Carel Visser in de tuinen van het museum

 

Ik kan me wel echt ergeren hoor, aan die bende op straat in Amsterdam. Soms is het echt goor. Nauurlijk is het niet alleen in Amsterdam, hier zag ik laatst net zo'n vieze bende, te wijten aan vuilniszakken die te vroeg worden buiten gezet en vervolgens worden open gepikt door meeuwen. Vaak door meeuwen of kauwen. Toch zag ik dwars door de troep heen de aankondiging van beelden in de tuin van het Rijksmuseum. Ik ben helemaal niet zo van beelden en beeldhouwkunst, maar ja als je in de buurt bent... die tuin is echt heerlijk en dit werk vond ik meteen mooi. Werk van Carel Visser (1928-2015)

En bovendien op een of andere manier zo passend bij de beelden die er altijd staan daar in die tuin:

Toen de architect Cuypers het museum bedacht, bedacht hij ook de tuinen er omheen. Als buitenzalen. En zo is het nu eigenlijk nog steeds. Met dingen die er altijd staan zoals tuinbeelden, een fontein die onverwacht gaat spuiten, erg leuk met dit weer, stoelen waar je kunt zitten en een beetje kijken, gevelstenen, historische restanten én zoals nu een tentoonstelling. 

En dan nog wel eentje met beelden die zelfs ik erg leuk vind. Zoals dit  beeld hierboven, dat Visser maakte in 1996. Het heet Twee zusters. Er stond een toelichting bij. De hartelijke begroeting van Vissers vrouw met haar zuster inspireerde hem tot een hele reeks kleine en grote beelden. Dit is er een van.  

Of:

Een beeld van ijzer en beton uit 1988, getiteld: Als een plant. 

Je kunt gratis kijken in die tuin, je hoeft je niet te melden. Rondlopen en kijken is fijn.  Je kan ook even zelf kunstenaar worden. Daar was het een drukte van belang. Kijk maar:

En ook op het Museumplein was het een gezellige drukte. Daar én in de tuin: geen troep te bekennen!

Oh ja, ik zag nog iets leuks. In die tuin was ook een gedeelte bestemd voor schooltuintjes. Ieder jaar is een andere Amsterdamse school aan de beurt. Je zal daar als kind maar je tuintje mogen hebben... Onze kleindochters hadden dit jaar trouwens ook een schooltuintje, maar niet hier op deze plek. Net zo leuk natuurlijk. Als de school weer begint gaan ze oogsten. 

Het was zo warm dat ...

 

‘De mussen vallen van het dak’ of ‘De mussen vallen dood van het dak’ (vaak aangevuld met ‘van de hitte’ of ‘van de warmte’),  betekent dat het ontzettend warm weer is. Bron: Onze taal

Nu de temperatuur zo hoog is zou ik er een nieuwe uitdrukking aan toe willen voegen. 

'Het was zo warm dat zelfs de koeien in het water stonden'. 

Ik denk niet dat koeien dat nooit eerder deden hoor, maar ik zag het wel voor het eerst. Een leuk gezicht, ze stonden heel tevreden pootje te baden. 

En er waren in dat weiland nog heel wat wachtenden, zo breed was dat slootje nou ook weer niet. 

Zijn er nog meer uitdrukkingen bedacht of te bedenken  tijdens deze hittegolven? 

Het was zo warm dat..... 

Ongecorrigeerde Proeven

 

'Ha wat leuk',  dacht ik, 'weer eens een boek opgestuurd gekregen van Uitgeverij Atlas. Om te lezen en er een recensie over te schrijven'.

Dit boek leek me fantastisch omdat het twee dingen verenigt. Twee dingen waar ik van hou: lezen en puzzelen. 

Drie dingen eigenlijk, want je moet je ook nog als detective opstellen en het verhaal zelf is ook min of meer een detective. 

De bedoeling is dat je, door het opsporen van duizend fouten (ja echt 1000!) in de 170 bladzijden die het boek telt, verdeeld over honderd hoofdstukjes, achter een geheime boodschap komt. 

En die boodschap is dan de oplossing van een mysterie. Het mysterie namelijk van de dood van een Italiaanse schrijver, Niccolò Errante. Die is na een bespreking bij zijn uitgeverij om het leven gekomen door een val van zijn balkon. 

