Oud en vervallen (fotobingo)

Het thema bij Anne's foto-bingo is deze keer: Verlaten gebouwen. 

Ik heb op dit blog al een aantal malen verlaten gebouwen laten zien, maar dan onder het kopje Oud en Vervallen, klik. Daar had ik dus niet veel aan. En op speurtocht gaan had natuurlijk gekund, maar de tijd ontbrak. Toch heb ik er nog eentje niet laten zien. En paar weken geleden fietsten we naar Volendam en daar was echt een verlaten gebouw, oud en vervallen. Dus daar doe ik het mee deze week

Dit vind ik zo ontzettend jammer en dat niet alleen, ook onbegrijpelijk:

Deze voormalige palingrokerij van J.B. Plat, bevindt zich in Volendam. Op een heel fraaie plek. 

Die plek is echt fantastisch. Uitzicht op de haven. 

Wat een verval, wat een narigheid. 

Het pand mag niet gesloopt worden, want het is een gemeentelijk monument. 

Herstellen zal ongetwijfeld heel erg duur zijn. Maar ja ik denk altijd dat er een hoop geld zit in Volendam. Met al die artiesten en voetballers en zo. Dat weet ik natuurlijk niet, dat dénk ik. En ik denk ook dat hier toch gewoon weer iets moois van te maken is. Moeten ze allemaal samenwerken...

Maar goed ik heb niet eens iets met Volendam te maken, ik ga er niet over. Ik vind het gewoon jammer. Misschien leeft J.B. Plat wel niet meer. En als hij het wist zou hij zich omdraaien in zijn graf. Dénk ik. 

Wil je nog meer verlaten, oude en vervallen gebouwen zien, ga dan kijken bij Anne. Haar fotobingo voor deze week staat er al. Klik. 

Afscheid van de zomer?

Wat was het een fantastische dag, wat weer betreft, gisteren. We hadden besloten om naar het strand in Egmond te gaan. Eigenlijk om een beetje afscheid te nemen van de zomer. Van deze lange, warme zomer.  Zo voelde het en de volgende dag (vandaag dus)  zou het een stuk kouder worden en regen en zo...

Maar nu was het woensdagmorgen en geen nog geen herfstvakantie. 

Dus we deden een bakkie en gingen lekker aan de wandel. 

Ik vond een leuk stukje hout. Het leek wel of de golven er golfjes in hadden gemaakt. 'Misschien is het wel van een V. O. C. schip',  zei mijn man. Zou best kunnen, je weet het niet hè.

En zij was er, met haar drie kleine hondjes en reken maar dat die drie een mooi leven hebben:

We liepen verder en zagen dit. Daar werd wat geïnstalleerd of gefilmd of... Vanaf de vloedlijn konden we het niet zo goed zien. Dus we liepen er op af om eens wat beter te kijken.

We vroegen de heren natuurlijk wat hier gebeurde. 

'Hebt u een secondje' zei de iets oudere man. Hij hield een zware paal recht. Natuurlijk hadden we dat, we hadden een heleboel secondjes. '

En toen die om waren en de paal stevig genoeg was,  namen ze alle tijd om ons uit te leggen wat de bedoeling was. Zo leuk, terwijl ze toch gewoon aan het werk waren. Ook zij vonden het weer op deze dag een cadeautje. 

Ze waren van de Universiteit van Utrecht en zij tweeën waren de techneuten. De studenten (Geo-sience, fysische geografie) waren verderop bezig. Enfin,  ze installeerden ook een bord 

Wind-en zandtransportmetingen, dáár gaat het om. 

Superinteressant allemaal en denk ik ook heel erg nuttig. Want het uiteindelijke doel is natuurlijk beheer en bescherming van de kust. 

Wat is er toch veel dat zich geheel (nou ja, dus bijna geheel) afspeelt buiten mijn blikveld.

Maar je kunt niet van alles op de hoogte zijn en af en toe ergens een glimp van opvangen is ook leuk! 

