Lichtekooi

 

Je kunt niet in Hoorn zijn zonder de Hoofdtoren te zien. Die staat aan het Houten Hoofd aan de haven. Toen wij net in Hoorn woonden, namen wij bezoekers van buiten de stad altijd even meer naar de toren en de haven. Het is een prachtig gebied en ook gezellig. 

De toren  is een verdedigingstoren, uit 1532. Aan de kant van het water wit. Aan de kant van de stad baksteen. Er is een restaurant in gevestigd. We hebben er gegeten toen ik zestig werd... hoe dan ook, als we in de stad wandelen, komen we er langs. 

Op dit moment zijn mijn man en ik een cursus aan het doen om nog meer te weten te komen over deze stad waar we nu al meer dan veertig jaar wonen. 

De cursus wordt georganiseerd en gegeven door mensen van de Vereniging Oud Hoorn. Op zondagmorgen. Een inleiding, een wandeling met dingen die je uit moet zoeken, een film en een grote, dikke informatiemap, een naslagwerk. 

De eerste keer ging het over het ontstaan van de stad. Het kloosterleven is uitgebreid aan de orde geweest enz. enz. Heel erg leuk. Ik leer veel en geniet ervan. Tussen de lesochtenden door kun je dan nog ter voorbereiding een bepaalde wandeling doen. Zoals bijvoorbeeld Kapellen en Torens. 

Nou ik vertelde al dat ik er vaak geweest ben, bij de Hoordtoren.  Vaak foto's heb gemaakt ook. En toch had ik dit stukje van de toren nooit echt gezíén. Niet bewust. 

En dat is nou het leuke van die cursus. 

Want dat wat je hier ziet, dat is een lichtkooi. 

Als daar een kaars in brandde, 's avonds en 's nachts, dan was dat een herkenningspunt voor de schippers. 

Je snap het vast al. Zo werd een lichtekooi eerst een plek waar 's avonds een lichtje brandde. 

En op een bepaald moment was het niet meer alleen bedoeld als baken voor de schippers. 

Want waar 's avonds in een havengebied lichtjes brandden, waren vrouwen van lichte zeden en die werden dan ook lichtekooi genoemd.

Ik dacht te weten wat een lichtekooi was, maar hier zie je dus een echte. Zo'n cursus dus!

Mevrouw Meerkoet

 

Mevrouw Meerkoet staat klaar voor een klein rondje zwemmen. En zo kon ik even kijken waar ze mee bezig was:

Nou daarmee dus. Prachtig hè? Maar lang liet ze haar eieren niet alleen hoor. Dat wordt een goede moeder:

Daar is ze al weer. Ze gaat er op haar gemakje zitten en wacht. Lekker in het zonnetje. En wij wachten ook! 

(Wordt vervolgd, hoop ik)

't Is net als bij mensen...

 

De eerste foto maakte ik half maart, 11 maart om precies te zijn. De volgende foto is van afgelopen zondag:

En zo te zien was het nog niet heel erg opgeschoten met de tulpen op het Klompenmaeckerspad.

Ik heb al wel tulpen in bloei gezien hoor, onderweg. Die zijn dan bedekt geweest met plastic. 

Hier niet en dus nog geen bloeiende tulpen. Dit veld is aan de andere kant van de sloot en aangezien ik het niet zo scherp zie, ging helemaal twijfelen of het toch wel tulpen waren. Mijn man was mijn gezeur misschien zat en klom over het hek op het hoekje om de zaak even van dichtbij te observeren:

Ondertussen fietste er een man langs. Hij stopte even,  zag mijn man klimmen en mij kijken en ik vertelde hem over mijn twijfels.

'Nou wees maar gerust hoor mevrouw', zei hij. 't Is bij tulpen eigenlijk net als bij mensen. Je hebt vroegbloeiers en laatbloeiers. En dit zijn lage tulpen, die bloeien altijd wat later, maar het zijn echt tulpen hoor'. 