Zijn vriend en corrector gelooft niet dat die val een ongeluk was en denkt ook niet aan zelfmoord. En ja dan is het dus moord. 

De waarheid zit verborgen in de fouten die je moet opzoeken. Per hoofdstuk zijn dat er negen. 

Die fouten, en dat leer je pas in hoofdstuk 13, 14 en 15,  kunnen spelfouten zijn, maar ook tikfouten, grammatikale fouten, lexicale fouten (wat zijn dat dan voor fouten?), continuïteitsfouten, en feitelijke fouten. 

Nou zoek het maar uit. Woordenboek bij de hand,  want soms weet ik het echt niet. Grammaticaal moet bijoorbeeld met een c. Of er staat ineens J.J. Salinger. Nou weet ik toevallig dat het J.D. Salinger is. Ha, een fout. 

Maar ja, er staan veel meer namen in het boek, ook vaak van schrijvers waar ik nog nooit van heb gehoord. 

Spelfouten dat valt wel mee, daar heb ik in mijn werkzame leven behoorlijk op geoefend. Maar toch kijk je er soms gewoon overheen. Dus dan zijn het er nog geen negen, nog maar eens lezen. 

Enfin, die corrector dus, die gaat proberen dichterbij Niccolò en zijn dood  te komen. 

Echter,  tussendoor moet hij werken en krijgen we stukken te zien van te corrigeren boeken. Met fouten. 

Het boek bestaat dus uit delen van boeken die gecorrigeerd moeten worden en uit dat wat je het verhaal zou kunnen noemen, het onderzoek van de corrector.Totaal verschillende hoofdstukken

We maken kennis met de mensen van de uitgeverij  en (in hoofdstuk 55) een opsomming van alles wat de corrector weet over Errantes dood. Die feiten zijn dan weer anders dan wat je eerder las. De datum bijv., ik heb 2 juni gezien, 3 juni en 4 juni. Was die val vanaf het balkon van de badkamer of van dat van de woonkamer. Ik heb allebei gezien.

En dan het allergrootste probleem. Van die negen fouten per hoofdstuk moet er een geselecteerd worden en dat is dan de aanwijzing voor de oplossing. Tsssss....

Conclusie: 

Ik heb er heel veel tijd aan besteed, maar mij gaat het absoluut niet lukken. Ik vond het wel hartstikke leuk om te proberen. 

Ook een heel origineel boek. En hoewel ik er af en toe wanhopig van werd gooide ik het toch niet weg. Dat fouten zoeken werd een soort sport. Enfin, het boek blijft bij de hand en ik zal er af en toe zeker nog eens in kijken. Wie weet?

De laatste zin: Ik eindeg met een laatste groet aan Niccolò Errante, in de wellicht vergeefse hoop dat er toch iemand in staat zal zijn de waarheid te ontdekken die schuilgaat achter de geheime boterschap. 

Monday Mural: klikkerdeklik

 

Altijd als ik in het Statenlogement ben en ik laat na de voorstelling de bezoekers in de tuin, wijs ik ze op de koepels van de kerk die je vanuit die tuin kunt zien. En dan vertel ik dat die kerk ontworpen is door de Hoornse architect Bleijs. En dat je in Amsterdam een kerk hebt die er heel erg op lijkt. Dat is de Sint Nicolaaskerk (basiliek) en ja die is ook ontworpen door Bleijs. 

Ik hebt eerder over die kerken geblogd, hier. 

Ik vertel er ook altijd bij dat beide kerken ook mooi zijn van binnen en 'nou mensen als jullie toch gaan wandelen en de kerk is open... dan moeten jullie echt even gaan kijken'. 

Ik ben zelf best vaak in die kerk geweest. Het is er écht mooi. 

Zelf ging ik ook nog even kijken en toen zag ik ineens deze mural. 

Ik heb hem eerder gezien, maar nu zág ik hem en het drong nu pas tot me door dat dit gewoon een mural is. Eentje die een verhaal, of eigenlijk twee verhalen vertelt. 

Die verhalen heb ik hier al eerder verteld, dus dat ga ik niet nog een keer doen. Met slechts een klikje kom je,  als je belangstelling hebt, bij dat wat ik er toen over schreef. Bij de verhalen dus die je hier op de muur ziet afgebeeld. Klik

Mooie verhalen kan je niet vaak genoeg lezen vind ik. 

