Waarom mijn echtgenoot hier op zijn rug ligt

Kijk, hier ligt mijn man op zijn rug op de grond en ik kan er bij zeggen dat dit niet in ons huis is. 

Wat was er aan de hand? Nou, we waren met de bus onderweg naar Amsterdam voor iets heel anders. En onderweg keek ik mijn mail na. Er zit iedere dag een hoop rotzooi bij en dat wil ik weg hebben. 

De mails van Stadsherstel zijn zeer zeker geen rotzooi, maar komen zo vaak, nl. iedere dag, dat ik ze niet allemaal altijd lees. 

Enfin,  om een of andere reden opende ik het mailtje deze keer wel en las over de openstelling van een bijzonder pand aan de Keizersgracht. Een pand gebouwd in 1619,  gered door Stadsherstel in 1962 en later gerestaureerd, in 1972.  

Normaal niet voor publiek toegankelijk. Er zit een bedrijf en een advocatenkantoor. 

Je raadt het al, op deze dag en alleen deze dag wél. Ja en als je dan toch al in de stad bent...

In het pand bevinden zich drie plafonddoeken, beschilderde plafonddoeken. We mochten ze alle drie zien en er was ook nog iemand aanwezig die er wat over vertelde. 

Een foto van zo'n plafonddoek is niet makkelijk te maken, behalve als je er bij gaat liggen en dat deed mijn man. Kijk, dit is zijn foto:

Prachtig en zo fris alsof het gisteren gemaakt is. (Het is wel gerestaureerd in het Rijksmuseum). 

Je ziet hier Prudentia omringd door vier putti.  

Prudentia is een van de vier deugden in het katholieke geloof. Het staat voor voorzichtigheid. 

(De andere drie deugden zijn gematigdheid, moed en rechtvaardigheid).

Prudentia heeft een spiegel in haar hand en een slang. De slang verwijst naar een bijbeltekst: Weest dan voorzichtig als de slang. En de spiegel is het zinnebeeld van wijsheid en waarheid en die horen bij voorzichtigheid.  

De toenmalige eigenaar van het pand, ene Paul Sträter (familie van Claudia Sträter),  liet deze schildering aanbrengen, streng katholiek als hij was. Rond 1880 was dat. Het doek was waarschijnlijk uit een ander huis afkomstig. 

De andere plafonddoeken hebben we niet op de foto. Het was niet heel erg druk, maar wel te druk om op je rug te gaan liggen. Gezien hebben we ze wel. Eentje van Vadertje Tijd, met een zandloper op zijn hoofd. 

Het was erg leuk om te zien allemaal, ook het zeer fraaie stucwerk op de plafonds en in de gang en ik ga voortaan beter mijn mail lezen! 

Dit is al een oud blogje. Diep weggezakt in de concepten. Ik zag het nu weer en ik wist ineens dat ik hierna nog vaker Prudentia heb gezien. Het is zo leuk als je zoiets herkent op basis van de voorwerpen zoals hier spiegel en slang. Ik ga zo tussendoor maar eens op zoek naar meer Prudentia. Denk ik. 

Schaduw

Nou, dat viel nog niet mee, foto's laten zien met als thema: Schaduw. En toch is dat wat Anne/Saturnein als onderwerp wil,  deze week. 

Ik wist dat ik er in elk geval ergens eentje had waar ik zelf op sta. Dat is deze. 

Het is een hele rare foto, ik weet zeker dat ik het ben en dan zal het dus mijn man zijn die de foto heeft gemaakt. Ik snap er niks van. Wat zijn dat voor rare uitstulpingen? Maar schaduw zie je wel.

Voor de volgende foto laat ik je eerst even de Hoofdtoren in Hoorn zien. Een icoon van de stad is dat, gelegen aan de haven.

Prachtig weer was het, in de Coronatijd,  toen ik deze foto maakte. Dat was in 2020. En misschien heb je de schaduw al gezien op de eeuwenoude muur. Maar ik maakte er nóg een foto van en die vind ik zelf heel erg leuk!

De volgende foto maakte ik in Groede. Licht en schaduw, het een niet zonder het ander. 

Verder kijken en zoeken, want je kan nog zo georganiseerd zijn, ik had geen mapje 'Schaduwen', dus het was echt zoeken. 

