Zelfs bij de tandarts...

Er zat een ontsteking zag de tandarts een hele tijd geleden. En die moest weg natuurlijk. Verwijderen moet in mijn geval gedaan worden door een kaakchirurg. Verwijzing. 

Maar doordat ik flink lang last heb gehad van de wond op mijn hoofd na het verwijderen van zo'n huidkankerplek en ik mezelf niet met wond en al zag liggen bij de kaakchirurg,  stelde ik het uit. 

Er kwam wat vakantie tussendoor en ook nog wat echt uitstelgedrag. 

Enfin, vorige week vrijdag was ik weer thuis en dacht maandag ga ik bellen, die afspraak maken. 

Zaterdag brak de kies af. Voor straf natuurlijk, dat snap ik ook wel. 

Dus dinsdag eerst naar de tandarts. 

Waarom dit hele verhaal? Nou, omdat een muralspeurder overal een mural ziet. Zelfs in de spreekkamer van de tandarts. Kijk maar:

Is dat nou niet leuk? En opwekkend? 

Ik zag het trouwens pas toen de tandarts een nieuwe verwijzing zat te maken en ik iets relaxter was. 

Daardoor had ik net even tijd om, met toestemming natuurlijk, een foto te maken. 

Ze moesten lachen, de tandarts en de assistente. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt.

Linking to Sami's Colourful World

Nog een keer Veere

Ja, die Schotse huizen... in Veere. Twee zijn het er, genaamd Het Lammeken en De Vogel Struys.  Samen met het stadhuis vormen ze het Museum van Veere. 

Waar komt dat Schotse vandaan? Nou dat was niet moeilijk te ontdekken. 

Er was eens een goede relatie tussen een van de Heeren van Veere en de Schotse koning. Een van die heren  trouwde zelfs met de dochter van die koning. 

En verder draaide het om wol en handel. De wol was nodig voor de lakenindustrie en Veere was gunstig gelegen en de Schotse kooplieden maakten daar gebruik van. Er was een speciaal pand waar de handel was gevestigd. Er werd Schots recht gesproken en er was een Schotse herberg. 

Er is  trouwens nog steeds een prachtige winkel met wol en wollen produkten in Veere. 

In de Schotse huizen was een tentoonstelling van een deel van een fantastisch werk van Jo Dumon Tak. (Bibi Dumon Tak,  de schrijfster ken ik en Jo is haar broer en hem kende ik helemaal niet.) 

Dit is een heel groot werk en bijna niet op de foto te krijgen voor een amateur. 

Het is een panorama van Walcheren en dit stuk is van Veere.Andere delen zijn bijvoorbeeld Middelburg en Domburg en Vlissingen.  

Echt heel mooi gemaakt en een enorm werk. Wij hadden geluk dat we dit konden zien, want het gehele panorama is helaas niet meer te bewonderen. 

Ooit waren het tien schilderijen, sommige stukken veertig meter breed en die waren in een ronding in Vlissingen opgesteld. Kijk hier maar eens: klik 

De schilder heeft er jaren en jaren aangewerkt. En het is onbegrijpelijk dat het hele werk niet ergens in een lege kerk of zo te zien is. 

Het moet prachtig zijn maar er schijnt geen geschikte ruimte meer te vinden te zijn. En tot overmaat van ramp is er ook nog een deel ernstig beschadigd geraakt. 

Ik heb in elk geval van dit deel erg genoten. 

Er was nog veel meer te zien in het museum.

Het ging in sommige kamers over klederdrachten. Foto's, kleding, schilderijen, sieraden en zo.  

En... je kon poppen in een bepaalde Zeeuwse dracht kleden. Ontzettend leuk. Er was geen kind te bekennen toen ik er was en trouwens ook geen enkele andere bezoeker, dus ik kon gewoon even los. 

Een doos met supermooie kleren voor die pop. In dit geval voor Neeltje Marijs.  Heel erg mooi gemaakt en met de beschrijving en tekeningen erbij kon je zo'n dametje heel mooi en vooral ook in de juiste volgorde aankleden. 

En was het meteen ook weer duidelijk dat zo'n dracht wel heel erg veel werk betekende voor de draagster. 

Weer naar Veere

We fietsten dus naar Veere. Huh? Daar waren jullie pas nog geweest, toch? Ja dat klopt. 

We waren toen in de Grote Kerk geweest en daar,  op een muur in de toren,  was een inscriptie. 