De muurschilderingen, het oude Mariabeeld, een Piëta in het midden... dat alles leest een beetje als een soort stripverhaal. 

De kunstenaar is Willem Schermer. Helaas heb ik over hem niet veel kunnen ontdekken. 

Linking to Sami's Colourful World 

Hoedje

 Het was warm in Amsterdam. Heel warm. Maar we liepen toch lekker hoor: 16,94 km zag ik achteraf.  

Eigenlijk waren we nog op weg naar het nieuwe Surinamemuseum, maar kwamen,  min of meer per ongeluk,  terecht bij het Scheepvaartmuseum en dat is heel dicht bij een halte voor de bus naar Hoorn. 

Dus we dachten Suriname komt wel een andere keer. We gaan even hier kijken en dan naar huis.  Mooi geweest. 

Ik had vanwege de zon mijn oude hoedje op. Ik kocht het jaaaaaren geleden in Portugal en ben er erg aan gehecht. De plek waar ik het kocht, de markt én de man die het me verkocht zou ik nog zo uit kunnen tekenen. 

Ik had het dus op en toen... was er een windvlaag. Niet eens een plotselinge, het waaide al de hele tijd, daarom was het ook uit te houden in de stad. 

Hoe dan ook, mijn hoedje waaide af. Niet meer op te pakken, het waaide in het water voor het scheepvaartmuseum. Een soort grachtje. 

Kijk, daar ligt het. Het zonk niet eens onmiddellijk. Maar ik dacht toch dat deze foto een laatste herinnering zou zijn. 

De jonge vrouw die bij de deur van het museum stond,  om de bezoekers wegwijs te maken, zag het gebeuren en schoot in de lach. Wij ook trouwens.

We hadden kort tevoren een praatje met haar gemaakt en misschien dat ze daarom zo lief was? Ik weet het niet, maar ze ging meteen bellen. 

Ik wist natuurlijk niet waarover ze belde. Maar dat bleek al snel, ze waarschuwde haar collega's en zei tegen ons dat die collega's  het hoedje er misschien nog wel uit zouden kunnen krijgen. 

Ergens beneden in het museum was een soort steiger, vanaf binnen te bereiken door het personeel. 

Ze zouden kijken. Wij keken vanaf de kant ook.

Het hoedje dobberde nog steeds richting dat steigertje, maar zakte steeds wat dieper. We konden ook zien dat er voorbij dat steigertje geen kans op redding meer was. 

Dus toen er inderdaad iemand kwam kijken maar vervolgens weer wegliep, dachten we dat het een verloren zaak was. 

Nou, je ziet het: geen verloren zaak en geen verloren hoedje. 

Die meneer was even een stok aan het regelen en was precies op tijd terug.

Is dat niet geweldig?

'Ik kom het bij de voordeur afleveren hoor',  riep deze held. 

En ja hoor, zo gebeurde het. 

Held? Nee hoor, drie helden. 

De jonge vrouw bij de ingang, de man met de stok en zijn collega die mij het druipende hoedje aanreikte. 

En ja hoor, ik mocht best een foto maken van deze helden. Wat was dat ontzettend lief van alle drie. Wat nou onverschillige wereld? Wat nou grotestadmentaliteit? Ha, niks van dat al. 

Ik had gelukkig een plastic tas in mijn rugzak, propte het hoedje erin. We liepen naar de bushalte en thuis waste ik het hoedje maar eens even goed en hing het aan de lijn. Het kan nog jaren mee. 

En dit blogje stuur ik naar het Scheepvaartmuseum. Zodat ze weten wat een tof personeel ze hebben. 

Kermis in Hoorn

Vandaag wordt de kermis geopend. De Hoornse kermis en dat is best een grote.  

Het leuke is, vind ik,  dat die in de oude,  historische binnenstad wordt gehouden. 

Smalle straten, alles precies uitgemeten en heel veel goed georganiseerd werk. 

Alleen al die giga vrachtauto's die er door moeten maneuvreren. En dan de ingewikkelde bouwsels, de attracties.

Ik heb van de week een paar keer gekeken naar de opbouw.  Er wordt zo te zien echt keihard gewerkt door heel veel verschillende mensen. 

