De Vondeling

In het jaar 2003, werd er in Amsterdam een jonge baby te vondeling gelegd. Zo zeg je dat: te vondeling gelegd.  

Een meisje gewikkeld in een dekentje, in een plastic tasje. 

Ze werd gelukkig heel snel gevonden. Op dat moment was ze nog maar net geboren. Er was geen briefje bij en ook geen andere dingen die een aanwijzing zouden kunnen zijn over haar afkomst. 

De kinderarts in het ziekenhuis gaf haar een naam. Lieve. 

Dat was nodig ivm met wetten en  regelingen en zo. En Lieve kreeg een plek in een gezin

Ze is opgegroeid, ze is nu drieëntwintig  en nieuwsgierig naar haar ouders of andere familieleden en samen met Podcastmaker Roos Gerritsen gaat ze onderzoeken of de ouders te vinden zijn. 

Niet dat er drieëntwintig jaar geleden niet gezocht is natuurlijk,  maar het is niet gelukt. 

En 'de zaak' is verjaard waardoor de politie niks meer kan doen. 

Heel gek is trouwens dat er in dezelfde tijd nog een vondeling was, een jongetje en hij is ook op zoek. Maar de twee zijn geen familie. Dat is vastgesteld. 

Daarna zijn er in Nederland geen vondelingen meer geweest. 

Enfin, in vijf afleveringen leef je mee met Lieve en met anderen die erbij betrokken zijn. Ik vertel verder niet hoe de speurtocht is verlopen.  Wel dat er in mijn ogen zeer serieus is gekeken naar allerlei facetten die er mee te maken hebben en ook vooral naar Lieve zelf en haar gedachten over een en ander. 

Een heel boeiende en toch ook spannende speurtocht. 

Kliederen

Eigenlijk zou ik moeten beginnen met een foto van mijn tamelijk volle prullenbak. Tamelijk vol vanwege al het afgekeurde kliedermateriaal. 

Kliederen is deze week namelijk het thema bij de bloghop van Conny. Dus ik ging kliederen. 

Bijna niks vond ik leuk. Wel lekker om te doen hoor, maar ik kon niks met de resultaten.

Tot ik bedacht dan maar wat Atc- achtergrondjes te maken. Als ik er een tekst of een plaatje op doe, kan het best een leuke Atc worden. 

Ze staan nu verticaal, de kaartjes, maar horizontaal zou ook kunnen. Of andersom. 

Ondertussen zat alles onder de verf. De gootsteen in de keuken, het werkblad op mijn kamer, mijn handen. 

Want dat ik ook een paar coronaplastichandschoenen had kunnen aandoen, dát bedacht ik pas toen ik al bijna klaar was. 

Inmiddels is mijn kamer weer opgeruimd. 

Desalniettemin... ik had echt een leuke avond. 

Ik hoop de andere deelnemers ook en dat kun je straks lezen bij Conny, klik hier

Hema

 

Het Museum van de 20e eeuw is echt een heel leuk museum,  in Hoorn. 

Het is dat museum dat voortdurend herinneringen oproept als je er bent, je herkent zoveel dat er niet meer is en dan staat het er gewoon nog, daar. 'Oh ja en aaaah...' niet van de lucht.  

Dat is altijd, maar af en toe is er een extra tentoonstelling van het een of ander. 

Het museum bevindt zich op het Oostereiland, pal naast Cinema Oostereiland. En in die Cinema, tja daar ben ik best vaak. 

Dus dan is het een kleine moeite om even met de MJK binnen te lopen. 

Nu was er zo een kleine, extra tentoonstelling over de HEMA. Omdat die honderd jaar bestaat. 

De Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam, H.E.M.A., opende op 14 april 1926 in de Kalverstraat in Amsterdam en al vrij snel daarna verdwenen de puntjes. Hema werd het. En is het!

Ik heb al eens gezegd hier dat ik de Hema echt zou missen als die er niet meer was of als ik elders zou moeten wonen. 

En dat is waar. Echt. Het is weliswaar niet meer zo als het was, maar ja eigenlijk nog wel zo'n beetje het enige warenhuis dat we hebben. 

Daarbij heb ik een band met de Hema omdat ik er als scholier werkte op zaterdagmiddag. In zo'n vieze, zweterige schort als je hieboven ziet (maar zonder een strik op mijn buik). En aan het eind van de middag lag mijn loonzakje klaar. 

Ik vond het heerlijk om te doen. En die Eau de Cologne die herinner ik me nog goed. Niet dat ik die gebruikte, maar het was zo leuk om zelf te vullen. En een echte kassa, met echt geld in verschillende bakjes en een zwengel en als je er aan draaide sprong die la open. 

