Kranenburgh.

Naar museum Kranenburgh in Bergen, gingen we omdat daar een tentoonstelling was: 'Leo Gestel op Mallorca'. 

Gestel was daar een maand of vier, in 1914  en hij schilderde en schilderde. Soms wel twee schilderijen per dag. Zoals dit: Tuintje

En het leuke was, Gestel was daar op Mallorca niet alleen.

Zijn vriendin was mee. Maar ook zijn vrienden Else Berg en Mommie Schwarz. Allemaal nog jong.

En daar was ze dus weer: Else Berg. Ik heb het al een paar keer eerder over haar gehad. En ook zij schilderde en schilderde.

Ik vond het werk van beiden prachtig. Beetje kubistisch denk ik. Proberen, leren, een eigen stijl vinden, hard werken en prachtige kleuren. 

Nog eentje, van Else Berg: Spaans danshuis.

Ik begin geloof ik een duidelijke voorkeur te krijgen voor de modernen. Zoals Leo Gestel.  

Maar ja, dat kan ik nou wel zeggen, maar dan krijg ik weer een les kunstgeschiedenis en dan gaat het over de barok. Ik weet zeker dat ik daar vroeger niks aan vond, maar als je dan uitgelegd krijgt hoe het zo gegroeid is en een deskundig iemand wijst je op allerlei details en betekenissen, dan vind ik dat ook weer leuk. Om over de schilderkunst van de 17e eeuw nog maar te zwijgen. 

Gelukkig hoef ik helemaal niet te kiezen. Het is er allemaal. 

Monday

En ook deze heb ik gezien op het NDSM-terrein. In januari dit jaar.

Mij doet het denken aan de grote, boze wolf van Roodkapje. Maar ik kan me vergissen natuurlijk.

Linking to Sami's Colourful World

Een dag met een sterretje

 

Op een van de warmste dagen waren we 's morgens om acht uur al in Egmond. Het was er heerlijk, we wandelden een prettige wandeling, zaten een poosje tegen de duinrand aan naar de zee te kijken en wandelden terug. We hadden willen zwemmen, dan was het nog fijner geweest, maar er waren iets te veel kwallen naar mijn zin. 

Toen we het strand verlieten, was er al geen parkeerplaats meer te vinden en maakten wij iemand heel blij. Zelf werden we ook heel blij. Iemand die net als wij weg ging, zag ons wegrijden, maar dacht dat we juist aankwamen. Hij kwam speciaal zijn auto uit om te zeggen dat hij ging. Zo lief. Maar het hoefde dus niet.

Wij gingen naar Bergen, naar museum Kranenburgh. Daar was een tentoonstelling van Leo Gestel en die wilden we om twee redenen zien. Om Leo Gestel natuurlijk en ook omdat er in die tentoonstelling werk hing van Else Berg. En ook dat wilden we graag zien. Het was heerlijk koel in het museum en er is daar ook nog een heerlijke tuin met een terras. 

En nog een fototentoonstelling van de fotograaf Bastiaan Woudt en met name zijn studio-en reisfotografie. 

Ik vond het zeer verrassend, eigenlijk gewoon een cadeautje omdat we het helemaal niet wisten. Meestal lees ik er wel iets over maar nu niet.

Toen we uitgekeken waren liepen we nog een rondje Bergen en bezochten nog een tweede museum(pje), daarover een andere keer meer.

En om vier uur waren we weer gewoon lekker thuis.  Natuur en cultuur en we hoefden niet eens te kiezen. 

Echt, een dag met een sterretje!

Borrebach

 Er is nóg een boek met de titel 'Babs bootje krijgt een stuurman'. 

En dát boek heeft een ondertitel: De meisjesroman en Hans Borrebach.

Dat tweede boek kocht ik kort geleden. Tweedehands bij de Boekenbalie. Ik heb al vaak boeken verkocht bij de Boekenbalie en was daar zeer tevreden over. Dat ze zelf ook verkopen wist ik niet. Dit was een zeer redelijke prijs en het kwam snel. 

Het boek vond ik echt heel erg leuk. Omdat het gaat over die oude meisjesboeken én over Borrebach. Er was een bijbehorende tentoonstelling in 1995 en die heb ik jammer genoeg gemist. Kennelijk had ik andere dingen aan mijn hoofd in 1995, maar jammer is het wel. 

