Monday Mural

Deze muurschildering van Judith de Leeuw, werd gemaakt in 2024 en bevindt zich op de Vijzelgracht in Amsterdam. 

Ik zag hem toen we op weg waren naar de Rode Lijn demonstratie (waarover later meer). 

Tot nu toe had ik deze totaal gemist. Wat gezien de grootte toch een hele prestatie is hahaha, het werk is 13,5 meter hoog.  

Enfin, ik kom daar soms langs als ik op weg ben naar metro Vijzelgracht. Maar altijd vanaf de andere kant. Tja en dan zie je de schildering niet. 

Toch gek, want er is genoeg over te doen geweest lees ik nu en ik wist het echt niet. 

Judith de Leeuw maakte al eerder een mural op de Vijzelgracht, aan de andere kant. En eentje op het Leidse Plein. Ik heb ze alle twee laten zien hier. Klik en Klik. 

Nu dus twee zoenende mannen. Het werk heet Behind The Rainbow. 

De Leeuw vertelde bij AT5, dat het heel wat moeite heeft gekost. (voor alle duidelijkheid, de schuingedrukte tekst is niet van mij, maar van site van AT5). 

'Ik heb hier twee jaar lang voor moeten vechten', vertelt De Leeuw. 'Er waren tientallen mensen die mijn kunst graag op de muur wilden. Initieel had ik aangegeven: ik wil graag een schildering maken van een man en een vrouw. Dan zei ik later tegen hen: kleine aanpassing, het wordt een schildering van een man en een man. En dan zei iedereen: nee, doe maar niet. Het gaat niet meer door.'

Maar op de Vijzelgracht waren ze er blij mee.

In 2024 las ik het Parool kennelijk niet, want anders zou ik het gezien hebben en zou ik zijn gaan kijken zoals ik bij de andere twee werken ook deed. 

Inmiddels lees ik die krant weer wel en kan dus ook artikelen terug halen. 

Dit zei de Leeuw in het Parool over Behind the Rainbow: 'Nu hebben voorbijgangers geen keuze meer, ze moeten de homoseksuele liefde wel onder ogen zien'. 

En dat was precies de bedoeling van dit werk.

Linking to Sami's Colourful World

 

Stroopwafeloorlog

 

Stroopwafels... overal in Amsterdam verschijnen stroopwafelverkooppunten. Ze zijn echt niet te missen. 

En kennelijk zijn toeristen er gek op. Het wóórd wordt niet eens voor ze vertaald. 

Ik heb het er trouwens al eens eerder over gehad. Maar sindsdien lijkt het nog toe te nemen. 

Soms ziet het er aantrekkelijk uit en soms ook helemaal niet:

Hoe dan ook... de prijzen zijn, in Amsterdam,  ongelooflijk, echt. 7,95 voor een stroopwafel. Een grote weliswaar, maar toch. 

Maar niet hier hoor en bij jou ook niet, in je eigen supermarkt. Nee, want in de supermarkten woedt een stroopwafeloorlog. Ongelooflijk maar waar. 

Een stroopwafeloorlog!!! 

Eén super begon en  verlaagde de prijzen. De volgende kon niet achterblijven  en verlaagde ook de prijs enz. 

Toen wij er van hoorden was het zo dat een pakje overheerlijke stroopwafels (10 stuks), 35 cent kostte. Ik weet niet of de prijs nóg verder gedaald is, maar met 35 cent sloegen wij toe en namen twee pakjes mee. 

En lekker dat ze zijn !!

Praatje met een onbekende

Hier weer eens een van die toevalligheden die mij van tijd tot tijd overkomen. 

Ik had die dag een afspraak met een van mijn Zeeuwse vriendinnen in Rotterdam. En ik ging met de trein. Overstappen in Sloterdijk. Klein half uurtje reistijd. 

Ik had eigenlijk een koptelefoon op,  met een luisterboek, maar die zette ik af omdat ik eerst maar eens met een papieren zakdoekje de vieze troep weghaalde die iemand gewoon had achtergelaten, precies boven (!) de lege vuilnisbak aan het raam. 

Op dat moment kwam zij de coupé binnen. Met een koffer. Ze zag wat ik deed en moest heel even wachten voor ze kon gaan zitten. Die handeling opende het gesprek. 

Enfin, dat hele halve uur hebben zij en ik zitten praten alsof we elkaar al jaren kenden. Allebei juf geweest, allebei vanuit een andere plaats in Hoorn terecht gekomen, allebei gewerkt met kinderen met autisme en allebei op weg naar een vriendin die we al heel lang kenden, in een andere stad.  Zij kende een paar collega's van mijn school enz. Tsjonge, wat kan er over verschillende levens veel verteld woorden 

Allebei moesten we er dus uit in Sloterdijk. We hadden allebei een gezellig eerste deel van de reis gehad en benoemden dat ook. Misschien dat we ooit...

