Gezakt

 

Een hele dag in het stembureau, voor de gemeenteraadverkiezingen... een hele lange dag en wat was het allemaal goed georganiseerd en wat was het leuk. Echt een mooie dag. Een mooie dag die overigens een dag eerder heel slecht begon. 

We hadden het druk gehad die dag van tevoren en ik was echt moe. Ik stond op het punt om me op de bank te nestelen toen ik nog even mijn mail checkte. 

En daar was een mailtje van de gemeente, dat ik toch echt mijn e-learning moest doen. Een les doornemen die anderhalf uur zou duren en die afgerond zou worden met een examen. 

Pff, chagrijnig was ik en moe en koud. Maar ja, de boodschap was duidelijk: het is de laatste mogelijkheid en als u het niet doet, gaan we op zoek naar een invaller. 

Eigen schuld natuurlijk, dat bericht met de e-learninglink had ik weken eerder keurig op tijd gekregen, maar niet echt gelezen. Ik had ook geen ervaring als stembureaulid, wél als teller en daar hoefde zoiets niet. 

Dus natuurlijk,  ik deed het en worstelde me door de leerstof heen, in inderdaad anderhalf uur. 

Terwijl ik er mee bezig was vond ik niet alles even duidelijk, helemaal niet zelfs, maar ja ik deed mijn plicht. 

En toen dus dat examen. Sommige vragen lastig, andere moeilijk. 

Ik deed het wel serieus hoor, echt serieus, niks overgeslagen. 

En nu durf ik het bijna niet te zeggen, zo genant. Maar ik doe het toch: ik zakte. 

(Dit was het eerste examen waar ik ooit voor zakte. Ja, voor mijn rijbewijs de eerste keer, maar niet voor de theorie. 

Zelfs mijn akte J (lichamelijke opvoeding) en akte K (nuttige handwerken voor meisjes) haalde ik. En geloof me, wat gym en handwerken betreft was de kans op zakken ruim aanwezig, ik gok ongeveer 99%.  Maar ik haalde het. Toen.) 

Dus dit... Verschrikkelijk vond ik het. En wat ik zeg: genant.

Ook nog boos op mijn man die het examen al weken geleden had gedaan en natuurlijk geslaagd was, maar er (in alle drukte met makelaars en hypothekers) niets over tegen mij had gezegd. Grrrrrr. 

Enfin, meteen een herexamen, een herkansing. 

Bijna bibberend ging ik het aan en nu slaagde ik wel. Wat ik allemaal fout heb gedaan de eerste keer? Geen idee. Dat kreeg ik niet te zien.

Over de dag in het stembureau morgen meer. 

Een 'nieuwe' Rembrandt

Als ik voor mijn les in Amsterdam ben en die les is om half een afgelopen, heb ik nog een lange middag voor me waarop ik van alles kan doen. Deze keer wandelde ik naar het Rijks. 

Ja, als daar een 'nieuw' schilderij hangt van Rembrandt, dan wil ik dat wel zien. 

Ik liep er rechtstreeks op af binnen. Naar boven en naar zaal 2.8. Het was druk in die zaal, leuk druk. Je hebt leuk druk en irritant druk vind ik. 

Het ging mij (en veel anderen ook) om dit schilderij:

Rembrandt vertelt in dit schilderij echt op zijn manier het verhaal van Zacharias. 

Aangezien dat verhaal niet meer precies in mijn hoofd zat, heb ik het opgezocht Lucas 1:5-25. 

Zacharias is een priester.  Hij en zijn vrouw Elizabeth zijn al op hoge leeftijd en hebben geen kinderen. Zacharias is in de tempel om een reukoffer te brengen en dan ineens is daar rechts van het altaar een engel, de aartsengel Gabriel.  Zacharias schrikt, maar dan vertelt de engel hem dat hij en zijn vrouw alsnog een zoon zullen krijgen die Johannes zal heten. Zacharias gelooft het niet en wordt voor dat ongeloof gestraft. Hij zal niet meer kunnen spreken. (Nu ik er over nadenk, komt daar misschien de uitdrukking 'met stomheid geslagen' wel vandaan.) 

Zo geschiedde. Johannes werd geboren en werd later Johannes de Doper. 

Het mooie van het schilderij is dat je die aartsengel eigenlijk niet ziet. Rembrandt beeldt hem af als een licht iets, rechts boven. En daarmee wijkt hij af van wat te doen gebruikelijk is. O.a. dat maakt Rembrandt anders dan andere schilders. 