Enfin, in het boek een leuk artikel over Joop ter Heul en haar schrijfster Cissy van Marxveldt. De titel: Van een balorige élève en een keurige huisvrouw. De schrijfster van het artikel Pamela Pattynama geeft de essentie perfect weer met deze titel. 

Verder een groot stuk over de schrijfster van vele meisjesromans zoals Babs bootje: A.M. Nachenius-Roegholt.

Ook een hoofdstuk over het jongensachtige meisje in de meisjesroman en tenslotte heel veel over leven en werk van Hans Borrebach. 

Daar was ik natuurlijk zeer in geïnteresseerd. Hans Borrebach (1903-1991).

Hij was mij er eentje. 

Hij deed een opleiding in bouwkunde maar werd fotograaf, illustrator, schrijver , reclame ontwerper, cartoonist, pornograaf, schilder...

Wat werd hij eigenlijk niet. 

Hij illustreerde en schreef meisjesboeken en dát is de reden van mijn interesse en verzameling. 

Maar hij maakte ook sexboeken en pornostrips. 

Als je dat ziet, het zijn echt twee totaal verschillende werelden. 

De (meestal) uiterst brave meisjesboeken en de zeer expliciete sexboeken. 

Het boek over zuster Belinda hiernaast is nog steeds vrij braaf, maar hij maakte ook echt pure porno.

Het kon hem niet schelen, hij deed waar hij zin in had. En waar hij mee verdiende.

Mij kan het ook niet schelen. Maar ik verzamel alleen de brave boeken. Hij maakte er honderden,  echt honderden. 

Zijn illustraties zijn onmiddellijk herkenbaar. Vaak maakte hij bij een volgende uitgave een nieuwe omslag. 

Dat vind ik helemáál leuk. Als ik zo'n boek vind waarvan twee versies bestaan: 

Er is heel veel te vinden: Boekwinkeltjes, Marktplaats... 

Maar ik ben totaal niet fanatiek. En ik wil er meestal ook niet veel voor betalen. Verzendkosten zijn hoog en daar heb ik geen zin in.  Het allerleukst vind ik het als ik op een rommelmarkt zomaar ineens een boek vind. 

Hier is mijn verzameling: klik

Vandaag is het open Monumentendag. Ha, ik ga straks eens even kijken in zo'n monument waar nu een boekenmarkt is! 

Elizabeth

Elizabeth Alexandra Mary 1926 - 2022

 

(NB.: De foto's zijn van Chris Levine en komen uit mijn verzameling ansichtkaarten van de Queen)

Ex Libris

 

Dus ik was al hartstikke blij met dit boek en de illustraties... zat er ook nog een superleuke en zeer toepasselijke ex libris in. 

Dat hele idee van een ex libris (uit de boeken),  bevalt me buitengewoon. Je ziet het bijna nooit meer en ik heb er zelf nooit eentje gebruikt. En als ik nu niet bijna al mijn boeken wegdeed, zou ik er alsnog aan beginnen. Maar ja...

Vroeger lieten mensen er gewoon eentje ontwerpen. En er waren ook kant-en- klare ontwerpen. Ik ben er trouwens niet achter gekomen of deze hierboven van Hans Borrebach zelf is. 

Heel toevallig heb ik net een boek gelezen over de kunstenares Fré Cohen. Een boeiend boek. Zij maakte ook ex librissen (naast heel veel ander werk). 

Deze drie zijn van haar en dat zijn toch echt kunstwerkjes, vind je niet. 

En op dat boek kom ik nog terug. 

Boekenmarkt

 

Van een kerk met boeken naar een ander soort boekenmarkt. Het is al een hele tijd geleden dat we in Dordrecht waren. Begin juli was dat en we gingen voor de boekenmarkt. 

Ik vind het altijd een genoegen om in Dordrecht te zijn en te lopen waar ik als kind liep. 

Bovendien vind ik Dordt ook echt mooi én er is een fijn museum.

Die boekenmarkt, die bezoeken we vaker daar, maar nu was dat natuurlijk al erg lang geleden. 

We gingen ook voor het eerst weer eens een langer stuk met de trein en constateerden opnieuw dat de trein toch echt makkelijk is en voor ons meer ontspannen.  

Als het niet druk is natuurlijk en dat was het niet.  Er werd ook gewoon op tijd gereden.