Tot die conclusie was mijn man inmiddels ook gekomen en hij maakte deze duidelijke foto's.

 

Gewoon nog even geduld hebben dus. Al kan ik de kleur van déze rij al zien.

Geduld hebben: de tweede les van de middag!

Mona Gaga

 

Our daughter and I spent a happy day in Haarlem. We also went to lunch somewhere and before we went in, I saw this mural. A parking garage!

'Portrait of a girl in blue and pink'  is the title. 

But in the neighbourhood the girl is  called Mona Gaga.  

Made by Miel Krutzmann and Telmo Pieper.

This work is based on 'Portrait of a girl in Blue'. That's a famous painting of 17th century artist Johannes Verspronck (Haarlem, 1600/03-1662). 

The painting is now in the Rijksmuseum in Amsterdam. But the artists thought it was about time to bring her back to Haarlem.

(Photo Rijksmuseum Amsterdam, the Netherlands)

The dress gave the artists  the inspiration to add the belongings of a festivalgirl.  Like the glasses and the pink bow and the scarf

Linking to Sami's Colourful World

Boodschappenbriefje

 Daar kan ik nou echt niet aan voorbij hè, aan zo'n briefje. Dan moet ik gewoon zien wat er op staat: 

En dan maar bedenken, fantaseren...

broodboter. Zal hier boter voor op het brood bedoeld worden, in tegenstelling tot boter om te bakken of is het gewoon in de gauwigheid opgeschreven en dient hier brood én boter te worden gehaald?

En broodbeleg voor Sander? Hoezo? Is Sander een lastpak dat niks lust en staat hij op zijn eigen merk hagelslag of grillworst van die ene slager. 

Of vindt de schrijver van het briefje dat Sander extra verwend moet worden met iets.

Dat zou best kunnen, dan zijn die keelsnoepjes natuurlijk ook  voor hem. Sander is misschien wel een klein beetje ziek. 

En vogelvoer? Zit er een kanarie in dat huis te kwinkeleren of een parkiet. Of vond de schrijver dat de vogels in de tuin opnieuw moesten worden bijgevoerd na de winteruitbarsting.

Het was lang geleden dat ik een lijstje vond, maar dit was er weer een hoor. Lekker belangrijk hè. 

Dochters van een nieuwe tijd

Kijk dit is nou zo'n boek dat ik al gekozen zou hebben als ik het had zien liggen, om de voorkant. Zo leuk zou ik gedacht hebben, jonge vrouwen in de jaren twintig. 

Maar ik hoefde niet te selecteren op voorplaat, want een van de leden van onze boekenclub had dit boek al getipt en ik ga heel vaak af op wat zij zeggen. 

Neemt niet weg dat ik de voorplaat geweldig vind. 

Het boek vind ik oké,  genoeg oké om het helemaal uit te lezen. En dat waren toch vijfhonderd bladzijdes. 

Het is bovendien deel 1 van een trilogie en ik ga zeker het volgende deel daarvan ook lezen en dan zou het wel heel raar zijn als ik het derde deel niet zou doen. Aan die voorplaten zal het niet liggen, want je ziet de tijd er al aan af.

Dit deel dus begint in 1919 en eindigt in 1949. En precies zoals je ziet zijn jonge vrouwen de hoofdpersonen.  Twee zijn vriendinnen al verschillen ze ontzettend van elkaar. Dat zijn Käthe en Henny en zij doen de opleiding tot vroedvrouw en werken later in een vrouwenkliniek. Henny krijgt een relatie met de broer van Lina, de derde vrouw en dan is er nog Ida, een rijk,  verwend en nogal verveeld meisje. 

In zeer korte stukjes leren wij deze vier steeds beter kennen en met hen ook hun partners, ouders, vrienden, de manier waarop zijn in het leven staan. En dan is er natuurlijk de Tweede Wereldoorlog. 

Ik moest in het begin wennen aan de korte stukjes, op z'n hoogst een paar bladzijdes. Maar het wende en dus genoot ik toch van het boek. Het eindigt met een enorme cliffhanger. Maar ik was na een paar honderd bladzijden toch al van plan het vervolg te lezen en nu helemaal!

