Lisa Lou Sore en Bryan Ley

Vroeger had je in Spanbroek het Scheringamuseum voor Realisme en Magisch Realisme. Dat museum was gevestigd in een huishoudschool en het was een genoegen om er vanuit Hoorn op het gemakje naar toe te fietsen op een mooie zondag en te kijken naar de bijzondere werken die daar hingen.  Ik heb daar,  in dat museum, die stroming goed leren kennen. 

Maar ja het liep allemaal mis met de nieuwbouw van het museum en de bank. Toen heeft iemand een groot deel van de collectie overgenomen en die collectie is terecht gekomen in een nieuw museum, Museum More, in Gorssel. Da's een end uit onze buurt,  niet echt aan te fietsen, maar het is een prachtmuseum en ik hou van de kunst die daar wordt vertoond. Nou we waren in de buurt en vandaar was het wel te fietsen, net als vroeger. 

Dit was een indrukwekkende binnenkomer:

Op de eerste foto kun je goed zien hoe het imposante werk in elkaar zit. 

De kunstenares, Lisa Lou Sore, heeft haar eigen hoofd en haar blote lijf getekend in krijt. Op kaasdoek. Drie grote doeken. 

En die moeten precies op de goeie afstand opgehangen worden om dit beeld te creeren.

De eerste foto is van een afstand gemaakt, van dichtbij is het nog mooier

En dit was dan nog maar een werk. Van een schilder.  

Er is nog iets dat ik wil laten zien en dat is werk van Bryan Ley. 

Ook weer heel apart:

Bryan Ley, I believe in a love I may never know

Deze schilder maakt portretten, zoveel was wel duidelijk. 

Maar het zijn portretten van mensen die helemaal niet bestaan. Hij verzint ze en creeert ze. Dat doet hij door ze samen te stellen uit foto's uit tijdschriften of foto's van het internet. 

Niet een van de portretten is een persoon die echt bestaaat. Ik kon zien dat hij verschillende materialen gebruikt en ook verschillende formaten 

Ik vond het gek en bijzonder. Maar ik bleef toch een stuk langer kijken dan ik gedacht had. Ik laat een paar werken van deze kunstenaar, Bryan Ley, zien. De tentoonstelling heet Demasqué.

Sleeper,  2024

Sleeper, 2019

En denk maar niet dat we toen klaar waren in Museum More. Er was echt nog veel meer. We gingen eerst maar eens even wat drinken en dat ga ik nu ook doen. 

Een heipaal en een mijlpaal

Nou en toen die bijeenkomst. Ik kreeg er echt een blij en feestelijk gevoel van. 

Dat begon al bij aankomst bij de tent op het bouwterrein met een leuk, gezellig welkomstdrankje. 

Binnen kregen we een soort button met onze naam erop en het nieuwe huisnummer. 

Vervolgens konden we op de plattegrond van ons blok een pin plaatsen op ons huisnummer en dat was in vak C.  

Daarna was het even afwachten. We konden zitten of staan bij een sta-tafel met een letter C. 

En dan was het de bedoeling dat de nieuwe buren,  als ze er waren,  ook bij die tafel kwamen. Zodat er kennis gemaakt kon worden. Met een hapje en een drankje erbij.

En dat gebeurde. Onze naaste buren hebben we ontmoet.  En die van een huis verderop. 

Vier leuke jonge mensen die zo weggelopen leken uit de serie Dertigers, een serie die ik van begin tot eind heb gevolgd. Ze leken me echt alle vier leuk. 

Ik mocht foto's van ze maken die ik hier natuurlijk niet kan laten zien, maar wel aan onze kinderen zodat die ook een beeld hebben. 

We hebben een beetje staan praten en dat was gewoon gezellig. Ze wekten niet de indruk heel lawaaiig te zijn

Ik was trouwens helemaal verrast want de makelaar had gezegd dat er waarschijnlijk gezien de financiën wat oudere mensen zouden komen kopen en wonen. Maar dat was totaal niet het geval. Ik heb een echtpaar gezien waarvan ik dacht dat ze nog ouder zouden zijn dan wij en een stel zoals wij. Maar die hoorden niet bij ons rijtje. Later werd ook door de hotemetoten die een toespraak hielden en met ons proostten op het nieuwe huis, gezegd dat er veel jonge mensen waren. Alle leeftijden vertegenwoordigd hoor, maar veel jong en weinig oud. 

