Gouden Eeuw in Hoorn

Toen ik dit zag, waande ik me even in een andere tijd. In de Gouden Eeuw.
Een periode in de geschiedenis waar ik altijd nieuwsgierig naar ben geweest. Natuurlijk is mijn beeld, sinds ik een kind was, gigantisch gewijzigd.
Het was bepaald geen rozengeur en maneschijn in die tijd. Ik weet het, maar toch... als ik in een tijdmachine terug kon, zou ik moeten kiezen tussen de 17e eeuw en de prehistorie en dan zou het denk ik toch de 17e eeuw worden.

We gingen naar de film, afgelopen zaterdag en dan kom je langs deze plek, de haven van Hoorn. Daar is het eigenlijk altijd wel mooi, maar deze keer vond ik het heel bijzonder. En ik was blij dat ik mijn fototoestel bij me had.
Je ziet op de foto het schip De Halve Maen. Niet op de vaste ligplaats.
En omdat alles nog een beetje grauw en grijs was, leek het net echt.
Ik heb er een poosje staan dromen...

Eigenlijk werd gedemonstreerd hoe zo'n sloep vanaf het water op het schip werd getakeld. Op de manier zoals dat in de 17e eeuw gegaan zal zijn.
Het schip ligt al een aantal jaren in Hoorn en je kunt het bezoeken. Nog wel, want dit schijnt het laatste jaar te zijn.
Dit schip is nagebouwd, na uitgebreid bronnenonderzoek,  van het schip dat o.l.v.  Henry Hudson (en in opdracht van de V.O.C.),  een doorgang naar Indië probeerde te vinden, door Amerika.
In 1609!
Dat is niet gebeurd. Hudson zag meer in de handel in beverhuiden en zo werd een kolonie gesticht, Nieuw Amsterdam. Nu New York.
Met De Halve Maen waren al eerder reizen ondernomen, handelsreizen. Uiteindelijk is het schip vergaan in 1618.

Hoorn is een echte VO.C. stad en staat dit jaar helemaal in het teken van de Gouden Eeuw. Er verscheen zelfs huis-aan-huis een echte glossy. Op de achterkant zie je een paar bezienswaardigheden verenigd in het Rondje Gouden Eeuw in Hoorn.

Als je dat rondje zou maken, zou je op bepaalde uren mij aan kunnen treffen in één van die bezienswaardigheden, in Huis Bonck. Als gastvrouw. Ik ben nog maar net begonnen hoor, dus ik zal er nog wel eens op terug komen. En ik heb er al eerder iets over verteld, klik.

Verloren- gevonden

Een gouden armband kreeg ik toen ik twintig werd, van mijn ouders.
De datum staat er in: 7-8-1971. En mijn naam.
Waarom  ik hem toen kreeg? Geen idee.
Voor mijn verjaardag, natuurlijk, maar twintig is niet echt een bijzondere verjaardag en een gouden armband was toen wel een bijzonder cadeau
Hoe dan ook, ik heb hem altijd erg mooi gevonden.
Heel strak, glad en mat.

Nu is het bij mij zo dat altijd als ik iets bijzonders heb, of als er iets spannends is,  of er is iets met een kind of kleinkind, dan wil ik iets om dat met mijn moeder te maken heeft. Haar armband, een ring of deze gekregen armband. Iets.
Afgelopen vrijdag wás er iets bijzonders en 's morgens had ik bedacht om de armband te dragen die dag.

Ik ging op pad, maakte onderweg nog een fotostop en parkeerde mijn fiets waar ik moest zijn.
Verder dacht ik er niet meer aan die dag. Tot ik 's middags een vrouw zag met net zo'n armband, maar dan glimmend.
Ik keek tevreden naar de mijne, nou ja, dat wilde ik doen, maar ik zag slechts een lege pols.
Jemig, balen natuurlijk.

