Nog een keer

 Gingen we met de museumclub gezellig met de trein naar Alkmaar, naar het Stedelijk Museum,  de volgende dag ging ik al weer. Nu op de fiets, met mijn man.

Want als ik ergens van heb genoten, wil ik altijd het liefst dat hij het ook ziet. Hij was er al helemaal op voorbereid. 

En het was een heerlijke fietstocht in die hitte, juist op de fiets was het lekker met een verkoelend windje.  

In het museum kwamen we binnen om twee uur en net op dat moment ging een rondleiding van start die we mooi mee konden pikken. 

(Ik had van tevoren tegen de rondleidster gezegd dat ik de tentoonstelling een dag eerder al had gezien en dat ik misschien wat eerder weg zou gaan en dat dat dan niet aan haar lag. Met z'n allen voor een schilderij staan vind ik sowieso erg vermoeiend.  Dat snapte ze.) 

Ha, maar ik ging niet weg. Er waren ook bankjes waar ik kon zitten en toch horen wat ze vertelde.  Ik bleef tot de laatste minuut. Die vrouw deed het echt goed.  

Na afloop liepen we nog een beetje door Alkmaar en eindigden in de Grote Kerk. Daar was nog iets bijzonders te zien. Erg mooi in die grote, hoge ruimte. 

Het heet Ode aan de dagen van wijsheid. En de kunstenares is Laurence Aëgerter. 

Vroeger was hier een Librije, een soort openbare bibliotheek was dat. Een plek waar eeuwenlang informatie en kennis te raadplegen was. 

Aëgerter dacht: 'Hoe kan het dat er zoveel kennis is en dat dat slechts tot zo weinig wijsheid heeft geleid? In een tijd waarin oorlogen blijven woeden en kennis steeds vaker wordt vervormd door algoritmen, AI en desinformatie?' 

Wat je vervolgens ziet zijn kussens en dekbedden van damast en die liggen  op die oude grafzerken en vloer. Met ingeweven motieven overgenomen uit boeken uit die oude Librije. 

En dat alles bij elkaar, daarin zie je een wereld van plant en dier en mens. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een verbondenheid die vandaag de dag onder druk staat! 

Ik heb van die motieven helaas geen goede foto. 

En dan nog die hoge ladder. Achttien meter hoog. Je kunt zien dat de onderste sporten niet doorlopen. Een uitdaging op weg naar verlichting. 

Ik vond het aanvankelijk een tikkeltje zweverig, maar hoe langer ik er over dacht hoe duidelijker het voor me werd. 

En om nog maar even met beide benen op de oude vloer te blijven,  vond ik ik dit bord wel erg grappig.

Dat je er niet bij gaat liggen slapen hè!!

Op de eerste foto zie je de suppoost, een beetje in de schaduw. Hij was erg aardig en wilde best een paar vragen van mij beantwoorden. 

O.a. over dat wat je achter die ladder ziet, een grafbord/ rouwbord is dat. Voor een belangrijke Alkmaarder, Carel de Dieu. Deze heer kocht ook een eigen grafkelder in de kerk. 

En ik vroeg hem ook of er in deze kerk ook nog bijzondere grafstenen liggen. En 

'Ja die zijn er natuurlijk. Meerdere zelfs, maar eh...kent u Oopjen? ' 

Ik ken maar een Oopjen, en dat is zij van Coppit, van Marten en van Rembrandt. 

Nou zij was het en ze is hier in deze kerk begraven. In 1689.  Hij liep helemaal met me mee naar de steen, dat wil zeggen, naar het overgebleven stukje grafsteen. 

Die dingen, ik hou ervan!

Met de museumclub...

 

Met de museumclub bezochten we deze keer de tentoonstelling Gestel en De Smet. 

In het Stedelijk Museum van Alkmaar. 

Ondertitel: Kleurrijke vriendschap. 

Kleurrijk was het tentoongestelde werk zeker. 

