Woeste kust

 

Dit vond ik een bijzonder boek. 

In de eerste plaats vanwege de plaats waar het zich afspeelt.

Dat is op een eiland genaamd Shearwater Island. 

Dat eiland bestaat niet echt, maar is gebaséérd op Macquarie Island. Het ligt zo'n beetje tussen Antarctica en Tasmanië. 

Er leven (op het echte eiland) meer dan vier miljoen zeehonden, pinguins en vogels. 

Op het fictieve eiland bevindt zich een zadenbank en dát is dan weer gebaseerd op de echte wereldzadenbank op Spitsbergen. 

Die échte eilanden, Macquarie dus én Spitsbergen, vind ik ontzettend interessant en tsjonge, wat zou ik er graag eens willen rondkijken. 

Dat gaat natuurlijk niet gebeuren, maar virtueel rondkijken, dat kan wel. Klik

Het verhaal, een boeiend verhaal:

Dominic Salt woont op het eiland, met zijn drie kinderen Raff, Fen en Orly. Fen is een meisje. De moeder van het gezin is dood. Dominic en de kinderen verwerken hun verlies en hun verdriet allemaal op een andere manier

Hier is dus een zadenbank, om de biodiversiteit te bewaren voor als het nog slechter gaat met de wereld, het klimaat en de natuur. 

Er werkten meer mensen, maar die zijn allemaal al weg omdat het eiland bijna wordt opgeslokt door de zee.  Dominic en de kinderen zijn nog de enigen. Zij wachten en bewaken alles tot ze ook niet langer meer zullen kunnen blijven. Communicatie met vasteland is heel onzeker.

En dan spoelt er op een dag een onbekende, zwaargewonde vrouw aan. Rowan heet ze en het gezin helpt haar te herstellen. 

Dat lukt, maar er zijn heel veel vragen. Waarom is ze hier terecht gekomen? Wat heeft haar man Hank er mee te maken?

Ik kan nog veel meer vertellen, maar doe het niet. Dat zou te veel van de spanning wegnemen. En het boek IS spannend, dat kan ik je verzekeren. En mooi. En een waarschuwing en nog veel meer. Liefde, eenzaamheid, vertrouwen.

Ik zeg: LEZEN

Genoeg voor een heel weeshuis

 

Dit vond ik wel een leuke binnenkomer bij een bezoek aan het Weeshuis in Culemborg. Ook in Culemborg komen we wel eens, ik vind het een leuke stad en het is ook een bijkom-mogelijkheid na een bezoek aan onze (schoon)zus. Even de zinnen verzetten voor we terugrijden. 

En zo waren we dus ook in het weeshuis. Ik mag wel zeggen het Elisabeth Weeshuis. 

Gesticht door Vrouwe Elisabeth van Culemborg. 

De vrouwe was rijk, had geen kinderen en bepaalde in haar testament dat haar geld moest worden besteed aan 'de regte armen'. 

En zo werd onder andere het Weeshuis geopend in 1560. Het eerste,  speciaal voor wezen gebouwde huis in Nederland. 

Tussen 1560 en 1952 zijn hier zevenhonderd wezen opgevangen. 

En er was nog iets leuks. Ik had er jammer genoeg geen foto van gemaakt dus ik heb een foto uit de flyer van het museum gebruikt:

Je ziet hier op straat een gouden verbinding tussen de Markt en het weeshuis. Het is bedacht door een kunstenaar, Bouke Groen. 

Hij baseerde zijn ontwerp op Kintsugi en dat betekent Gouden Verbinding. Het is de kunst om scherven van aardewerk met goudlijm te repareren.

Ik heb zo'n doosje eens gekregen, alleen ik  heb nooit iets om te reparen. En om nou opzettelijk iets te breken... Maar dit terzijde.

Ik vond het een leuk idee en als je stilstaat op bepaalde gouden tegels, hoor je gezang. Misschien wel van de weeskinderen. 

Raar

Een bezoek aan de zus van mijn man is vaak nogal deprimerend. 

En soms willen we dan eerst even wandelen, of koffie of taart, of  iets leuks, voor we weer een hele tijd in de auto moeten. 