Gisteren liep ik nog een rondje met onze oudste kleindochter. Zij vindt het fantastisch en zou wel overal in willen (en durven). Alles was klaar voor de start vandaag. De prijzen zijn niet zo hoog als de attracties, maar wel hoog en dat snap ik hoor, het kan bijna niet anders. 

Er wordt wel van alles gedaan aan die prijzen. Zo is er een dikke kermiskrant met kortingbonnen. Er is een familiedag waarbij je tussen 12  en 19 uur voor de meeste kinderattracties maar 1,50 per rit hoeft te betalen. 

Dinsdag is weer de prikkelarme kermis tussen 12 en 16 uur, zonder harde geluiden en felle verlichting. Er is zelfs een ouderendag zag ik. 

En een vuurwerkavond op vrijdag vanaf het Hoornse Hop. Eigenlijk is dat vuurwerk een cadeau van de exploitanten aan de stad, als dank voor de gastvrijheid.

En op maandag is er dan nog Lappendag. Dat is een oude traditie, een koopjesmarkt én stuntprijzen in de winkels. Ik ben er al in geen jaren meer geweest, maar toen onze kinderen klein waren, slaagde ik altijd heel goed. 

Ook heel veel feestende mensen en heel veel drank. 

De Hoornse kermis ... we gaan het weer (een beetje ) meemaken. 

Ps: Dank voor alle lieve reacties en felicitaties gisteren!

Jarig

Vorige week vrijdag was mijn man jarig en vandaag ben ik jarig. We vieren het eigenlijk niet. 

Ons vrijwilligerswerk in het Statenlogement is altijd op vrijdag. 

Ik doe dienst vier (12.00-14.30 en mijn man lost me af met dienst vijf, tot 17.00)

Een paar maanden van tevoren wordt ons gevraagd verhinderingen op te geven, dan kan er tijdig een rooster worden gemaakt. 

Ik ben hier thuis degene die dat uitzoekt en ik had niet aan onze verjaardagen in augustus gedacht. Beetje stom, maar ja...

Dus we werkten allebei op Frits' verjaardag en vandaag ook op die van mij. Niet erg hoor. 

Echter: onze kleindochters, Noor en Jet, hadden daar geen boodschap aan en nodigden ons voor de volgende dag  uit in het,  voor de gelegenheid geopende, restaurant 'De Zeeparel'. 

Die twee hebben alles verzonnen en geregeld. Ze deden bijna alles zelf en zijn er heel lang mee bezig geweest. En ook al lang van tevoren. 

Het restaurant was in de achtertuin en de keuken gewoon in hun huis. 

Het begon met een gezellig gedekte tafel , versierd met schelpen en andere strandvondsten. We kregen een schelpenketting om. 

En daar was het menu, met een echt logo: een kleine zeeparel met een kroontje. 

Met ook nog een echte drankenkaart en we kregen als eerste een verrukkelijke smoothie geserveerd. 

Echt,  aan alles was gedacht en ik moet zeggen dat alles ook echt heerlijk was. 

Het hoofdgerecht, de verrassing dus,  bestond uit een oester, mosselen en frietjes. 

Zo veel werk hebben ze er aan gehad, want kijk,  als er staat Chocolate Chip Cookies, dan zijn die Cookies ook echt zelf gemaakt.  Ook het ijs van het dessert... zelf gemaakt. 

Alles werd keurig geserveerd. 

Voortdurend werd gevraagd of we nog iets wilden drinken en of alles naar wens was en ... dat was het. DAT WAS HET!  

Twee stralende tien-jarigen en liever of leuker of lekkerder konden opa en oma zich echt niet wensen. Het was geweldig. 

Tja en dan zouden jullie nu vast een heleboel foto's willen zien. Die zijn ook gemaakt natuurlijk. Maar we hebben afgesproken dat ik hier geen herkenbare foto's van de kleindochters meer laat zien. 

Soms is deze wereld een nare wereld en daarom kan dat eigenlijk niet meer. Gelukkig zijn er nog wel een paar foto's die wél kunnen. 

Onze oudste kleindochter had die dag trouwens wat anders te doen. Maar ze was er wel bij hoor en maakte tijdens het diner bekend wat haar verrassing voor onze verjaardagen zal zijn. Het duurt nog even, maar het wordt heel bijzonder. Ik zal het er vast nog over hebben. 