En ook de vriendschap tussen de beide kunstenaars werd duidelijk gemaakt. 

Ik heb op mijn gemak en mét plezier rond gekeken, wat foto's gemaakt.

Beide schilders kende ik, maar je ziet en leest toch weer nieuwe dingen. 

De eerste helft twintigste eeuw, dat is de periode dat zij  hun werk maakten. Modernisme, impressionisme... als het een naam moet hebben. 

Kijk hier zie je de kunstenaars.

En voornamen hebben ze ook. Links Gustave de Smet (1877-1943) en rechts Leo Gestel ( 1881-1941). 

De naam Gestel werd in zijn geboorteplaats Woerden uitgesproken als Gestél (zoals in hij heeft een sterk gestel) en verder overal als Géstel. 

Bijzondere levens. Aanvankelijk niet bij elkaar in de buurt. 

Maar dat veranderde toen de Smet, net als veel andere Belgen, naar Nederland vluchtte voor de Eerste Wereldoorlog en in Amsterdam  kennis maakte met Gestel, waarna ze vrienden werden. 

De tentoonstelling laat o.a. zien hoe de twee elkaar beïnvloedden en inspireerden.

Op een gele achtergrond,  was er dan van beide kunstenaars een werk te zien dat dat duidelijk maakte. Zoals de twee werken hieronder. Eerst de Smet (De zomer, 1927) en dan Gestel (Liggend naakt, 1929)

Beiden kenden verdriet in hun leven. Beiden maakten een grote persoonlijke ontwikkeling en groei door. De twee vrouwen hieronder zijn geschilderd door de Smet. De eerste in 1913 en de tweede in 1919. Dat kan je wel een ontwikkeling noemen, toch?

Toen ik later thuis mijn foto's bekeek constateerde ik dat ik veel meer foto's had gemaakt van de Smets werk dan van dat van Gestel. Ook zette ik vooral vrouwen op de foto. 

Toeval? Misschien, ik weet het niet. 

Maar ik hou ook van Leo Gestel. Hier een kleurrijk werk uit 1915. 

De titel? Bloemen in een gemberpot. Tja, gevalletje What you see is what you get! 

En terwijl ik dit stukkie zit te maken, staan er hier pal voor mijn neus ook bloemen in een gemberpot. Gekweekt en geoogst door mijn man in de volkstuin. Mijn gemberpot (die al van mijn moeder was) is trouwens groen, die van Gestel niet. 

Gezichtjes

In deze nieuwe serie (serie 43, sinds ik het bijhoud),  kwam dit gezichtje als eerste binnen. Gestuurd door Kitty. 'Deze, op een bezorgbrommer van Bakker Bart, zagen we in Zutphen toen we daar op een terrasje zaten' :

Daarna eentje van Tineke Dieks: 'Bij het doorsnijden van deze champignons zag ik opeens een gezichtje. Mag ik je dus voorstellen aan de familie Champignon' :

Nog een van Tineke. Op een schijfje zoete aardappel:

En Elly uit Schagen mailt: 'In het dagblad Trouw zag ik dit gezichtje. Verschrikt oog en het andere nog niet open. Haha ik word een beetje dol van mezelf want misschien ziet niemand het erin'.  Nou Elly, ik wel hoor!

Emie zegt: 'Direct nadat ik jouw gezichtjesblog las, zag ik er ook een in onze huiskamer. 

Hij kijkt wat knorrig maar dat komt omdat zijn haar niet goed zit' :

Verder met Els: 'Je krijgt vast wel vaker huizen die een gezicht zijn. Deze appartementen vielen mij ineens op. Ze staan op de Karel Doorman straat in Rotterdam en ze keken me vrolijk aan terwijl ik een broodje at' :

'Zelfs een vuile wasbak biedt een verrassing', aldus Anneke Broos. 'Drie broodkruimeltjes, genoeg om er een gezichtje in te ontdekken':

'Bij het (weer eens) opruimen van zaken tijdens de verbouwing van de badkamer zag ik een gezichtje in de afval-emmer. Zie jij hem ook? Hij lijkt een beetje verbaasd (verbijsterd misschien wel..) over zijn huidige plek, terwijl hij nog wel zo netjes de nieuwe deurklink voor de badkamer vastgehouden had ..... 