Dat leuke is dan soms Buren. Een klein stadje in de Betuwe, dat ook wel bekend staat als Oranjestad. 

Er is best veel te zien en we hébben er ook veel gezien. 

Ik heb het al eens eerder over Buren gehad. Hier, klik. 

Dat blogje van toen ging o.a. over het Marechausseegebouw. Waar ik geheel onverwacht een leuke rondleiding kreeg. 

Dat gebouw was van oorsprong een weeshuis. Het werd in 1613, gesticht door prinses Maria van Nassau.

Wat een leuk ouderwetsch bordje, vind je niet? 

Ook boven de deur is het overduidelijk gemaakt:

Maar nu het rare van het verhaal. 

Dat Marechausseemuseum is gesloten. Het was niet langer rendabel. In december 2023 was dat. De collectie is elders ondergebracht. 

Maar dat gebouw... dat fraaie gebouw,  dat staat daar dus gewoon heel fraai leeg te staan. Al bijna tweeënhalf jaar. 

Ik vroeg in het stadsmuseum wat de bedoeling nu is. 

Nou, dat is na die lange tijd nog helemaal niet duidelijk. Een horecafunctie, een appartementencomplex, een Gelders museum? Er is vast nog wel meer te bedenken. 

Ondertussen kost het een heleboel geld . Ja, het moet toch verzorgd worden en beveiligd ook natuurlijk.

Ik snap het gewoon niet. Natuurlijk moet het zorgvuldig gebeuren en dat kost tijd. Dát snap ik. En ook dat er veel haken en ogen aan zitten.  Maar zo lang?  Zet een paar creatieve koppen aan het werk, vraag de hooggeboren graaf van Buren,  oftewel W. A. van Buren, om een ruime bijdrage, dat kan heus wel lije ... en doe wat. 

Ik denk wel eens dat beslissingen uitstellen een beetje een trend is in ons land

Een nieuw Roodkapje en nog meer bijzonder mooie kaarten

Tsjonge, dat was lang geleden zeg. Maar zomaaar ineens een geheel nieuw Roodkapje. Een grappige kaart uit Den Haag:

Roodkapje laat zich niet meer pakken vandaag de dag en gaat tekeer tegen de wolf. 

Heel goed, Roodkapje! 

En ook de tekst op de achterkant liegt er niet om. Roodkappennou! Roodkapnâh!

Kijk d'r nou stoer staan daar! En die wolf, je zou bijna medelijden met hem krijgen. Bijna hè. 

Er stond niet echt een afzender op de kaart. Maar ik weet het toch wel. Superlief, dank! 

(En dit was als ik het goed heb, nr 343. Ja echt, 343!)

Toen kwam deze kaart en ik vind hem zo mooi! Het is alleen al zo leuk om een brief te krijgen en dat was het hoor,  een echte, best lange brief. Wanneer gebeurt dat nou nog? De afzendster was Ferrara en de kaart was gemaakt door Janny.  De kaart is er een om in te lijsten en dat ga ik ook echt doen.

En toen kreeg ik nog zo'n mooie kaart. Een echte Janny en deze keer nota bene van Janny zelf. 

'Zomaar een gevlochten kaartje', schreef ze er op, 'geen kunst hoor'.

Nou, daar denk ik toch echt heel anders over!!!!!

De laatste twee kaarten kwamen niet per post, maar wel in de brievenbus. Ze komen van Marion

Dat zit zo. Wij doen af en toe met B&M een uitstapje. En daartoe sparen wij. Iedere maand stipt komt er een leuke kaart in de bus met in de envelop het afgesproken bedrag. Ik stort het geld op een gezamenlijke rekening, aangevuld met ons bedrag natuurlijk en tijdens de uitstap betalen we er alles van. 

Dit waren de laatste twee kaarten. Ik vond ze hartstikke grappig, allebei. Marion kocht ze op een kunstmarkt. 

Ze gaan niet in een lijstje, maar ze staan wel goed in het zicht en iedere keer moet ik er weer even om lachen. Ze komen van It's a Yolt

Maandag

 

Een heel goed advies vond ik dit niet hoor. Dat van de linkerfoto.