Het viel me op dat die hotemetoten (directie bouwbedrijf, wethouder en zo) erg enthousiast waren over het plan en het hele project. Dat hoefden ze niet meer te zijn hè, de huizen waren al verkocht. Maar ze waren het wel en leken er trots op te zijn en ervan te genieten. En ja wat ik gezien heb van wat al klaar is... ik vind het ook allemaal heel fraai ogen. 

Daarna gingen we naar buiten en daar zou dan de eerste officiële paal worden geheid. De muziek stond al klaar:

Er was een rode knop gemaakt en na een druk op die knop zou de officiële eerste paal worden geheid. 

En ja hoor, het lukte. Met vuurwerk erbij!

De trommelaars in bouwkleding trommelden onverdroten voort en nu mocht iedereen meedoen

Er lagen stokken bij cementemmers en metalen bakjes met stokken en zo konden we tamelijk ritmisch met ons allen een hoop lawaai maken. 

Nou dat dus. Sindsdien voel ik me een stuk prettiger en geruster. Er werd ook aangekondigd dat er nog meer bijeenkomsten zullen volgen bij andere heipalen, ik bedoel mijlpalen en ook dat stel ik op prijs. 

Onze schoonzoon en oudste kleindochter waren vrij en ook gekomen (ze wonen in de buurt hè). Wat ik leuk vond. 

En na afloop gingen we met onze schoonzoon en Anna een klein, maar gezellig en feestelijk hapje eten. 

Oud en Nieuw

Toen we bij de makelaar de laatste handtekening hadden gezet, voor de aankoop van het nieuwe huis, een handtekening op het scherm van de laptop, (zo'n handtekening is wel echt natuurlijk, maar in mijn ogen niet), toen we dat dus gedaan hadden, verscheen op dat scherm het woord gefeliciteerd. Met wat ontploffende confetti. 

'Gefeliciteerd', sprak ook de makelaar, 'vanavond bubbels?' En ik dacht die bubbels hadden hier moeten staan. Nu, op dit moment. 

Bij de notaris hetzelfde verhaal. Dat waren de allerlaatste handtekeningen, echte dit keer. De notaris vroeg wel of hij een foto moest maken. Verder ook gefeliciteerd en dat was het. Op verzoek mocht ik de pen waarmee de handtekening was gezet meenemen. Er stond een hele doos vol. 

Het is geen kritiek op de mensen hè, zowel makelaar als notaris waren uiterst vriendelijk, behulpzaam en vooral geduldig. 

Maar het was en is voor ons een grote stap, eigenlijk stikten we van de zenuwen en ik vond dat het wat meer feestelijk had kunnen zijn op het moment van die handtekening. 

Toen we ons huis kochten in 1978, bijna vijftig jaar geleden, kregen we tenminste een mooie, grote plant met daaraan een felicitatiekaartje van de makelaar en die plant mét kaartje heeft echt jaren het huis gesierd. Dat vond ik toen erg aardig en attent.

Maar nu... nu is alles goed gemaakt. Vorige week was er een bijeenkomst op het bouwterrein voor alle nieuwe eigenaren en dat was hartstikke leuk. 

De eerste palen zitten al in de grond zagen we,  toen we een ronde liepen langs het terrein, een grote ronde zelfs want we waren veel te vroeg.  We liepen zelfs helemaal door tot het Noord-Hollands Kanaal. 

En tot mijn grote genoegen staat daar aan de overkant nog iets ouds. Ja alles in deze buurt is nieuw of spiksplinternieuw, maar dit niet. 

Een molen uit 1792.  Het is Krijtmolen d'Admiraal. 

Daar word ik dan blij van. De gedachte dat mijn grootouders en mijn moeder die in Noord hebben gewoond, de molen gezien hebben. Ze zullen er langs gewandeld hebben. 

Mijn schoonouders ook. En trouwens mijn man en ik zijn er ook vaak langs gelopen,  want vlak ernaast is een kinderboerderij waar we met Anna in de oppastijd regelmatig gingen kijken.