Groeten uit het zonnige zuiden', klik, schreef 'zij van dat eiland':

Toos van In de Weer zei: 'Hoi Bettie, deze is gemaakt in de metro, tegenover ons zat een mevrouw rustig te schrijven, of puzzelen en plots zag ik haar tas met een gezicht. Met horten en stoten probeerde ik een foto voor je te maken en dit was de beste' :

Tineke Dieks wederom: 'Ha Bettie, een Tupperware bakje waar je aan kunt geven welke maand het is. Nu was er door de schaduw opeens een gezichtje te zien'. Grappig, zo'n bakje heb ik nog nooit gezien, maar het gezichtje, dat zag ik wel:

Dat waren ze weer voor deze keer. Hartelijk dank, lieve mensen. En als altijd: Blijf speuren. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Theo in Golden

Mijn vriendin Jeanne tipte me laatst dit boek. 

Ze was nogal verbaasd dat ik het niet had gelezen, dat ik er zelfs nog nooit van had gehoord. Terwijl ik toch best veel lees. 

Mijn mening is dat vriendinnen die boeken aanraden dat meestal niet zomaar doen. Die doen dat omdat ze er zelf van hebben genoten en jou diezelfde ervaring gunnen. 

Dus ik ging lezen, nee luisteren. Elf uur en tweeënvijftig minuten lang. En ik genoot! Dankjewel Jeanne. (Misschien kun je weer gaan bloggen, ... en nog meer boekervaringen delen). 

Update: Ze doet het hoor, Jeanne. Hier, klik

De Amerikaanse schrijver van dit boek is Allen Levi en ik kan van alles over hem ontdekken, maar niet wanneer hij geboren is. Als ik moet gokken zal het halverwege de jaren vijfig zijn geweest.  Hij was na zijn studie advocaat, woonde een tijd in Schotland, was singer'songwriter en storyteller(!), schreef een boek over de band met zijn broer, schreef ook een kinderboek, dat dan weer wel, en schreef dit boek. 

Dit is zijn eerste roman en dat vind ik bijzonder. Je eerste roman schrijven zo rond je zeventigste. De gedachte dat er nog van alles mogelijk is, die gedachte spreekt me bijzonder aan. 

Hier, klik, kun je van alles over hem vinden. 

Het verhaal:

De hoofdpersoon, Theo,  is al zevenentachtig. Een keurige, intelligente en vooral vriendelijke heer. Het stadje Golden bevalt hem en hij zoekt een plek om voor onbepaalde tijd te wonen. Theo heeft trouwens meer dan genoeg geld. Blijkt iedere keer.  

Theo práát met mensen én luistert.  

Hij gaat ergens in een zaak koffie drinken , geniet van de koffie, praat met de eigenaar en via, via en door andere gesprekken vindt hij een huis. De eigenaar van dat huis wordt zijn enige vertrouweling. 

Dan ontdekt hij in die koffiezaak prachtige portretten, tekeningen gemaakt door ene Asher. Theo bestudeert de portretten, vindt dat ze daar niet horen te hangen, koopt ze en wil ze cadeau geven, een voor een,  aan de mensen die er op staan afgebeeld. 

Hij wil ze persoonlijk aan zo iemand overhandigen en dat lukt ook bijna iedere keer. De mensen zijn verbaasd, soms wat wantrouwig en verheugd. Ze zijn gezien. 

Ondertussen neemt hij tijd om het levensverhaal, de zorgen van die mensen te luisteren. Hij is belangstellend, vriendelijk en ruimhartig. Zo maakt hij heel veel nieuw vrienden. Die elkaar dan soms ook weer kennen en er ontstaan nieuwe verbindingen. 

