Fenix, deel 2

Gisteren heb ik wat verteld over de buitenkant van het museum Fenix in Rotterdam.  IN het museum waren drie verschillende tentoonstellingen. Even voor de duidelijkheid, het museum gaat over migratie. 

Op een afdeling is de tentoonstelling 'Alle richtingen'. 

Met beelden, schilderijen, voorwerpen... kunst. 

Migratie door de ogen van kunstenaars. 

Weten waar we vandaan komen en weten waar we naar toe gaan. 

Hiervan zou ik heel graag veel willen laten zien. 

Maar niet nu want ik denk dat ik daar nog wel eens op terug kom en dan wat uitgebreider. 

Hiernaast zie je alvast een mooi voorbeeld. De afschaffing van de slavernij in Frankrijk werd gevierd als een nationale overwinning en o.a. met anti-slavernijbeelden, vaak op nogal stereotype manieren. 

Maar kennelijk wel inspirerend want deze buste wordt nu bijvoorbeeld getoond in een clip van Beyoncé. 

Op een andere afdeling zijn heel veel koffers verzameld van over de hele wereld. 

Het is een kofferdoolhof.

Sommige koffers hebben een geel label en via een audiotour krijg je, als je daar op richt, een verhaal te horen.

Wat voor koffer was het, was het voor een vakantie, was het een vluchteling, wat?

Ik luisterde naar een zo'n verhaal en besloot dat ik nog maar eens terug moet. Ik zat al bijna vol en veel tijd was er ook niet meer

Maar het allermooist vond ik (en dat was dus de derde afdeling) de fototentoonstelling The Family of Migrants. 

Foto's uit de hele wereld en van alle tijden. De foto's gaan over vertrek, reis en aankomst. 

Bekende foto's, totaal onbekende foto's en ik heb er voor gestaan, slikkend met een brok in mijn keel en knipperend tegen mijn tranen. 

Ik hoop vooral dat heel veel middelbare scholen naar deze expo gaan kijken. Als ik de baas was op zo'n school zou ik het misschien wel verplichten.  

Ik laat er een paar zien:

Ara Güler. Turkije, 1962. Aan de kades van de wijk Galata in Istanboel

John Moore. V.S. , 2018. De Hondurese Yanela Sanchez is in tranen vlak voor zij en haar moeder Sandra worden gearresteerd door de grenswacht in Texas

Michelle Frankfurter. Mexico 2014. Een vrouw uit Guatemala probeert met haar baby de V.S. te bereiken

Selma van der Bijl. Nederland, 2017. Nguse Berhane uit Eritrea wacht op Schiphol op zijn gezin. Zijn verzoek om gezinshereniging is eindelijk goedgekeurd. Hij heeft ze al tweeënhalf jaar niet gezien. 

 

  

Ik had wel bijna alle foto's willen laten zien hier. Maar deze liever niet:

Fenix

 

Het lijkt wel of we een uniform hebben voor onze museumclub. Sowieso blauw en ik zal de volgende keer ook gewoon een spijkerbroek aan doen. 

Enfin, wat hadden we een prachtige dag. We moesten er een eind voor met de trein, maar we hadden iedere keer een coupé voor ons vieren, dus we zijn bijgepraat hoor!

En na de metro en de bus en een heel klein stukje lopen zagen we het museum waar we naar toe wilden al liggen: Fenix, het nieuwe museum over migratie in Rotterdam.

En daar tegenover Hotel NewYork. Dat zagen we ook liggen. Ja en toen zat het er dik in dat we eerst maar eens even zouden gaan lunchen daar. 

Maar daarna dan toch het museum. En van dat museum eerst over het gebouw

Feniks is een mythische vogel die verrijst uit de as. 

Hier stond vroeger een grote havenloods, die echter  door een brand werd verwoest. Het gebouw werd herbouwd, nu als twee gebouwen. Die verrezen dus als het ware uit de as en vandaar de naam. 

Het gebouw is werkelijk prachtig om te zien. Futuristisch. En de bijnaam De Tornado is ook wel duidelijk, toch?

Als je er in bent,  kun je,  langzaam meelopend op een dubbele gedraaide trap,  naar boven. Onderweg steeds kijkend, fotograferend, genietend.

(er zijn liften hoor, maar lopend zie je veel meer). 

Alles weerspiegelt en glimt, echt fantastisch. Op de foto hierboven zie je een stukje van mijn sjaal en de jas van een van ons. 

Nou en dan naar buiten om het fenomenale uitzicht te bewonderen.

Alleen voor het gebouw naar dit museum gaan, zou volkomen gerechtvaardigd zijn. En eigenlijk ook wel voldoende.

Maar ja, we gingen niet speciaal voor het gebouw, dus...wordt vervolgd.

