Totaal aantal pageviews

dinsdag 21 februari 2023

To serve them all my days

 

De onbekende soldaat waar ik het eerder over had, was een slachtoffer van de Eerste Wereldoorlog.

Heel toevallig geniet ik op dit moment heel erg van een serie die speelt in de tijd van die oorlog. 

Uitgezonden door ONS. Nog nooit heb ik iets van ONS gezien en ik zou het gemist hebben als niet mijn eigen Vara-gids er aandacht aan had besteed. 

Wow, deze serie. Ik lag er klaar voor hoor, reken maar. Zondag was aflevering twee. 

Dat de Vara-gids er aandacht aan gaf is niet zo gek. Je ziet hier David Powlett-Jones, om wie het verhaal draait. De naam klinkt deftig, maar David is een doodgewone mijnwerkerszoon uit Wales.

David is net terug uit de Grote Oorlog. Die is nog niet afgelopen, maar David is gewond geraakt en afgekeurd in Passchendaele. 
Geestelijk en lichamelijk nog  een wrak, keert hij terug in Engeland en komt terecht als leraar op een jongens- kostschool: Bamfylde. 
Zeer traditioneel en zeeeer Engels.
David weet niks van leraar zijn, maar de Headmaster heeft heel veel vertrouwen in hem, terwijl hij niet eens diploma's heeft en neemt hem toch aan. Er is natuurlijk een tekort aan leraren, alle gezonde jonge  mannen zijn in het leger. 
En Bamfylde werkt helend. De schooljongens, de oudste is niet heel veel jonger dan David, ook. De collegae, de omgeving...alles helpt David.  
Iedere keer moet de Headmaster weer namen noemen van omgekomen oud-leerlingen. 
Maar David groeit. Hij wordt een geweldige leraar geschiedenis en zijn leven concentreert zich in alle aspecten op Bamfylde. 
Aan het eind is David zelf Headmaster geworden en moet hij namen noemen van oud-leerlingen die slachtoffer zijn geworden in de Tweede Wereldoorlog.

Toen ik deze serie lang geleden zag (jaren tachtig) heb ik het boek waar de serie op gebaseerd was, onmiddellijk gekocht. 
Dat boek heet in de vertaling: Al de dagen van mijn leven. Het is geschreven door R.J. Delderfield, een superverteller. En ik denk dat ik het sindsdien toch zeker wel drie keer heb gelezen.  
Het staat prominent in mijn kastje lievelingsboeken. Dat zijn de boeken die niet weg mogen, ook niet als ik nog veel meer weg doe dan ik nu doe. 

17 opmerkingen:

KnutzEls zei

R.J. Delderfield, ik weet zeker dat ik dat boek ook gelezen heb. Misschien ook destijds de serie gezien. Ook weer eens kijken.

Judy zei

ONS nog nooit van gehoord. Ik ga eens zoeken.

Sjoerd zei

Ik zal eens even gaan puzzelen in mijn digitale boekenarchief, het komt me bekend voor.

izerina zei

Ik ga eens kijken,bedankt voor de tip

Purperpolletje zei

Sjonge, onze smaak komt wel erg overeen. Ben je toevallig mijn grote zus? Ik heb het boek in het Engels en Nederlands gelezen. Het Engels was prachtig maar wel pittig. De serie ken ik niet, ga ik opzoeken.

Anoniem zei

Ik wou dat het waar was, want wat had ik graag een zus gewild

biebkriebels zei

Ken het boek niet, altijd handig zo'n aanbeveling, staat genoteerd.

Jolande zei

Leerzaam blogje, want het boek, de schrijver, de serie en ONS ken ik allemaal niet.

Anoniem zei

Heb de serie op dvd. Enkele maanden geleden nog weer bekeken.

Iris Flavia zei

Interesting and also scary. With Ukraine so close by not sure if I want to read about war right now. I know these are not to be forgotten, though!

Mrs. T. zei

Oh, bedankt voor de tip. Deze ga ik samen met mijn jongste kijken!

Marthy zei

Ja, dit boek heb ik gelezen. Mooi!

Purperpolletje zei

Ik ookšŸ™ƒ

Koffie Digitalix zei

Dat boek was populair in mijn bibliotheekjaren ... IK geloof niet dat ik het zelf heb gelezen.

Anoniem zei

En dat is best jammer. Maar ja er is voor ons allen veel meer dat we niet lezen dan wel

DorothƩ Jansen zei

Bedankt voor de tip

Anna Lines zei

Ik weet niet hoe het nu is maar in mijn Nederlandse schooldagen (die eindigden in 1965), werd er over de 1e Wereldoorlog met geen woord gerept. Natuurlijk, Nederland speelde in die oorlog geen rol. Een generatie jonge mannen, Duits, Frans en Engels (en ook Amerikanen). sneuvelde, een generatie vrouwen en jonge kinderen bleef alleen achter. In Frankrijk en Engeland hebben bijna alle steden hun herdenkingsmonumenten. Voor mijn Duitse leeslijst las ik "Im Westen Nichts Neues" en snapte er als onnozel schoolmeisje indertijd niet veel van. Door in die Europese landen te wonen en te werken ben ik pas bewust geworden van wat zich alweer meer dan een eeuw geleden afspeelde.