Eerst alles afgezocht op de plek waar ik was, geholpen door anderen. Toen snel naar huis, voor het geval ik hem toch daar had laten liggen en toen de hele route, inclusief de plek van de fotostop  afgezocht. Niks, helemaal niks.
Ik belde de politie om te informeren of iemand hem misschien had gevonden. Maar daar is de politie niet meer van. Daar moet je de gemeente voor hebben. Wisten jullie dat?
Maar goed de gemeente heeft een site en daar kan je dan je verloren voorwerp melden. Gedaan
'Zet het op Facebook' zei mijn man. Gedaan.
'Er is ook nog een site Verloren/Gevonden in Hoorn', meldde iemand van Facebook. Me daar ook aangemeld.

Ik was er een beetje verdrietig van.
Ik hoopte natuurlijk dat iemand zich zou melden, maar ik had er eerlijk gezegd niet zo veel vertrouwen in.

Zaterdagavond kreeg ik een berichtje van Anneke: Ik heb je armband gevonden.  Telefoonnummer erbij.
Het bleek dat Annekes man Peter, de eerlijke vinder was. Je ziet hem op de foto.  Hij had hem gevonden op de plek waar mijn fiets was geparkeerd aan een lantaarnpaal.
Zondagmorgen mochten we hem komen halen en hadden we een leuk gesprek met de vinders

Ik ben blij. Blij dat er gewoon nog lieve, eerlijke  mensen zijn, als Peter en Anneke. Gewoon? Nee hoor, bijzonder!

Ps: Die reiger zaterdagmiddag had me dus toch geluk gebracht!

Monday Murals

Today, I show you this one, from London, Brick Lane

The artist is Nether, and he is from Baltimore. To see more of his work: click 
I really love this, don't you?
Well, have a nice week and remember:

 Linking to Colourful World.

Reigers

Vroeger, lang geleden, toen ik nog niet in Hoorn woonde, maar wel eens per trein vanuit Zeeland,  de lange, lange reis naar Amsterdam, ondernam, vroeger zag ik vanuit de trein wel eens een reiger.
Wel eens.
Want het gebeurde niet vaak.
Als ik er dan eentje zag, was ik blij.
Mij was verteld dat het geluk bracht als je een reiger zag.
Ik weet niet meer wie het me verteld heeft.
Ik weet ook niet of het een algemeen gegeven is, dat reigers geluk brengen.
Zoals een klavertje vier geluk zou brengen.
Geen idee
Maar als ik dan aankwam, vertelde ik enthousiast dat ik een reiger had gezien en was mijn dag helemaal goed.
Déze reiger zag ik kort geleden in Amsterdam.
Zo brutaal als ik weet niet wat, maar dichterbij komen was een ander verhaal. Dat ging niet.
Het was wel een gelukkige dag, dat wel.
Het lijkt er op dat er steeds meer reigers komen tegenwoordig.
Ik zie ze steeds vaker. Gewoon in de stad. Meestal zijn ze helemaal niet bang.

Deze bijvoorbeeld, gisteren in Hoorn,  totaal niet bang voor mensen en het was best druk, op dat punt.

Nou ja,  geen wonder hoor, want deze reiger stond ...

... zowat náást het bord van de viskraam!

Ps: de kibbeling was heerlijk!
Ps(2): Gisteren had ik trouwens  inderdaad heel erg veel geluk. Wie mij op FB volgt weet al waarom, maar ik kom er zeker nog op terug, hier! 

Floris

Met mijn oudste zoontje ging ik Floris kijken.
Niet op televisie, maar in het museum van de 20e eeuw, bijna echt. Kijk,  hier staat hij, mijn Bartje.
Je kunt wel aan het jongetje zien dat hij het spannend vond. Heel spannend. Maar toen hij eenmaal de helm op mocht en het zwaard stevig in zijn knuistjes had geklemd, toen ging het wel. 

