Artis

Mijn man ging klussen bij onze jongste zoon. Er moest heel veel gereedschap mee en dus ging hij met de auto en dus reed ik mee. Lekker, even naar Amsterdam.

Ik wilde de tentoonstelling van Judy Chicago in het Joods Historisch Museum zien. Maar toen ik daar aankwam, was ik een uur te vroeg. 

Nou dacht ik dan ga ik maar even plassen in Artis. Plassen en dan meteen even naar de kortgeleden geboren olifanten kijken. Ik was er al eerder geweest, maar net die dag waren ze niet buiten.

Enfin, eerst maar eens even kijken bij mijn vrienden de kleinklauwotters. Je moet echt heel goed kijken, deze ging op in de omgeving

Een tussenstop bij de aapjes die in een soort kas zitten. Zonder hekken of deuren en als ze geen zin hebben, hebben ze geen zin. Ze zijn zo leuk. Er waren heel lawaaiige mensen in de kas en het leek me dat ze daardoor nog meer op afstand bleven dan anders. 

Toen door naar de olifanten. En kijk nou toch eens, hoe elegant die kleine:

De jonge olifantjes gingen drinken. Ze zijn ook nog jong.  Een van de twee, Mook Uhm, is geboren op Kerstavond en de andere, Yuki, begin februari. Ik weet niet wie wie is hoor. 

Het was moeilijk fotograferen, door de tralies sowieso en ook omdat het nogal druk was op Hemelvaartsdag. Maar het was wel redelijk goed te zien allemaal. 

Gek genoeg waren de mensen hier wél heel rustig. Drinkende baby-olifanten wekken kennelijk rust op. Heel mooi. 

Eigenlijk zou je er iedere dag even moeten gaan kijken. Helaas, daar is Artis net te ver voor.

Oh ja en zij was er ook. Ik dacht even aan de Efteling. Daar vind ik het toch passender. Maar mooi was ze wel.

Ik kom nog terug op Judy Chicago, dénk ik.

Kunst

Nog steeds voel ik me niet bepaald zoals zou moeten. 

Ik zou wel kunnen bloggen hoor, maar vandaag maak ik me er wat makkelijk van af. 

Namelijk door dit filmpje te laten zien van iemand die Jerry Saltz heet. Het staat al sinds begin 2024 opgeslagen bij mij en ik was het een beetje vergeten. Ik moest echt even kijken wat het ook al weer was. 

Maar ik weet het weer hoor en jullie straks ook. Wedden dat jullie zeggen: Fantastisch! 

Niet meer dan zeven

Ik doe weer een opruiming en ik begin met deze foto. Gemaakt in Amsterdam, dat zie je zo. 

Eentje van een beroemdheid van toen, maar toch helemaal klaar voor het W.K. Voetbal van nu. 

En nog een beeld, tja het ene beeld lokt het andere uit. Dit beeld van de vader des vaderlands zag ik in Den Haag en die meeuw zag het ook: 

En om nog even bij Willem en Oranje te blijven , gewoon een winkel in Hoorn:

En misschien moet deze meneer maar even een oranje sjaal lenen. Tijdelijk he, de handdoek om zijn nek was trouwens ook tijdelijk. Dat was toen de oliebollenkraam vlak voor zijn neus stond. Bij de Veemarkt in Hoorn. (Het is Elias Koster trouwens en hij wordt op die plek geëerd omdat hij een grootheid was op het gebied van de georganiseerde veeverbetering) :

En nóg een beetje oranje. Gewoon omdat ik  het zo schattig vind. Net of dat plantje vooraan droomt dat het ooit grotere besjes zal krijgen:

Nou al dat oranje had ik niet van te voren bedacht hoor. Het ging gewoon zo. 

De volgende foto is niet van mezelf. Ik zag hem al een hele tijd geleden bij mijn Amerikaanse medeblogger Tom. Klik  En die vond het goed dat ik de foto gebruikte. Hij is niet bepaald dol op hun oranje man!!

En de laatste omdat ik het gewoon zo'n leuke foto vind. Oranje fleurt een regenachtig straatbeeld op: 

Zeven foto's 'opgeruimd. Het zet niet echt zoden aan de dijk hoor, maar toch vind ik het leuk!

Belvédère

 

Kijk , dit is het museum dat we bezochten tijdens het Oranjewoudfestival: het Belvédèremuseum. Belvédère betekent mooi uitzicht.

Tijdens het festival mochten we er niet alleen in, maar ook erop en het klopte: we hadden inderdaad een fraai uitzicht. 

De foto had ik makkelijk zelf kunnen maken, maar om een of andere reden deed ik dat niet. Dus deze heb ik eerlijk gepikt van de site van het museum.