Op mijn foto zie je het niet goed. Ik zal er een beetje licht bij doen

Ik vond het leuk om te lezen hoe,  na heel veel onderzoek,  toch kon worden vastgesteld dat het een echte Rembrandt is. Het doek was in 65 jaar niet onderzocht en de technieken zijn in die jaren enorm verbeterd. 

Ook mooi en bijzonder dat de eigenaar het doek in langdurige bruikleen aan het museum gunde. 

Gezichtjes (van Esther)

 Esther stuurde er gewoon wéér vijf. Vijf gezichtjes bedoel ik. Dat is toch zo superleuk en ze zijn ook altijd zo goed én goed gevonden. De teksten erbij zijn ook van Esther.

'De mond van het gebouw op het industrieterrein is van verbazing open gevallen van wat het aan de overkant in de polder ziet:

De opengevallen verpakkingsdoos tolt met zijn ogen:

Ook in de achterkant van een tallship tijdens de Sail zag ik een gezichtje:

Op een Italiaans eiland stond er een paal als strandwachter:

Vanuit de berm werd ik door deze spooky paddenstoel aangekeken' :

Dat is wat hè. Zo knap om zo vaak een gezichtje te zien. Bijna honderd zijn het er inmiddels. 

Esther heel erg bedankt! 

Blijf speuren, mensen, want iedereen kan meedoen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Zwart-Wit

 

Voor de creatieve bloghop van Conny, heb ik dit gemaakt. 

Ik had al meteen aan een zebra gedacht en dat lag natuurlijk voor de hand, want het thema was zwart-wit. 

Daarna was ik tussen mijn papiertjes aan het snuffelen en vond er een paar die ik leuk vond. Maar ik kon zoals gewoonlijk niet zo goed kiezen. 

En toen ineens wist ik het. Ik heb ze gewoon allemaal gebruikt. 

En zoals altijd, weer lekker kijken wat de andere deelnemers hebben gemaakt. Hier, klik. 

Ik gok trouwens  dat ik dat pas morgen kan doen. 

Vandaag ben ik in het stembureau. Vanaf straks,  zeven uur,  tot heel laat in de avond. Ga vooral stemmen, mensen! 

Waar we in Carré naar toegingen? Dat was de voorstelling 'Net Alsof' van Jochem Myjer. 

We hadden al een hele tijd geleden, ik weet niet eens meer hoe lang geleden,  kaarten 'geloot'. Dat zit zo:

De voorstellingen van Jochem Myjer zijn altijd heel snel uitverkocht. 

Deze voorstelling bijvoorbeeld loopt al sinds 2024 geloof ik en zelfs nu kun je nergens meer kaarten kopen. 

Dat wij toch kaartjes hadden, komt doordat alle beschikbare kaarten na een loting werden verdeeld. Je kon je inschrijven en dan werd er geloot. Dat betekende dat je niet per se om twaalf uur of zo bij je laptop moest zitten, in een wachtrij uiteraard en heel lang, in de hoop dat je er door kwam. 

Jochem Myjer vond het oneerlijk dat dan bijv. mensen in de zorg of het onderwijs dan nooit aan de beurt zouden kunnen komen omdat zij eenvoudigweg niet klaar kunnen zitten op zo'n tijd. Dus verdeelde hij zijn kaarten over de theaters en dan kon je je inschrijven. Vier kaarten was het maximum.  De tijd van inschrijving maakte niet uit. Volgde een loting. 

Mijn man schreef ons in bij Carré en we hoorden bij de gelukkigen. Tegelijkertijd werd voorkomen dat mensen kaarten gingen verkopen op internet met krankzinnige prijzen. 

Ik vind dat heel mooi. 

En de voorstelling? We hebben die niet uitgezien. Niet omdat het niet leuk was. Want dat was het wel. 

Het was omdat de plek waar we zaten, heel hoog dus, precies in een koude tochtvlaag was. Ook precies in mijn nek. Vanuit onze positie konden we heel goed overzien dat er werkelijk geen plekje in het theater onbezet was. Dus vragen of er misschien een andere mogelijkheid was, leek zinloos.

Bovendien waren we heel erg moe die dag. Heel vroeg opgestaan om op tijd in Amsterdam te zijn voor mijn cursus. Die niet door bleek te gaan en dat hoorde ik pas toen we er al waren. Toen maar wat anders gedaan, gegeten bij onze dochter, vroeg naar Carré, lopen, metro. We hielden het dus voor gezien en gingen op het gemakje naar huis. Was het nog 11 uur hoor, voor we thuis waren. 

Dus nogmaals: het lag niet aan Jochem Myer. Echt niet! En het deel na de pauze, wordt vast nog wel op tv vertoond. 