En als er een probleem is bij degene van het portret, dan helpt Theo. Vaak financieel, maar ook door er te zijn

Over zichzelf is Theo zwijgzaam. Eigenlijk vertelt hij helemaal niks, nou ja, bijna niks. 

In de laatste hoofdstukken van het boek wordt dat meer dan goed gemaakt en wordt volkomen duidelijk wie Theo is, waarom hij zo is en waarom hij in Golden is. 

Ik dacht voor een korte periode dat het allemaal te mooi was om waar te zijn. Een beetje onwaarschijnlijk.  Maar als vanzelf ging ik er in mee, ik lééfde mee met de hoofdpersonen. met Minette, met Lamisha en haar vader, met Tony,  met Simone en met Ellen.  

Met de warmte en de liefde. Ze werden ook een beetje mijn vrienden, net als Theo. 

Ik vond het een prachtig, warm en ontroerend boek. Het liefst zou ik iedere persoon beschrijven. Doe ik niet natuurlijk. Lees het zelf maar, of luister. Het is prachtig! 

Jimpa

 

Ik ging eigenlijk alleen maar op deze film af omdat Olivia Colman er in speelde. Ik wil alle films zien waar zij in speelt. 

Terwijl:  eigenlijk sprak het onderwerp van de film me niet heel erg aan.

Ik was verder gewoon een beetje zenuwachtig, want de vorige film had ik helemaal verslapen. 

Dat wil ik niet nog eens. Dus koffie vooraf, water tijdens en pepermuntjes. Ik heb een paar keer een vriendelijke stomp van mijn man gekregen en ik heb bijna niks gemist. 

Maar goed ook want ondanks dat van het onderwerp vond ik het een mooie film, erg mooi zelfs. 

En Colman was zoals gewoonlijk grote klasse. Hoe ze kijkt, hoe ze doet... 

De andere spelers ook hoor. Die John Lithglow kan er ook wat van.  Tot mijn verrassing deden er ook Nederlandse acteurs mee. De film speelde zich voor een groot deel af in Amsterdam, vandaar. Dat waren bijvoorbeeld Hans Kesting en Romana Vrede.

Het verhaal:  Hannah is filmmaakster en gaat met haar man en hun non-binaire kind Frances van zestien haar vader in Amsterdam bezoeken. Die vader is homo en daar al vrij jong gaan wonen. Vanwege de vrijheid die er in Amsterdam heerste (toen nog wel). 

Frances wil eigenlijk bij zijn grootvader gaan wonen voor een jaar. Ik denk om dezelfde vrijheid te kunnen ervaren. Hannah en Frances zijn dol op Jimpa zoals Frances hem noemt.  Jimpa noemt Frances trouwens zijn 'grandthing'. 

Jimpa is academicus, maar ook activist. Hij vindt dat Frances moet experimenteren. Maar Hanna vindt dat niet. De gezinsleden zijn interessant. 

Het verhaal is deels gebaseerd op het leven van de regisseur Sarah Hyde. Haar zoon, ook echt non-binair,  speelt de rol van de zoon, van Frances. Hij speelt dus eigenlijk zichzelf. En dat doet hij mooi. 

Ik vond de film mooi. Ik vond de film te lang duren (maar dat vind ik tegenwoordig van de meeste films, dus dat ligt aan mij. En ik vond de film een aanrader voor mensen die van Olivia Colman houden en/of in het thema zijn geïnteresseerd. 

• 
  

De rode schoentjes

 

Ik denk dat de meeste mensen in Nederland dit beeld onmiddellijk zullen herkennen. Dat wil zeggen mensen die de Efteling en dan met name het Sprookjesbos bezocht hebben. Zelf zou ik het ook onmiddellijk herkennen, maar ik ben dan ook heel vaak in de Efteling geweest. 

