Song Sung Blue en Hamnet

 Het nieuwe jaar is best goed begonnen op filmgebied. Ik zag er twee vorige week en allebei in Cinema Oostereiland. 

De eerste was Song Sung Blue. 

Ik zag bij een andere film de trailer en dacht aan een vrolijke, gezellige film. Die wilde ik zien. 

De film gaat over twee mensen, Mike en Claire. 

Mike is een ex-alcoholist, een Vietnamveteraan die probeert te zingen en op te treden. Claire is een gescheiden moeder van twee kinderen en zij probeert ook met zingen bij te verdienen. 

De twee ontmoeten elkaar, klikken op muzikaal gebied en gaan samen optreden met de liedjes van Neil Diamond. Ze worden het duo Thunder & Lightning. Ze hebben succes en ook op het persoonlijke vlak worden ze vrienden,  daarna verliefd en tenslotte trouwen ze.  

Ze zijn heel succesvol en alles gaat goed.

Dat wil zeggen: tot het niet meer goed gaat en dan is er van de vrolijke gezelligheid geen sprake meer. 

Ik vond het een mooie film, zonder meer. En dat terwijl ik absoluut niet van Neil Diamond hou. 

De film is gebaseerd op een waar verhaal en de beide hoofdrolspelers Kate Hudson en Hugh Jackman spelen en zingen geweldig. 

Totaal niet wat ik had verwacht, maar toch echt een goeie film vond ik. 

En dan de tweede film:

Dat was Hamnet. 

En als Jessie Buckley (die ik nog kende van Wicked Little Letters) met deze hoofdrol geen Oscar gaat verdienen, dan weet ik het niet meer hoor. En anders haar zoontje in de film wel. Een twaalfjarige jongen, Jacobi Jupe,  speelde de rol van Hamnet echt heel knap.

Ook voor deze film ging ik   in afwachting van een andere film,  af op de trailer en ook een beetje op een paar mensen van onze cinema die enthousiast waren. 

Ik had me er van tevoren niet echt in verdiept.  Als ik dat wel gedaan had was de verrassing er denk ik af geweest. Ik ga er dus  bijna niets van vertellen. Alleen wat er op de filmposter staat: Hamnet vertelt het krachtige liefdesverhaal dat de inspiratie vormde voor Shakespeare's tijdloze meesterwerk, Hamlet. 

Ik toon de trailer, dan heb je toch een idee. En ik vond het een mooie film. Echt!

Maestro: muziek, televisie en Jamai

In 2003 werd Idols gewonnen door Jamai. Jamai Loman om precies te zijn. 

Ik volgde dat programma, vond Jamai leuk en hoopte dat hij zou winnen. En ja hoor, hij won.  Daarna is hij heel lang niet meer bij mij in beeld geweest. 

Af en toe zag ik hem een programma presenteren en dat deed hij goed. 

Nu doet hij, als kandidaat,  mee aan Maestro. 

Ik ben erg gesteld op dat programma Maestro. 

Kandidaten zonder dirigeerervaring moeten een muziekstuk dirigeren dat gespeeld  wordt door een orkest met als concertmeester Bas Treub.  

Ze oefenen onder begeleiding van een deskundige 'hun' muziekstuk en dan moeten ze het laten zien. 

Ik vind alles leuk aan dat programma: het orkest (heel goed), de jury, de muziek, de kandidaten...

En dus Jamai. 

De kans dat hij gaat winnen is best groot. Afgelopen keer kreeg hij drie tienen en daarvoor waren zijn cijfers ook al erg goed. 

Hij lijkt me zo'n aardige, bescheiden man. Toen, met Idols, was hij zeventien of zo en nu tegen de veertig.  En nu, net als toen,  hoop ik weer heel erg dat hij gaat winnen. 

De laatste keer, afgelopen zondag,  kregen alle kandidaten filmmuziek te dirigeren en Jamai kreeg een stuk uit Schindlers List. Die muziek, gecomponeerd door John Williams heb ik altijd al prachtig gevonden. Muziek die wat met je doet...

