Een klein beetje omrijden

Op de terugweg uit Antwerpen besloten we via Emmadorp en dus Saeftinghe te rijden. Het Verdronken land van Saeftinghe, klik.  

Als ik eerlijk ben gingen we deze keer niet zo zeer voor het natuurgebied, maar  vooral vanwege Emmadorp. Want daar, in een klein cafeetje,  at ik ooit de lekkerste croque monsieur van mijn leven. Dat cafeetje, ik heb het er eerder over gehad, maar ik doe het gewoon nog een keer. 

Want die crocque is tot daar aan toe, maar als je er binnen bent weet je niet wat je ziet. Werkelijk iedere centimeter van de ruimtes is beplakt, behangen, versierd en overal staan beelden, vooral heiligenbeelden,  kopjes, theepotten, noem het maar op. 

Stampvol en je weet niet waar je moet kijken. Daar helpen de talloze schemerlampjes zelfs niet meer bij.

'Spullekes', zo noemen ze het. 

Er is zoveel. Saeftinghe zelf is natuurlijk ook een prachtig doel, maar ervoor of erna, moet je toch echt even hier binnen zijn.

En die croque,  die kwam er natuurlijk ook. Want ze zijn er ook nog eens erg aardig. De keuken was al gesloten, maar ze maakten die tostie evengoed! 

Restauratie

We waren in Antwerpen in het Museum voor Schone Kunsten Antwerpen, kortweg KMSKA. Een heerlijk museum, dat had ik al eerder ervaren en verteld.

En zoals je ziet, daar werd gewerkt! Hard gewerkt, echt! Er was een restauratie aan de gang:

Het schilderij dat daar werd gerestaureerd was niet zo duidelijk te zien op dat moment, al snapte ik natuurlijk wel dat het een Rubens betrof. Dus ik zocht het op. 

Dit is een foto van de site van het museum en je kunt er goed op zien dat de kleuren niet helder zijn. Dat het het hele schilderij donker oogt. 

Het schilderij heet De Aanbidding door de Koningen. Peter Paul Rubens schilderde het in 1624 en hier kun je het al ietsje beter zien. Ietsje.

En ja, dat heb ik ons museum ook gezien: zo'n restauratie is interessant én zeer de moeite waard. 

Alleen kun je op het bord zien dat het al klaar had moeten zijn. Vorig jaar al. Dus misschien is er iets ontdekt of zo, of het was gewoon erg moeilijk. 

Hoe dan ook: het wordt mooier dan het was. Het wordt prachtig en ook dat kun je al heel goed zien. 

Al bij een ander bezoek aan het museum heb ik laten zien dat ze er gevoel voor humor hebben. Dan hangt er bijvoorbeeld een schilderij scheef aan de muur. Je hebt dan de neiging om daar melding van te maken. Of het met anderen te bespreken. Maar dan blijkt dat expres gedaan te zijn. Heel grappig. Deze keer zagen we dit: 

Die hand die daar ineens uit de muur lijkt te komen. Heel apart. Je kijkt, vindt het leuk (of niet natuurlijk) en je richt je weer op de schilderijen in de zaal. Als je dan weer kijkt zie je dat de hand heel langzaam draait en er dus anders uitziet. Hè??? Daarnet zag je het toch echt anders? 

Kunst in Antwerpen

Deze keer gingen we vanuit Groede niet naar Brugge. We gingen naar Antwerpen. Niet speciaal voor de stad, die natuurlijk altijd een bezoek waard is, maar voor de tentoonstelling van werk van Antony Gormley in het KMSKA.

Een heerlijk museum trouwens, we zijn er vaker geweest. Ik ga niet veel van Gormley laten zien. Ik vond het lastig om zijn bijzondere werk op de foto te krijgen. Maar dit ging goed:

Een spannend begin. Je komt binnen door die deur rechts en dan sta je midden tussen deze  eh ja wat zijn het eigenlijk. Ik kon me aanvankelijk niet voorstellen dat je er gewoon door en overheen mocht en vroeg het dus aan de suppoost in de hoek. Of eigenlijk riep ik het van een afstand. Ze lachte en het mocht. 

Daarna heel veel Gormley en eigenlijk allemaal nogal bijzonder. 

Op deze foto zie je,  afgezien van een hoop mensen,  vijf kunstwerken.  

