vind aan Hals. Hij schilderde vaak vrolijke en lachende mensen. 

Dus ik bekeek het portret en dacht weet je wat? Ik ga alleen op zoek naar vrouwen op de schilderijen. Díe ga ik bekijken. En dat deed ik.

Ik zag deftige vrouwen: 

Minder deftige vrouwen. 

Linksonder is bijvoorbeeld Malle Babbe. Zij had waarschijnlijk een verstandelijke beperking. 

Ook dat vind ik leuk aan Hals. Hij schilderde mensen met een verstandelijke beperking. 

Dan een fruitverkoopster en rechts La Bohemienne en zij was waarschijnlijk een sekswerker

En meisjes waren er natuurlijk ook. 

Alle schilderijen die ik hier laat zien vertellen een verhaal en dat vind ik nog het allerleukst. 

En zo genoot ik op 'een vrouwelijke manier' van de tentoonstelling en was eerder uitgekeken dan de meeste mensen en ook veel eerder dan mijn eigen man. 

Dus dat werd koffie en de rest van de dag vast doornemen. Met dit uitzicht:

Maart

 

En zo is februari alweer voorbij. Niet normaal hoe snel het allemaal gaat. En dan hadden we nog wel een extra dag. 

Ik was dit plaatje,  uit een boek dat ik voor 50 cent kocht in de kringloop,  een beetje vergeten, maar ik laat het toch nog zien. 

Mijn liefde voor Rie Cramer is groot en ik heb nog niet veel katjes aan de bomen gezien. 

En dan maart er maar meteen bij. De lentemaand. Ik wens ons een mooie lente!