Het is juist leuk om naar muurschilderingen te kijken en meestal neem ik ook de tijd om dat goed te doen.

In deze buurt in London barst het namelijk van de murals. Shoreditch/Bricklane. 

Telkens weer nieuwe verrassingen. De foto's van vandaag heb ik allemaal gemaakt in 2025. 

Er was veel te zien toen. Ook veel kleine dingetjes. Zoals een space-invader.

Dus ik ben een tijd blijven staren. In de eerste plaats omdat er daar op die hoek een spel van licht en schaduw plaats vond. 

In de tweede plaats omdat ik het gezicht van de man knap geschilderd vind. Ook een spel van licht en schaduw trouwens.

En tenslottte omdat ik me echt afvroeg en vraag wat de gedachte hierbij is. Daar kun je verschillende ideeën over hebben en misschien is dat wel de bedoeling van de kunstenaar geweest.

Linking to Sami's Colourful World

Zo leuk!

 

'Wat heb je voor leuks in je keuken staan', vroeg ik aan Marion. Enigszins verbaasd, want ze is niet zo van de planten binnenshuis. 

'Dit is nog van de plant van mijn vader', zei ze, 'neem er gerust eentje mee'. 

Ik ben wél van de kamerplanten, dus dat deed ik maar wat graag.  Met een mooi kaartje erbij. 

We zijn nu een maand verder en kijk eens, hoe schattig. Zes blaadjes en een piepklein puntje. Dat wordt het zevende blaadje. Je kunt het op de foto niet zien, maar het zit er. 

Zo leuk om te volgen. 

Ik verheug me nu al op de rondspringende zaadjes. 

Gezichtjes

'Hallo Bettie, Ik kocht vier ragebollen en zag: gezichtjes. En op de steel gedaan, hebben ze zelfs een tong! Aanvulling voor verzameling?,  mailt Irene. Nou dat lijkt me wel, dus hier zijn ze

'Ik was onlangs in brillenwinkel voor oog meting, zag dit en dacht dit is wel wat voor Bettie haar gezichten parade', schrijft Tine de Jong.

En Tineke Dieks zag een gezichtje in een boom én verkleinde het nog even:

En dan Edith. Ik zei het al eerder, zij heeft echt een kunstenaarsoog en zag deze drie: een blije koffer, een spookachtig beeld in wording en een verbaasde glasbak

En dan kwam er nóg een gezichtje van Tineke Dieks. Tineke maakt prachtige knipsels en ziet daar soms, en in dit geval doordat het knipsel op de kop lag, een gezichtje in.

En tenslotte Anneke Broos. En oooh wat krijg ik zin in een gevulde koek. Niet in deze natuurlijk.

Dank allen en als altijd: Blijf speuren mensen én insturen. bettievdgriend@hotmail.com

Leven in de brouwerij

De uitdrukking 'Leven in de brouwerij' kent iedereen denk ik wel. Dat die uitdrukking met Jan Steen te maken heeft zal minder bekend zijn.  

'Onze taal' heeft er een mooie verklaring voor: klik 

Vierhonderd jaar geleden werd Jan Steen in Leiden geboren en ter ere van dat feit is er in de Lakenhal in Leiden een leuke tentoonstelling van werk van Jan Steen, getiteld: 

Thuis bij Jan Steen - 400 jaar leven in de brouwerij.

Die tentoonstelling bezochten we, met de museumclub. 

Kijk hier zie je meteen hoe de tentoonstelling is opgebouwd. Uitvergrotingen op wanden, van schilderijen die er ook in het echt hangen. 

(Pas thuisgekomen zag ik dat mijn museumclubvriendinnen er alle drie op staan).

  .

Nou ben ik, vaste lezers zullen dat weten, nogal een museumbezoeker en veel werk op deze tentoonstelling kende ik. Dat klopt ook wel, want het zijn alleen maar schilderijen uit Nederlandse collecties, zoals Rijks, Mauritshuis en zo. 

Het zijn achtentwintig werken

Maar ik kan herhaling heel goed hebben hoor.

Dit schilderij bijvoorbeeld. Het stoeiende echtpaar.  Vol symboliek. Wat er in de mand zit bijv. staat voor geslachtsorganen. Het konijn onderaan voor vruchtbaarheid. De vogelkooi voor lokaas. 