Er was veel te zien. Ook voorstudies, hoe het allemaal tot stand kwam. 

Tenslotte nog een  heel groot werk waar je omheen kon lopen, maar ook dwars er doorheen, met een lantaarn.  Moest je wel eerst een helm op. 

Het was allemaal groot en ook echt wel mooi. En mooi om gezien te hebben, maa ik zou niet nog een keer gaan. 

Na Gormley genoten we nog van een heel groot gedeelte van de rest van het museum. Schilderkunst en tussendoor nog wat andere aantrekkelijke zaken. Van Antwerpen kwam het niet meer die dag.

Zelfs bij de tandarts...

Er zat een ontsteking zag de tandarts een hele tijd geleden. En die moest weg natuurlijk. Verwijderen moet in mijn geval gedaan worden door een kaakchirurg. Verwijzing. 

Maar doordat ik flink lang last heb gehad van de wond op mijn hoofd na het verwijderen van zo'n huidkankerplek en ik mezelf niet met wond en al zag liggen bij de kaakchirurg,  stelde ik het uit. 

Er kwam wat vakantie tussendoor en ook nog wat echt uitstelgedrag. 

Enfin, vorige week vrijdag was ik weer thuis en dacht maandag ga ik bellen, die afspraak maken. 

Zaterdag brak de kies af. Voor straf natuurlijk, dat snap ik ook wel. 

Dus dinsdag eerst naar de tandarts. 

Waarom dit hele verhaal? Nou, omdat een muralspeurder overal een mural ziet. Zelfs in de spreekkamer van de tandarts. Kijk maar:

Is dat nou niet leuk? En opwekkend? 

Ik zag het trouwens pas toen de tandarts een nieuwe verwijzing zat te maken en ik iets relaxter was. 

Daardoor had ik net even tijd om, met toestemming natuurlijk, een foto te maken. 

Ze moesten lachen, de tandarts en de assistente. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt.

Linking to Sami's Colourful World

Nog een keer Veere

Ja, die Schotse huizen... in Veere. Twee zijn het er, genaamd Het Lammeken en De Vogel Struys.  Samen met het stadhuis vormen ze het Museum van Veere. 

Waar komt dat Schotse vandaan? Nou dat was niet moeilijk te ontdekken. 

Er was eens een goede relatie tussen een van de Heeren van Veere en de Schotse koning. Een van die heren  trouwde zelfs met de dochter van die koning. 

En verder draaide het om wol en handel. De wol was nodig voor de lakenindustrie en Veere was gunstig gelegen en de Schotse kooplieden maakten daar gebruik van. Er was een speciaal pand waar de handel was gevestigd. Er werd Schots recht gesproken en er was een Schotse herberg. 

Er is  trouwens nog steeds een prachtige winkel met wol en wollen produkten in Veere. 

In de Schotse huizen was een tentoonstelling van een deel van een fantastisch werk van Jo Dumon Tak. (Bibi Dumon Tak,  de schrijfster ken ik en Jo is haar broer en hem kende ik helemaal niet.) 

Dit is een heel groot werk en bijna niet op de foto te krijgen voor een amateur. 

Het is een panorama van Walcheren en dit stuk is van Veere.Andere delen zijn bijvoorbeeld Middelburg en Domburg en Vlissingen.  

Echt heel mooi gemaakt en een enorm werk. Wij hadden geluk dat we dit konden zien, want het gehele panorama is helaas niet meer te bewonderen. 

Ooit waren het tien schilderijen, sommige stukken veertig meter breed en die waren in een ronding in Vlissingen opgesteld. Kijk hier maar eens: klik 

De schilder heeft er jaren en jaren aangewerkt. En het is onbegrijpelijk dat het hele werk niet ergens in een lege kerk of zo te zien is. 

Het moet prachtig zijn maar er schijnt geen geschikte ruimte meer te vinden te zijn. En tot overmaat van ramp is er ook nog een deel ernstig beschadigd geraakt. 

Ik heb in elk geval van dit deel erg genoten. 

Er was nog veel meer te zien in het museum.

Het ging in sommige kamers over klederdrachten. Foto's, kleding, schilderijen, sieraden en zo.  