Hier een hele mooie uitvoering van Itzhak Perlman:

Schattig

Nog maar even terug naar Parijs. Want hoewel we er maar een paar dagen waren en eigenlijk niet speciaal op zoek waren naar murals, hebben we er zo tussendoor toch heel wat gezien

Deze twee bijvoorbeeld, met een hoog schattigheidsgehalte. Ze waren niet heel dicht bij elkaar. En dit was de ondertekening en volgens mij is de kunstenaar R. Nuage. Iemand die iets heeft met katten en vrede. 

Ik doe er nog eentje bij. Ook een lieve. Helaas was er geen ondertekening. Maar ook deze was op verschillende plaatsen te zien. 

Het was even vakantie bij Sami. Maar als het goed is, is ze er weer met Colourful World

En ik wens haar en alle mensen die meedoen een heel gelukkig 2026

Het Mirakel

Al eerder schreef ik hier over het Mirakel van Amsterdam. Een wonder dat plaats vond in 1345. Een vreemd maar boeiend gebeuren. Hier kun je lezen wat ik er toen van vertelde.

Nu is er in Museum Ons' Lieve Heer op Solder een tentoonstelling gewijd aan dat wonder en die wilden we wel zien. 

Zelfs als we er niks aan hadden gevonden:  het museum zelf is absoluut de moeite meer dan waard. 

(We zijn er een paar keer eerder geweest, maar het verveelt helemaal nooit, zoals je hierboven ziet, haha). 

Het is echt heel bijzonder daar en zo mooi!

In het museum zelf moet je klimmen en kom je logischerwijs steeds hoger en hoger en heb je dus vanaf een steeds hoger punt,  door die mooie raampjes, een fraai uitzizcht. 

Maar goed, die tentoonstelling over het Mirakel dus. 

We kregen heel wat info en er waren leuke en interessante zaken te zien.

Zo las ik bijvoorbeeld dat deze lantaarn in de Kalverstraat de plek aangeeft waar het Mirakel heeft plaatsgevonden.

De Kalverstraat mijd ik als het kan en die lantaarn heb ik dus nooit gezien. De duizenden mensen die jaarlijks meelopen in de Stille Omgang natuurlijk wel 

Op het glas een de hostie tussen de vlammen. 

Er waren schilderijen, tekeningen, gedichten, boeken, voorwerpen als pelgrimsinsignes, een monstrans, bouwfragmenten van de Heilige Stede.

Maar het allermooist vond ik Het Mirakel van Amsterdam in acht fragmenten. Dat zijn fragmenten van een schilderij van Jacob van Oostsanen. Slechts acht fragmenten van een groot doek zijn overgebleven. Die waren allemaal te zien, maar niet goed te fotograferen jammer genoeg. 

Dit is zo een fragment: 

Je ziet twee engelen knielen bij het haardvuur en je ziet nog net de schaal waarmee het braaksel in het vuur is gegooid. 

En een fragment waarop de vrouw de hostie in het haarvuur terugvindt. 

Ik kon me zo goed voorstellen wat een indruk dit doek toen gemaakt moet hebben. Het zal zo'n drieenhalve meter breed zijn geweest en het hele verhaal werd er op verteld. Gemaakt tussen 1505 en 1518.  

Al met al de moeite waard!

Wasgoed

 Je mag het best een afwijking noemen hoor, maar dan wel  een onschadelijke: ik maak altijd foto's van wasgoed. Ik loop echt niet de hele tijd te speuren, helemaal niet, maar als ik wasgoed zie wapperen, maak ik een foto. Dat heeft al vaak leuke plaatjes opgeleverd. 

Ook in musea ga ik niet speciaal op zoek. Maar ook daar: als ik iets zie, maak ik een foto. Wasgoed als kunst, geschilderd wasgoed. Kenneijk vinden kunstenaars het onderwerp ook interessant. Matthijs Maris bijvoorbeeld. En Mesdag en Max Liebermann. Of deze mij tot dan toe onbekende schilder Louis Schrikkel: Betondorp 1933. 

Het leuke is dat de kunstenares waar ik het laatst over had, de Amerikaanse Lois Dodd, ook wasgoed schildert, wasgoed aan de lijn. Ik was dus eerst al verrast door haar andere werk en dit was voor mij natuurlijk extra verrassend.  Hier zie je: Rood wasgoed en kippenhok, 1978.

