Nog zeven (7)

Kijk nou, nummer 193. Roodkapje honderddrieënnegentig!!!  Het is me wat.
Deze is extra leuk, want Mieke maakte deze kaart zelf . Het plaatje komt uit een boekje uit Nieuw-Zeeland. Toen ik de kaart zag, dacht ik meteen dat die uit van ver was gekomen en dat klopte dus ook.
'De postzegel maakt het af', typte Mieke en ook dat klopt. Die komt bij mijn andere verzameling op Pinterest.

Mieke, ontzettend bedankt. Ik vind het echt superlief.

Zuiderzee heet nou IJsselmeer...

Een regel uit de Zuiderzeeballade. En toen ik in Hoorn ging wonen, ging ik dus wonen in een stadje aan het IJsselmeer. Dácht ik.



Dat heb ik ook jarenlang volgehouden. Maar ja eigenlijk heet het gedeelte van het meer waar Hoorn ligt al lang geen IJsselmeer meer. Markermeer is de naam.
Sinds 1976 is dat al zo, toen de Houtribdijk tussen Enkhuizen en Lelystad werd aangelegd.
Ten noorden van die dijk heet het nog IJsselmeer. En aan de zuidkant gaat het Markermeer dan ook nog eens over in het IJmeer. Zodat je van noord naar zuid hebt: Waddenzee, IJsselmeer, Markermeer en IJmeer.
Ik woon dus in een stad aan het Markermeer.


En voor onze veiligheid zijn er om dit gebied natuurlijk dijken. Markermeerdijken.

En aan die dijken, wordt gewerkt, heel hard.  De torens op de foto, dat zijn torens in het centrum van Hoorn. Je ziet op deze foto niet hoe druk men bezig is, maar dat komt doordat het pas 06.15 was.
Hoe dan ook, superinteressant vind ik. En waarschijnlijk ook hard nodig.
Al zijn de meningen daarover verdeeld. 'Ze vernaggelen die hele oude Zuiderzeedijk en waarom', hoorde ik laatst toen we er aan het fietsen waren iemand zeggen. Ik heb er geen mening over hoor trouwens.
Behalve dat ik vind dat veiligheid voorop gaat.

Monday Mural

Walking home with a colleague, I saw this little fellow on the ground. So cute. My colleague told me it was made by Boxie van Boxtel. And this was the first time I heard about him.
But a few days ago, walking  again,  we saw this:

A simple and happy mural and that's all there is to say about it
Linking to Colourful World

Wandersteine

Nou dat was leuk. We wandelden door een natuurgebied in de buurt, genaamd de Hulk. En daar op een bankje, lag deze steen. Vrolijk beschilderd.
Ik bekeek hem eens en nam hem toen mee naar huis. Op de achterkant stond Wandersteine en een Facebook-merkje. Dat ging ik thuisgekomen natuurlijk eens even opzoeken. Het is een groep die stenen beschildert en die dan  ergens neerlegt voor de toevallige voorbijganger. Onder het motto:
Vinden, Genieten en Posten.

Dat heb ik dus maar gedaan. Alle drie. Vinden, Genieten en Posten.

Ik houd van stenen met een mooie vorm en ik houd ook van beschilderde stenen.
Dus moest ik meteen denken aan toen ik nog werkte en er voor vaderdag  iets gemaakt moest worden.
Ik had dat jaar  bedacht om met de kinderen een mooie steen te beschilderen en te lakken, een presse-papier. Natuurlijk mooi ingepakt (veel kinderen kunnen dat niet) en met een kaartje erbij.
De kinderen vonden het leuk om te doen en ze maakten de prachtigste dingen. Niet een tekening op de steen, maar de vorm gebruikt om er bijv. een dier van te maken. Ik herinner me een fantastisch lieveheersbeestje en een prachtige clown met een dikke buik.
Ik was buitengewoon te spreken over de resultaten. De kinderen ook, ze wilden het veel vaker doen.
Maar een paar weken later hadden we tien-minutengesprekken. Die echt tien minuten mochten duren en niet langer.
Eind van het schooljaar, best nog wat te bespreken zou je zeggen. Maar de vader van Ronnie dacht daar heel anders over. Die wilde het niet over zijn kind hebben, die wilde alle tien minuten  gebruiken om verhaal te halen over zijn vaderdagcadeau.
Hij vond het he-le-maal niks. En dat terwijl Ronnie juist een opmerkelijk talent had gedemonstreerd. Tja...

Enfin, de wanderstein past wonderbaarlijk goed bij Pim en Mien in onze tuin.  Ik laat hem een tijdje liggen en misschien leg ik hem later zelf ook weer ergens neer. Of ik máák er een...

Gewoon leuk. Met nog een vervolg!

Dit is weer zo iets. Een keer gezien en gedacht: 'wat schattig',  om dan daarna steeds te kijken naar variaties en foto's te maken.  Inmiddels is het een hele verzameling geworden. Op Pinterest hoor, neemt geen enkele ruimte in beslag en kost niks.
Deze  hieronder dragen, als je het wil zien,  ook nog een boodschap uit die me bevalt. 

Ik heb dus een Pinterestverzameling, genaamd Kissing Couple.
Maar ik heb ook een heeel kleine verzameling in het echt. Bestaande uit twee stuks. Deze echte verzameling ga ik niet uitbreiden. Ik vind een verzameling van twee is ook een verzameling, toch?
De eerste is heel gewoon, zo'n toeristisch stelletje. De tweede zie je hieronder:

Gekocht op de grote Suriname-tentoonstelling in de Nieuwe Kerk, nog niet eens zo lang geleden. Het lijkt trouwens wel jaren geleden... lichtjaren.