Toch drong het pas bij ons laatste bezoek, vorige week,  tot me door dat dit gewoon een mural is. Een heel echte mural. 

De muurschildering is gebaseerd op een tekening van de onvergetelijke Anton Pieck. Er is nog veel in de Efteling dat aan hem herinnert. Dit is ook een van de oudste attracties. 

Het sprookje van de Rode Schoentjes is er al sinds 1953. Het park opende in 1952. 

Terwijl ik dit opschrijf hoor ik in mijn hoofd de stem van Wieteke van Dort die het verhaaltje vertelt én ik hoor het melodietje waar de schoentjes op dansen. En ik zie ze ook voor me:

Het verhaal is trouwens nog ouder, dat is gebaseerd op een sprookje van Andersen. Dat wist ik niet.

 Ach, die schoentjes van Karen... ze dansen maar door. Nu al drieënzeventig jaar. 

Linking to Sami's Colourful World 

65-Plusser

Op zaterdag lees ik in het NHD altijd de column van Richard Kemper. En meestal vind ik die leuk, vaak moet ik er om lachen. 

Maar vorige week niet. 

De titel beviel me al niet zo, die luidde: '65-plussers maken zich niet populair'.  

Het ging over dingen die 65-plussers doen, dingen die de ergernis opwekken van de rest van het land. 

Dingen als: Stil blijven staan op de roltrap,  in het midden. Twijfelen over wat te nemen bij de bakker op tijdstippen dat andere mensen haast hebben om naar werk of school te gaan. Voor het wegrijden eerst thuis intikken in de navigatie, checken of er een appje van de kleinkinderen is, een kwartier stoeien met de gordels, alle spiegels opnieuw afstellen en drie keer de motor laten afslaan. 

Dat vond ik allemaal nog wel een beetje grappig. 

De aanleiding voor de column was het OV dat gratis wordt voor kinderen tot en met elf en de korting voor 65-plussers die daardoor gaat verdwijnen.

Enfin,  vervolgens kwam er een hele tirade over de senioren die,  op tv en in de krant, fel van leer trokken tegen de maatregel, terwijl, aldus Kemper:  

Armoede bij die categorie minder voorkomt, er geen kosten meer zijn voor kinderen, sportclubs, schoolreizen. De ouderen hebben ook meer vermogen. Ze hebben geen hypotheek meer, krijgen vaker een erfenis en zitten met z'n allen aan de koffie met appeltaart bij Intratuin voor 12 euro per stel. 

En dan van achter die appelpunt maar roepen dat alles onbetaalbaar is geworden. 

Ja, behalve de museumjaarkaart, een reis over de Donau en een dure elektrische fiets. 

De column eindigde er mee dat Kemper ons 65-plussers de eerstkomende tien jaar niet meer wil horen. Waarom niet? Nou omdat-ie dan zelf vijfenzestig is en de zaak opnieuw moet worden bekeken. Dat vond ik dan wel weer grappig 

Maar in z'n totaliteit vond ik het toch een beetje een  zuur stukje. 

Vooral omdat  ik vaker merk dat er negatief wordt gekeken naar mijn leeftijdsgroep. Dit was de zoveelste keer.

De oudjes.  En ik ben bovendien nog erger, want zeventig-plusser. Dus waarschijnlijk nog een stuk trager dan de klant bij de bakker. 

Het wekte mijn irritatie. 

Omdat het niet waar is. Oke, ik hoef straks echt niet te liften naar Amsterdam. Ik heb het goed. Ik heb dus ook niet lopen zeuren over die OV-maatregel. Integendeel ik vind het een redelijke maatregel.  

Omdat ik tegenover elke ergernis over 65-plussers iets negatiefs zou kunnen zeggen over jongeren. 

Omdat we in dit land eens op moeten houden met in groepen denken. Ons minder moeten ergeren aan elkaar. En aan Richard Kemper.