Doppen, flessendoppen

Het plan was lekker een beetje rond te lopen in Amsterdam en uiteindelijk terecht te komen in het Stedelijk Museum. En dat is precies wat we deden. 

Ik heb een lijstje thuis en daar noteer ik soms dingen die ik misschien wel wil zien. Het Stedelijk stond er op, maar ik had niet opgeschreven waarvoor, wat er dan te zien was.

Maakte niet uit, we gingen toch.

En bij de ingang vroeg ik aan de suppoost wat er nieuw was sinds mijn vorige bezoek in november 2025. 

Hij dacht even diep na en noemde toen drie dingen. Bij twee ervan wist ik meteen weer dat ik daarvoor die notitie had gemaakt. Voor Kho Liang Ie en voor Beyond the Manosphere. Maar toen noemde hij nog iets en daar wist ik niks van. 

'Ja', zei hij, 'En die blikjes, dat blikjeswerk is ook weer terug'. 

Ik bedankte hem hartelijk. We gingen eerst naar Kho Liang Ie en de Manosphere. Ie bekeken we uitgebreid, maar die mano... dat werd ons allebei te veel en we zeiden meteen dat we nog maar eens op een andere keer moesten gaan kijken. 

Toch wilde ik wel weten wat dat blikjes gedoe nou precies was. En dat was geweldig. Ik had er echt nog nooit van gehoord. 

De eerste foto heb ik erbij gezet zodat je kunt zien hoe groot het wandkleed is. Namelijk echt heel groot. 

En blikjes... Niks hoor, dit werk is gemaakt van flessendoppen.  Flessendoppen!!!!

Kijk maar van dichtbij:

Ongelooflijk vind ik het. En bovendien heel erg mooi. 

De maker van dit kunstwerk uit 2009 heet El Anatsui en hij komt uit Ghana. De titel van het werk is 'In the World But Don't Know the World'. 

En er was een toelichting bij: 

'De doppen zijn aan elkaar geregen en glad gestreken. Ze zaten ooit op flesen die tijdens de koloniale periode werden verhandeld,  eerst in ruil voor goederen, later voor mensen. De kunstenaar verandert deze afgedankte resten  van een gewelddadige geschiedenis in zijn Nigeriaanse atelier in levendige, sprankelende sculpturen.  Wat er uitziet als kostbare stof is gemaakt van afval. 

Het werk stelt de vraag: Wat zien we en wat zien we over het hoofd, als we schoonheid tegenkomen?' 

Een Mononumentje in 't Monumentje

Verder slenterend, zagen we natuurlijk nog veel meer: 't Was rond de  Pride, maar niet op zaterdag. Er waren veel vlaggen en positieve uitingen. Mooi om te constateren.

We zagen ook een vlag op Café 't Monumentje. 

Ik vind die naam altijd zo leuk voor een café. Ik ben er nog nooit binnen geweest en ook nu had ik er geen tijd voor. 

Of eigenlijk: het was niet aan de orde, want we slenterden wel, maar toch met een doel en als je natuurlijk overal blijft staan om foto's te maken schiet het niet op. 

Maar ik zag nog wel, voor het raam een fraai gedicht van ene Martijn van Spankeren en als dat café zo is als hij het in 2021 dichtte, wil ik er zeker, heel zeker een keer naar binnen.

Toen we verder liepen zag ik ook nog dit. Beetje merkwaardig wel, vind je niet?

Slenterend

Slenterend door het centrum van Amsterdam zag ik dit:

Nou dat is leuk, ik hou van begroeide gevels.  En deze was heel groen,  goed gevuld. Het was ook opvallend omdat de rest van de straat helemaal niet meedeed. 

Toen we wat dichterbij keken, zagen we dit:

Dit is dus waar al dat groen vandaan komt. Hoe is het mogelijk vraag ik me dan af.  Hoe kan dat?

Mijn man vroeg het ook echt, aan een mevrouw die langsliep. 

Het bleek de buurvrouw te zijn. Ze was ook heel verbaasd en had het nooit eerder gezien. Ze ging het aan haar buurvrouw vragen, maar moest eerst een bus zien te halen, dus daar hadden wij niks aan. 

Zou er een kelder onder zitten, zou het een binnentuintje zijn? Hoe dan ook, bijzonder was het. Daar in de Lindenstraat.