Een beeld

 

Op donderdagmiddag was ik hier. Omdat ik hier moest zijn. 

We stonden in een parkeergarage en toen we eruit kwamen zag ik dit beeld en vond het prachtig. Dit is op het Anton de Komplein in Amsterdam. 

Ik maakte de foto omdat ik het echt een heel mooi beeld vond (en vind). 

Ook een foto van wat er bij stond.

Die is heel slecht, omdat ik nogal gestresst was en haastig, maar ik dacht dat zoek ik nog wel uit. 

Ha dat hoefde verder niet hoor, want weer eens een van die toevalligheden: ik maakte de foto afgelopen donderdag en maandag stond er een flink artikel in het Parool met een foto erbij die heel erg leek op die van mij. Zelfde punt. 

Enfin,  het artikel gaat over dit beeld. Het is gemaakt door Jikke van Loon en het is een eerbetoon aan de Surinaamse schrijver en verzetsheld Anton de Kom. 

Ik las zijn boek 'Wij slaven van Suriname' en daarna zijn levensgeschiedenis. Indrukwekkend, allebei. 

Het beeld blijkt omstreden te zijn vanwege dat ontblote bovenlijf. Dat doet tegenstanders denken aan de slavernij. Anton de Kom zou gewoon een pak aan moeten hebben zoals hij dat altijd droeg.  

Kwetsen is nooit de bedoeling geweest van de maakster natuurlijk, maar zij begrijpt de kritiek. Ze schreef zelf een open brief met daarin de vraag of het (na twintig jaar) geen tijd is om een nieuwe generatie makers een nieuw beeld te laten creëren. 

Maar ja, er zijn ook mensen die het juist een prachtig, krachtig en duidelijk beeld vinden. 

Nou dat dus. 

Er zal nu misschien  een maatschappelijke dialoog volgen. En die ga ik dan weer volgen nu ik het beeld ken.  

En dan nu nog de tekst die erbij staat. Die heb ik natuurlijk wel gevonden.  Die komt uit een gedicht van Anton de Kom.  Ik nam die over van deze site: klik

'STRIJDEN GA IK!
EERST NA D'OVERWINNING
KOM IK TERUG…'

Symboliek
Deze beginregel uit het gedicht van Anton de Kom was het uitgangspunt voor Jikke van Loon bij het maken van het beeld. Het ontwerp voor het monument hakte Van Loon uit een gele kabbes, een boom die zij haalde uit het binnenland van Suriname en per boot verscheepte naar Nederland. Hierin ligt een bijzondere gelijkenis met de persoonlijke geschiedenis van De Kom. Een man 'uit het goede hout gesneden' die, op gezag van het Nederlands gouvernement, met gezin onder dwang werd getransporteerd van Suriname naar Nederland. Het uiteindelijke beeld is om redenen van duurzaamheid in brons uitgevoerd.

De pinguïn lessen

 

Toen ik de film had gezien klik, bedacht ik dat ik toch ook het boek wilde lezen. 

Vooral omdat ik de film een heel klein beetje té vond. 

En ik wilde zien of het klopte. 

Eeuwige twijfel natuurlijk. Eerst de film en dan het boek? Of andersom, of een van de twee niet?

Ik reserveerde het boek en dacht dat het wel een tijd zou kunnen duren, maar nee hoor het was er meteen. 

Ik las het ook meteen uit. 

En er zijn wel een paar dingen anders, precies dat wat ik in de film té vond, was in het boek niet zozeer aan de orde. 

Het verhaal is verder hetzelfde. Een jonge leraar verheugt zich op lange zomervakanties waarin hij op zijn motor Zuid-Amerika wil gaan ontdekken. Maar dan redt hij een pinguïn en die zal niet meer van zijn zijde wijken. 

Het prachtige verhaal was wat subtieler in het boek, er zijn wat dingen toegevoegd in de film die niet in het boek voorkomen. Dat mag natuurlijk, de film is ook alleen maar gebaséérd op het boek en meer kan ik daar natuurlijk echt niet over zeggen hier. 

Superleuke  toevoegingen  aan het boek vormden de illustraties. Die zijn gemaakt voor de Engelse editie van het boek, in 2015 al. Door Neil Baker. 

De pinguïn is mijn nieuwe lievelingsdier, maar ja dat wisselt nogal eens!

De film The Penguin Lessons is niet meer overal te zien geloof ik. Maar het boek was gewoon in mijn bieb. 

Boos

 Ik ben echt boos. Dit gebeurde: 

Ik kocht iets on line.  Dat doe ik zelden maar nu dus wel. Enfin, er kwam bericht van DHL dat het pakje bezorgd zou worden in de middag. Dat was fijn, al was er niet echt haast bij. 