Nou flauwekul natuurlijk. Mijn oudste zoontje is achtendertig!  We waren wel echt  in het museum van de 20e eeuw in Hoorn.
Onze dochter wilde er naar toe met Anna, Noor en Jet. En Bart was toevallig hier omdat hij naar de tandarts moest en dus ging hij gezellig mee en wij ook. 
Het leekt mij voor de dametjes nog niet zo geschikt. In de eerste plaats hebben ze Floris nog nooit gezien en in de tweede plaats weten ze nog niet zoveel van de riddertijd. Nog niks dacht ik eigenlijk.
Maar Anna vindt ridders wel spannend en de kleine meisjes konden zich verkleden en spelen en op een paard zitten en ze vonden het allemaal leuk.
Ik ook, maar dat is omdat ik fan ben van Floris. Altijd al geweest.
Ik bleef thuis voor de serie. Vijftig jaar geleden!
Later, als ik het op school over de Middeleeuwen moest hebben, kwam ik altijd met oude filmpjes van Floris op de proppen. Die waren nog in zwart-wit, maar dat gaf niet, de kinderen genoten ervan en ik ook.
Ach... het is al weer zo lang geleden, die serie. Met Floris en Sindala.
Weet je nog wel, oudje?

Jet was in haar element hoor, op dat paard. En aan Noortje kun je zien dat ze die ochtend qua kleding heel andere plannen had. Maar een mens moet wel een beetje flexibel zijn, nietwaar?

Floris kun je nog heel lang bezoeken en het Museum van de 20e Eeuw is altijd de moeite waard: klik 

Jonker

Geen idee waarom ik dit boek nader ging bekijken en na inspectie meenam. Zo aantrekkelijk is het omslag niet voor mij.
Misschien omdat Nelleke Noordervliet het boek positief beoordeelde op de achterflap. Els Launspach kende ik nog niet, maar Noordervliet zeker wel.
Ik begon, maar ik kon er maar niet inkomen. Dat duurde me te lang, dus ik gaf het op.
Tot ik wakker werd 's nachts, geen oog meer dicht deed en wilde gaan lezen. Maar het boek waarin ik aan het lezen was (De zeven zussen, Maan), lag nog beneden en ik wilde er niet uit om het te gaan halen. Veel te koud.
En Jonker lag naast m'n bed, dus ik moest wel.
Toen,  ineens boeide het me toch op een of andere manier. Vervolgens las ik het achter elkaar uit. Zo, een beetje een lange inleiding. Nu het verhaal:

Dat gaat over de succesvolle architect Jonker Duivendal. Hoewel... op dit moment in z'n leven is hij niet zo succesvol, vinden zijn partners en staat hij op de nominatie om gewipt te worden, uit de door hem opgerichte maatschap. Zijn vader is net overleden en op de begrafenis ontdekt hij dat de broer van zijn moeder, Joost,  met wie hij veel contact heeft, raar doet. Hij moet nu gaan uitvinden wat er aan de hand is. Jonker krijgt de correspondentie te zien tussen zijn moeder en  haar broer Joost ten tijde van de politionele acties in Indonesië. Dat én het handelen van zijn vader in Nederland  in die periode, maakt Jonker duidelijk wat er aan de hand is geweest. Jonker gaat dan aan alles twijfelen. 

Ik vond het,  uiteindelijk,  een goed geschreven boek, boeiend ook. Zo geschreven dat ik de gebeurtenissen voor me zag.  Die periode van de politionele acties, heeft altijd mijn interesse gehad. Maar of dat een voorwaarde is om het boek te waarderen, weet ik eigenlijk niet.


En dan nog even iets heeeel anders: de tulpen.
Dit veld wordt geel, gisteren kon ik het voor het eerst zien. Het andere veld houdt de kleur nog even geheim. Straks weer even kijken.

Jan Sluijters uit Den Bosch in Den Bosch

Om twee boekenweekgeschenken te verkrijgen waarmee we op reis konden, kocht ik natuurlijk eerst twee boeken. Alleen in de boekenweek mag ik dat van mezelf.  Misschien dat ik later nog iets over de boeken vertel.

