Totaal aantal pageviews

donderdag 20 september 2018

Dit nieuws...

Waarom laat het nieuws, hoe erg ook,  me soms even huiveren, maar ga ik vervolgens over tot de orde van de dag?
Dat ik er nog wel even aan denk als het erg is en dat is het vaak, maar dat het daar dan bij blijft?
Bij dit nieuws gaat het anders, het nieuws van het ongeluk in Oss.
Een ongeluk met de trein en een elektrische bakfiets en vier kinderen op weg naar school.
Ik huil er van en voel me verdrietig.
Eigenlijk weet ik wel waarom. Omdat het niet ver weg is.
Ik heb drie kinderen gehad en me vaak zorgen gemaakt over het verkeer. Ik heb vier kleinkinderen die naar school of naar de creche gaan.
En ik denk aan de ouders, de broertjes en zusjes, aan de kinderen die het zagen, aan de bestuurder van de fiets, aan de machinist,  aan de juffen en meesters van de school en de opvang die zaten te wachten. Aan de mensen die hulp moeten bieden. Er zijn zoveel betrokkenen.
Een afschuwelijk drama...
Ik kan nog even niet over tot de orde van de dag

17 opmerkingen:

Pippa's Hus zei

Ik denk dat we er allemaal stil en verdrietig van zijn. Elke ochtend weer zijn er zoveel mensen die naar het werk en naar school gaan. En dat is altijd spannend maar als het dan zo gruwelijk mis gaat..... geen woorden voor.... XX Esther

Jeanne Hinke zei

Heel erg!

Ineke zei

Verschrikkelijk zoveel leed. Ben helemaal ontdaan!

Nietzomaarzooo zei

Dan krijgt leed opeens een 'gezicht' en raakt het je. Want het zouden inderdaad onze kleinkinderen kunnen zijn.

Ferrara zei

Niet te beschrijven leed. Blijft inderdaad de hele dag in je brein hangen.

Ageeth Mooij zei

Wat een verdriet!

Judy Barends zei

Ja, vreselijk.

Luz zei

Ik maak me al tijden kwaad dat het blijkbaar zomaar mag, met kinderen in een bakfiets de openbare weg op. Mijn zusje heeft op een Buitenschoolse Opvang gewerkt en daar werd ook van haar verwacht dat ze ermee op pad ging terwijl ze aangaf het niet te kunnen hanteren.
Als kinderen in een busje vervoerd worden stelt men bepaalde eisen, en terecht, hoe kan het dan zijn dat dit zomaar mag? Heel triest dat er op zo'n verschrikkelijke manier misschien wel aandacht voor komt.
Het gaat ook niet uit mijn hoofd...

Jolande zei

Ik heb er geen woorden voor...

Sjoerd zei

Ik heb er ook mee gezeten, de juffrouw die het overleefd heeft, ik zou er niet mee kunnen leven denk ik dan, de kapot gemaakte gezinnen die dachten dat hun kinderen in goede handen waren. De klasgenootjes die een lege plek zien... en niet te vergeten de mensen die dit hebben moeten zien en opruimen. Daar zijn geen woorden voor...

Ineke Jonker zei

Wij hebben ook stint op het werk.
Ontzetten veilig ding. En echt fijn de kinderen mee op te halen van school.
Dit is een vreselijk ongeluk. Drama.....

Petra zei

Als het om dieren of kinderen gaat...dan wordt ik in het diepst van mijn ziel geraakt...ik denk er steeds aan...wat een verdriet voor zóveel mensen...

Jeanne Zovandat zei

Verschrikkelijk!

Matroos Beek www.beekblog.com zei

Er zijn geen woorden voor...
De laatste week van de vakantie verongelukte ook een jongen van mijn school...
Het hakt erin...

Marthy zei

Ik moet telkens maar aan die juffrouw denken die nu zwaar gewond in het ziekenhuis ligt. Hoe moet je in vredesnaam hier ooit mee om gaan?

riet epietz zei

Daar kan ik me helemaal in vinden, té triest!

schrijfselsvanmij zei

Te verschrikkelijk voor woorden