Weer zo'n leuk museum, niet al te groot,  twee vleugels met kunst

Ik vroeg aan de dames die de balie bevrouwden wat zij vonden dat wij absoluut zouden moeten zien. Waarvan het  jammer zou zijn als we tot de conclusie zouden komen, later, dat we dat gemist hadden. 

Dat doen we tegenwoordig eigenlijk altijd. 

Ze noemden allebei iets anders.  

Ik keek naar allebei, maar ik genoot vooral heel erg van het werk dat een van de twee noemde. In een kleine zaal,  van Annemarie Blaupot ten Cate. Hier zie je haar zelfportret uit 1927.

Ik had nog nooit van haar of haar werk gehoord, maar ik vond het erg mooi. Echt een ontdekking. Vrouwenportretten waren het voornamelijk.  

Ik laat nog twee portretten zien. Het eerste heet 'Meisje op straat' en is geschilderd in 1928. 

En omdat ik nou eenmaal niet bezig kan blijven is dit het laatste, getiteld 'Indisch meisje', z.j. 

Ik vind de stijl heel mooi, eenvoudig lijkt het, maar ondertussen... 

Ik dacht dat dit misschien een begin zou kunnen zijn, ze leefde van 1902-2002 en dat ze later misschien wel overging tot nog sterker vereenvoudiging, abstractie. Maar dat weet ik niet hè, want ik ken verder niks van haar werk. Zoveel werk is er trouwens niet van haar bekend. 

Het werk in de andere vleugel sprak mij wat minder aan, maar dat gaf niet.

Oh ja ik zag ook nog in het echt een werk van Jan Mankes. Ook een zelfportret, uit 1923. Ik zag het eerder in een ander museum en ik denk dat daar mijn verzameling zelfportretten begon. Alleen foto's hoor, van zelfportretten 

En tenslotte nog een werk van Hendrik Werkman: Compositie met de letter A, 1924. 

Hierna gingen we ons weer op de muziek storten. 

Ik keek nog wel in de winkel van het museum, maar kennelijk niet goed genoeg. Want daar was een boek over Annemarie Blaupot ten Cate. 

Dat zag ik pas toen ik thuis een klein beetje ging googelen. 

Dat boek heet: Een omstuimig leven. Dat wekte nog meer interesse bij mij. 

Vooral ook omdat het pas kort geleden is verschenen én geschreven door Hanneke Boonstra. En Hanneke Boonstra was een klasgenootje van mij op de lagere school in Dordrecht. Ik heb haar na de lagere school nooit meer gezien, omdat ik ging verhuizen naar een andere deel van het land. Maar ik weet nog van alles over haar. Zelfs wanneer ze jarig is. (Een week na mij). 

Je begrijpt, dat boek heb ik meteen gereserveerd in de bieb en nu dus maar afwachten..

Oranjewoudfestival

Ooit,  in 1970,  was ik voor het eerst én voor het laatst op een (pop)muziekfestival. Dat was Kralingen. Ik kwam voor de Byrds en die heb ik gemist op een of andere manier. En verder was het niks voor mij. Er wordt vaak gerefereerd aan dat festival, de start van een nieuwe traditie in Nederland. Maar niet mijn traditie dus.

Nou wil het geval dat onze vrienden ons al eens vaker meegesleept hebben naar iets waarvan wij dachten 'nou kweenie' en wat buitengewoon goed uitpakte. De Nollen bijv. 

Dus we lieten ons overtuigen. En een dagje samen weg is sowieso leuk natuurlijk. 

Het Oranjewoud festival. 

Ik had er  ook nog nooit van gehoord (iedereen aan wie ik het vertelde wel).  Ja,  ik heb gewoon niet zoveel interesse in muziek. Maar we gingen mee. En het was super. 

Het speelt zich af op een landgoed in de buurt van Heerenveen en je kunt een of meer dagen gaan. Wij gingen een dag. 

Het is op zich al mooi om rond te wandelen op een 17e eeuws landgoed met een Overtuin en aangelegd door Albertine Agnes. Dat heeft ze mooi laten doen. 

En dan allerlei leuke activiteiten erbij, want al lopend valt er van alles te ontdekken. Er zijn heel wat voorstellingen en verder kun je ook overal even gaan zitten om iets te eten of te drinken. 

Het was lekker weer, iedereen was aardig, een zeer gevarieerd publiek, ouderen zoals wij, maar ook jongeren en gezinnen met kinderen. 

Je kunt op een dag lang niet alles doen, dus B&M hadden het concert uitgekozen dat we zouden bezoeken. Buiten natuurlijk, maar wel overdekt. 

Het heette The Tale for the Two Continents. Het orkest heette De Ereprijs.