Dodd had een periode die ze zelf haar waslijnperiode noemde. Ze raakte geïnspireerd door 'de prachtige rechthoeken, vaak mooi felrood. Want' zo zei ze 'Als je landschappen schildert raak je soms een beetje gefrustreerd omdat er helemaal niets roods is om te schilderen'. 

Dit werk, 'Landschap met schaduwen van bomen', heeft een apart formaat.

Het is 2x zo hoog als breed. Haar landschappen (en mooier kan ik het niet zeggen), 'worden vaak onderbroken en opnieuw  gekadreerd door wasgoed, door licht en reflectie. 

Ik heb ze allemaal van dichtbij gefotografeerd, maar op de museummuur ziet het er toch wat anders uit. 

Er wordt overigens een hele theorie opgehangen aan de waslijnschilderijen. Dat Dodd het dagelijkse verheft, daaardoor ruimte kreeg voor formeel onderzoek, dat geometrie en gebaar samen komen waar de plooien van de stof lijnen vormen en de waslijnen een stille choreografie over het beeld tekenen. 

Tja, dan haak ik af. 

Niet van de schilderijen, maar van de teksten.

De schilderijen van Lois Dodd... ik heb ervan genoten! En daarom nog eentje, uit 2010: Huis en wasgoed op een mistige dag: 

Titanic

De tentoonstelling waarvoor we naar het Kunstmuseum in Den Haag gingen,  ging over mode en over de Titanic. Mode ten tijde van de eerste (en laatste) vaart van de Titanic in 1912. 

Titanic, het  'onzinkbare' schip dat dat op een ijsberg botste en in een paar uur tijd verdween onder de zeespiegel. 

Er waren meer dan 2000 passagiers en bemanningsleden aan boord en daarvan stierven er 1500. 

'Wealth and position have no precedence in the rules of the sea', kopte de Times een paar dagen na de ramp.

Tja, wealth and position waren ruimschoots voorhanden aan boord van het schip. 

En dat kun je aan veel verschillende beelden op de tentoonstelling zien. 

Maar de andere kant wordt ook getoond: 

Er was ook een derde klasse en een middenklasse. Arme emigranten en natuurlijk een bemanning, ook van hoog tot laag. 

Van die verschillende klassen wordt dus ook verschillende mode getoond. En veel verschillende voorwerpen uit die tijd. Erg interessant allemaal.

Het spiksplinternieuwe servies. De muziekinstrumenten van het orkest, dat volgens de verhalen door bleef spelen terwijl het schip zonk. 'Nearer my God to thee' hoorde je zachtjes op de achtergrond. 

Ja het verhaal werd hier nog maar eens verteld en echt mooi getoond in beeld, geluid, mooie opstellingen. 

Kortom een fraaie tentoonstelling en je kunt nog tot 25 januari gaan kijken.

De volgende dag wilde ik heel graag de film Titanic nog eens zien. Die met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet. 

Ik zag de film denk ik meteen nadat die werd uitgebracht en dat was in 1997. Ik zag hem twee keer toen. Met mijn moeder en met mijn dochter. De dochter in kwestie meldt dat ze de film dertien keer heeft gezien. Ze was helemaal weg van Leonardo. 

Mijn man daarentegen,  had de film nog nooit gezien. Maar hij vond hem op Disney. 

Prachtige film vonden we allebei.  Ik nog steeds dus, na al die jaren. Nog absoluut de moeite van het kijken waard. 

En tenslotte: Aan boord van de Titanic waren drie Nederlanders: een stoker, een kok en de toekomstige baas van de Holland-Amerikalijn. De laatste, George Reuchlin, was op uitnodiging mee.

Ze overleefden geen van drieën. 

Over George Reuchlin en over zijn reis is vrij recent een boek verschenen en dat boek ga ik zeer binnenkort lezen. Het was aanwezig in de bieb. Ik ben benieuwd. 

Vier vliegen in een klap

We zouden onze Haagse kleinzoons (en hun ouders natuurlijk) gaan bezoeken. We waren erg vroeg en hadden tijd genoeg om vooraf nog naar het Kunstmuseum te gaan. Daar was een tentoonstelling die ik (vooral ik) graag wilde zien, Titanic & Fashion.

Toen we binnenliepen op zoek naar de Titanic kwamen we min of meer per ongeluk door een zaal waar werk was van een mij onbekende kunstenares, Lois Dodd.

Ik keek en dacht nou hier heb ik geen zin in.