Natuurlijk is de Hema ook de Tompouce. Toen voor 10 cent. Dat was in 1932.  

En de rookworst...die is er sinds 1936. Een toevallige toevoeging, omdat de zaak in Amsterdam per ongeluk teveel rookworsten had ingekocht en toen besloot ze te halveren en zo te verkopen. Dat was een succes en dus werd het ook weer zo'n icoon.  

De fotoafdeling, het design,  Takkie, Nijntje... 

Er kwamen veel vestigingen, ook in het buitenland.  Vanaf 1994 het Hemafluitje en de slagzin: Echt Hema. 

Dat alles wordt duidelijk verteld op de (kleine) tentoonstelling en dan per decennium. Het voortbestaan heeft aan een zijden draadje gehangen in de Coronatijd, tot het bedrijf in 2026 werd overgenomen door Jumbo. 

Een eeuw Hema...

Maandag

Soms zie ik in de drukke, drukke stad, Amsterdam in dit geval,  ineens iets leuks op muralgebied. Totaal onverwacht. 

Nou is mijn fototoestel noooit ver weg hoor, maar toch wil ik dan heel snel een foto maken en dan krijg je dus dit:

Zo'n foto waar ik zelf ook nog op sta en een stukje van een mevrouw die er ook niet om heeft gevraagd. 

Ik wil de foto niet bijsnijden omdat ik het leuk vind dat het zo overduidelijk Amsterdam is en je nog net dat kleine stukje blauwe lucht ziet. 

Het was daar echt heel erg druk, zowel op de stoepen als op straat. Bovendien was ik niet op muraljacht, ik moest gewoon ergens naar toe en had niet heel veel tijd. 

Maar hier zie je het beter. Ik dacht eerst nog even dat het Banksy was. Echter,  dan had ik het geweten, dan was er heel veel aandacht voor geweest. Maar leuk is-ie wel, vind ik. Nogmaals: lastig fotograferen: sta je net klaar, gaat de deur weer open. Niet alleen op straat was het druk. 

Waar dit nou precies was zou ik echt niet meer kunnen zeggen. Ik weet zeker dat ik er nog wel eens langs kom en dan noteer ik het. 

En dan nog een schattig toetje en ook hiervan zou je gedacht kunnen hebben dat het Banksy is. 

Ook hiervan weet ik niet meer waar het was. Ja in Amsterdam, maar waar in Amsterdam? Geen idee. En ook niet wie dit maakte. Stencil Art, dát is zeker. 

Linking to Sami's Colourful World

De Correspondente

Wat dat is de laatste tijd snap ik ook niet: ik lees alleen maar boeken die ik heel erg goed vind. Misschien is het de leeftijd en ben ik te weinig kritisch geworden. Hoe dan ook, ik heb van een heel rijtje boeken erg genoten. Bijvoorbeeld van dit boek. 

Onze dochter had het me al een tijd geleden aangeraden, maar zij leest alleen maar Engels. Ik denk dat het er nog niet eens in het Nederlands was. 

Nu wel, het boek staat in de top zestig en al best lang. Dus dat betekende wachten. Maar toen ik laatst bij mijn zwager was, zag ik het daar liggen. Hij had het uit. vond het goed en ik mocht het meennemen. Inclusief een handig blaadje waarop hij alle personen en namen had genoteerd. 

Op de achterkant van het boek lees je o.a :

Verpand je hart aan de onvergetelijke Sybil Van Antwerp. De gepensioneerde advocate kijkt soms met wroeging, soms met berusting terug op haar leven. En toch zijn er ook op haar leeftijd nog steeds verrassingen, veranderingen en onverwachte tweede kansen. 

En dat is wat ik deed, ik heb mijn hart verpand aan Sybil. Tja, boeken over verrassingen op latere leeftijd en veranderingen spreken me erg aan. 

Het verhaal: 

Sybil is drieënzeventig. Ze is geadopteerd en heeft een bedreigende oogaandoening. Ze woont alleen, is erg intelligent en zeer goed bij de tijd. 

Als je naar het schema van mijn zwager kijkt, zie je Sybil omcirkeld staan. Je ziet dat ze een man heeft van wie ze gescheiden is.  Drie kinderen hebben ze.  En kleinkinderen. Sybil kan niet heel goed overweg met haar dochter Fiona. 

Dan zijn er ook nog veel andere relaties.

Het bijzondere is dat Sybil met heel veel van die relaties correspondeert. Ze schrijft brieven, iedere dag. Ook naar mensen die ze niet persoonlijk kent, bijv. schrijvers. Of naar Harry, de puberzoon van een oud-collega. Of een Syrische vluchteling.  