En nu vind ik het een heerlijke gedachte dat ik deel 2 en deel 3 nog helemaal voor me heb

Fuckin' good

 

Dat was inderdaad mijn dag, afgelopen woensdag. En de dag van onze dochter. 

Wij gingen, voor het eerst in twee jaar,  samen een dagje weg en ik merkte nu pas echt hoe ik dat gemist had. 

Zo'n dag verloopt meestal als volgt: we reizen samen of apart per trein naar Haarlem, meestal naar Haarlem. 

Mijn man haalt de kinderen uit school en past op tot we terug zijn. 

We winkelen, drinken ergens iets, kletsen, winkelen verder. Lunchen, kletsen en winkelen nog een beetje en dan gaan we naar huis. 

Dat is het. 

Zij koopt meestal een en ander, ik een enkele keer ook en na afloop zijn we buitengewoon tevreden. 

Woensdag ook. 

Bovendien hadden we het weer mee, het is vanaf dat we aankwamen droog gebleven en dat was de dagen ervóór en erna toch echt heel anders. 

Meestal drinken we eerst koffie en lunchen soms in dezelfde zaak.  Maar nu was daar de koffie lauw en het toilet niet schoon. Dus dat was de laatste keer. 

Waar dan lunchen? 

Onze dochter heeft een netwerk en informeerde even en dankzij dat netwerk kwamen we terecht in een superleuke zaak. Genaamd De Dak-kas. 

Hoog gelegen, hoog boven een parkeergarage en met een prachtig uitzicht over Haarlem. Dat zie je helaas niet op mijn foto, daarom laat ik ook maar even de tekening zien die in de menukaart stond. 

Het was er groot ruim, schoon en heel erg lekker. Ik vind met de prijzen van vandaag mag je best kritisch zijn, maar hier was het super. Mochten we weer een dagje Haarlem doen gaan we daar zeker weer heen. Er is ook een groot terras bij, met ook dat mooie uitzicht

Ik nam een glas wijn bij de lunch. En toen ik vroeg waar ik uit kon kiezen,  noemde de serveerster een hele riedel van Merlot enzo en tenslotte noemde ze 'Fuckin good wine'. Dat verstond ik eerst niet, dus ze moest het herhalen. Aangezien ik er toch geen verstand van heb en het grappig vond, nam ik dat. 

Onze dochter vertelde later dat het meisje ervan moest blozen en het eigenlijk niet erg goed durfde te zeggen.  

Je snapt natuurlijk wel dat ik juist díe wijn koos. En die was inderdaad Fuckin good. 

Net als de hele dag!

Pasen

 

Als ik terug denk aan Pasen, aan hoe het vroeger was toen ik een kind was, herinner ik me vooral een andere wereld. 

Pasen... dan was de grote schoonmaak achter de rug. 

Ik meen dat ik iets nieuws kreeg op kledinggebied, want ja, je moest er op je paasbest uitzien. Misschien kreeg ik nieuwe schoenen, maar alleen als ik die toevallig toch nodig had. 

Er werd wel extra lekker gegeten en mijn moeder zal vast iets hebben gebakken. Ik mocht ook een ei uitblazen en er tuinkers in zaaien. 

Verder zal er wel iets feestelijks zijn geweest op de zondagschool, waar ik graag naar toe ging. In ieder geval werd duidelijk dat Pasen een christelijk feest was. Het belangrijkste feest in de kerk, de opstanding van Jezus. 

Op mijn school, een openbare, werd daar niet echt aandacht aan besteed. Maar we hadden paasvakantie natuurlijk. Ik denk zelfs twee weken en soms ging ik logeren bij mijn nichtje in Castricum. 

Dat was het.

Vorige week viel er een AH-blaadje in de bus. Vijftig bladzijden Vrolijk Pasen. 