Toen ik daar,  op een ander perron,  stond te wachten op de volgende trein, verscheen op zo'n elektronisch bord waar verschillende teksten elkaar opvolgen, déze tekst:  

Nou, dat had ik dus zojuist gedaan. Jammer dat zij het bord niet ook zag. 

Dit was het eerste van drie gesprekken in ongeveer anderhalve week.

Nóg zo'n toevalligheid. Een paar dagen later. 

Ik had iets verkocht via Vinted en bracht het pakje naar een afleveringspunt. 

Ik liep daartoe door een straat waar ik weliswaar regelmatig doorkom, maar niet vaak lopend. 

Lopend zie je meer en ik keek toevallig  naar boven en zag een fraai gevelsteentje.

Er stond geen bordje bij of zo. Ik dacht net dat ik er vast wel iets over op zou kunnen zoeken, toen de deur open ging en de bewoonster naar buiten kwam. Ze zag dat ik een foto maakte en begon te vertellen. Over het steentje.. 

Haar kinderen hadden het laten maken als cadeau voor haar man. 

Die had een ridderorde gekregen, hij was geridderd en zo werd het een gevelsteen van een ridder te paard. 

(Ha, wat een leuke en lieve kinderen bleken we allebei te hebben).

Overigens was het een ridder op een eenhoorn natuurlijk. De eenhoorn is een symbool van Hoorn. En haar man wist heel veel van Hoorn. Hij was journalist. Was, want hij was helaas overleden aan Corona. 

Voor we het wisten stonden we allebei met een tot dan toe onbekend iemand te praten, alsof het heel gewoon was. Zeker wel twintig minuten. Over dat feit verbaasden we ons allebei. 

'Als je nog meer wilt weten, moet je maar eens langskomen' zei ze. 

En ik zei dat ik dat misschien wel zou doen. 

Die tekst op het bord op het station was voor ons niet nodig geweest!

Portretten

Deze week voor de Foto-Bingo van Anne: Portretten, geen klassieke portretten. 

Tja, dat maakte het niet makkelijk, dat laatste,  

want ik weet niet wat klassieke portretten precies zijn. 

Dus ik zocht maar gewoon en vond tien portretten. Ik vond er veel meer hoor, maar deze tien heb ik gekozen. Vijf mannenportretten en vijf portretten van vrouwen en ze hebben gemeenschappelijk dat al deze mensen niet geposeerd hebben.

Een klein meisje in Artis, jaren geleden. Misschien heeft ze zelf al een klein meisje.

Totaal anders, deze meneer in Tunesië, hij had niet in de gaten dat ik de foto maakte.

Deze dame, in New York, heeft natuurlijk ook niet geweten dat ik de foto maakte. Ik vind het een portret. Omdat je aan houding en kleding goed kunt zien wat voor type zij is. De foto maakte ik met gevaar voor eigen leven. 

Drie keer raden in welk land ik dit portret maakte. Iedereen raadt het en daardoor is het echt een portret.

Zij poseerde wel, maar niet voor mij. Ik weet niet meer waar  het was.

Van hem weet ik dat wel natuurlijk. In de metro in London.

Wat een plaatje hè. Een portret van een vrolijk en nieuwsgierig meisje. In Leuven was het. 

Dit was in Rome en alleen al door de kleding is het een portret. 'Wat een verspilling', dacht ik heel oneerbiedig en nogal stom. Maar ja, ik dacht het echt.

Dit was in Nederland op een station. Ik weet niet meer waar, maar deze dame was heel bijzonder. En waarschijnlijk op weg naar zo'n bijeenkomst waar iedereen verkleed komt.

De laatste, gemaakt op Trafalgar Square, in London. Deze meneer had niet in de gaten dat ik de foto maakte. Ik heb het hem na afloop wel laten zien, vond-ie leuk. 

Dat was het voor vandaag. Het volgende thema gaat een stuk moeilijker worden. Maar ik ga mijn best doen. Eerst even kijken bij Anne/Saturnijn. 

NAZA

Aanvankelijk was ik niet van plan deze film te gaan zien. Maar ik was in de Cinema, had net een andere film gezien, toen de zaal uitging waarin NAZA was vertoond. 

Ik zag dat mensen er aangeslagen uitkwamen en toen een bekende van mijn man en zijn vrouw ons wat vertelden over de film, wist ik dat ik de film moest zien. Van mezelf moest dat.

Op deze foto, uit de Filmkrant, zie je rechts de interviewer. 