Oktoberzon, Laren, 1910

We konden in ieder geval  op reis en deden dat ook. Andere jaren hebben we in de trein wel eens gedeeltelijk moeten staan. Maar nu was het gewoon gezellig druk.
Ik vind het nog altijd leuk, al die mensen zoals wij,  met allemaal hetzelfde boekje in de hand.
Toch bleek een paar keer dat mensen niet op de hoogte waren van deze aktie. Jongeren vooral.
'Oh had ik het maar geweten', hoorden we een paar keer. 
We gingen naar 's-Hertogenbosch. Dat is een directe verbinding, zonder overstap. Lekker makkelijk.

Villa Vita Nuova, 1910

We wilden de tentoonstelling van het werk van Jan Sluijters (Den Bosch, 1881) gaan zien.
Het was werkelijk gigantisch druk in het Noordbrabants museum. Maar zoals ik al vaak heb gezegd kan ik daar goed tegen. En ik zie alles.
Ik vind Jan Sluijters echt geweldig. Zo kleurrijk en expressief.
Ik denk trouwens dat ik aardig wat ervan al eerder zag, in Singer in Laren. Maar ik kan het niet vaak genoeg zien, het verveelt me nooit.

Interieur, 1913

En hier hing echt heel veel bij elkaar.
Ik vind het ook zo'n leuke man, Jan Sluijters. Hij maakte  een selfie, in 1904. Waardoor je kunt zien dat hij zich daarna verder ontplooide, andere richtingen koos.

Heel veel foto's heb ik gemaakt maar ik zit nu al aan mijn tax van vijf foto's. Dus hier is de laatste:

Composition de fleurs, 1913

Helaas is de tentoonstelling nog maar te zien tot en met 7 april. Misschien red je het nog?
Wij eindigden uiteraard met een overheerlijke Bossche Bol, in het museum. Superlekker en tevens onze lunch.
(Pas toen we besteld hadden zag ik dat er ook kleine bolletjes waren, hahaha, blij dat ik dat niet eerder zag).
We wandelden nog een stukje door Den Bosch. Ik ben er vaker geweest en  vind het een leuke stad.
Het boekenweekgeschenk heeft me trouwens niet heel erg geboeid. Ik had het  (92 blz.)  nog niet eens uit toen we weer in Hoorn waren.
Een van onze exemplaren gaf ik af bij het loket op het station. De lokettiste zou het geven aan iemand die een kaartje wilde kópen.
We waren om half vijf thuis, dus daar heeft vast nog iemand plezier van gehad.
Win-Win-Win. Leve de boekenweek en de NS.

Druk

Druk in Amsterdam?
Ja, het is druk in Amsterdam en in deze tijd van het jaar zie je het er nog steeds drukker worden.
Het is sowieso al een drukke, volle stad en de toeristen doen er nog een schepje bovenop natuurlijk.
Er zijn mensen die zich daar aan ergeren en niet zo'n beetje ook en de roep om maatregelen hoor je steeds vaker.
Toch,  als wij er zijn, als we er aan de wandel zijn, als we dan een klein beetje afwijken van de highlights, zitten we zo op minder drukke punten, plekken waar het evengoed prachtig is, maar waar je een rustige sfeer  ervaart. Echt waar.
We zoeken die plekken ook op. 
Maar ja, ik ben geen inwoner van de stad dus ik heb makkelijk praten.  Als je toevallig ergens woont in Amsterdam, waar veel toeristen komen, dan kan het zijn dat je de klos bent.
Dat er in jouw 'neighbourhood' mensen rondlopen die zich echt schandelijk gedragen. Niet bepaald alsof ze thuis zijn. Vies!
Dan kan het zo zijn dat dit soort afbeeldingen verschijnt op de deuren.
Dat er allemaal bordjes komen om het publiek te vragen normaal te doen.  Dat gebeurt en het is erg dat zoiets blijkbaar nodig is.