Een doodgewone straat

Soms ben je op een gewone wandeling. Niet op zoek naar het een of ander. Ook niet naar een mural.

En dan ineens,  in een doodgewone straat en zonder enige aanwijzing van tevoren:

Daar kan ik erg blij van worden :

Er was geen naamkaartje bij, niets over de maker en later vond ik ook niks.

Hier zie je het totaal:

Het was in Leeuwarden. 

En hierna ging de straat gewoon weer verder. Een doodgewone straat, zonder opvallende dingen...

Linking to Sami's Colourful World 

Carré

 

We waren op weg naar Carré. 

Ik mag wel zeggen: We waren op weg  naar het  'Koninklijk Theater Carré'. 

We gingen daar een voorstelling bijwonen, maar waren uiteraard veel te vroeg. Dat is juist lekker, even nog wat rondlopen daar.

'Kijk',  zei mijn man, 'kijk die paarden'. 

Hij wees naar boven en ik zag ze . En ik wist ook meteen weer; oh ja, het was ooit Circustheater. 

Ik had alle tijd en keek even op de site van het theater hoe het allemaal was begonnen daar en dit is wat ik er over las: 

De circusfamilie Carré trok met hun paardenspel door heel Europa en deed in 1864 ook Nederland aan. 

'De hartelijke ontvangst die het circus hier ten deel valt, is voor Oscar Carré reden juist Amsterdam tot thuishaven te maken en in 18887 aan de Amstel een stenen paleis te laten bouwen, een circusvorst waardig. 

Maar niet alleen het circus blijkt uitstekend in het gebouw te gedijen. Dankzij de vooruitziende blik van Oscar Carré begint het stenen circus met succes aan een tweede leven als variététheater, als snel gevolgd door toneel, revue en operette'. 

Sindsdien is er een constante stroom van voorstellingen en artiesten geweest. Sommige artiesten beschouwen het theater als hun thuishaven en velen vinden het een hoogtepunt in hun carrière: optreden in Carré. 

Wij hadden deze avond plaatsen op de galerij. Heel hoog zaten we. Meestal ben ik als de dood als we zo hoog zitten, maar nu niet, er was een heel goed houten frontje voor ons zodat ik zelfs uitgebreid rond durfde te kijken. 

En daar waren die paarden weer:

Ook heel hoog en hoewel ik vaker in Carré was,  zag ik ze nu voor het eerst. 

En vlak daarbij nog een paar Amsterdamse kruisjes. 

Zo vielen Carré en Amsterdam mooi samen. 

Ik las ook nog dat het voortbestaan van Carré aan een zijden draadje heeft gehangen en dat in 1968 de slopershamer dreigde. 'Carré zou toen hebben moeten plaatsmaken voor een hotel of een badinrichting, een autopaleis of zelfs een huis van bewaring'.

Over de voorstelling zal ik het een andere keer nog eens hebben, denk ik. 

Street Art en Frankey

Al vaker heb ik hier gezegd dat ik erg van Street Art Frankey hou. Nou ja, van dat wat hij maakt dan hè. Ik heb ook al vaak werk van hem laten zien. 

Dit, ik maakte de foto al een tijd geleden zoals je ziet, is een echte Street Art Frankey. Je moest wel echt heel goed kijken om deze menselijke kanonskogel te kunnen zien en fotograferen was lastig. 

Maar het is wel een echt Street Art Frankey. Daar op de Oudezijds Achterburgwal

Ik weet dat omdat Frankey zelf op Instagram zijn kunstwerken laat zien. Beter dan ik dat kan. 

Maar nu is er een probleem. En dat is dat ik niet altijd weet, kan weten, of dat wat ik zie een Frankey is. 

Dit dan? Een Frankey? Zou zo maar kunnen. Zou ook zo maar kunnen van niet. 

Het laatste is het geval, het is er geen. Toen ik er langs liep en de foto maakte was ik te ver weg om te kunnen zien of er iets bij stond. Bij Frankey staat er nooit iets bij. 

Thuis ontdekte ik dat hier wél iets bij stond. 

Hier kun je lezen wat precies de bedoeling is van deze appel op beentjes. En welke kunstenaar hier aan het werk is geweest.  Klik

Nog een foto. Deze twee werken zag ik gewoon in Amsterdam. Thuis ging ik speuren, maar vond niks. 

Is dat erg? Nee hoor helemaal niet. 't Was toch leuk. 

Het eiland van de verdwenen bomen

 

Dit boek stond in mijn toptien van vorig jaar. En nu,  terugkijkend,  zelfs in de topdrie. Die drie zijn wat mij betreft dan ook nog onderling verwisselbaar.  