Die brieven staan in het boek en ook soms de antwoorden.  Nou, daarmee is het een brievenroman. De brieven zijn van de laatste tien jaar.  Dat is bijzonder en voor mij was het heel lang geleden dat ik zo'n boek las. 

De brieven zijn soms wat onbehouwen, betuttelend en ook heel vaak geestig. Sybil zoekt verbinding. 

Er is een brief die ze niet verstuurt...

Aanrader!

The Cycle of Love

 Ha, en over fietsen gesproken: 

De hoofdpersonen in deze film  zijn de Zweedse Lotta en de Indiër P.K. 

P.K.  is een afkorting van zijn volledige naam.

Het verhaal is snel verteld:

Op een dag is P.K. aan het tekenen, portretten maakt hij van mensen op straat, ook van toeristen. En dan is daar ineens Lotta die een tekening wil. 

Ze worden ter plekke verliefd. Erg verliefd. Helaas, Lotta moet na een paar weken terug naar Zweden. Ze belooft terug te komen, maar dat gebeurt niet. 

P.K. kan haar niet uit zijn hoofd zetten en besluit haar achterna te reizen. 

Hij verkoopt al zijn bezittingen, maar dat is nog niet genoeg voor een vliegticket. 

En dus koopt hij een fiets. Hij gaat fietsen, van India naar Zweden. Bijna tienduizend kilometer. Het is 1977. 

Een indrukwekkend verhaal over een indrukwekkende reis. 

En er speelt nog meer. P.K. is binnen het kastenstelsel in India een Dalit, dat is de minste groep binnen het systeem. Eigenlijk zo laag dat ik zou moeten zeggen buiten het systeeem.  De Onaanraakbaren.  

Ik dacht eigenlijk dat het kastensysteem  afgeschaft was, maar in 1977, kennelijk nog niet. Dat is het jaar dat P.K. zijn onvoorstelbare reis begint. 

Een mooie film, deze. Een lieve film ook.  

En heel verrassend, een combinatie van documentaire en film.

P.K. en Lotta van toen,  in 1977, gespééld en P.K. en Lotta zoals ze nu zijn, in 2026, ook echt in beeld met hun verhaal. 

Aanrader!

Fietsen

 

Fietsen... het thema voor de fotobingo (9) bij Anne Saturnein  

'Aha' dacht ik toen ik het zag, 'aha, dat kan geen probleem zijn'. Want ik heb om precies te zijn negenhonderdachtenvijftig (958) fietsfoto's gemaakt. Ze staan allemaal op een van mijn Pinterestborden. Ik hoefde ze dus niet zelf te tellen. 

Ze zijn verdeeld in secties, zo heet dat daar, en dat zijn eigenlijk mapjes. In dit geval genoemd naar het land of de plaats waar ik ze maakte. 

Dus bijvoorbeeld sectie Amsterdam, waar de eerste foto werd gemaakt. Of sectie België, Antwerpen in dit geval:

Rotterdam kan ook:

Dus zal ik allemaal Nederlandse foto's doen? Of allemaal juist buiten Europa? Dit is in Vietnam:

Of juist allemaal hele aparte fietsen?

Allemaal rode fietsen, of kapotte of kunst? 

Ik heb ook een mapje Musea. De fiets hieronder is op een schilderij van Tjalf Sparnaay uit 1983. Het heet Stout Oversteken en ik zag het in Museum Jan in Amstelveen:

Geen probleem dus dacht ik. Maar de hoeveel heid maakte het juist lastig. Kiezen vind ik altijd lastig. 

Fietsen tegen een muur? (Dit was in Goes): 

Ik vind het eigenlijk het allerleukst als er iets meer te zien is dan een fiets. Zoals hieronder een heel huwelijksaanzoek. Van kunstenaar Tymon de Laat, in Rotterdam: 

Mensen erop maakt het ook leuk. Een verwonderd klein meisje, in London:

Of twee pratende mannen in Marokko:

En verder kan een fiets gebruikt worden voor je werk en daar kan je wel eens even van willen uitrusten. Want je denkt misschien dat deze man in London,  een nieuw bezorgadres stond op te zoeken, maar nee hoor, hij stond te relaxen, pauze te houden:

Enfin, dit zijn al elf (11) fietsfoto's. En ik vind het zo wel genoeg. 

Nog 947 foto's over, maar ik laat het hierbij. 

Mocht je nog meer willen zien, kijk dan maar bij Anne wat anderen hebben gedaan. 

En ik? Ik denk dat ik maar eens een beetje opruiming ga houden. In mijn fietsfoto's!