 (In de column van gisteren schreef Kemper dat er ongekend veel reacties zijn gekomen. Dat zijn stukje vooral ging over die felle reacties van ouderen op het Journaal. Dat hij hoopt er straks warmpjes bij te zitten, maar ook beseft dat niet alle 65-plussers het zo goed hebben. Dat hij heeft geleerd dat korting mensen niet gelukkiger maakt. Hooguit heel erg boos als iemand anders hem krijgt. Dat hij deze week vindt: iedereen korting. 

Dat we het nog maar over een ding eens zijn: de ander is het probleem. 

Dat de mooiste reactie was: Wees eens lief!) 

Oma, je hersens komen er uit.

 

Ik zat nog middenin een behandeling bij de dermatoloog, na mijn jaarlijkse controle,  toen ik deze poster zag. De poster gaat over huidkanker bij buitenwerkers.

Ik vond het nogal confronterend op dat moment. 

Wel  heel goed dat er aandacht aan wordt besteed dacht ik,  dat is waarschijnlijk hard nodig.

Ik ben geen buitenwerker, maar buiten komen we allemaal en ik had wel een verdachte plek op mijn voorhoofd. 

Er werd een biopt genomen en de conclusie was: code oranje. 

Nog niet echt ernstig maar de plek moest wel weg. 

Ik mocht kiezen uit drie behandelwijzen. De eerste twee heb ik verdrongen, omdat ik eigenlijk meteen koos voor snijden. 

Onder het motto: weg is maar weg. 

De operatie (op donderdag) was een fluitje van een cent.  Ik ging dan ook bijna fluitend naar huis. Deed gewoon de normale dingen van de dag en de volgende dag ook. Ik moest werken, wandelde,  niks aan de hand. 

Maar toen, vrijdagavond werd het ineens ontzettend pijnlijk. Niet een beetje, maar heel erg. Zo erg dat ik me afvroeg of ik dit ging overleven.  

Enfin, ik zal niet verder vertellen over de ellende van dat weekend. Het was heel erg. 

Daarna, op maandag, was het nog steeds erg. Maar werd er in elk geval naar gekeken. Hechtingen eruit, spoelen, smeren met een zalf die het niet deed, spoelen, smeren, antibiotica. Het hielp allemaal niks. Het was een heel diepe wond geworden, op m'n voorhoofd. Pijnlijk ook. En er mocht geen verband of pleister op. 

'Oma, je hersens komen er uit!' zei een van mijn kleindochters. En daar leek het inderdaad op, scherpe blik heeft dat kind.

Uiteindelijk werd er na die eerste kuur antibiotica een kweek genomen en bleek het een ontsteking te zijn veroorzaakt door een doodnormale bacterie. Ha, niet eens iets interessants dus. Gewoon een bacterie die de meeste mensen bij zich dragen. 

Daar had die antibiotica op moeten werken, maar die had daar, om onbegrijpelijke redenen,  geen zin in gehad. 

Zo kwam het dat ik er echt heel verschrikkelijk uitzag. Ik heb me er echt over heen moeten zetten voor ik een winkel in durfde. Dat was trouwens meteen weer over hoor, want niemand keek, hahaha.  

Ik dacht dat het nooit meer goed zou komen. Maar een nieuwe antibioticakuur werkte wel, langzaam, heel langzaam, maar zeker. En vaseline, gewoon vaseline, die in de wond moest.

Enfin, de wond is dicht gegaan. Eind vorige week. Het is klaar. 

Vanaf het eerste bezoek bij de dermatoloog, heeft het toch meer dan twee maanden geduurd. 

Ik kan weer m'n dienst doen in het museum, ik kon naar de kapper (al die tijd een haarband in om het haar weg te houden uit de wond), ik kon pasfoto's laten maken voor mijn nieuwe paspoort.  

En het allerbelangrijkste: de plek, de plek waar het om ging, die plek  is weg. Helemaal weg. 