En... je kon poppen in een bepaalde Zeeuwse dracht kleden. Ontzettend leuk. Er was geen kind te bekennen toen ik er was en trouwens ook geen enkele andere bezoeker, dus ik kon gewoon even los. 

Een doos met supermooie kleren voor die pop. In dit geval voor Neeltje Marijs.  Heel erg mooi gemaakt en met de beschrijving en tekeningen erbij kon je zo'n dametje heel mooi en vooral ook in de juiste volgorde aankleden. 

En was het meteen ook weer duidelijk dat zo'n dracht wel heel erg veel werk betekende voor de draagster. 

Weer naar Veere

We fietsten dus naar Veere. Huh? Daar waren jullie pas nog geweest, toch? Ja dat klopt. 

We waren toen in de Grote Kerk geweest en daar,  op een muur in de toren,  was een inscriptie. 

Ooit, in de 17e eeuw, 1629 om precies te zijn,  kraste Roelant Nebbens daar een tekst. Een jongen die een zwemtocht, een grote zwemtocht had volbracht, daar trots op was en het de wereld liet weten. Tot op de dag van vandaag.

Daarover schreef Ronald en Carla Mullie een boek. Een historische roman, gebaseerd op de inscriptie en een teruggevonden testament.   

Dat boek kocht ik, las het uit en zag dat er een losse plattegrond van Veere in zat met daarop een wandeling door de stad, langs punten die met het verhaal van Roelant te maken hebben. Dus een stukje over de plek in het verhaal van Roelant, schuingedrukt en ook wat over die plek. Kijk zo: 

Dat vond ik zo leuk, dat ik die wandeling graag wilde maken. We deden het en kwamen toch weer op plekjes waar we niet eerder waren geweest. Of niks opvallends hadden gezien. Veere is echt fantastisch. 

Dat begon al in de Wijngaardstraat waar we een gratis tros druiven (van een bewoner) mochten meenemen. Hoe toepasselijk. 

Natuurlijk kwamen we langs het prachtige stadhuis. Met beelden van de heeren en vrouwen van Veere. En met de schandblokken die een veroordeelde kreeg omgehangen. 

De Campveersche Tooren... Er wordt gezegd dat het de oudste herberg van Nederland is. Of dat waar is weet ik niet, er zijn in ons land meer herbergen die pretenderen de oudste te zijn. Feit is wel dat Willem van Oranje er te gast was. 

Dus wilden wij ook wel, even op dat terras te gast zijn, maar dat was te druk. 

Dus dan maar naar binnen dacht ik. We liepen omhoog en kwamen er al snel achter dat daar geen bediening was. 

Nou ja, toch maar een paar foto's gemaakt. 

Je zal daar maar mogen zitten, daar aan dat raam met uitzicht op het Veerse meer. Dat  lijkt me echt geweldig. Wel te duur voor ons vrees ik. We hebben het gezien dat was al mooi zat

Gedurende de hele wandeling zagen we overal tekeningen en schilderijen van de Grote Kerk. Maar hier hing er eentje van Charley Toorop. Ik vond het niet eens de mooiste. Deze van ene Dirk Jan Koets wel. 

Het was echt een leuke wandeling. Behoorlijk druk, maar vooral op de markt waar veel winkeltjes zijn. En plekken om wat te eten en drinken. 

 Ga je de hoek om... rust. Echt waar. Veere is fantastisch, of zei ik dat heel misschien al eerder?

Dat museum? Daar ben ik als kind geweest, maar verder nooit meer. Ik kom er nog op terug.

Etalages

Etalages... het nieuwe thema in de foto-bingo.

Het had zo maar gekund hoor, dat ik een apart mapje met etalages gemaakt zou hebben. Hád gekund, maar 't is niet gebeurd. 

Kennelijk ook niet nodig, want er schoten me zo maar een paar etalages te binnen. Twee die ik zag in Parijs. Vorig jaar om deze tijd:

Er was daar in die etalage van Galerie Vivienne, van alles te zien.  Deze mensen kijken trouwens naar iets anders dan dat waar wij naar keken. Wij keken vooral naar: 

En tijdens diezelfde vakantie in een straat met hele, hele dure winkels zagen we deze tas. Dat vond ik erg grappig. 