En langzaam, heel langzaam veranderde het weer. Het was nog steeds warm, maar toch!

Stilleven

Tijd voor Conny's bloghop. 

Deze keer was het thema: Een stilleven met alledaagse dingen. Het werd bijna als vanzelf weer een ATC.

Ik ben er wel tevreden over, het was een heel gepriegel en trouwens ook een hele zoektocht naar passende plaatjes. Maar ik was lekker bezig, al luisterend naar een interessante podcast. Ik luisterd meer dan de helft van die podcast, want misschien denk je dat zoiets snel klaar is. Ha, in mijn geval niet hoor, helemaal niet. 

Wat andere mensen hebben gemaakt kun je bij Conny zien. Hier, klik.  

Ik ben altijd heel benieuwd, nu ook! 

Fietsen in Amsterdam

Deze foto... ik vind hem zo leuk. De foto is gemaakt door Eddy Posthuma de Boer (1931-2021) en komt uit een boek, getiteld Amsterdam: City of Bikes

Jammer van die Engelse titel. Ik snap het wel natuurlijk, maar ik vind het niet leuk. 

Enfin, het is een nieuw boek met meer dan 150 foto's van Eddy Posthuma de Boer.  Over fietsen dus,  in Amsterdam.

En fietsen in Amsterdam, dat is nou net iets dat ik niet meer durf. 

In het centrum zou ik dat echt niet meer doen. In een buitenwijk en ook in de wijk waar wij hopelijk gaan wonen nog wel. 

Maar in het centrum absoluut niet. Echt levensgevaarlijk met niemand die zich aan de regels lijkt te houden. Toeristen niet omdat ze het niet snappen en inwoners niet omdat ze dat gewoon niet doen. 

De foto hierboven is gemaakt in 1969. Ik zou hem een paar jaar eerder hebben gedacht. 

In 1969 was ik al aan de studie en de kleding op de foto is wat mij betreft verbonden aan de middelbare school. 

Die witte kniekousen, met die penny shoes. Die sjaal, zelfgebreid, volgens mij in de patentsteek, zo een had ik er ook. Andere kleuren, maar wel zo'n sjaal. En dan die muts, links. Dat heette een astronautenmuts. Die had ik ook ooit. Door mijn moeder gemaakt.  Ik was weer even helemaal terug. 

Het stond er niet bij, maar ik weet bijna zeker dat de foto is gemaakt in Buitenveldert waar mijn man woonde.

De tweede foto is uit 1955 en ik vind hem geweldig.  Ik kan me heel goed indenken dat je de geschiedenis kunt bekijken aan de hand van fietsfoto's

'De fotograaf stelde zich op als een wildfotograaf die zijn onderwerp goed kende',  zegt Pete Jordan in een voorwoord. 'Hij bestudeerde de homo cyclisticus amstelodamensis in zijn natuurlijke habitat'. 

En dat vind ik erg leuk gezegd.

Het artikel waar ik deze foto's uit haalde verscheen in Het Parool (jaja ik ben er weer) en werd geschreven door Marc Kruyswijk. 

Monday Mural

Even terug naar London, voor een mural. Tsjonge, ik zou willen dat het waar was. Maar voorlopig zit het er niet in. 

Nou ja... ik kan altijd even terug in mijn foto's. Deze vond ik nog. Ik heb ze niet eerder laten zien, ze zijn van 2024.

Heb ik wel eens gezegd dat ik London in de regen ook aantrekkelijk vind? 

Hier regende het, misschien dat daardoor deze murals  van de muur af leken te spatten: 

 

En dan zeker op die plek. Het was een beetje een saai gebouw,  afgezien van die mural,  maar je kon er wel lekker even schuilen.

Diezelfde dag zag ik een stukje verderop nog een mural. Wel intrigerend. 

Wat zou de kunstenaar (Tom Blackford) hier mee hebben willen zeggen? 

En dat gezichtje op het voorhoofd? Het tweede gezicht? 