Die middag moesten wij echter onverwacht weg. 

Ik had helemaal niet meer aan dat pakje gedacht, was ook niet nodig. Als je er niet bent, wordt het bij een van de buren bezorgd. We nemen zelf heel vaak een pakje aan voor buren, dus ik ga er van uit dat dat normaal is. 

Enfin, na een zeer enerverende middag kwamen we om een uur of zes thuis. 

Onderweg hadden we iets gegeten en de plastic verpakking nam ik uit de auto mee om hem (bijna) voor de deur in de oranje kliko te gooien. Die is o.a. bedoeld voor plastic verpakkingsafval. 

Enfin, ik had mijn handen vol, koptelefoon, boek, tas en dat stukje plastic. Dus met enige moeite opende ik de bak en keek.  

Heel toevallig. Het had heel goed kunnen zijn dat ik niet had gekeken, bak op een kiertje open, verpakking erin en door.

Maar ik keek wel. Gelukkig maar, want ik zag een kartonnen doos in die bak. Bovenop. 

Ik dacht even 'Waarom heb je die doos niet even plat gemaakt lieve echtgenoot van me?'.  (Dat lieve liet ik trouwens weg op dat moment). 

En toen 'En waarom in die bak? Zo'n doos hoort bij het oud papier!' 

Dus ik haalde de doos eruit, liet hem nog bijna vallen ook door die volle handen en voelde... dat het niet een lege doos was, maar het bestelde pakje. (waarde 30 euro). 

Op de site zagen we later dat het bezorgd was. Nou, dat klopte. Bezorgd in de oranje bak! 

Gisteren werden die oranje bakken geleegd. Kijk daar staan ze te wachten. 

Ik bedacht  dat het heel goed mogelijk was geweest dat ik geen plastic had weggegooid in de tussentijd. Dan zat ik nu nog te wachten. 

Deze gebeurtenis meldde ik in de buurtapp: 'Dus mensen, kijk voortaan je oranje bak na. En je groene en je grijze voor de zekerheid ook maar als je iets besteld hebt'. 

Uit de reacties bleek dat dit regelmatig gebeurt. Onze dochter woont niet hier hoor, maar ook daar schijnt het voor te komen en bijna normaal te zijn.

Grrrrrrr

Werk van de Laat, gezien in Straat

 Vandaag laat ik twee schilderingen zien van Tymon de Laat. Ik zag ze niet op straat, maar wel in Straat. Het museum voor street art and graffiti in Amsterdam. 

Het eerste werk: Cubana contemporanea, 2020

Tymon de Laat schilderde tijdens zijn rondreizen door Latijns- Amerika dit portret van het Cubaanse meisje Jennifer . Ze was de dochter van de schoonmaker op een van de plekken waar hij verbleef. 

En dit werk: Las ultimas ojas, 2022

Dit is een Cubaanse tabaksboer uit Vinales. 

Ik ben (tijden geleden) op Cuba geweest en toen ik deze werken zag, ook al weer een tijd geleden dacht ik, zonder de titel te hebben gezien,  aan Cuba. Misschien door die tabaksbladeren, dat zou heel goed kunnen. 

Tymon de Laat... muralist. (Dat woord kende ik nog niet, Tymon de Laat wel, ik liet al eerder wat van hem zien).  

Hier kun je nog meer van zijn werk zien: klik 

Linking to Sami's Colourful World

De vrouw in de Bontjas

Dit is het boek(je) van Elsa Triolet. De vrouw die ik in Parijs zag afgebeeld op een brievenbus. 

Elsa Triolet, de Franse verzetsvrouw die schrijfster was en de Prix Goncourt kreeg. Klik. 

Ik zei al dat ik iets van haar wilde lezen en dat heb ik gedaan. Het boek gereserveerd , het moest uit Beverwijk komen en ik heb het achter elkaar uitgelezen. 

Dat was een makkie, want slechts 56 bladzijdes. 

Maar wat een parel, dat verhaal. Heel erg knap. Ik snap die belangrijke prijs wel hoor. 

De geschiedenis van iemand, een vrouw in de Tweede Wereldoorlog in zesenvijftig bladzijdes. 

Een vrouw, niet meer heel jong, maar de leeftijd wordt in het midden gehouden, is terecht gekomen in Nice. Ze is haar minnaar Tony kwijtgeraakt, ze denkt dat Tony dood is. Ze is arm, ze heeft nooit gewerkt, Tony zorgde voor haar. Haar bontjas is eigenlijk nog haar belangrijkste bezit. Verder kou en honger, uren in de rij voor eten. En dan duikt er een 'merkwaardig heerschap' op die haar bontjas wil kopen. 