Mijn man laat nog even zien waar we precies terecht gaan komen en toen begon de bijeenkomst, de feestelijke bijeenkomst. Daar zal ik morgen nog wat van laten zien. Voor nu is het wel weer genoeg. 

Fantasy

Fantasy is het onderwerp voor deze week bij Conny's bloghop. 

En ja, daar had ik een probleem want ik had slechts een vaag idee over de betekenis. 

Ik dacht meteen aan boeken en dan aan het soort boeken dat me helemaal niet raakt. Tolkien en zo. 

Enfin, ik kon het makkelijk opzoeken. Dit is wat Wikipedia vindt: 

Fantasy is een apart genre binnen diverse media-, kunst en cultuurvormen als films, televisie, literatuur,  spellen,  festivals en muziek Bovendien spelen magie en andere bovennatuurlijke elementen veelal een belangrijke rol in het genre.

Een echte uitdaging dus. En dat vond ik ook echt leuk. Ik maakte een Atc en ik vond het zelfs zo leuk dat ik er nog een maakte. Dit zijn ze geworden:

Een elf, met elfenoortjes en een draak. 

Het allerleukste van Atc's maken is niet het thema of het resultaat. Nee, het is gewoon lekker zitten tutten, zitten priegelen op heel klein formaat. 

Ik heb tot nu toe op een keer na steeds meegedaan en ik denk dat dit de eerste keer is dat ik echt op tijd klaar was. Dat ik niet op dinsdagavond nog snel .... Dus ik ben gisteren ook meteen gaan nadenken over het volgende onderwerp. 

En nu... zoals altijd eerst eens gaan kijken wat de andere deelnemers hebben gedaan. Dat kan iedereen zien trouwens. Op Conny's blog. Hier, klik. 

Conny, jij weer hartelijk bedankt voor de organisatie. 

Verboden schrift, Alba de Céspedes

 

Else van de boekenclub, Else die altijd erg goed op de hoogte is, leende me dit boek. En ik vond het fantastisch. 

Eerst even iets over de schrijfster Alba de Céspedes (1911-1997).

Zij is Italiaans-Cubaans en zij werd geboren in hetzelfde jaar als mijn moeder.  Dat laatste, dat van mijn moeder, noteer ik omdat het een andere wereld was toen en dat weet ik door wat mijn moeder me vertelde. De wereld was echt anders.

Ik denk dat het  de schrijfster zelf is op de omslag van het boek dat ik van haar las. 

Dat boek schreef ze in 1952.  Het is opnieuw uitgegeven en dat begreep ik tijdens het lezen helemaal. Toen ik het net een paar weken uit had, verscheen er een groot artikel in het Parool over de Céspedes en haar boeken. Want er is nu weer een ander boek van haar opnieuw uitgegeven: 'Niemand kan terug', heet dat. 

Toen dat boek voor het eerst verscheen, tijdens het fascisme onder Mussolini, kwam het boek op de lijst van verboden boeken wegens een 'ongunstig vrouwmodel'. 

Dat boek ga ik zeker nog lezen.  

Het boek dat ik nu las, Verboden Schrift dus, is echt een tijdsbeeld. En ook het verhaal van een vrouwenleven. 

Dat verhaal dan:

Valeria is een vrouw van iets over de veertig en ze woont in Rome. Ze is getrouwd en ze heeft twee kinderen die al bijna volwassen zijn. Ze is niet per se erg ongelukkig. 

Maar Valeria is Valeria kwijt, ze is mama geworden. Zelfs haar man noemt haar mama.  

Op een dag gaat ze boodschappen doen en in een opwelling koopt ze voor zichzelf een schrift. Gewoon een schrift. En daarin gaat ze schrijven. Ze doet dat stiekem, is als de dood dat iemand het zal vinden en dat haar gezin erachter zal komen wat haar werkelijk bezighoudt en hoe ze echt is. Dat is namelijk heel anders dan wat ze laat zien in de rol die ze al jaren vervult, huishouden, opvoeden. Door het schrijven onderzoekt ze zichzelf. 

Een heel bijzonder boek vond ik en een absolute aanrader.

