Totaal aantal pageviews

zondag 22 november 2026

Verboden toegang

We hadden een tijdslot in een van de musea en liepen daar naar toe toen we hier langs kwamen:


Tja en als ik een mural zie, zelfs een klein muralletje, wil ik even kijken. Er was een hek, een hek dat open ging toen ik het probeerde.

'Alleen even naar de mural kijken', dacht ik. 
Het was geen hoogtepunt leek me, maar de muur waar die op was gemaakt, was wel bijzonder.
Er was meer te zien, o.a. een bordje Verboden toegang.
Terwijl we daar stonden kwam er vanaf de andere kant een meneer op de fiets. 
Ik was dus op verboden terrein, maar dacht het goed te maken door het hek even voor hem open te maken. 
'Nee, hoeft niet', zei hij, 'ik kom alleen maar even mijn post ophalen en u mag best even over het pad lopen hoor. Het loopt dood, maar het mag best'. 
Vanwege dat tijdslot hadden we daar geen tijd voor , maar op de terugweg vast wel.

Kijk die brievenbussen  en de rest




Ha, Schapenburgerpad dus. 
En de kant opkijkend waar die fietser vandaan was gekomen en ook weer terug ging, zag het er tamelijk idyllisch uit, daar midden in het centrum van de stad. Het ligt tussen de Vossiusstraat en de P.C. Hooft, maar daar kwam ik pas later achter.



Enfin, we bezochten het museum en keerden terug naar het pad. Weer door het hek en daar gingen we. 
Ik gok tussen de driehonderd en vijfhonderd meter en je loopt aan de ene kant langs schuttingen en  achterkanten van huizen maar daar was bijna niets van te zien. En aan de andere kant achterkanten van winkels.


We liepen tot waar we niet verder konden en daar stond een,  zo te zien,  leeg en verlaten huis. Daar konden we niet dichterbij komen. En aan die kant konden we ook echt niet verder. 


Dus we liepen terug. En weer kwam er iemand op de fiets en zij stapte af. 
'Zijn jullie misschien de kopers van dat huis?',  vroeg ze. 
Dat waren we niet natuurlijk,  maar we hebben wel een half uur met haar staan praten. Een leuk gesprek met een erg leuk mens, met d'r bakfiets en d'r roze jas. Ze had ons wel als buren gewild, en wij haar ook. 
Zij wees haar huis, dwz. de achteringang, aan en vertelde dat dat verboden-toegang-bord aan het begin vooral bedoeld is om wildplassers en poepers een beetje af te schrikken. 
Ze moeten ook wel eens feestende groepen jongeren wegsturen. 
'Dat huis, ze noemen het een villa, kost 1.600.000 euro en een koper zal nog wel  aardig wat  nodig hebben om het een beetje mooi te maken, denk ik', zei ze, 'je moet als je wat wil verbouwen er met een kraan overheen vanaf de Vossiusstraat'. 

Enfin, toen we eenmaal weer thuis waren, heb ik natuurlijk flink gegoogeld op Schapenburgerpad en het is, wat we al dachten, echt wel een bijzondere plek. 
Het is het laatste polderpad, een zandpad in Amsterdam en het is nog steeds onverhard. Het  bestond al veel eerder, maar in 1782 hebben de eigenaren van toen een regelement opgesteld voor gezamenlijk beheer van het pad en in grote lijnen geldt dat nog steeds. En daar is in de loop van eeuwen veel over te  doen geweest. En er is ook veel over te vinden, oude kaarten, verslagen van zittingen enz. enz. 

Maar ik laat het hierbij. Zomaar een bijzondere plek...

(Tot gisteren, want toen waren we met de museumclub op stap. Vanuit de tram wees ik M. de plek aan van het Schapenburgerpad. Had zij er net een heel artikel over gelezen!
klik. 
Dat stukje verscheen op 19 november en wij waren er op 5 november. Toevallig toch weer allemaal hè). 

zaterdag 21 november 2026

Enkhuizen

Je moet wel echt van goeden huize komen wil je in Enkhuizen de drie haringen missen. De drie haringen uit het stadswapen bedoel ik. Enkhuizen was ooit een belangrijke stad voor wat de haringvangst betrof, vandaar. 


Altijd als we in Enkhuizen moeten zijn voor het een of ander of voor het museum of zo, lopen we ook altijd een rondje. 
Het is echt een mooie oude stad, met veel te zien. Gevels(tenen), huizen, echt leuk. Inmiddels zijn we er goed bekend. De stoel op de foto hierboven staat in het stadhuis, in de kamer van de bode. 

Hier zie je trouwens de ingang van het stadhuis. Ook met die haringen. En zelfs de feestverlichting in de winkelstraat is aangepast. 