En dit werk: Het bakkersechtpaar. Steens zoontje Thaddeus was model voor het jongetje naast de bakker. 

Dat deed de schilder vaker, zijn eigen kinderen gebruiken in een schilderij. Of zichzelf of zijn vrouw. Zoals hier in een schilderij van de bijbelse Bathseheba. Je ziet natuurlijk Bathsheba, maar ook de tweede vrouw van Jan Steen. 

Een prachtig schilderij dit, kijk naar de stof van de jurk. 

En ik vind het ook zo mooi dat het veel vertelt. Bathseheba heeft bijvoorbeeld een brief in haar hand, ondertekend door koning David. Hij wilde haar. En hij is klein afgebeeld op dat bouwwerk in de verte. 

En dan natuurlijk die andere uitdrukking: 'Het is er een huishouden van Jan Steen'. Nou hier zie je echt zo'n soort huishouden. Een vrolijk huishouden en ik was weg van de baby.

Nog zo'n leuk onderwerp: De strenge schoolmeester. 

Zo'n huilend jongetje en de dreiging van de pollepel.Het bezorgd kijkende meisje is waarschijnlijk de dochter Eva.

Ik laat het er maar bij. Er was nog zoveel meer en tegelijkertijd: achtentwintig schilderijen, dat is te overzien. Dat is ook wel eens fijn. 

En nou vergeet ik er toch nog een: Jan Steen beeldt heel vaak een hond af op een schilderij en vaak is dat een Kooikerhondje zoals wij er vijtien jaar een hadden. Dus van het schilderij 'Soo gewonne, soo verteert' is hier is nog even een heel mooi Kooikertje:

Peace is Power

Ik was altijd een Beatles-fan en dat feit heeft er voor gezorgd dat ik helemaal niks had met Yoko Ono, de vrouw van John Lennon. 

Ik kan het natuurlijk niet echt beoordelen, maar er werd toch vaak gesuggereerd dat zij eigenlijk verantwoordelijk was voor het feit dat de Beatles uit elkaar gingen. 

Dat Lennon in elk geval een andere weg koos. Dus ik was wel Beatles-fan, maar geen Ono-fan. 

Ach, het is allemaal lang geleden. Lennon is dood en Ono werd vredesactiviste. O.a. 

Ze is nu drieënnegentig. 

Ik heb al eerder verteld dat we bijna altijd als we in London zijn een bezoek brengen aan Tate Modern.

Voor de kunst vaak, maar zeker ook voor het uitzicht vanaf een van de hoogste verdiepingen. 

Je kunt daar eten en drinken, maar als je het vriendelijk vraagt, mag je best alleen even kijken.

Het is eigenlijk een hele grote glazen wand en op al die ramen heeft Yoko Ono de tekst 'Peace is Power'  aangebracht. In heel veel talen. 

Vierentwintig talen om precies te zijn. Ik heb ze geteld

Ono is gedurende haar hele carrière bezig geweest met allerlei vredesboodschappen. Ik herinner me de bedscènes met Lennon in Amsterdam en ik herinner me een toren in IJsland en die heet de Imagine Peace Tower. Goeie naam. 

Ik vond dit ook een mooi project.

Een duif en een rat

 Zomaar een tekst op straat. Zomaar...

Dit zagen we  in London op straat. Geen idee meer waar. Of eigenlijk zag onze kleinzoon het en wees ons er op.

Toen we verteld hadden wat er precies stond zei hij: 'Dat is filosofie, toch oma?'

Die kinderen weten echt van alles tegenwoordig. Ik denk niet dat ik wel eens van filosofie had gehoord toen ik tien was. 

Maar goed,  was ik er net aan gewend om vaker omhoog te kijken... moet ik ook weer omlaag kijken dus. 

Wat we deden en we zagen er nog een: 

En nog een:

Ik vind zulks geweldig. Een creatieveling die zijn creativiteit er uit laat. Straatkunst!

En de wandelaar neemt heel even de tijd om na te denken over wat hij of zij ziet. 

Hier, klik, kun je lezen hoe of wat.