Bijna klaar

Al eerder schreef ik over Eva van der Klei en liet ik een prachtig werk van haar zien. Ik volg haar ook op Insta en daar zag ik dat ze het werk aan het afmaken was. Er moest nog een vogel bij. Dat plekje was nog leeggelaten. 

Dat is nu gebeurd en ik ging meteen kijken. Het is van huis uit best een heel stuk fietsen en omdat ik in de buurt was dacht ik laat ik nou meteen gaan. 

Via een andere route dus. Nou, ik heb er ruim een half uur over gedaan. Die wijken in Hoorn zijn niet te volgen. Mijn normale route, van huis uit dus, kan ik dromen omdat Marieke er zowat tegenover woont. 

Maar dit... Ik wist dat ik er vlakbij was hè, ik wist het. 

Nu gaan jullie denken dan zoek je de route toch op je telefoon en dat deed ik natuurlijk. Helaas,  ik weet niet wat ik fout deed,  maar het ging niet.  

Nou ja ik ben er gekomen en ik moet zeggen dat ik het werk nu nóg mooier vind. Die vogel moest er gewoon bij. 

Eva was er zelf toevallig ook want, zo  vertelde ze, de opdrachtgever vond haar naam in verhouding te groot, die moest kleiner.

Een echt goeie foto maken was op het moment niet mogelijk, maar dat ga ik nog wel een keer doen. Voorlopig is dit het, geen goeie foto dus, maar de reflectie in het gebouw vind ik wel leuk en die zul je niet al te vaak kunnen zien. 

Linking to Sami's Colourful World

Kunst

 

Kijk, hier zie je een stukje van het prachtige kunstwerk van de gebroeders van Eyck: Het Lam Gods.  

Dit stukje heet De Rechtvaardige Rechters.

(ik heb nu al twee keer per ongeluk geschreven de rijdende rechters, hahaha) 

Maar het is niet echt, het is een kopie, want het echte paneel dat linksonder hoort te staan op het kunstwerk, dat echte paneel is verdwenen in 1934. 

Wat je dan wel ziet is een kopie, gemaakt door Jef van der Veken. 

We weten niet wat er gebeurd is,  het is een mysterie waar ik al vaker over schreef. Het is een zeer intrigerend iets. 

Die Jef van der Veken trouwens,  kon gebruik maken van een andere, latere kopie van het werk, ooit gemaakt voor de koning van Spanje.  Het is voor hem een ontzettend werk geweest. 

Wat ik leuk vind is dat van der Veeken een van de rechters afbeeldde met het profiel van de koning van toen, Leopold.  Om duidelijk te maken dat het een kopie is.

Enfin, we waren in Zutphen in de Walburgiskerk en daar in een kapel zag ik opeens Het Lam Gods. 

Niet het echte kunstwerk natuurlijk. Dit was er een kleine afbeelding van.  Het echte werk wordt tegenwoordig in de St Baafskathedraal in Gent tentoongesteld en zeeeeeeeeer goed bewaakt. Ik heb het wel een paar keer in het echt gezien, werkelijk prachtig. 

Kunstenares Merel Jansen schilderde een eigentijdse versie van het werk, van het hele veelluik en haar werk was hier in de kerk tentoongesteld.

Dat vind ik heel bijzonder. Ik denk dan dat het haar net zo geintrigeerd heeft als mij en dat ze daar iets mee wilde. 

Ik vond het erg mooi en superinteressant.  Het gedeelte van de Rechtvaardige Rechters is leeg gelaten door Merel Jansen. Een man wijst daarop, hij wijst naar iets wat ontbreekt. 

Er lag een duidelijke verklaring bij het kunstwerk met voor ieder onderdeel duidelijk aangegeven wat Jansen er mee bedoelde. Het voert me veel te ver om al die verklaringen hier te laten zien. Ik pik er twee uit:

'Een Indiase man gehuld in een koningsblauwe mantel, zit op een eenvoudige, herkenbare plastic stoel- het soort stoel dat overal ter wereld symbool staat voor het alledaagse, het goedkope. 

De mantel is beschilderd met echt Lapis Lazuli, het eeuwenoude, kostbare pigment dat in klassieke kunst vaak werd gereserveerd voor Maria's gewaad: symbool van heiligheid, status en devotie. 