Hij spreekt met 24 militairen en officieren uit Israel over de genocide in Gaza. De stemmen van de geïnterviewden zijn vervormd en ook verder zijn ze niet herkenbaar. De interviews werden 's nachts gehouden vanaf daken in TelAviv. 

De film, of misschien moet ik docu zeggen, is schokkend. Er zaten niet heel veel mensen in de zaal, maar het was doodstil.  

Het is de geschiedenis van ontmenselijking. Te vergelijken met de Holocaust. Het gaat over de banaliteit van het kwaad. 

NAZA betekent Nevenschade. Die 'nevenschade',  die bijkomende schade, dat zijn de burgerslachtoffers die bij een aanval op een hooggeplaatste Palestijn of groep Palestijnen vallen. 15 NAZA betekent dat er 15 mensen en kinderen, dood zijn. 15 gewone mensen voor een Hamaslid. 

Ik zou nog veel meer kunnen zeggen over deze film. Ik zou de afgrijselijke voorbeelden kunnen noemen. 

Maar schokkend en ontmenselijking zijn de woorden die ik al noemde en dat is wat de film toont. 

Ik denk  heel integer gemaakt. Een zeer belangrijke film. De belangrijkste die ik dit jaar zag. 

Daar laat ik het bij. Nou ja, bijna, want zondag: 

(En het gaat me in dit geval niet om het PFAS verbod) 

Geïnspireerd door de 17e eeuw

Het thema voor de bloghop bij Conny, is deze week: Verander een foto. 

Daar heb ik een tijdje over nagedacht, het leek me leuk. 

Ik kwam tot de conclusie dat de foto's die onze oudste zoon Bart veranderde,  het allerleukst zijn.  

En dat, wat ik ook zou proberen,  die ook het leukst zouden blijven. Bart stuurde ze een paar maanden geleden als verjaardagskaart naar ons toe. 

 

Wij zijn ineens gestoken in 17e eeuwse kleding. De 17e eeuw is een periode waar we allebei nogal in zijn geïnteresseerd. Vandaar. 

Ik probeerde nog te ontdekken welke kunstwerk Bart hier heeft gebruikt.  Ik dacht eerst aan Marten en Oopjen. Maar dat klopt toch niet helemaal. 

Maakt ook niet uit. 

Het zijn wel echt onze hoofden en handen. 

Ik raakte toch nog enigszins geïnspireerd en maakte een Atc, met ook een foto van een 17e eeuws schilderij. 

Dat is een foto van een schilderij van Judith Leyster. Uit 1635.

Het is eigenlijk een kleine collage geworden. 

Tijd om bij Conny te gaan kijken en te zien wie er nog meer meededen en vooral wat ze bedachten...

Dus als je tijd en zin hebt: klik

Hoornaar

 Vorige week, wachtend op de bus naar Amsterdam, zag ik deze 'Onderzoeksopstelling'.

Ja, hier werd  iets onderzocht, zoveel was duidelijk. 

Men is kennelijk bezig om de aanwezigheid van de invasieve exotische Aziatische hoornaar te ontdekken en daarmee het nest te vinden. 

Ik ben bang voor wespen, omdat ik allergisch ben. Ik moet er niks van hebben. 'Het is vast een nuttig onderzoek', dacht ik dus en keek in het potje. Niks. 

'Het is belangrijk', stond er verder, ' om de Aziatische hoornaar niet met andere inheemse wepen en bijensoorten te verwarren. De opstelling bevat een niet-giftig, zoet lokmiddel dat regelmatig wordt gecontroleerd door het team. Als je zelf een Aziatische hoornaar hebt gezien, kun je deze waarneming met foto doorgeven via de opstelling. Deze opstelling vormt geen gevaar voor eventuele voorbijgangers en zal worden verwijderd wanneer het nest van de Aziatische hoornaars is gevonden'. 

Ik moest wel lachen toen ik zag wat er onderzocht werd. Ik ben namelijk zelf een Hoornaar. Maar niet invasief en ook niet exotisch of Aziatisch. Dus ik ben veilig. Míín nest wordt niet gezocht of verwijderd.

En gisteren lachte ik weer. Om Toos en Henk. 

Maandag mural

 

Nog eentje uit London. Ik vind deze heel erg leuk. De titel is Luna en de maker is Alo. 

Het lijkt toch net een borduurwerkje hè, van een afstandje?

Nou werkJe? WERK is beter. En het is niet geborduurd.

Dit was in 2025, een jaar waarin ik voor mijn gevoel niet zo veel murals zag in mijn lievelingsstad. Maar nu ik alles op orde aan het brengen ben... viel dát nogal mee. Op de muur achter de man met de pet staat ook nog een Anna Laurini, nog niet helemaal af geloof ik. 