Geen idee. Hoe dan ook, ik link deze murals naar Sami's Colourful World

Gezichtjes van Ferrarra

Ferrara vult weer een hele aflevering gezichtjes. Goed gevonden allemaal en dank Ferrara.

Mijn schoondochter kreeg voor haar verjaardag een limoenboompje.
Bij thuiskomst bleek het plaatje niet helemaal scherp. 

Een vaag smoeltje in de Librije in Zutphen.
Waar veel meer interessants te zien was. Zegt Ferrara. 

'Een wagentje op een erf in Akersloot. Ik vind hem twijfelachtig, maar 
dat ordeel laat ik aan jou'. 

Ik vind hem helemaal niet twijfelachtig, dus: 

Op hetzelfde erf ook nog een paardentrailer:

In de tuin van de Adelbertus Abdij in Egmond-Binnen:

Wachtend op de intercity naar Amsterdam keek dit NS-logo me aan:

Dat waren ze weer. Allemaal weer supergoed gezien. Door Ferrara.

Het leuke is natuurlijk dat iederéén mee kan doen. 

Dus blijf speuren, mensen. En inzenden:

bettievdgriend@hotmail.com 

Pressure

 

Een film over de tweede wereldoorlog. Eentje waarin je weinig van het oorlogsgeweld ziet. Alleen op het laatst.

Ik vond de film zo spannend dat ik helemaal in een soort kramp zat, echt een hele tijd, tot duidelijk werd dat de afloop ook de gewenste afloop zou zijn. 

Eigenlijk houd ik niet van oorlogsfilms die je bekijkt alsof het thrillers zijn. Een thriller is toch min of meer amusement en oorlog is dat zeer zeker niet. Dus eigenlijk ging ik tegen mezelf in, maar oh wat vond ik de film goed. En de hoofdrolspeler die ook, dat is Andrew Scott. 

Het verhaal:

Het is 1944 en de plannen voor D-Day liggen klaar. De voorbereidingen voor deze gigantische operatie zijn getroffen.  Eigenlijk moet alleen het moment van de aanval in Normandië nog worden bepaald en daartoe is een,  door Churchill zeer aanbevolen, meteoroloog aangetrokken. Zijn naam is Kapitein (Dr.) James Stagg, een Schot. 

Hij moet bepalen of en wanneer de invasie kan plaatsvinden. Hij schijnt de allerbeste ter wereld te zijn. 

In het centrum waar alles wordt geregeld onder leiding van generaal Eisenhower is ook al een Amerikáánse meteoroloog aan wezig: Irving Krick. 

De twee botsen nogal, maar Stagg heeft het meer voor het zeggen dan Krick. 

Het moment van de aanval komt nader en nader en het slechte weer waardoor de aanval totaal zou mislukken ook. Krick denkt dat het kan, Stagg denkt van niet. 

Uitstel is eigenlijk ook niet mogelijk. De datum is niet voor niets gekozen. De voorbereidingen zijn gedaan, langer wachten betekent o.a. dat de Duitsers te weten zullen komen wat er gaande is. 

Stagg, wéét dat het stralende weerplaatje op dat moment helemaal niets zegt. De anderen geloven hem eigenlijk  niet..

Het lot van de wereld gaat bepaald worden door deze invasie en als die niet door kan gaan.... De pressure is hoog, ontzettend hoog

Tot bijna aan het eind wordt er voornamelijk gepraat in deze film en dat dat zo ontzettend spannend kan zijn, dat vond ik ongelooflijk. 

Overigens is de film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ik heb nooit geweten hoe belangrijk die weersvoorspelling is geweest.

Een aanrader!

Nooit gebruikt

 Ha, ik dacht aan heel iets anders toen ik vorige week het thema van Anne Saturnein had gezien. Dat thema was Nooit Gebruikt. 

En ik dacht aan zaken die ik ooit heb aangeschaft, dingen die ik zo nodig moest hebben en die een volkomen verspilling van geld en materiaal bleken te zijn. Het zijn er gelukkig niet veel, meestal gebruik ik mijn verstand hoor. Meestal.