 Daarnet werd me van verschillende kanten een stukje geappt dat vandaag in onze krant stond, het  Noordhollands Dagblad. We hebben die krant zelf ook, maar ik had het nog niet gezien. Ik wist ook niet van het bestaan van dat levensgrote couple af. Normaal gesproken zou ik zeggen 'komop, we gaan kijken'. Helaas, dat lukt nu niet.  Maar wie weet? Ooit? 

Het zit zeker in de lucht of zo. Want vorige week had zij van Biebkriebels,  klik , ook al een stukje over een kissing couple. Een golden kissing couple, nog wel.  Had ik ook nog nooit gezien. Erg leuk. Mijn blogje had ik toen al klaar. Dus het is wel bijzonder vind ik.

Het gaat snel

Tja, nu wil ik die tweehonderd Roodkapjekaarten ook echt halen. Met Postcrossing kreeg ik leuke kaarten, maar niet een Roodkapje.
Maar dan zijn daar gelukkig  nog B&M die al eerder appten: Waar lopen wij nu?

En wat kochten wij een minuut geleden?
Want aan wie denken wij ALTIJD?

Ha, de antwoorden wist ik.
Ze liepen in Frankrijk, in Montpellier. En wel in de Rue du Chapeau rouge.
En ze kochten daar een Roodkapjekaart.
Omdat ze altijd aan mij denken.
Zo lief.

 

Die kaart kwam eergisteren.

Ook gisteren kwam er een kaart met de post, maar dat was er een die ik zelf had gekocht, na een tip op Instagram. Een tip van iemand die mij volgt en de kaart had gezien op een account dat ik niet volg. Ik keek en besloot haar te kopen. Die had ik anders echt niet gevonden.

Nou, dit waren de nummers 191 en 192.  Nog acht te gaan!

Regenton

Zuinig met water. Dat is echt goed tot me doorgedrongen. Dat het nodig is, bedoel ik. Ik had het al eerder over het douchewater dat we opvangen. Maar ook verder zijn we erg zuinig. Als het regent zetten we wat potten en emmers buiten. En sinds vorige week kunnen we al dat water opslaan in een regenton

Bovendien kunnen we daar het water opvangen dat van het dak van onze schuur komt en van de schuur van de buurman.

Bijschrift toevoegen

 Kijk het werkt. Haha, ik heb voor m'n plezier een tijdje staan luisteren naar het geluid van dat instromende water. Rustgevend. Het water liep nog door toen het al lang droog was.
Om de planten water te geven, zetten we een gieter onder het kraantje en hup, daar is het water .
Het is jammer dat er in onze tuin geen regenpijp zit. Maar we hebben nóg een ton gekocht en vóór het huis geplaatst. Daar zit  wél een regenpijp en vanaf die daken, van ons en van de buren,  stroomt er heel veel water in.  De ton is al vol.
We zijn nu nog aan het nadenken over een 'groen dak' op het uitspringende platte dakdeel  van het huis aan de voorkant. Zonnepanelen hadden we al, dus al met al ben ik zeer tevreden.

Ze zijn er uit

Ze zijn er  uit hoor, onze stokrozen. Ze hebben kleur bekend. En ik ben zeer tevreden. Deze, wit en geel naast elkaar, sieren de voorkant van ons huis.

 En in de achtertuin kwamen er vier verschillende tinten rood en roze. Precies wat ik graag wilde.
Oh wat hou ik toch van stokrozen. En het mooie is dat er nog twee staan die nog steeds niet open zijn en ik kan het ook nog niet zien. Er komt dus nog een verrassing, misschien wel twee.

Paarse wortel

Wij aten laatst Hello Fresh en dat was een recept met paarse wortel.
Ik moet zeggen dat ik die nog nooit gezien had. Ik let er ook niet op, want als ik worteltjes wil eten, dan kijk ik uit naar oranje.
Ik heb ook niks met allerlei groenten die opeens in andere kleuren verschijnen.
Ik vind bloemkool is wit en wortels zijn oranje. Klaar, niks meer aan doen.
Maar nu werd ik voor het blok gezet en dus maakten we de maaltijd volgens het recept en aten we ze.
Mooi aan de binnenkant hè, best aantrekkelijk. De smaak was niet heel anders, misschien iets meer uitgesproken. Maar gewoon lekker.
Toch was ik even nieuwsgierig geworden en vroeg me af hoe dat zit met wortels.
Wat bleek?
Wortels zijn hier sinds de 17e eeuw. Ingevoerd via de V.O.C.-schepen. Ze komen oorspronkelijk uit Iran en waren aanvankelijk wit, of geel. Vanuit de zuidelijke Nederlanden werden ze verspreid in Europa.
Door te blijven kruisen, werden de wortels langzamerhand oranje.
En het schijnt dat de Oranjes, (Frederik Hendrik en Amalia v Solms toen) dat zeer op prijs stelden. Zij hielden wel van oranje vanwege hun naam en sinaasappels waren natuurlijk nog erg duur in die tijd.
Dus mijn gedachte dat wortels nou eenmaal oranje zijn en oranje horen te zijn, is gewoon een stomme gedachte. Het hoort helemaal niet. En trouwens,  waarom heet het eigenlijk groente?

It's all on the wall

So this is what I saw during times of Corona, in my hometown Hoorn:

During lockdown, children made drawings like this, on the ground in front of their houses. This one, the only one I saw on a wall,  is probably not made by children.

Saying: It would be desirable if all people,  with all their flaws, would take a better look at themselves, instead of talking about others

Currently, it's fashionable to restore these old commercials. I love it.

And last but certainly not least, in front of. a school: I can't breathe. An important one, right?

Linking to Sami's blog: Colourful World.