Voorlinden Binnen (1)

 

Eerder liet ik al wat zien van wat er buiten, rondom Museum Voorlinden,  te zien is. 

Maar we gingen eigenlijk voor Binnen. 

En dan nog wel speciaal voor dit werk van Ron Mueck. Het heet 'Boy' en Mueck (Australië, 1958) maakte het in 1999. 

Ik was wel benieuwd naar het materiaal. Gelukkig krijg je bij binnenkomst een boekje met daarin de meeste kunstwerken goed beschreven. Dus ik las dat dit gemaakt is van glasvezel, polyesterhars en silicone. 

Ik las ook dat de kunstenaar 8 maanden nodig heeft gehad om van een kleimodel van 40 cm hoog tot deze sculptuur te komen. Bijna 5 meter hoog en 500 kilo zwaar. 

Wat ik ook nog las én leuk vind om te lezen: Mueck baseerde dit beeld op een jeugdherinnering. Hij was als kind verlegen en verstopte zich vaak achter een heg om stiekem naar mensen te kijken. Tegelijk bang en nieuwsgierig.

Enfin, zo'n boekje kan heel handig zijn. Want wat bijvoorbeeld te denken van dit werkje?

Het zou best kunnen dat dit andersom hoort, met de linkerkant boven of helemaal anders. Ik weet het niet meer. 

Ik weet wel wie het maakte, dat was Anna Maria Maiolino. Het is een van haar cobrinhas (kleine slangen). De maakster verhuisde heel vaak als kind en kreeg steeds te maken met een nieuwe taal en een andere cultuur. Vertrekken, aanpassen, veranderen. Dat is nu de kern van haar werk, identiteit ligt niet vast en is in beweging. Het is gips,  een materiaal dat je kunt blijven vervormen en veranderen.

Kijk, dan begin ik het te snappen. Dankzij dat boekje dus.  Een beginnetje hè. 

Maar het allerfijnst is een gids, een suppoost die kan praten en dat ook doet. 

Dit werk (Doris Salcedo, Atrabiliarios, 1993), zou ik waarschijnlijk niet aan nader onderzoek hebben onderworpen als niet de suppoost mij een indrukwekkend verhaal had verteld. Hij zag me eventjes kijken en begon te praten: 

Dit zijn schoenen , versleten schoenen. Afkomstig van vrouwen die onder het geweld van de Colombiaanse burgeroorlog zijn verdwenen. 

De schoenen zitten in nissen in de muur, met daarover heen half transparante huid van een dierenblaas en vastgemaakt met chirurgische steken. 

De titel is Atrabiliarios. En dat woord verwijst naar zwarte gal, melancholie en verbittering, de mentale toestand van de achterblijver. 

Het ráákte me. 

En de suppoost en ik hadden een leuk gesprek. Ik zag hem later bezig bij een ander werk en dacht: zo moet het. Ik hóéfde niet te luisteren, maar het mócht wel. Heel fijn! 

Dit was overigens niet 'mijn' suppoost. Déze suppoost leek zelf wel een kunstwerk. Ze wisselen heel vaak in dat museum. Dan zie je ze naar elkaar knikken en opschuiven naar de volgende zaal. 

Voor Haar!

'Zou ik even voor u langs mogen, meneer? Ik wil graag een foto maken'. 

De man ging opzij in de drukte. 'Natuurlijk',  zei hij, 'goeie foto hè'. En even later: 'Ik ben de fotograaf!'. 

Hij was niet de enige fotograaf, het barstte ervan. Pers, fotografen, televisie. 

Het bleek namelijk de première te zijn van de voorstelling die wij gingen bezoeken. In De La Mar, in Amsterdam. 

Wij hadden echt al maanden geleden kaarten gekocht hiervoor en we wisten afgelopen zondagmiddag helemaal niet dat het een premiere betrof. 

Ik hou heel erg van de liedjes van Frans Halsema. Mijn favorietste lied heb ik hier op mijn blog al eens laten zien en horen door de meester zelf. Hier.

En dat die liedjes nu weer opgepikt worden door een jonge artiest, Soy Kroon, misschien wel voor een nieuwe generatie,  dat leek ons superleuk.

Even daarvoor waren we heel subtiel over de (tweede) rode loper naar binnen geleid door een portier in uniform. Eentje die zijn vak verstond en meteen zag dat wij niet tot de genodigden en de hotemetoten behoorden.

 'Gaat u maar over die loper', zei hij heel subtiel, 'dat loopt wat soepeler door!' 