Dan een foto die is gemaakt in Oxford, een kloostergang, in een abdij ...

en omdat ik nu toch in Engeland ben (met foto's), nog maar eentje: een voet in de schaduw en eentje in de zon:

De volgende foto is gemaakt in Leuven en tsjonge wat zat die jonge vrouw daar heerlijk te lezen. Volkomen verloren voor de rest van de wereld. 

De laatste heeft alleen met zon te maken. Maar ja, zonder zon geen schaduw, of was het nou omgedraaid? 

Hoe dan ook, ik zie die schaduw niet. Zij ook niet en ik gok dat ze er ook helemaal geen zin in had, in schaduw! 

Je kunt verder kijken bij Anne, klik  Dan zie je meteen wat de andere deelnemers deden. En je ziet het volgende thema.

Ik voeg nog een foto toe. Die maakte ik gisteren omdat ik nou eenmaal altijd op lantaarns let. Dit was ook bij de Hoofdtoren, je ziet de Scheepsjongens van Bontekoe. En je ziet schaduw. Heel veel schaduw.  Dat drong bij het opruimen van de foto (dwz bij het in het juiste mapje plaatsen) pas goed tot me door. 

Gezichtjes 46

 Dora begint: 'Dit gezichtje zag ik na het snijden van het krentenbrood'.

Vervolgens Mevrouw Niekje: 'Ik zie een dierenkopje, jij ook? Het is de zijkant van een vuilcontainer'. 

Nou en of ik het zie, heel grappig. 

'Gisterochtend keken we even rond in de haven van Harlingen. Dit slepertje keek mij een beetje verbaasd aan. Dit is een nieuwe plek voor haar, volgens mijn man had ze altijd een andere ligplaats. Nu ligt ze in de gezellige hoek van de haven, vlakbij het Brouwersdok en nog een ander terrasje. Véél meer te beleven!' zegt Irene

Kitty: 'Onderweg naar Friesland gisteren reden we achter deze auto. De foto is niet helemaal scherp - altijd lastig, fotograferen vanuit een rijdende auto - maar het is toch wel goed te zien dacht ik'.

Dan Els Wolff. Zij zag dit gezichtje in de wijk Toolenburg in Hoofddorp.

En Mirjam Polman zegt: 'Zie jij hier ook een gezichtje in of heb ik te snel het blikje leeg gedronken 😉?'

De eerste in deze ronde kwam van Dora Huisman en de laatste ook. Dora zag hem in de fitnessruimte. Hij maakt echt een lange neus vind ik.

Voor nu dus de laatste, maar je kunt altijd blijven insturen natuurlijk. Ik ga alleen een kleine grens trekken. Geen bomen meer, die hebben we echt al zo vaak gehad. En met etenswaren ga ik (een klein beetje kritischer worden). Een plakje kaas bijvoorbeeld was leuk, maar ook dat hebben we al vaak gehad. 

Maar verder, zoals altijd, blijf speuren mensen én inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

RataPlan

Mijn vriendin M. had ons aangemeld voor de Ronde van RataPlan. Je zou bijna denken dat we iets sportiefs gingen doen hè, maar niets is minder waar.

Moet je natuurlijk wel eerst even weten wat RataPlan is. Het is een kringloopketen. Ze hebben kringloopwinkels in veel verschillende plaatsen. Het zijn er meer dan vijftig momenteel. 

(Ik wilde ineens ook weten wat het woord betekent. Rataplan... ik heb het opgezocht: rotzooi, bende, rommeltje, alles bij elkaar, alles op één hoop, alles door elkaar of een massa ongeordende dingen. De term is afkomstig uit het Frans en wordt ook wel eens gebruikt voor de nabootsing van trommelgeluid). 

De ronde van RataPlan is dus een kringloopuitje.

Je gaat dan op een dag, met een bus, naar vier kringloopwinkels. Een geheel verzorgde dagtocht. 

Je start bij 'je eigen RataPlan' en dan vandaar naar vier RataPlans elders. 

Voor ons waren dat de winkels in Grootebroek, Amsterdam, Haarlem en Volendam. 

Dat is veel ja, maar M. en ik zaten bovenin de bus, vooraan. 