De figuur komt uit een arm deel van India, maar ziet hier rechtop, waardig en onaangedaan. 

Omarmd door rijkdom, gezeten op armoede. 

De tegenstelling tussen het plastiek en het pigment benadrukt een dieper spanningsveld: identiteit tegenover decorum, sociale klasse tegenover innerlijke grootsheid.'

En dat gevallen paard, midvoor. Geïnspireerd door 'Ein Pferd klagt an', van Bertolt Brecht

'Een paard zakt door zijn hoeven en nog voordat het sterft, wordt het aangevallen en het vlees van zijn botten getrokken. Wat eerst werd bewonderd of gedragen, is in een oogwenk niets meer waard. Zodra iets zijn nut of status verliest, verdwijnt ook het respect? Wat is iets nog waard als het niet langer op een voetstuk staat? Het paard is hier zwevend geschilderd- los van vaste grond, omringd door elementen uit het Lam Gods: lucht, zee en zand. Alles is aanwezig, behalve houvast'. 

Merel Jansen (1990), ik kende haar niet, maar nu wel! 

Oh ja, ik keek ook nog even op haar site en zag dat ze ook veel met textiel heeft gedaan. Prachtig, prachtig en voor de textielers die hier lezen een link naar dat werk: textile - Merel Jansen

Nomen est Omen

 Emie stuurde deze al eerder, maar ik had hem helemaal gemist. Dus nu als eerste: dhr Ron Werkman

En Leo (van Els) zag deze : 

Het werk rond de pijlers van de HSL-brug is hard nodig, want door de stroming in het Hollandsch Diep is er veel zand weggespoeld rondom de steunpilaren en zijn enorme kuilen ontstaan. "De grootste was 45 meter breed, 135 meter lang en 12 meter diep", vertelt ProRail-projectmanager Boedi Diepersloot aan RTV Dordrecht)

Vervolgens stuurde Esther (ja echt, dezelfde Esther van al die gezichtjes): 

En deze, ook van Esther:

Jeanette van Hip en Kleurig stuitte lezend in de krant op Simon Visscher, ontwikkelaar van vegan vis (Vegan Fisherman).

Toen ik op zoek ging naar een afbeelding van deze Vegan Fisherman, ging ik er ook wat over lezen. Best interessant eigenlijk. Daarom geen plaatje maar een link: klik

En tenslotte nog eentje van Ger van de Hoorn des Overvloeds. Eigenlijk gevonden door haar dochter. Dus allebei hartelijk dank.

Allemáál hartelijk dank. Zelf vind ik er al heel lang niet een meer. Dus ik ben blij met jullie! En voor wie er nog wél een ziet: bettievdgriend@hotmail.com

Filmtijd

Op de voorkant van de Filmkrant staat: The Drama, een sterke Gringe Romkom. 

Tja dat staat er, maar dan heb ik daar nog geen beeld bij.  Toen ik echter de trailer zag die vooraf gaat aan een andere film, dacht ik: die film wil ik zien. En zo geschiedde.

De film gaat over een jong stel, Emma en Charlie,  dat wil gaan trouwen. 

Hun eerste ontmoeting krijgen we ook te zien en dat is heel vertederend en lief. Maar in de aanloop naar de bruiloft verandert dat als op een avond met drank en vrienden, de vraag moet worden beantwoord wat hun grootste geheim is, het ergste wat ze in hun leven hebben gedaan. 

Het antwoord van Emma zorgt voor narigheid. Want je kunt je geheim wel prijsgeven, maar hoe gaan partners en vrienden daarmee om.

De vragen die de film oproept zijn dan wel duidelijk. Hoe zou je er zelf mee omgaan en wat wil je eigenlijk weten van de ander. 

De term romkom, romantische komedie begrijp ik na afloop van de boeiende film nog steeds niet

De hoodrolspelers Zendaya en Robert Pattinson kende ik helemaal niet, maar ik ga ze onthouden want ik vond ze steengoed. 

Het was echt filmtijd hier,  want ik zag er nog twee. Deze drie films zouden niet meer van elkaar kunnen verschillen dan ze doen en dat maakt het nou juist zo leuk. 