Vijftig bladzijden  kuikentjes, tulband, brunchen, paasstol, paasbroodhaasjes, hartige en/of zoete taartjes en cakejes, recepten, eitjes en eieren.

Het duurt nu nog een paar weken hè tot Pasen, maar de voorbereiding loopt al veel langer en als ik het zo eens bekijk is Pasen toch wel een eetfeest geworden.

In mijn jaren als juf heb ik het zien veranderen. Er werd meer en meer geknutseld met eieren en hazen er werden placemats gemaakt en langzamerhand werd dat steeds meer. 

Er kwam een paasontbijt of een paaslunch. De Paasdozen voor zo'n ontbijt of lunch raakten in de mode. Paastakken niet te vergeten, met eitjes erin en paashaasjes. 

Ik werkte op een oecumenische school, dus dat bijbelverhaal kwam bij ons zeker aan de orde. 

Zelf heb ik in mijn klas (oudste kinderen),  ook altijd het Joodse paasfeest besproken, Pesach. De uittocht uit  Egypte. 

De gerechten van de Sederavond: matzes, druivensap, zout water, peterselie, charoset, een gebraden ei en bittere kruiden. Die nam ik dan ook altijd mee naar school en de charoset maakten we in de klas. 

En natuurlijk ging het over Pasen als nieuw begin. Vanuit de prehistorie al. Lente, nieuw leven, vruchtbaarheid. 

Maar ik vraag me af hoe het tegenwoordig is. Weten kinderen en andere volwassenen nog waar het over gaat? Afgezien van wat er in dat blaadje van AH staat? 

NEEEEEEEJ!

 'Ik noem dit vierluik NEEEEEJ!' appte onze oudste zoon. En ik kan  er niks aan doen, maar ik moest er erg om lachen.

Een betere illustratie van 'Ik ben twee en ik zeg nee', is er misschien wel niet te vinden. 

Overigens denk ik dat bijna iedere ouder dit meegemaakt heeft. 

Ik zeker, met dezelfde oudste zoon. Die heeft een pindakaasfase gekend. Alleen maar brood met pindakaas willen eten. Alleen maar. 

Nou was dat op zich geen ramp, maar ik vond dat er vitamines bij moesten in de vorm van een glaasje vers geperst sinaasappelsap. 

Is niet gelukt. 

En ik weet nog precies hoeveel zorgen ik me toen maakte. Bij de volgende kinderen was ik in dat opzicht al een heel stuk makkelijker. 

Ps: Agnes,  dat was een goeie serie. Dank! 

Roodkapje (271)

 

Een mooie kunstkaart kreeg ik,  met een fraai Roodkapje. Een afbeelding van een schilderij van John Everett Millais. Uit 1864.

En de tweede kaart vind ik ook prachtig. De kunstenaar heet Gari Melchers en hij schilderde dit Roodkapje in 1897. 

Bijzonder,  dat bekende kunstenaars (in die tijd) Roodkapje schilderden. Het sprookje maakte toen dus ook al indruk. En tot op de dag van vandaag verschijnen er nog Roodkapjes. 

De naam van de eerste schilder, Millais, kende ik. Maar van Gari Melchers had ik nog nooit gehoord.

Het schilderij leek me impressionistisch. 

En natuurlijk ging ik even googelen. 

Het blijkt dat die Melchers een Amerikaan was die lange tijd in Nederland heeft gewerkt. 

Hij woonde in Egmond en werkte daar in een kleine kunstenaarskolonie, met ene George Hitchcock. Er is zelfs sprake van 'De Egmondse School'. Ik had er nog nooit van gehoord. Wel van de Bergense school, maar dat is hoewel erg dichtbij, toch niet hetzelfde. Mooi werk maakten ze wel. Hier een voorbeeldje van die Hitchcock:

En toen was er zomaar weer een uur voorbij. Maar wel leerzaam hoor, Roodkapje.

Dit waren de nrs. 271 en 272. (273, 274 en 275 had ik al laten zien, dat waren die kaarten van Hanneke)