Een beetje zoals in een Londonse dubbeldekker, vind ik ook altijd zo heerlijk. Heel comfortabel. 

We stapten niet eens als eersten in en hadden dus geluk dat die

 plaatsen gewoon nog vrij waren toen wij boven kwamen.

Enfin, RataPlan bezoek ik met enige regelmaat, evenals trouwens andere kringlopen. 

Ik koop bijna nooit meer iets. Een enkele keer nog een boek. 

Ik weet zelf niet waarom, maar ik vind het gewoon heerlijk om rond te snuffelen in zo'n winkel. Te zien wat anderen afdanken en altijd de hoop op iets heel bijzonders. (Ik kijk natuurlijk altijd naar Tussen Kunst en Kitsch, hihi). En te zien hoe anderen speuren. 

Dat is wel eens anders geweest hoor. Maar ja ik moet ontspullen. Het ging mij niet om aankopen dus. 

Het hondje op de foto keek me zo lief aan, zo aandoenlijk. 

Foeilelijk, maar ik had hem wel willen kopen. Gewoon als grap, voor een tijdje. Ik zag ook helemaal voor me hoe mijn man zou hebben gekeken als ik er mee thuis kwam. Maar gelukkig vond ik hem te duur. 24 euro is te veel voor een grapje. 

De winkels leken, ook qua aanbod,  erg op elkaar. Er was heel veel kerst in alle vier. 

Mijn vriendin is erg op kleding. Zij vindt altijd wel wat. Daar moet ze dan ook vaak nog wat aan doen of veranderen en dat kan ze én ze vindt het leuk. 

Een paar maanden later als ze iets moois aan heeft vraag ik dan: Zeg, was dat nou eerst dat jurkje dat je toen kocht in... En dan knikt ze tevreden, want het is heel anders geworden en veel leuker. 

Ze zocht nu een paarse bloes en ja hoor die vond ze. 

En verder kregen we na koffie en thee met lekkers in de eerste twee winkels en een goede lunch in de derde. Die stond gewoon opgesteld in de Haarlemse vestiging. Grote schalen broodjes, een slaatje, soep, koffie, thee, sap. Op weg naar Haarlem hadden we wat vertraging gehad, dus nu mochten we gewoon met een broodje in de hand rond kijken. Om een beetje op schema te blijven. 

En ook dat vond ik leuk. Helemaal toen ik daar een geliefde oud-collega trof die ook bovenin de bus had gezeten, we hadden elkaar eerst niet gezien. Dus dat werd ook nog even lekker teuten. 

We eindigden met weer een drankje of koffie met thee en borrelhapjes in Volendam. En om zes uur waren we weer thuis. 

In alle plaatsen hadden we een stempel gekregen op een kaart en bij inlevering van die kaart was er een verrassing. De cadeaubon die je hier ziet. 

Tsjonge, de hele dag had tien euro gekost. En dan nog zo'n cadeautje krijgen... Vraag niet hoe het kan.  Alles was prima verzorgd en volgend jaar gaan we weer, zoveel is zeker. 

Enfin, die Rembrandt, waarmee ik naar tussen Kunst en Kitsch had willen gaan is niet gelukt. Die Romeinse armband ook niet en zo'n gegraveerd glas uit de 17e eeuw dat 60000 euro op gaat brengen,  ook niet. 

Maar dit koffiebekertje kocht ik wel. Leuk hè voor een nieuwe Amsterdammer?

De Rode Lijn Voorbij

 

Demonstratie op zondag 8 november 2026. En net zo als we de film Naza wilden zien, wilden we ook mee doen. Het is het enige dat we kúnnen doen. Onze stem laten zien, instemming tonen. 

Vanaf het station, lopend naar Het Museumplein,  viel het aanvankelijk nogal mee met de rood gekleurde drukte die we verwachtten. Maar gaandeweg werd het drukker en roder. 

Gelukkig maar. Meer dan tweehonderdduizend mensen op de been. Oud, jong en alles er tussen in, dat moet toch een duidelijk signaal zijn aan onze regering. 

