Een heipaal en een mijlpaal

Nou en toen die bijeenkomst. Ik kreeg er echt een blij en feestelijk gevoel van. 

Dat begon al bij aankomst bij de tent op het bouwterrein met een leuk, gezellig welkomstdrankje. 

Binnen kregen we een soort button met onze naam erop en het nieuwe huisnummer. 

Vervolgens konden we op de plattegrond van ons blok een pin plaatsen op ons huisnummer en dat was in vak C.  

Daarna was het even afwachten. We konden zitten of staan bij een sta-tafel met een letter C. 

En dan was het de bedoeling dat de nieuwe buren,  als ze er waren,  ook bij die tafel kwamen. Zodat er kennis gemaakt kon worden. Met een hapje en een drankje erbij.

En dat gebeurde. Onze naaste buren hebben we ontmoet.  En die van een huis verderop. 

Vier leuke jonge mensen die zo weggelopen leken uit de serie Dertigers, een serie die ik van begin tot eind heb gevolgd. Ze leken me echt alle vier leuk. 

Ik mocht foto's van ze maken die ik hier natuurlijk niet kan laten zien, maar wel aan onze kinderen zodat die ook een beeld hebben. 

We hebben een beetje staan praten en dat was gewoon gezellig. Ze wekten niet de indruk heel lawaaiig te zijn

Ik was trouwens helemaal verrast want de makelaar had gezegd dat er waarschijnlijk gezien de financiën wat oudere mensen zouden komen kopen en wonen. Maar dat was totaal niet het geval. Ik heb een echtpaar gezien waarvan ik dacht dat ze nog ouder zouden zijn dan wij en een stel zoals wij. Maar die hoorden niet bij ons rijtje. Later werd ook door de hotemetoten die een toespraak hielden en met ons proostten op het nieuwe huis, gezegd dat er veel jonge mensen waren. Alle leeftijden vertegenwoordigd hoor, maar veel jong en weinig oud. 

Het viel me op dat die hotemetoten (directie bouwbedrijf, wethouder en zo) erg enthousiast waren over het plan en het hele project. Dat hoefden ze niet meer te zijn hè, de huizen waren al verkocht. Maar ze waren het wel en leken er trots op te zijn en ervan te genieten. En ja wat ik gezien heb van wat al klaar is... ik vind het ook allemaal heel fraai ogen. 

Daarna gingen we naar buiten en daar zou dan de eerste officiële paal worden geheid. De muziek stond al klaar:

Er was een rode knop gemaakt en na een druk op die knop zou de officiële eerste paal worden geheid. 

En ja hoor, het lukte. Met vuurwerk erbij!

De trommelaars in bouwkleding trommelden onverdroten voort en nu mocht iedereen meedoen

Er lagen stokken bij cementemmers en metalen bakjes met stokken en zo konden we tamelijk ritmisch met ons allen een hoop lawaai maken. 

Nou dat dus. Sindsdien voel ik me een stuk prettiger en geruster. Er werd ook aangekondigd dat er nog meer bijeenkomsten zullen volgen bij andere heipalen, ik bedoel mijlpalen en ook dat stel ik op prijs. 

Onze schoonzoon en oudste kleindochter waren vrij en ook gekomen (ze wonen in de buurt hè). Wat ik leuk vond. 

En na afloop gingen we met onze schoonzoon en Anna een klein, maar gezellig en feestelijk hapje eten.