Ooit, in de 17e eeuw, 1629 om precies te zijn,  kraste Roelant Nebbens daar een tekst. Een jongen die een zwemtocht, een grote zwemtocht had volbracht, daar trots op was en het de wereld liet weten. Tot op de dag van vandaag.

Daarover schreef Ronald en Carla Mullie een boek. Een historische roman, gebaseerd op de inscriptie en een teruggevonden testament.   

Dat boek kocht ik, las het uit en zag dat er een losse plattegrond van Veere in zat met daarop een wandeling door de stad, langs punten die met het verhaal van Roelant te maken hebben. Dus een stukje over de plek in het verhaal van Roelant, schuingedrukt en ook wat over die plek. Kijk zo: 

Dat vond ik zo leuk, dat ik die wandeling graag wilde maken. We deden het en kwamen toch weer op plekjes waar we niet eerder waren geweest. Of niks opvallends hadden gezien. Veere is echt fantastisch. 

Dat begon al in de Wijngaardstraat waar we een gratis tros druiven (van een bewoner) mochten meenemen. Hoe toepasselijk. 

Natuurlijk kwamen we langs het prachtige stadhuis. Met beelden van de heeren en vrouwen van Veere. En met de schandblokken die een veroordeelde kreeg omgehangen. 

De Campveersche Tooren... Er wordt gezegd dat het de oudste herberg van Nederland is. Of dat waar is weet ik niet, er zijn in ons land meer herbergen die pretenderen de oudste te zijn. Feit is wel dat Willem van Oranje er te gast was. 

Dus wilden wij ook wel, even op dat terras te gast zijn, maar dat was te druk. 

Dus dan maar naar binnen dacht ik. We liepen omhoog en kwamen er al snel achter dat daar geen bediening was. 

Nou ja, toch maar een paar foto's gemaakt. 

Je zal daar maar mogen zitten, daar aan dat raam met uitzicht op het Veerse meer. Dat  lijkt me echt geweldig. Wel te duur voor ons vrees ik. We hebben het gezien dat was al mooi zat

Gedurende de hele wandeling zagen we overal tekeningen en schilderijen van de Grote Kerk. Maar hier hing er eentje van Charley Toorop. Ik vond het niet eens de mooiste. Deze van ene Dirk Jan Koets wel. 

Het was echt een leuke wandeling. Behoorlijk druk, maar vooral op de markt waar veel winkeltjes zijn. En plekken om wat te eten en drinken. 

 Ga je de hoek om... rust. Echt waar. Veere is fantastisch, of zei ik dat heel misschien al eerder?

Dat museum? Daar ben ik als kind geweest, maar verder nooit meer. Ik kom er nog op terug.

Etalages

Etalages... het nieuwe thema in de foto-bingo.

Het had zo maar gekund hoor, dat ik een apart mapje met etalages gemaakt zou hebben. Hád gekund, maar 't is niet gebeurd. 

Kennelijk ook niet nodig, want er schoten me zo maar een paar etalages te binnen. Twee die ik zag in Parijs. Vorig jaar om deze tijd:

Er was daar in die etalage van Galerie Vivienne, van alles te zien.  Deze mensen kijken trouwens naar iets anders dan dat waar wij naar keken. Wij keken vooral naar: 

En tijdens diezelfde vakantie in een straat met hele, hele dure winkels zagen we deze tas. Dat vond ik erg grappig. 

En om het een beetje recht te trekken wat prijs betreft: in een iets minder dure straat, gewoon de Hema met wat letters 'en chocolat': 

Ik zou graag weten of die letters zijn aangeslagen in Parijs. Maar dat hoor je dan weer nooit...

Oh ja en voor alle zekerheid, dat je zeker weet dat het allemaal in Parijs was: 

Met dank aan Anne, Satur9 waar vast nog meer etalages te vinden zijn. En Anne maakte alvast het thema van volgende week bekend: trappen. 

Van een zonnewijzer en een romanticus

We gingen naar Veere. Fietsen vanaf Vlissingen en dan kom je door of langs Middelburg. We wilden eigenlijk niet stoppen, maar ja, dan zie je dit:

Nota bene op een plek waar ik vlak achter heb gewoond. Ik moet dat gebouw regelmatig gepasseerd zijn toen en het is me niet opgevallen. En die klok al helemaal niet. Dus tja, toch maar even stoppen om een foto te maken

Nou heb ik wel eens van middelbare leeftijd gehoord, hahahaha.  Maar van middelbaren tijd???? 

Enin,  daar is natuurlijk een uitleg voor. Die zocht ik later op, die uitleg. En ik vond hem ook..  hier, klik. 