Ik was nog buitengewoon slim vond ik zelf. Na zo'n reis, toch wel bijna twee uur onderweg,  moet ik altijd plassen. Maar waar? En toen bedacht ik dat ik met mijn museumkaart zo naar binnen kon in het Rijks. Er stond geen rij en we konden met de kaart naar binnen. We moesten een trap af voor de toiletten, dat is anders nooit, dus ik denk dat ze er gewoon een paar extra hadden open gezet. Goed van het Rijks.

Onze premier, die bij de vorige demonstratie nog een mooi woordje sprak, toen gekleed in een shirtje,  was er niet. Jetten kreeg van Jetje, of van katoen of gewoon op z'n donder, net hoe je het wil noemen.

Nou er was natuurlijk weer van alles te zien. Mensen, hun kleding en hun borden. Interessant en soms geestig. 

Onze jongste zoon, kwam met een paar vrienden bij ons staan, maar toen we eenmaal stonden, stonden we ook. Min of meer vast. In een klein kringetje, omgeven door lange mensen. 

Ik bleek weer eens te klein om het podium te kunnen zien en het grote scherm  bij dat podium zag ik ook niet. Ja, een piepklein stukje. En als er iemand bewoog zag ik dat ook niet meer. 

Ik vond bovendien het geluid heel slecht en heb lang niet alles kunnen verstaan. En dat kwam niet door het lawaai van de betogers. Die luisterden gewoon goed, af en toe werd er wat gescandeerd, maar dat hield meteen op als er een spreker sprak. 

Nou dan is een uur, anderhalf uur staan echt lang hoor. Ik loop goed, maar lang stilstaan kan ik niet. Ik kreeg het ook koud.  

Toen we eindelijk in beweging kwamen hebben we nog een stuk meegelopen, maar haakten toch eerder af. Eenmaal thuis heb ik echt een paar uur nodig gehad om bij te komen. 

En ik schreef net dat ik mijn instemming wilde tonen. Maar waarmee dan precies, wat waren dan de eisen van het comité? Dat kun je hier lezen: Klik

Monday Mural

Deze muurschildering van Judith de Leeuw, werd gemaakt in 2024 en bevindt zich op de Vijzelgracht in Amsterdam. 

Ik zag hem toen we op weg waren naar de Rode Lijn demonstratie (waarover later meer). 

Tot nu toe had ik deze totaal gemist. Wat gezien de grootte toch een hele prestatie is hahaha, het werk is 13,5 meter hoog.  

Enfin, ik kom daar soms langs als ik op weg ben naar metro Vijzelgracht. Maar altijd vanaf de andere kant. Tja en dan zie je de schildering niet. 

Toch gek, want er is genoeg over te doen geweest lees ik nu en ik wist het echt niet. 

Judith de Leeuw maakte al eerder een mural op de Vijzelgracht, aan de andere kant. En eentje op het Leidse Plein. Ik heb ze alle twee laten zien hier. Klik en Klik. 

Nu dus twee zoenende mannen. Het werk heet Behind The Rainbow. 

De Leeuw vertelde bij AT5, dat het heel wat moeite heeft gekost. (voor alle duidelijkheid, de schuingedrukte tekst is niet van mij, maar van site van AT5). 

'Ik heb hier twee jaar lang voor moeten vechten', vertelt De Leeuw. 'Er waren tientallen mensen die mijn kunst graag op de muur wilden. Initieel had ik aangegeven: ik wil graag een schildering maken van een man en een vrouw. Dan zei ik later tegen hen: kleine aanpassing, het wordt een schildering van een man en een man. En dan zei iedereen: nee, doe maar niet. Het gaat niet meer door.'

Maar op de Vijzelgracht waren ze er blij mee.

In 2024 las ik het Parool kennelijk niet, want anders zou ik het gezien hebben en zou ik zijn gaan kijken zoals ik bij de andere twee werken ook deed. 

Inmiddels lees ik die krant weer wel en kan dus ook artikelen terug halen. 

Dit zei de Leeuw in het Parool over Behind the Rainbow: 'Nu hebben voorbijgangers geen keuze meer, ze moeten de homoseksuele liefde wel onder ogen zien'. 

En dat was precies de bedoeling van dit werk.

Linking to Sami's Colourful World

 

Stroopwafeloorlog

 

Stroopwafels... overal in Amsterdam verschijnen stroopwafelverkooppunten. Ze zijn echt niet te missen. 