'Ik loop vast door naar boven', zei ik tegen mijn man. Maar ja, ik kwam door nog een zaal en daar liep ik recht op een werk af dat me wél aansprak. 

Ik keek beter, zag een filmpje over de kunstenares en genoot. Ik ben er vrij lang gebleven. Het was vlieg 1

Echinacea en oranje dahlia, 2006

We hadden nog tijd genoeg voor Titanic. Dat was vlieg 2 

Daarna gingen we naar de kleinzoons, hadden het gezellig, vlieg 3 en terwijl we in het museum waren appte onze schoonzus. Zij wonen in de buurt van Den Haag en vroegen of we wilden komen eten. Wat we deden en dat was vlieg 4.  

Heerlijk, zo'n dag. 

Maar nu even terug naar Lois Dodd. 

Gewoon omdat ik haar werk erg mooi vond, nog twee foto's:

Brandend huis, nacht, verticaal, 2007

Rood Gordijn, venster met daglicht, 1972

Een interessante vrouw, die omging en werkte met mannelijke beroemde schilders, die lesgaf en geïnspireerd werd door Mondriaan. Dat zag ik allemaal in een boeiende film die in een van de zalen werd vertoond. 

Voor de kunstenares is dit haar allereerste overzichtstentoonstelling in Europa. Ze is geboren in 1927 (!) en schildert nog steeds. 

In Amerika is ze de laatste jaren wél geëerd met grote tentoonstellingen. 

En nou ja, vooruit,  dit werk toon ik ook nog:

Groot bos in de ochtend, 1978

Een vreemde vogel

 

Na een flinke 'vakantie', is vandaag weer de bloghop van Conny aan de beurt. 

De opdracht, het thema, hoe je het ook wil noemen, was  Vreemde Vogels. Het is er eentje geworden, één vreemde vogel. 

Ik had meteen in mijn hoofd wat ik ongeveer wilde doen. Ja hoor, je kan het in je hoofd hebben, maar dat zegt nog niet zoveel. 

Ik heb wel drie versies gemaakt en ik was telkens ontevreden. 

Maar deze versie kan er mee door vind ik zelf.

Als je trouwens de ongelooflijke rotzooi in mijn kamer ziet, zou je niet geloven wat aan dit vrij eenvoudige plaatje vooraf is gegaan. 

Ik ga het straks opruimen. Had ik gisteravond geen zin meer in. En dan vast nadenken over de volgende opdracht. 

Nu ga ik  eerst kijken bij Conny, want daar kun je straks zien wat de andere deelnemers hebben gemaakt. Klik

Gezichtjes van Ferrara

En weer een aflevering van deze rubriek, helemaal gevuld door Ferrara. Klik. 

Ferrara heeft er oog voor, zicht op en ik vind het superleuk dat zij hier deelt wat ze op dit gebied ziet. 

Zoals dit: aan de voet van een kunstwerk,  De Nollen, Den Helder:

Een deur op Kreta:

Een kraan op de begraafplaats in Alkmaar. As je goed inzoomt kun je nog 'een stukje Ferrara' zien:

Onderdeel van een trap in een appartementencomplex:

De luiertas van de kleindochter:

Een wagen van het Rode Kruis, Nationaal Militair Museum, Soesterberg

Ze zijn weer geweldig. Dankjewel, Ferrara. En voor iedereen als altijd: Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Zes jaar!

 

Dit is onze jongste kleinzoon en vandaag wordt hij zes! Toen we zes jaar geleden hoorden dat het bijna zo ver was, zijn we zo snel mogelijk (en dat was heeel snel) in de trein gestapt en we waren nog niet eens in Den Haag aangekomen toen onze zoon belde en zei dat we net zo goed meteen naar hun huis konden gaan in plaats van naar het ziekenhuis, want Arthur was al geboren. Wat we deden en aldaar afwachtten. 

Ik heb wat foto's uitgezocht, allemaal gemaakt in zijn zesde levensjaar.

Voor zover ik weet, was het een goed jaar. Behalve afgelopen zaterdag. Want toen zouden de verjaardagen van hem en zijn broer worden gevierd. Maar vanwege de weersomstandigheden en het feit dat de familie van ver moet komen, is het uitgesteld. Dat moet moeilijk zijn geweest!