De moraal: controleer je zelf en je naasten, smeer je in.  (En als het even anders kan, als dat mogelijk is, laat je dan niet net voor het weekend opereren). 

Waarschuw anderen. Ik zag gisteren weer een babytje, ik gokte van nog geen maand oud, in de volle zon. 

Mystery Parcel

 

 We liepen over het Rokin terug naar het station en passeerden een winkel waar het buiten voor de deur al druk leek en toen we naar binnen keken: daar ook!

Het bleek een winkel te zijn waar je mystery-parcels (!)kon kopen. 

Huh? 

Nou ja, dat zijn dus ongeopende pakketjes of paketten. Allemaal pakken die verstuurd zijn, maar nooit opgehaald. En die worden dan na een bepaalde periode (hoe lang die duurt weet ik niet) op deze manier aan de man gebracht. Heeft zo'n afhaalcentrum weer wat ruimte. 

Een pakje kopen kost  6 euro, maar je kan er ook drie nemen voor 15 of vijf voor 20. 

Ik heb er een tijdje naar staan kijken. 

Mensen probeerden, door te voelen en er in te knijpen,  te ontdekken wat er in zou zitten. Men stond het ook met elkaar te bespreken: dit is heel hard, dit is kleding zeker weten enz. Op dat moment waren er voornamelijk jongeren binnen, maar toch ook mensen van mijn leeftijd. 

De twee jongens die toen ze eenmaal weer buiten waren en niet konden wachten met openmaken, die waren teleurgesteld. Er kwam een soort jackje uit van heel dunne stof en veeeeel te klein voor die knullen. 

En hoewel ik snap dat het spannend is, zou ik het toch niet doen. Jullie? 

Slaap

'Nou, jij hebt heel wat uit te leggen', zei ik tegen mijn man. 

Zo'n opmerking zou natuurlijk op iets stoms van die man kunnen slaan, dat-ie een verhouding had of zo en dat ik daar dan achter was gekomen of... mijn fantasie ging weer eens even aan.

Maar dat was het dus niet hoor. 

Ik zei dat namelijk op het moment dat het licht weer aan ging in de bioscoop.  Omdat de film die  we net hadden gezien was afgelopen.

Tja, WE hebben die film niet gezien. Mijn mán zag hem. 

En ik zag het begin, af en toe nog eens een los stukje en het laatste kwartier. 

De rest van de tijd sliep ik en was niet wakker te krijgen. Ja eventjes en dan ging ik weer. Grrrr, belachelijk en onuitstaanbaar. Het gebeurt me ook nog eens heel vaak.  Ik heb dat altijd al gehad, maar deze keer was het wel heel erg. 

Enfin, ik bedoelde dat uitleggen dus letterlijk. 

Had ik nou maar koffie gedronken van te voren,  water meegenomen en iets te kauwen. Die dingen willen nog wel eens helpen. Maar niet dus. 

Dus zodoende ben ik nu aan het nadenken of ik nog een keer ga. Het kost me niks extra want ik heb een Cineville-pas. Het kost me wel tijd, vooral omdat je op zo'n middag eigenlijk niks anders meer doet. 

Mijn man vond de film wel aardig, een goede bekende  die ik tegenkwam na afloop vond ongeveer hetzelfde dus... ik weet het nog niet. 

Ik vond de hoofdrolspeelster erg leuk en goed en heel mooi om te zien. Zij heet Carmen Maura. Ik kende haar niet, maar ze speelde iemand van vierenzeventig. Terwijl ze zelf al tachtig is. 

Het verhaal, dat wat ik gelezen had en wat me na afloop dus werd uitgelegd, boeide me ook. 

Dus...ik weet het nog niet.

Ps: Weinig romantisch aan hè, zo'n slapende vrouw naast je.  Op je trouwdag nota bene. Maar later gingen we heerlijk uit eten. Op een prachtig plekje aan het water. Zevenenveertig jaar getrouwd!