Toen we eenmaal binnen waren en het gedoe dat kennelijk bij een premiere hoort een beetje hadden aangezien,  werden we door iemand anders de lift in gedirigeerd. Naar de derde verdieping. Dus niet lopend naar boven, want dan kom je door andere ruimtes. 

Ha, we zaten, met het gewone volk,  zo hoog als maar kon op het balkon. Rij tien en meer rijen waren er niet. In Carré vind ik die hele hoge plaatsen heel eng. Hier helemaal niet. 

We hebben alles heel goed kunnen horen en zien. En dat was fijn, want wat was het een prachtige voorstelling. 

Ik had gedacht dat het een liedjesprogramma was, maar dat was het niet alleen. Het was ook het verhaal van Frans Halsema in verschillende scenes. 

Het verhaal van zijn carriere, zijn liefdes, zijn talent en zijn veel te vroege dood op 44-jarige leeftijd. In 1984. 

Ik vond het prachtig en die liedjes waar ik zo van hou, kwamen heel mooi en goed naar voren. Die Soy Kroon, die kan er wat van. 

Hij deed het niet alleen. Twee vrouwen en twee mannen deden mee. En een driemansorkest.  

Wij vonden het heel knap gedaan en bedacht. Het was een voorstelling met een lach en een traan. 

Nou,  een dikke traan bij mij mag ik wel zeggen. Het slot was ontroerend. 

Er mochten geen foto's gemaakt worden en dat deed ik ook niet. 

Deze foto heb ik gepikt van Musicalsites. Eigenlijk alleen om de hele cast te laten zien, plus het driemansorkest. Ik vond alles goed. Met een extra compliment voor de jonge vrouw links, Pleuni van der Meijden. Zij is stagiair en nog bezig met haar opleiding, maar daar was echt niets van te merken.

Voorlinden buiten

We waren naar Museum Voorlinden in Wassenaar. 

Dat is een fantastisch museum en voor ons valt het te combineren met een bezoekje aan onze kleinzoons in Den Haag. 

Het is ook een duur museum: 24 euro pp. Omdat de museumkaart daar niet geldt. Dan weet je meteen weer even heel duidelijk hoe veel je uitspaart met die kaart. Maar dit terzijde. 

Voor dat geld heb je dan wel heel veel moois te zien, zowel binnen als buiten. Buiten heb je de tuinen die ontworpen zijn door Piet Oudolf, mooi hoor, zeker mooi, maar het zei me niet zo veel. 

De buitenkunst wel, dat vond ik echt heel erg leuk

Er lag op de grond een klein bordje bij. Die bomen had ik niet gemist maar dat bordje bijna wel. 

Ha, hoe leuk is dat: dimensions variable. 

Ook mooi en te zien vanaf een wat hoger gelegen punt: een werk van Giuseppe Penone. De titel is Identity- Wild Grass. Het is uit 2023.

De kunstenaar tekende met planten een vingerafdruk tussen betonnen platen. "Geholpen door passerende voeten verspreiden de planten hun zaden, hun identiteit. Zo laten ze, net als de mens, hun sporen achter in de wereld". 

En dan was er nog dit beeld. Je komt er langs op weg naar de ingang van het museum. En op weg naar de uitgang ook natuurlijk. Ik vind het werkelijk een prachtig beeld, zo goud als goud kan zijn. 

Maar wat staat die gouden man te doen? Nou dat werd duidelijk door de naam van het beeld. Het heet:  'De man die de wolken meet'. 

Jan Fabre maakte het in 1998, in brons natuurlijk hè, niet in goud. 

Ik vond het wel jammer dat er geen wolkje aan de lucht was om te meten en op de foto te zetten. De lucht was grijs, bijna effen grijs. 

Zo'n meetlat, ik denk dat die vroeger in ieder klaslokaal hing. Ik zoek altijd in kringlopen naar zo'n ding. Ooit vond ik er een, maar die was te duur. Achteraf misschien maar goed ook, want dan zou ik hem nu toch waarschijnlijk wegdoen. 

Tot slot: in dit gebouw is het restaurant gevestigd. Niet dat dat nou zo interessant is, maar wel wat het eerst was. 

Het was een huis, een woonhuis! Eentje met een verhaal:

Dit monumentale landhuis was de woning van jonkheer Ir. H. Loudon en hij woonde hier echt, met zijn vrouw en drie zoons. 

De vrouw van de jonker was een Britse en hij liet het huis voor haar bouwen, geïnspireerd op haar ouderlijk huis. De architect was ook een Brit, Johnston, en die wist er (in 1912)  wel raad mee. In Engeland vind je nog altijd veel van dit soort huizen. 

(Meer over dat huis, klik.) 

Over de kunst IN het museum ga ik het een andere keer nog wel hebben.