En kennelijk zijn toeristen er gek op. Het wóórd wordt niet eens voor ze vertaald. 

Ik heb het er trouwens al eens eerder over gehad. Maar sindsdien lijkt het nog toe te nemen. 

Soms ziet het er aantrekkelijk uit en soms ook helemaal niet:

Hoe dan ook... de prijzen zijn, in Amsterdam,  ongelooflijk, echt. 7,95 voor een stroopwafel. Een grote weliswaar, maar toch. 

Maar niet hier hoor en bij jou ook niet, in je eigen supermarkt. Nee, want in de supermarkten woedt een stroopwafeloorlog. Ongelooflijk maar waar. 

Een stroopwafeloorlog!!! 

Eén super begon en  verlaagde de prijzen. De volgende kon niet achterblijven  en verlaagde ook de prijs enz. 

Toen wij er van hoorden was het zo dat een pakje overheerlijke stroopwafels (10 stuks), 35 cent kostte. Ik weet niet of de prijs nóg verder gedaald is, maar met 35 cent sloegen wij toe en namen twee pakjes mee. 

En lekker dat ze zijn !!

Praatje met een onbekende

Hier weer eens een van die toevalligheden die mij van tijd tot tijd overkomen. 

Ik had die dag een afspraak met een van mijn Zeeuwse vriendinnen in Rotterdam. En ik ging met de trein. Overstappen in Sloterdijk. Klein half uurtje reistijd. 

Ik had eigenlijk een koptelefoon op,  met een luisterboek, maar die zette ik af omdat ik eerst maar eens met een papieren zakdoekje de vieze troep weghaalde die iemand gewoon had achtergelaten, precies boven (!) de lege vuilnisbak aan het raam. 

Op dat moment kwam zij de coupé binnen. Met een koffer. Ze zag wat ik deed en moest heel even wachten voor ze kon gaan zitten. Die handeling opende het gesprek. 

Enfin, dat hele halve uur hebben zij en ik zitten praten alsof we elkaar al jaren kenden. Allebei juf geweest, allebei vanuit een andere plaats in Hoorn terecht gekomen, allebei gewerkt met kinderen met autisme en allebei op weg naar een vriendin die we al heel lang kenden, in een andere stad.  Zij kende een paar collega's van mijn school enz. Tsjonge, wat kan er over verschillende levens veel verteld woorden 

Allebei moesten we er dus uit in Sloterdijk. We hadden allebei een gezellig eerste deel van de reis gehad en benoemden dat ook. Misschien dat we ooit...

Toen ik daar,  op een ander perron,  stond te wachten op de volgende trein, verscheen op zo'n elektronisch bord waar verschillende teksten elkaar opvolgen, déze tekst:  

Nou, dat had ik dus zojuist gedaan. Jammer dat zij het bord niet ook zag. 

Dit was het eerste van drie gesprekken in ongeveer anderhalve week.

Nóg zo'n toevalligheid. Een paar dagen later. 

Ik had iets verkocht via Vinted en bracht het pakje naar een afleveringspunt. 

Ik liep daartoe door een straat waar ik weliswaar regelmatig doorkom, maar niet vaak lopend. 

Lopend zie je meer en ik keek toevallig  naar boven en zag een fraai gevelsteentje.

Er stond geen bordje bij of zo. Ik dacht net dat ik er vast wel iets over op zou kunnen zoeken, toen de deur open ging en de bewoonster naar buiten kwam. Ze zag dat ik een foto maakte en begon te vertellen. Over het steentje.. 

Haar kinderen hadden het laten maken als cadeau voor haar man. 

Die had een ridderorde gekregen, hij was geridderd en zo werd het een gevelsteen van een ridder te paard. 

(Ha, wat een leuke en lieve kinderen bleken we allebei te hebben).

Overigens was het een ridder op een eenhoorn natuurlijk. De eenhoorn is een symbool van Hoorn. En haar man wist heel veel van Hoorn. Hij was journalist. Was, want hij was helaas overleden aan Corona. 

Voor we het wisten stonden we allebei met een tot dan toe onbekend iemand te praten, alsof het heel gewoon was. Zeker wel twintig minuten. Over dat feit verbaasden we ons allebei. 