En ik heb over dit boek niet eens iets verteld. Dat kan echt niet, vooral niet omdat ik het boek prachtig vond. Dus bij dezen. 

Het verhaal speelt zich af op Cyprus, in 1974 en nog een keer op Cyprus vijfentwintig jaar later jaar later. 

En in London in meerdere periodes. 

Cyprus is tot op het bot verdeeld. Maar daar hebben de gevoelens van Kostas en Defne geen boodschap aan. 

Twee jonge mensen en heel erg verliefd. Zij is Turks en Islamiet en hij Grieks en Christelijk. 

Dat kon dus niet. Ze ontmoeten elkaar toch en om precies te zijn in 'De Blije Vijg',  de taveerne van Yusuf en Iorghos. Midden in die taveerne groeit een vijgenboom door het dak. 

Yusuf en Iorghos hebben zelf ook een relatie die niet kan eigenlijk. 

Dan woedt er een burgeroorlog en Kostas moet vluchten naar London. Hij weet niet dat Defne zwanger is. 

Wat de tijd in het boek betreft: dat is wat ingewikkeld. Je moet het goed in de gaten houden, want er worden flinke sprongen gemaakt. In tijd dus en ook in ruimte. En dan is het vertelperspectief ook nog wisselend. Ik vond het zelfs al lastig om het een beetje samen te vatten. 

Kostas is in London met zijn dochter Ada. 

Kostas vrouw is gestorven en Ada, een scholiere heeft het moeilijk. Ze hebben geen familie en Ada heeft problemen. Psychische problemen. Haar moeder is dood en er wordt onvoldoende gepraat. Daar komt een beetje verandering in als de zus van haar moeder voor het eerst op bezoek komt. 

Dan weer terug met Kostas naar Cyprus, waar Defne en hij elkaar weer ontmoeten en weer verliefd worden. Bovendien op zoek gaan naar Iorghos en Yusuf. Ze trouwen,  gaan naar London (met een stekje van die vijgenboom in de taveerne) waar Ada wordt geboren. 

Meer kan ik er niet van vertellen. Alleen nog dit: ik wist niet veel over de geschiedenis van Cyprus, maar daar is verandering in gekomen door dit boek en voor mij was dat een bijkomend extraatje. 

Niet het belangrijkste trouwens.  

Ik vond het ook echt een prachtig en ontroerend verhaal. 

Het eendje van opa

 

Mijn ouders waren in Hoorn komen wonen om meer van hun kleinkinderen te kunnen meemaken. 

Zij pasten ook op die kleinkinderen toen wij naar het ziekenhuis vertrokken voor de bevalling van ons jongste kind. 

Die zoon werd in het ziekenhuis geboren. 

Het was op zondagmorgen, om ongeveer elf uur. Het was een tamelijk voorspoedige bevalling, gewoon in de ochtend  en ik was vrij snel bij mijn positieven. 

Mijn ouders konden dus ook snel komen kijken met de andere kinderen. 

Mijn vader had een cadeautje bij zich. En dat was dit eendje. 

Voor alle kinderen had hij wat gemaakt bij hun geboorte. 

Voor onze oudste zoon een garage, voor onze dochter een poppenhuis. Van allebei weet ik niet meer wanneer we die kregen.

Het waren hele mooie werkstukken en er is ontzettend veel mee gespeeld, maar mijn vader zal ze niet meegesleept hebben naar het ziekenhuis. 

Van dit eendje weet ik nog heel precies dat hij het aan me gaf, daar in dat ziekenhuisbed. De zon scheen een klein beetje naar binnen en het was een prachtig moment. 

Ook met dit eendje is trouwens heel erg vaak gespeeld.Vooral natuurlijk door de jongstse zoon toen die leerde lopen en later door alle kleinkinderen. 

Als je het voort trekt, gaan de vleugels bewegen. Het was echt een geliefd stuk speelgoed. 

Dat zie je er dan ook aan af, dat het veel is gebruikt  en dat maakt het juist mooi. 

Ik moet echt opruimen in ons huis en naar het nieuwe huis wil ik het niet meer meenemen. Daarom hoopte ik heel erg dat Dirk het zelf wilde hebben. 

Onze kinderen zijn niet erg van het meenemen, dus ik had er een hard hoofd in. Maar gelukkig, hij deed het.  

En ik verbeeld me dat mijn vader tevreden toekijkt...

(Wat witte dingetje op het voorpootje, voorwiel betreft. Ik zie het nu pas op de foto en ik ik heb geen idee. Zal wel een stickertje zijn dat iemand er ooit op heeft geplakt. )

En dank allemaal voor de leuke reacties op mijn bericht van gisteren!