Dít werk wel, dit is helemaal af en ik denk dat de creatievelingen onder ons het eens zullen zijn met de tekst. 

Linking to Sami's Colourful World

Al het moois in de wereld

De tekst achterop dit boek neem ik over, die is zo duidelijk, dat kan ik niet verbeteren:

'Miljoenen mensen beklimmen elk jaar de grote marmeren trap om Het Metropolitan museum of Art te bezoeken. Maar slechts een selecte groep heeft onbeperkte toegang tot alle hoeken en gaten. Dat zijn de suppoosten, die onopvallend rondlopen in donkerblauwe pakken en een wakend oog houden op de schatkamer van twee miljoen vierkante meter. . 

Na de dood van zijn broer besloot Patrick Bringley die nog maar net begonnen was aan een leuke baan bij the New Yorker, het roer om te gooien. Zijn verdriet zocht een uitweg, hij verlangde naar rust en troost. Dus solliciteerde hij naar de eenvoudigste baan die hij kon bedenken op de mooiste plek die hij kende: het Met. 

En dan wordt dit tijdelijke toevluchtsoord tien jaar lang zijn tweede thuis'. 

Bringley verwondert zich, en beseft wat een voorrecht het is dat hij zich kan terugtrekken in deze wereld die hem troost en inspiratie biedt. Hij leert niet alleen over kunst, maar ook van kunst. Hij leert zijn collega's kennen. Hij leert...

Ik begon enthousiast aan dit boek. Ja wat wil je, ik ben zelf ook een soort suppoost. En het boeide me. 

Maar het is niet een boek dat ik achter elkaar uit kon lezen. Ik legde het af en toe even weg, las andere boeken en... kwam toch weer terug. 

Het boek heeft me heel veel tijd gekost. Dat ging zo: 

Ik sla nu even een willekeurige bladzijde open om het duidelijk te maken, blz. 164.

De schrijver staat dan bij Madame X, een schilderij van John Singer Sargent. Ha, de kunstenaar ken ik, het portret van Madame X waarschijnlijk ook. Maar helemaal zeker ben  ik niet. Zoeken dus maar. 

De schrijver loopt verder en komt bij Winslow Homer. Daar heb ik nog nooit van gehoord, maar ik wil het wel weten. (Prachtig trouwens en de moeite van het zoeken zeker waard). 

Bringley gaat naar zijn volgende positie en komt bij Mary Cassatt. Haar naam ken ik, maar waarvan ook al weer. Je raadt het al... zoeken. 

Nou en dat was dus alleen maar één bladzijde. Achterin het boek staat trouwens een lange, lange lijst van schilderijen en kunstwerken die genoemd worden in het boek. 

Conclusie: een boek met een verhaal, het verhaal van Patrick, zijn broer, zijn gezin. Een boek dat laat zien, echt laat zien hoe kunst troost kan bieden. Een zeer interessant boek.

Voor liefhebbers. 

Rood met wit

Stippels... ik hou er van. Van heel veel soorten stippels, maar vooral van rood of roze met witte stippen. 

Wat dacht je toen je de titel zag? Dat het over paddenstoelen zou gaan? Ja, dat was logisch geweest in deze tijd. 

Die rood-met-witte-stippen-paddenstoelen vínd ik ook geweldig. Alleen ik zie ze nooit. 

Niet op de lange wandelingen die ik maak. Ik zou er echt voor naar een bos moeten en daar hou ik nou eenmaal niet van. Er zijn vast nog wel andere plekken hoor, waar ze groeien, maar ik ben echt een stadsmens, dus tja, het is wat het is. 

En toen waren we op bezoek bij onze (schoon)zus in G. Mijn schoonzus is dement en we namen haar mee op een wandeling. 

Soms lukt dat niet,  omdat ze niet wil. We krijgen haar ook niet vaak uit bed. 

Maar deze keer met hulp van een verzorgster die daar heel goed in is, lukte het. Ze at twee boterhammen, dronk wat en toen ging ze toch in de rolstoel zitten. Even frisse lucht. 

We komen dan altijd langs een school en hopen dat er kinderen buiten spelen, want dat vindt ze leuk. Ze is altijd kleuterjuf geweest. Ook als we dan ergens een kopje koffie met haar doen en er komen jonge kinderen binnen, klaart ze helemaal op. 

Nu was er geen kind te bekennen, maar we zagen wel dit, in een van de lokalen.

Dat vond mijn schoonzus ook leuk: een hele grote paddestoel, zo rood als maar kan én met witte stippen. We keken er een tijdje naar en ik weet zeker dat ze het ook echt zag en er met plezier naar keek. 

Zelf dacht ik na afloop nog aan de juf die deze paddenstoel in haar klas zette. Vast een leukerd!