We maken  vaak een praatje onderweg. Vorige week nog, met een vrouw die al achtenvijftig  jaar aan een gracht woonde. Ze leek trouwens sprekend op Adele Bloemendaal. Praatte ook precies zo.
'Ja', zei ze 'het is druk, maar wel altijd reuring, nooit saai'.
 Ze vertelde dat ze wel eens op de katten van haar dochter in Purmerend ging passen en dat ze dan na een dag haar zoon opbelde. 'Kom me alsjeblieft ophalen, ik word gek hier'.

Ons' Lieve Heer op Solder

Toen we laatst naar het Saskia-ontbijt waren geweest, waren we erg koud geworden.
Het was nog vroeg, het was een koude dag en enig gevoel voor drama is mij niet vreemd, dus ik riep uit dat ik totaal versteend was van de kou. Eerst maar eens even een eindje flink wandelen.
Geen straf hoor, het was nog maar kwart over negen en op zaterdag,  dat is wel een ideale tijd om daar in hartje Amsterdam  aan de wandel te zijn.
Hartstikke stil nog overal. Hoogstens wat mensen op weg naar hun werk.
En toen stuitten we op: 'Ons' Lieve Heer op Solder'.
Daar had ik van gehoord, maar ik was er nog nooit geweest. Mijn Amsterdammer ook niet.
Ik hoopte dat het de ideale plek zou zijn om echt, echt op te warmen en dat was zo. Om tien uur ging het museum open.
De man die ons binnen liet zei, kijkend naar Frits'dikke muts en mijn dikke sjaal en capuchon dat het heel warm was hoor en dat we beter onze jas konden ophangen.  Lief, maar dat deden we dus nog maar even niet.
We bevonden ons in een grachtenhuis uit de Gouden Eeuw.
Je loopt door smalle gangetjes, over smalle trappen en onderweg zie je van alles. Pure geschiedenis

Kent u selven

Je komt langs schilderijen, beelden en spiegels. Je komt  door een keuken, langs een bedstee,  door verschillende kamers.
Dat alles alleen is al  de moeite waard.
En dan uiteindelijk, bereik je,  heel hoog,  een complete kerk. Op solder. Heel bijzonder.

Het is een schuilkerk en aan de buitenkant van het huis zie je helemaal niks ervan.
De kerk is gebouwd in 1663, toen het katholicisme hier verboden was.
In de folder van het museum,  staat dat de kerk een voorbeeld is van de - voor Nederland zo kenmerkende- religieuze tolerantie.
En het is waar dat de katholieke misvieringen hier oogluikend werden toegestaan. Maar echt tolerant is dat toch eigenlijk niet, vind ik. Nou ja, waarschijnlijk was het elders nóg erger.
Er zijn nog een paar schuilkerken in Amsterdam. De Rode Hoed (waar Sonja Barend haar programma deed), is er bijvoorbeeld ook een.
Nederland heeft wel heel lang bekend gestaan als een tolerant land. Maar of dat nu echt nog zo is? Ik ben bang van niet, eerlijk gezegd.

Hoe dan ook, het was een interessant  bezoek. De kerk is trouwens soms ook weer in gebruik als kerk.  Met Kerst bijvoorbeeld en als plek voor een huwelijksinzegening.
En onderweg hadden we ook nog een leuk uitzicht.

Monday mural

Ben Eine (real name Ben Flynn, 1970) made this one.
I have not seen this work in real life.
Because this is what David Cameron, the British Prime Minister at the time, gave to President Obama. A screenprint,  an official gift
Until that moment Ben Eine was just a little famous in the London East End, known for the special letters he made.
After that, he became very famous
Now, that's a story is not it?
It's a bit like a fairy tale, I think.
We were standing in an East End street, in London,  when  the man who guided our street-art tour, told us about Ben Eine and his succes. A success that continues today

Linking to Colourful World