Het is me niet gelukt een goeie foto te maken. Maar die dirigent wil ik per se op mijn blog. 

De eerste vijf minuten dacht ik 'dit ga ik absoluut niet volhouden. Nog even en ik glip langs de zijkant naar buiten'. 

Maar ineens werd ik gegrepen. Het was werkelijk fantastisch wat dat orkest presteerde en de dirigent en de percussionist en de pianist en alle anderen. Ik ga niet eens vertellen waar het precies over ging, maar het waren nieuwe composities.

Totaal niet mijn interesse en al helemaal niet muziek waar ik van hou, maar zo fascinerend. Eerlijk waar, ik zou zo nog een keer gaan. 

Zo zie je maar dat het af en toe heel mooi is om uit je comfort zone te treden. 

Wat ik verder heel leuk vond waren les Kaléidophones. Dat zijn hele grote sculpturen, geluidssculpturen. Ze staan verspreid tussen de bomen, ze zijn geheimzinnig en je wil heel graag ervaren wat er gebeurt. Geluiden horen en een beetje zelf sturen, fantastisch gedaan.

We gingen ook nog naar het Belvédère, een klein museum waar ik nog niet eerder was en daar kom ik nog op terug. 

Maar ik kan je verzekeren: het was een topdag daar in Oranjewoud. Tss... wij op een festival: het moet niet gekker worden!

Mural

 Een grote mural deze keer. Een jaar geleden gezien in London. 

Mooi? Nou dat weet ik eigenlijk niet. Ik laat gewoon zien wat ik zie, soms mooi, soms lelijk, soms knap gemaakt en soms grappig

De maker heb ik ondanks verwoede pogingen niet kunnen achterhalen. 

Update: Ha,  de maker is Jim Vision en Haba zag dat meteen, waarvoor dank. Het stáát er gewoon!

Linking to Sami's Colourful World. 

The Mousetrap

 

Oh ik zou er zo weer naar toe willen. Het toneelstuk The Mousetrap. Geschreven door Agatha Christie. En zij,  Agatha,  is echt op detective-gebied onovertroffen. 

Het toneelstuk wordt al vijfenzeventig jaar onafgebroken opgevoerd. Misschien loopt het een heel klein ietsiepietsie terug, want ik zag al heel lang geen reclame meer. Maar het zal niet lang duren die terugloop, want de sfeer van Christies boeken,  die nog steeds heel populair zijn,  vind je zooo terug in dat toneelstuk. 

Ik zag het drie keer, een keer met mijn moeder, een keer met onze dochter en een keer met mijn man. En ik ga niet nog een keer, maar als iemand nou erg aandringt... 

Ik zou trouwens helemaal niet meer kunnen vertellen over wie het gaat en hoe het afloopt. En dat is maar goed ook, want aan het eind van iedere voorstelling wordt het publiek gevraagd niets te verklappen. Dat vond ik zo leuk.  Als alle Cristie verhalen is het een whodunit en het zou dus erg onaardig zijn om het te vertellen.

Agatha gaf haar enige kleinzoon de rechten van het stuk op zijn negende verjaardag. Hij heeft er veel goed werk mee gedaan'

Gezichtjes

 

Deze pentekening hing altijd in de kamer bij de ouders van Ipie. En nu bij haar. De tekening is zeker 55 jaar oud en Ipie dacht als kind altijd dat de grote bloem de tong naar haar uitstak. Dat kan ik me voorstellen hoor. 

Marlou zei: Hier verderop aaan de kade heeft iemand een paar stipjes gezet op een stukje gerepareerde muur. Het is natuurlijk niet helemaal een gezichtje, zoals jij bedoelde, maar ik vond het wel geestig. 

Ik ook en dus maak ik voor een keer een uitzondering. Zo ontzettend leuk dit. 

Deze zag ik op het Beursplein, vlak voor de zijingang van de Bijenkorf

Alweer een gezichtje. zei Dora Huisman

Met dit apparaatje werd het aantal bezoekers van een tentoonstelling geteld

'Hoi Bettie', zei Toos, 'deze is gemaakt in de metro, tegenover ons zat een mevrouw rustig te schrijven, of puzzelen en plots zag ik haar tas met een gezicht. Met horten en stoten probeerde ik een foto voor je te maken en dit was de beste.

En de laatste voor deze ronde is vanEls 'Deze kwam ik vanmorgen tegen bij m'n donderdagse wandelclubwandeling. Lacht ie of is ie verbaasd? Maar zeker een gezicht'

En verder ben ik zo beroerd dat ik niet aan mijn blog hebt gedacht. Voor het eerst in honderd jaar!

Land van Leeghwater

 

We fietsten door de Beemster, op weg naar de Rijp. 