De boekenmarkt... het was hartstikke rustig die dag,  in vergelijking met andere jaren. 

Verder leek het wel of er een soort Alice in Wonderlandrevival gaande was. Echt overal dook Alice op. 

Best jammer dat ik haar niet verzamel, maar ik hou gewoon niet van het verhaal. Wel vaak van de illustraties, maar niet genoeg. 

Ik kocht slechts een boek die dag. En niet eens op de boekenmarkt zelf, maar in een winkeltje langs de route. 

Ik was er erg blij mee,  want het stond al heel lang op mijn lijst. 

Een zeer fraai Hans Borrebachboek is het. En Borrebach, die verzamel ik wél. Alleen vanwege de illustraties.  

Dit boek heeft een  geweldige titel: Babs bootje krijgt een stuurman. 

Inmiddels heb ik het nog gelezen ook. Heel vreselijk natuurlijk, dat snap je. Maar de eerste eigenares, Ineke, zal er in 1939 vast net zo blij mee zijn geweest als ik nu. 

Hoe dan ook, op een gegeven moment werd het ons te warm en gingen we bijna het museum in. Eerst  een heerlijk schaduwrijk terras, oude bomen en er was ook nog muziek. 

Vermaning

Na Graft fietsten we door Noordeinde. Een heel klein dorp of buurt, het hoort ook al bij Alkmaar en ik kende het niet. 

Er was een kerk. Ik vond hem,  na dat prachtige stadhuis,  niet echt supermooi, maar ik vind het wel leuk als een kerk, die niet meer voor religieuze doelen wordt gebruikt, toch nog bewaard blijft. En gebruikt wordt voor iets anders.

Dit was er zo een.  

Een kerk, maar nu was er een boekenmarkt. Je mocht daar ook zelf bepalen wat je wilde betalen als je een boek meenam en de opbrengst was dan voor het onderhoud. 

Maar ik las dat er veel meer activiteiten mogelijk zijn: je kunt er trouwen, er zijn exposities en concerten en zo. Echt heel goed vind ik dat. 

Het was een Doopsgezinde kerk en het gebouwtje is uit 1874 van de architect J.H. Lehman. Sober, eenvoudig, zoals het past bij de Doopsgezinden. De dominee woonde er vlak bij en de koster ook. 

Een Doopsgezinde kerk wordt ook wel een Vermaning genoemd. Deze ook. En de dominee was een Vermaner.

Dat woord vermaning ken ik eigenlijk alleen uit de oude meisjesboeken,  waarin een liefhebbende vader zijn ondeugende dochtertje vaak vermanend toesprak. 

Die andere betekenis ken ik sinds nu.

Matroesjka

 Wat een drukke en volle mural is dit. Ik zag hem op het NDSM-terrein in januari van dit jaar. En ik moest er echt eens even goed naar kijken.

Het blauwe mannetje viel me in eerste instantie het meest op. Maar daarna richtte ik mijn aandacht toch vooral op het groene figuurtje. 

Ik vond haar een soort Matroesjka. Je weet wel zo'n poppetje, met daarin weer een poppetje en daarin weer eentje. 

Maar dat is het niet hoor. Het groene figuurtje heeft gewoon haar hart op de juiste plaats. En een baby. Schattig is ze. Kijk maar:

Linking to Sami's Colourful Worl

Graft

 

Onze fietstocht ging nog verder dan het Grosthuis waar ik het gisteren over had. Of misschien was het een andere tocht. De laatste tijd hebben we weer veel gefietst en aan het weer kun je het niet zien, maar dat was wederom fantastisch. 

Hoe dan ook, hier zie je het stadhuis van Graft. Tegenwoordig heet het daar Graft/De Rijp en valt onder Alkmaar. Maar ooit waren Graft en De Rijp apart. Ze hebben ook allebei een stadhuis. 

Dit stadhuis is gebouwd in 1613 en het ziet er echt prachtig uit zo, met die rode baksteen tegen de blauwe lucht. 

Alles is prachtig versierd, kijk eens naar het metselwerk boven de raambogen. En gevelstenen natuurlijk:

Dat schip zal wel naar de visserij verwijzen, waardoor Graft tot bloei kwam. En op de tweede steen zie je het wapen van Graft: 

En dáárboven zie je Prins Maurits. Die zal toen in charge zijn geweest.

Zomaar een eindje fietsen. Dat is toch ongelooflijk hè...