En om het een beetje recht te trekken wat prijs betreft: in een iets minder dure straat, gewoon de Hema met wat letters 'en chocolat': 

Ik zou graag weten of die letters zijn aangeslagen in Parijs. Maar dat hoor je dan weer nooit...

Oh ja en voor alle zekerheid, dat je zeker weet dat het allemaal in Parijs was: 

Met dank aan Anne, Satur9 waar vast nog meer etalages te vinden zijn. En Anne maakte alvast het thema van volgende week bekend: trappen. 

Van een zonnewijzer en een romanticus

We gingen naar Veere. Fietsen vanaf Vlissingen en dan kom je door of langs Middelburg. We wilden eigenlijk niet stoppen, maar ja, dan zie je dit:

Nota bene op een plek waar ik vlak achter heb gewoond. Ik moet dat gebouw regelmatig gepasseerd zijn toen en het is me niet opgevallen. En die klok al helemaal niet. Dus tja, toch maar even stoppen om een foto te maken

Nou heb ik wel eens van middelbare leeftijd gehoord, hahahaha.  Maar van middelbaren tijd???? 

Enin,  daar is natuurlijk een uitleg voor. Die zocht ik later op, die uitleg. En ik vond hem ook..  hier, klik. 

Je kan kijken, maar zelf vind ik zulks altijd nogal ingewikkeld en daar heb ik helemaal geen zin in. 

Om de hoek van dit gebouw, Stadsschuur genaamd, zag ik nog een leuk muurgedicht. 

Ik moest er wel om lachen, tsjonge... wat een romanticus die dichter. 

 

Vervolg

Misschien weet je nog dat ik een blogje schreef onder de titel Omdat ik kaas ging kopen  Het ging over Huib en Marleen van Iwaarden in hun winkel De Groese Til. Twee van de  meest positieve mensen die ik ooit ontmoette. 

Een jaar geleden las ik dat Marleen van Iwaarden was overleden. Dat ik dat las was al bijzonder, want Marleen woonde in Groede en ik lees geen Zeeuwse kranten. Dus hoe ik dat te lezen kreeg is mij een raadsel, maar dit terzijde. 

Ik vond het een verdrietig bericht. Omdat ik Marleen een bijzondere en lieve vrouw vond. Zoals ik haar man Huib een bijzondere en lieve man vond en vind.

Ja Groede is niet naast de deur, dus ik schreef een condoleance brief en nam me voor langs te gaan, de eerstvolgende Groede keer. Toen was de winkel dicht en de keer daarna ook. 

Maar deze keer niet. 

Het was redelijk druk in Huibs winkel die niet echt een winkel meer is, maar meer een centrum voor natuur en educatie. Er was kunst-en cultuurmarkt in het dorp, vandaar de drukte.

Huib herkende ons direct. En begon meteen te praten en te vertellen.

Het gaat goed met hem.

'Deze morgen, met de markt, heb ik wel wat tranen weggewerkt', vertelde hij.  'Maar ja, dat hoort er bij, dat is ook niet erg. 

Kijk hier maar eens:

Zie je dat potje? Daar was Marleen mee bezig. Ze is niet meer aan het glazuren toegekomen. Ik laat het zo staan zonder glazuur en ik ga het niet verkopen. 

Zelf ben ik ook begonnen met pottenbakken. Ik krijg er les in en ik vind het leuk. 

En... ik heb een nieuwe vriendin!'

Hij vertelde ons over haar en hoe het allemaal zo gekomen was. Hij straalde. 

Uienoogst

Hahaha, hier zie je een restje van de uienoogst uit de volkstuin. 

Het is een restje en er was dus meer dan wat je op de foto ziet, maar ook weer niet heel veel meer. 

Ze zijn wat smaak betreft heerlijk, dat dan weer wel.

In Groede, zodra we het huisje verlieten voor een wandeling naar het dorp roken we de uien.  

Ik vind dat lekker ruiken, heel landelijk, hier ruik ik dat nooit. 

We roken het dus op vrijdag, bij aankomst. 

Zaterdag hebben we een tijd staan kijken hoe dat oogsten in zijn werk ging, en zondag... 

Zondag was het klaar!

Het terrein waar 'ons' huisje staat heet Veldzicht. Nou als dit geen Veldzicht is, dan weet ik het ook niet meer. 

Hij hieronder had in elk geval Veldzicht!