Je kan kijken, maar zelf vind ik zulks altijd nogal ingewikkeld en daar heb ik helemaal geen zin in. 

Om de hoek van dit gebouw, Stadsschuur genaamd, zag ik nog een leuk muurgedicht. 

Ik moest er wel om lachen, tsjonge... wat een romanticus die dichter. 

 

Vervolg

Misschien weet je nog dat ik een blogje schreef onder de titel Omdat ik kaas ging kopen  Het ging over Huib en Marleen van Iwaarden in hun winkel De Groese Til. Twee van de  meest positieve mensen die ik ooit ontmoette. 

Een jaar geleden las ik dat Marleen van Iwaarden was overleden. Dat ik dat las was al bijzonder, want Marleen woonde in Groede en ik lees geen Zeeuwse kranten. Dus hoe ik dat te lezen kreeg is mij een raadsel, maar dit terzijde. 

Ik vond het een verdrietig bericht. Omdat ik Marleen een bijzondere en lieve vrouw vond. Zoals ik haar man Huib een bijzondere en lieve man vond en vind.

Ja Groede is niet naast de deur, dus ik schreef een condoleance brief en nam me voor langs te gaan, de eerstvolgende Groede keer. Toen was de winkel dicht en de keer daarna ook. 

Maar deze keer niet. 

Het was redelijk druk in Huibs winkel die niet echt een winkel meer is, maar meer een centrum voor natuur en educatie. Er was kunst-en cultuurmarkt in het dorp, vandaar de drukte.

Huib herkende ons direct. En begon meteen te praten en te vertellen.

Het gaat goed met hem.

'Deze morgen, met de markt, heb ik wel wat tranen weggewerkt', vertelde hij.  'Maar ja, dat hoort er bij, dat is ook niet erg. 

Kijk hier maar eens:

Zie je dat potje? Daar was Marleen mee bezig. Ze is niet meer aan het glazuren toegekomen. Ik laat het zo staan zonder glazuur en ik ga het niet verkopen. 

Zelf ben ik ook begonnen met pottenbakken. Ik krijg er les in en ik vind het leuk. 

En... ik heb een nieuwe vriendin!'

Hij vertelde ons over haar en hoe het allemaal zo gekomen was. Hij straalde. 

Uienoogst

Hahaha, hier zie je een restje van de uienoogst uit de volkstuin. 

Het is een restje en er was dus meer dan wat je op de foto ziet, maar ook weer niet heel veel meer. 

Ze zijn wat smaak betreft heerlijk, dat dan weer wel.

In Groede, zodra we het huisje verlieten voor een wandeling naar het dorp roken we de uien.  

Ik vind dat lekker ruiken, heel landelijk, hier ruik ik dat nooit. 

We roken het dus op vrijdag, bij aankomst. 

Zaterdag hebben we een tijd staan kijken hoe dat oogsten in zijn werk ging, en zondag... 

Zondag was het klaar!

Het terrein waar 'ons' huisje staat heet Veldzicht. Nou als dit geen Veldzicht is, dan weet ik het ook niet meer. 

Hij hieronder had in elk geval Veldzicht!

Nog een mural in Zeeland

We waren deze zomer drie keer in Zeeland. Twee keer een week in Groede,  met een paar maanden tussentijd en in die tussentijd nog een keer heel kort, maar niet in Groede. Wel in Zeeuws-Vlaanderen. Dat was om pannenkoeken te bakken. 

Een paar keer heb ik op maandagen een Zeeuwse mural laten zien. En dit is de laatste. Foto gemaakt tijdens die eerste week toen we terugfietsten naar Vlissingen om over te varen naar Breskens.

Geen beste foto's, want we wilden op dat moment erg graag die boot halen en waren dus wat haastig. Ik dacht dat doe ik de volgende keer nog eens over. 

Niet gelukt, we fietsten inderdaad weer naar de boot,  maar hebben die hele mural niet meer gezien. 

Hoe dan ook, de muur is van het Veteranen Centrum Walcheren. 

In het midden zit een denker en in de wolkjes zie je waar hij aan denkt. Namelijk de verschillende onderdelen van de krijgsmacht. 

En dan eindigt de mural, hoe kan het ook anders in Vlissingen, met Michiel de Ruyter. Vlissinger Michiel.

Je kunt natuurlijk over Michiel de Ruyter denken wat je wil. Maar het is een zeer interessante figuur en ik snap heel goed dat hij op die muur staat. Goed geschilderd ook. 