Het verhaal kent een min of meer open einde en daar heb ik normaal gesproken een hekel aan omdat ik een twijfelkont ben. Maar nu en over dit verhaal twijfel ik niet. 

Aanrader! 

Grappig

Natuurlijk, de situatie in Europa en in de wereld IS niet grappig. Absoluut niet. 

Toch zijn er mensen die er de humor van inzien en daar iets mee doen. Dat vind ik knap en opbeurend. Drie voorbeelden.

Deze foto zag ik op verschillende plekken langs komen. Instagram, Facebook en dan ook nog meerdere keren. Is ook al wat ouder. Wie het heeft bedacht en gemaakt weet ik niet. Maar de tekst was: 

Denmark is ready

In het Parool verschijnt iedere dag een spotprent van Hein de Kort. Het was in politiek opzicht een spannende week en Hein de Kort maakte er dit van:

En op het blog van mijn Amerikaanse medeblogger Tom (click) verscheen deze foto. Daar moest ik ook wel om lachen.

Tja...

Gezichtjes

  Loensend en toch verleidelijk werd ik aangekeken', schrijft Emie

In de Haarlemmerstraat in Amsterdam is een fototoestellenwinkel. Dit gezichtje zag ik in de etalage.

'Tijdens een rondje door de wijk in Schagen , kwam ik dit verschrikte gezichtje tegen',  zegt Elly.  Uit Schagen.

En Edith, met haar kunstenaarsoog, werd aangestoken door mijn blog, keek anders en zag er drie:

Dan Mirjam Polman: 'Bij het opruimen van spullen gooide ik een oude haarborstel weg. Nog net op tijd zag ik zijn beteuterde spookgezichtje'.

Mijn maatje Marieke. Haar buurkinderen waren bij haar aan het spelen en zij zag dit:

En de allerlaatste voor deze ronde is van Knutzels. 'Hij lachte me toe', zegt ze:

Dank allen en zoals altijd: Blijf speuren, mensen. En inzenden. bettievdgriend@hotmail.com

Oorlogsmuseum Medemblik

We waren met een groepje van Comité 40-45 in het oorlogsmusem in Medemblik.  

En daar was iemand die ons zou begeleiden. Ze stelde zich voor en zei wijzend in de richting van de deur: onze directeur komt er straks ook nog even bij. 

Ik keek en zag twee mannen staan, een middelbare zal ik maar zeggen en een jongen. Ik nam meteen aan dat de directeur die middelbare zou zijn. 

Nou, de directeur kwam er inderdaad bij en je raadt het al: het was die jonge man. 

Hij begon te vertellen en hield nooit meer op. Wat een enthousiasteling. Echt ontzettend leuk. We waren met negen mensen en we hingen alle negen aan zijn lippen. 

Hij vertelde en vertelde en toen hij na een hele poos opstond om met ons rond te gaan in zijn museum, wilde ik toch echt weten hoe oud hij was en... ik durfde het te vragen. Hij lachte: ik ben dertig. 

Daar kan ik zo van genieten. Van die leuke jonge mensen,  actievelingen. En hij was de tweede al die week. Eerst Saskia met haar boek en nu deze Lars Rustenburg. 

Hij heeft zijn droombaan,  vertelde hij. Het museum is aanvankelijk in 2014 opgezet door zijn ouders als een educatief centrum en nu is het een echt en boeiend museum.  Lars' vrouw werkt er ook en zijn zusje. 

Er is heel veel te zien. Het museum bestaat eigenlijk uit twee delen. Een militair deel en een burgerlijk gedeelte.  Er zijn arrangementen. Rondleidingen, rondritten in W.O.II Legertrucks.  Je kunt er lunchen, er worden lezingen gehouden het is groot en de moeite waard. Bovendien ook zeer geschikt voor kinderen vond ik. Met veel verschillende activiteiten. 

Ik was er al eens eerder. Maar deze keer lunchten we er en eindigden met koffie met oorlogstaart

Eigenlijk hou ik er nooit zo van als het al te gezellig wordt als het gaat over W.O.II. 

Maar zo langzamerhand ga ik daar toch voorzichtig een beetje anders over denken. 

Toen ik zelf een kind was, was een bezoek aan het Anne Frankhuis een indrukwekkende gebeurtenis. Toen ik juf was en ieder jaar met mijn klas naar het huis ging, moest ik toch wel erg mijn best doen om de kinderen niet echt teleurgesteld naar huis te laten gaan. Ook al had ik het nog zo goed voorbereid met ze. 

De tijden zijn veranderd en de kinderen in principe niet, maar toch ook weer wel. Door de tijd. Daar op inspelen en dat doet dit museum,  is denk ik hard nodig.