Whispers in the Woods is een prachtige, rustige natuurfilm. Eigenlijk ben ik daar te ongeduldig voor en zou ik heel goed in slaap kunnen vallen. Maar ik vond hem prachtig en heb niet geslapen. Ik kan er niet veel van vertellen. 'Gewoon' mooie beelden van de natuur. Vogels, herten, een lynx. Planten,bloemen. Gefilmd met bewonderenswaardig geduld en doorzettingsvermogen, dat kan niet anders. In de Vogezen en de Jura.  Met een mooi verhaal om het bij elkaar te brengen. 

De film I Swear gaat over een man met het syndroom van Gilles de la Tourette. Een aandoening waar ik voor het eerst mee kennis maakte door het programma van Sonja Barend. Zij liet iemand aan het woord die  het syndroom had en dat maakte diepe indruk. De volgende dag had iedereen het er over.

Deze film is gebaseerd op het leven van John Davidson die ook lijdt aan de ziekte en aanvankelijk ook echt lijdt. Hij heeft tics, hij spuugt, vloekt en scheldt. Daar heeft hij geen enkele controle over. 

Het ziet er niet best uit, maar dan krijgt hij hulp en zelfvertrouwen. Hij ontwikkelt zich en gaat strijden om de bewustwording te vergroten. Uiteindelijk krijgt hij een MBE van de Queen. 

In de film is dat de openingsscene en die is nogal spectaculair. 

Van de drie films vond ik I Swear de beste. Maar ze waren alle drie het aanzien meer dan waard!

Museum Staal en een Hoofdige Boer

Toen we terugfietsten uit Zutphen, kwamen we langs dit restaurant. In Almen, in de Dorpsstraat.  We hadden trek gekregen en wilden hier wel wat eten. 

Eerst maar eens even informeren  waar die naam vandaan komt: De Hoofdige Boer. 

Nou, dat werd me haarfijn uitgelegd. Hoofdig betekent zoiets als koppig en de naam is gekozen omdat de dichter Staring een gedicht schreef met deze titel. 

Hij noemde het  'De Hoofdige Boer, Ene Zutphense Vertelling'. 

Staring kende ik nog van naam, van de middelbare school. Ik dacht een dichter uit de romantiek. Ik kon hem ongeveer plaatsen in de tijd. 

Maar het verhaal werd me verteld. Best leuk eigenlijk. 

In Almen woont een boer, genaamd Stuggink. En in Almen staat ook een kerk. Daar begint het gedicht mee: 

Elk weet waar 't Almensch Kerkje staat, 

En kent de laan die derwaart gaat. 

De mensen die naar de kerk wilden moesten door een modderige rivier om er te komen. 

Nat werden ze en vies en ziek en daar werd iets op gevonden: een brug! 

En het was nog wel de dominee zelf die dat bedacht. 

Nou, iedereen gelukkig! Eh...iedereen? 

Nee, bíjna iedereen,  want boer Stuggink weigerde de brug te gebruiken en bleef gewoon door het water waden. 

Desgevraagd zei deze boer: 

'Onze ouders hebben het nooit gedaan; 

zij gingen waar nu Stuggink gaat,  

Eeuw in eeuw uit, de modderstraat. 

Al weten wij de reden niet, 

't Is vast op goeden grond geschied; 

En hebt gij hier een brug gemaakt, 

Zoo hebt ge uw' ouders eer geraakt!

Bouwt gij een brug om droog te gaan? 

Ik kom er ook, met laarzen aan! 

Traditie versus vooruitgang. 

Dit alles in veertien coupletten die ik na afloop van het etentje op papier  mee kreeg. 

De volgende dag zag ik het gedicht in boekvorm in het museum. 

Huh, een museum, in Almen? 

Jazeker en dat was net een dag eerder, met een nieuwe tentoonstelling, geopend. En nog wel door Matthijs van Nieuwkerk die in Almen woont en ook meewerkte. Wij waren de eerste bezoekers. 

Het museum heet Museum Staal, een samentrekking van Staring en Almen. Een goeie naam, want dat is precies waar het over gaat: Staring en Almen

Dit alles kwam totaal onverwacht op ons pad. Ik had zelfs nog nooit van Almen gehoord, dus ook niet van dat museum. Maar ja, als je er nou toch bent...