En daar in Midden-Beemster staat een borstbeeld van Jan Adriaenszoon Leeghwater. 

Ja en dat dat beeld er staat is terecht. 

Mede dankzij de inzichten van deze man fietsten we nu heerlijk door de droogmakerij. 

Grote huizen, grote boerderijen. Veel koeien en schapen en prachtige 17e eeuwse bouwwerken.

Zoals hier bijvoorbeeld: het Raadhuis/de Waag van de Rijp. 

Ongelooflijk maar waar, ook ontworpen door Leeghwater. Evenals de kerk van de Rijp. 

Wat een talenten moet die man gehad hebben!

Heel lang geleden was hier een groot binnenmeer. Dat was nogal een bedreiging voor de steden en bovendien was er meer landbouwgrond nodig. 

Dus werd er een dijk om het meer gelegd en daaromheen een ringvaart. 

Vervolgens kon het meer worden drooggepompt, met windmolens. 

Het viel droog in 1612 en toen kon het gebied gebruikt gaan worden. Wel moesten er nog wegen komen en sloten en tochten en die kwamen er. 

Dat is toch eigenlijk allemaal heel bijzonder hè en het is dan ook niet zo gek dat de droogmakerij sinds 1999 op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat. 

Ik vind het ook bijzonder dat het waterpeil nog steeds geregeld wordt. Niet meer met molens natuurlijk, nu met elektrische pompen. Maar je bent er nog steeds 3,5 m beneden N.A.P. 

En het allernieuwste is dat er op sommige plekken zoet water wordt ingelaten. Uit het IJsselmeer. 

En die naam? Ik heb altijd gedacht dat het een Nomen est Omen was. Maar dat was niet het geval las ik nu. Leeghwater heeft later in zijn leven de naam bedacht voor zichzelf. 

Nou moe...

 

We fietsten samen naar de Rijp. Mijn man moest er zingen en ik wilde mijn nichtje bezoeken. 

In de Rijp stuitte ik, nadat onze wegen zich hadden gescheiden, eerst op dit café. 

Het was een paar weken nadat we getekend hadden voor het Amsterdams appartement.

Ik had met mijn nichtje afgesproken, maar ik was veel te vroeg, dus ik vond de naam een teken en dacht eerst even een kopje te doen. 

Ik streek neer naast een groep van vier vrouwen. Aan het enige nog beschikbare tafeltje. Ik móést dus wel luisteren en mijn oren tuiten nu nog na. 

Ruim middelbaar waren ze.  Mooi in de kleren, leuk opgemaakt, well to do. 

En ze hadden het, mijn hele cappuccino lang, voornamelijk over hun moeders.

Ik hoop niet dat onze kinderen op de manier van die vrouwen over mij praten. Ik denk het niet, maar je weet het niet. 

Zelf heb ik nooit op die manier over mijn moeder gepraat,  echt nooit. 

- Ze zit altijd te klagen

- Ze zegt dat ze eenzaam is terwijl ze nooit thuis is

- Als je het een keer gezegd hebt, moet je het nog een keer zeggen en nog een keer

- J. zou ook wel eens wat kunnen doen, maar die zie je er niet

- Nou dat is dus mijn voorland

- Jouw moeder klaagt niet?  Nee maar ik heb wel last van het verantwoordelijkheidsgevoel

- M'n vader doet ook niks. Ja, die gaat soms bridgen

- Wat onze kinderen doen kan haar geloof ik niks schelen

- Ook erg, mee naar het ziekenhuis en dan is er zo'n wachtrij

- Ze is echt lastig

- Ze denkt dat ik tijd genoeg heb. Ik werk niet meer, maar toch heb ik geen tijd over

- Annie is ook tachtig, maar nog goed, die kan toch ook mee?

- Ik heb toch ook gewoon mijn dingen

- En dan belt ze weer

- Heel vaak uitgelegd hoe ze moet appen, maar ze doet het gewoon niet

- Je hebt verschil in moeders, ik heb er een die niks geven kan

- Ja, je moet ook kijken hoe ze het zelf heeft gehad

- Ze geeft meer aandacht aan mijn broertje dan aan mij

- En nu heeft ze ook nog een relatie en ze verandert

- Mee naar de arts en als die dan wat zegt gaat ze er tegen in. Schaam ik me

- Als ik iets wil vertellen luistert ze niet

Ik had een klein opschrijfboekje met fietsknooppunten voor mijn neus en na een tijdje heb ik de zinnen hierboven, ter plekke, opgeschreven. Ik bedoel, ik zit het niet te verzinnen. En ik kwam tot de conclusie dat ik met geen van deze vrouwen bevriend zou willen zijn. 

Misschien heel voorzichtig een beetje met degene die zei: Ze is wie ze is en kan niet meer veranderen.