Linking to Sami's Colourful World

Gezichtjes

Mijn bijna buuf Kitty opent deze ronde met een prachtig gezichtje. Kitty zag het bij het openmaken van een pakje zuivelspread:

Mijn nicht Trudie was op vakantie en zag er twee. Dat was in Turckheim, Elzas:

Emie dan: 'De eerste hap in deze abrikoos leverde een nogal verbaasd gezichtje op. Voor je verzameling dus' :

Mirjam Polman... Bij het opruimen van een kast in mijn winkel kwam ik een spuitbus tegen, bedoeld om kakkerlakken uit te roeien. Ik zag een boosaardig gezichtje op de spuitbus. Dat belooft niet veel goeds voor de kakkerlakken....

Nogmaals Kitty: Ik rijd al ruim tien jaar mee in onze auto dus ik zat er al jaren met mijn neus bovenop. Maar je moet het maar net zien hè… Het zijn er eigenlijk twee, de eerste en tweede en/of de tweede en derde rij.

En dan Stef van SCCollections: Mijn bril op het deksel van de wasmand:

Tine de Jong is aan de beurt: knoeide met de koffie en dit was de vlek die kwam, met een gezichtje. Tja, soms gebeurt iets onverwacht en spontaan. Misschien is dit ook wat voor je gezichtenverzameling. 

Onze jongste kleinzoon Arthur (6) wees me op de camping op dit gezichtje:

Tineke Dieks tenslotte: Vanmiddag in Lochem een parkeerplaats zoeken en tja, toch een gezichtje gezien.

Dat was het weer. En ze waren weer super. Dank allen en als altijd: 

Blijf speuren mensen. En inzenden: bettievdgriend@hotmail.com 

Bettie en Frits... gingen naar Snits

Toen we Hoorn hadden verlaten en de snelweg opdraaiden zei ik tegen mijn man: Zo, Bettie en Frits gaan naar Snits.

En van dat briljante rijm kreeg ik de slappe lach, die tamelijk lang aanhield. 

Maar 't is echt waar, we gingen naar Snits. Naar Sneek. 

Dat zit zo: 

In de Coronatijd hebben wij alle elf Friese steden bezocht. We wilden de fonteinen zien die in al die steden zijn gemaakt. Ontwerpen van elf verschillende kunstenaars. We hebben ervan genoten. We hebben bovendien ook gezien hoe mooi al die steden zijn. En het voordeel van de Coronatijd was dat het overal superrustig was.  Het was een leuke onderneming. Vooral ook omdat we Friesland weer wat beter leerden kennen. Ik zeg altijd als ik nergens rekening mee hoefde te houden dan zou ik het liefst in Zeeland wonen, maar als dat dan niet zou kunnen, dan in Friesland. 

Maar goed, één fontein zagen we niet en dat was die van Sneek. Die had er al gestaan hoor maar die was in restauratie. Ik hou er van om de zaken af te ronden en zo namen we ons voor om nog een keer naar Sneek te gaan. Dus vandaar. 

Het is toch nog best een eind rijden, zo over de Afsluitdijk, maar we groetten als altijd ingenieur Lely (dag meneer Lely hier zijn Bettie en Frits op weg naar ...) en bij aankomst eerst maar eens even koffie

Daar kan ik dan echt van genieten. Us kofje.. Ze hadden helaas geen Oranjekoek, maar we kregen wel een dumke. Het lievelingskoekje van mijn moeder. Die tekst op het suikerzakje is goed te vertalen hoor, maar trochsetter moest ik toch even vragen aan iemand die er Fries uitzag en dat ook was. Nogal stom, ja. 

Daarna dus naar de Waterpoort en de fontein:

En die fontein... die vond ik erg leuk. Een draaiende fontein

Er hoort natuurlijk een verhaal bij. Je zet als kunstenaar niet zomaar een man met een hoorn op een bal tenslotte.

Die hoorn dat is de Hoorn des Overvloeds. Het beeld is een verwijzing naar Fortuna, de godin van het geluk. De hoorn vloeit over en is daardoor een symbool voor de welstand van degene die ermee in aanraking komt. Maar doordat de bol voortdurend draait, wordt het water en dus het geluk een onberekenbare kracht. En de overvloed die zich over ons uitstort kan ons door het lot weer worden ontnomen.

De maker van deze fontein, de bedenker is kunstenaar Stephan Balkenhol (1957)  In Sneek herinnert de fontein aan afwisselende periodes van voorspoed en tegenspoed van de stad. Net als in een mensenleven. 

En zo was dit project afgerond en dat stemt tot tevredenheid.