Het zijn trouwens allemaal dingen die ik dan op een soort braderie-achtige markt aanschafte bij een standwerker of werkster die het uitstekend wist te brengen. 

Voorbeeldje? Inlegzooltjes  met een soort gel, waar ik de rest van mijn leven buitengewoon makkelijk op zou kunnen lopen. Nog een voorbeeld: Een messensetje voor worteltjes en komkommers enzo met heeel veel mogelijkheden. Dat mijn toen nog jonge kind haar vingertjes er zowat afsneed met dat ding zorgde ervoor dat het per onmiddellijk in de vuilnisbak belandde. En recent kocht ik nog iets waarmee je dingen heel erg schoon zou kunnen krijgen. Oké,  meer schiet me niet te binnen. 

Het was dus niet de bedoeling van Anne. Die had gedacht aan foto's die je niet hebt gebruikt, terwijl ze toch leuk zijn. 

Nou dat is bij mij al langere tijd een thema. Zulke foto's heb ik genoeg en ik plaats ze onder het kopje: Niet meer dan zeven. 

En dat doe ik nu dus ook. (Ik merkte pas nadat ik er zeven had uitgezocht in mijn overvolle map, dat ze allemaal enigszins met vervoer te maken hebben, nou ja bijna allemaal): 

De eerste: 

Deze stond in Edam en daar wordt een mens toch gewoon een beetje vrolijk van hè?

Van de volgende niet. Ik dacht vanuit de auto: Eh.. gedenk te sterven? Hoezo, hier en nu? 

Gevreesd moet worden dat het met de fiets hierboven niet goed kwam.

Ja, ik vind natuurlijk ook dat er voor roze fietsen een uitzondering gemaakt mag worden. 

Gemaakt moet worden.

En een goede raad, waar dan ook, zelfs op een fiets is altijd  goed.

Verstandig opgemerkt.

Nog zo'n verstandige opmerking en zo is het maar net: 

Zo, dat waren er zeven en  nu lekker kijken wat anderen hebben bedacht.

Hier, klik 

't Is echt niet ver, écht niet.

Fietsend op een mooie zomeravond, over de dijk richting Edam, zag ik  aan de ene kant Hoorn...

...en de andere kant opkijkend: Amsterdam!

En nou, Hoorn - Amsterdam, dat mag dan voor ons een hele stap zijn, maar ver is het niet. Helemaal niet hoor, écht niet. 

Bij het zien van deze laatste foto schiet mij trouwens een heel ouderwetse term te binnen: een lichtend verschiet. 

Stapelen

 

Stenen op het strand... Dat zie je hier niet zo heel vaak. 

Deze foto is voor mij dan ook een herinnering aan het mooie Sicilië. Het was geen strandvakantie, maar we waren toch een keer een hele middag op het strand. In 2024 was dat. 

Ach, wat was die zee blauw. En dan die stenen...  

Je ziet hier nog net een puntje van mijn schoen. Op dat strand. 

Ik ben geen strandligger, ik wil eigenlijk wel altijd wat te doen hebben. 

Hoopjes maken bijvoorbeeld, van stenen met gezichtjes. 

En torentjes van stenen bouwen, stapelen dus. 

Het werd veel gedaan. Ook met veel grotere en zwaardere stenen. 

Ik heb me er een tijd mee geamuseerd. En als herinnering nam ik een paar stenen mee.

Vijf om precies te zijn. Drie hele gewone, een gaaf witje en een kleine roze. 

Ze staan in de vensterbank van onze slaapkamer en als ik te ruw doe met de gordijnen valt het roze steentje er soms af. En het witje ook wel eens.

Dat betekent dat ik weer een hele tijd ga stapelen, want het moet er wel staan natuurlijk hè. Net als toen op Sicilië.

Stapelen is vandaag het thema in Conny's bloghop. En ik ga nu kijken wie er vandaag allemaal gestapeld hebben. Hier, klik.