'Als je nog meer wilt weten, moet je maar eens langskomen' zei ze. 

En ik zei dat ik dat misschien wel zou doen. 

Die tekst op het bord op het station was voor ons niet nodig geweest!

Portretten

Deze week voor de Foto-Bingo van Anne: Portretten, geen klassieke portretten. 

Tja, dat maakte het niet makkelijk, dat laatste,  

want ik weet niet wat klassieke portretten precies zijn. 

Dus ik zocht maar gewoon en vond tien portretten. Ik vond er veel meer hoor, maar deze tien heb ik gekozen. Vijf mannenportretten en vijf portretten van vrouwen en ze hebben gemeenschappelijk dat al deze mensen niet geposeerd hebben.

Een klein meisje in Artis, jaren geleden. Misschien heeft ze zelf al een klein meisje.

Totaal anders, deze meneer in Tunesië, hij had niet in de gaten dat ik de foto maakte.

Deze dame, in New York, heeft natuurlijk ook niet geweten dat ik de foto maakte. Ik vind het een portret. Omdat je aan houding en kleding goed kunt zien wat voor type zij is. De foto maakte ik met gevaar voor eigen leven. 

Drie keer raden in welk land ik dit portret maakte. Iedereen raadt het en daardoor is het echt een portret.

Zij poseerde wel, maar niet voor mij. Ik weet niet meer waar  het was.

Van hem weet ik dat wel natuurlijk. In de metro in London.

Wat een plaatje hè. Een portret van een vrolijk en nieuwsgierig meisje. In Leuven was het. 

Dit was in Rome en alleen al door de kleding is het een portret. 'Wat een verspilling', dacht ik heel oneerbiedig en nogal stom. Maar ja, ik dacht het echt.

Dit was in Nederland op een station. Ik weet niet meer waar, maar deze dame was heel bijzonder. En waarschijnlijk op weg naar zo'n bijeenkomst waar iedereen verkleed komt.

De laatste, gemaakt op Trafalgar Square, in London. Deze meneer had niet in de gaten dat ik de foto maakte. Ik heb het hem na afloop wel laten zien, vond-ie leuk. 

Dat was het voor vandaag. Het volgende thema gaat een stuk moeilijker worden. Maar ik ga mijn best doen. Eerst even kijken bij Anne/Saturnijn. 

NAZA

Aanvankelijk was ik niet van plan deze film te gaan zien. Maar ik was in de Cinema, had net een andere film gezien, toen de zaal uitging waarin NAZA was vertoond. 

Ik zag dat mensen er aangeslagen uitkwamen en toen een bekende van mijn man en zijn vrouw ons wat vertelden over de film, wist ik dat ik de film moest zien. Van mezelf moest dat.

Op deze foto, uit de Filmkrant, zie je rechts de interviewer. 

Hij spreekt met 24 militairen en officieren uit Israel over de genocide in Gaza. De stemmen van de geïnterviewden zijn vervormd en ook verder zijn ze niet herkenbaar. De interviews werden 's nachts gehouden vanaf daken in TelAviv. 

De film, of misschien moet ik docu zeggen, is schokkend. Er zaten niet heel veel mensen in de zaal, maar het was doodstil.  

Het is de geschiedenis van ontmenselijking. Te vergelijken met de Holocaust. Het gaat over de banaliteit van het kwaad. 

NAZA betekent Nevenschade. Die 'nevenschade',  die bijkomende schade, dat zijn de burgerslachtoffers die bij een aanval op een hooggeplaatste Palestijn of groep Palestijnen vallen. 15 NAZA betekent dat er 15 mensen en kinderen, dood zijn. 15 gewone mensen voor een Hamaslid. 

Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze film. Ik zou de afgrijselijke voorbeelden kunnen noemen. 

Maar schokkend en ontmenselijking zijn de woorden die ik al noemde en dat is wat de film toont. 

Ik denk  heel integer gemaakt. Een zeer belangrijke film. De belangrijkste die ik dit jaar zag. 

Daar laat ik het bij. Nou ja, bijna, want zondag: 

(En het gaat me in dit geval niet om het PFAS verbod)