Verder zagen we bij dit bezoek op verschillende plaatsen dat er onderhoud werd gepleegd. Met een fraaie kleur donkergroen zoals je ziet...


En op meerdere plekken in de stad staan borden en wordt een onderdeel van de Enkhuizense geschiedenis verteld op de achterkant. 

Dan is er nog een museum en een buitenmuseum met straks weer het Pietendorp.
Samenvattend: Enkhuizen is een fijne stad om te bezoeken. Enkhuizen boeit!


vrijdag 20 november 2026

Roodkapje

 


Van C. Gekregen op een terrasje in G. Deze kaart staat al bijna een
twee jaar in concept,  in de wacht. Helemaal naar beneden gezakt en totaal vergeten. En het is nog wel zo'n leukerd, eentje met het hele verhaal. Sorry C. ik schaam me. 


Dit speelse Roodkapje maakte onze oudste zoon voor me. En hij kreeg de smaak helemaal te pakken want er volgden er nog twee: 




Ik vind ze alle drie heel erg leuk en zou niet kunnen kiezen. Bart zelf vindt de laatste het leukst.
Sorry Bart, ik schaam me. 

donderdag 19 november 2026

Gerestaureerd

Deze keer gingen we naar Amsterdam omdat we daar een paar dingen wilden zien. 
Ik had een heel plan gemaakt met vijf dingen. Allemaal op afstand van elkaar, maar ook weer niet zo ver dat we het niet lopend afkonden. Want wandelen in Amsterdam... daar genieten we allebei van. We gingen zoals gewoonlijk met de bus. 

Ons eerste doel was Ons' Lieve Heer op Solder. Een museum in een grachtenhuis,  met een complete kerk op zolder. 
We waren er al eerder en ik heb er ook al eerder over geblogd toen, hier en hier 

Ik ben nogal geïnteresseerd in restauratie van schilderijen. En hier in dit museum hing een pas gerestaureerd werk. Het was dus een tijd weg geweest, er is een half jaar aan gewerkt en nu was het er weer en dat wilde ik zien. 
Het is een drieluik van de Antwerpse schilder Pieter Coecke van Aelst (1502-1550). 


Ik kon het schilderij jammer genoeg niet zo mooi op de foto krijgen. De zijpanelen waren geopend en stonden een beetje af van de muur. 
Er was ruimte genoeg, maar toen wij er waren viel het licht niet zo goed. Dat is jammer, maar als je het werk,  'De Kruisafneming' heet het, graag goed wil zien, kun je hier op de site van het museum kijken: klik  Dan zie je ook de kleuren in volle glorie, echt prachtig. 

Naast het werk werd een filmpje vertoond over de restauratie. 
Wat een werk, wat een details. 
De lijst, het werk moest uit de lijst, dat alleen al. 
Het is op hout geschilderd en daar zaten kieren in. Die moesten gedicht worden. Er waren beschadigingen en afgebladderde verf. Het vernis was vergeeld.  En wat geweldig als je zoiets kan doen en dat dan iedereen blij is met hoe het geworden is. 

Er waren ook nieuwe ontdekkingen. Zo kon het werk wat vroeger in de tijd gedateerd worden dan men eerder had gedacht, rond 1530. Door de gebruikte pigmenten kon zoiets vastgesteld worden. De schilder was later naar Italië geweest en gebruikte daarna andere pigmenten.  
En verder nog de mannen op het werk. In het middenpaneel zie je links Johannes, dat was al zo. Maar de oudere man rechts op het middenpaneel, daarvan dachten ze heel lang dat het Jozef van Arimatea was.  De man op het linkerpaneel zou Nicodemus zijn. Die twee waren bij de kruisafneming en dat staat gewoon in de bijbel.  
Ha, het bleek precies andersom te zijn. (Dat kwam doordat er eerst alleen eenmiddenpaneel was en daar stond Jozef van A, op. Maar na een uitbreiding veranderde dat. Ben even vergeten hoe dat nou precies zat).


Ik vond het ook heel mooi om te zien dat Johannes en Maria tranen op hun wangen hadden. 
Natuurlijk hadden ze dat en de schilder, Pieter Coecke van Aelst begreep het. En schilderde het. 
Ook Maria Magdalena op het rechterpaneel was verdrietig en ook zij werd met tranen afgebeeld. 
Bijna vijfhonderd jaar geleden gemaakt...

woensdag 18 november 2026

Maskerade

 




Het thema bij de bloghop van Conny was 'Maskerade'. 

Deze keer ben ik niet eens begonnen aan een collage. Dat wil zeggen: ik ben niet begonnen aan een grotere en in mijn ogen echte collage. Meestal doe ik dat wel maar dan draait het toch uit op een Atc. 
Dus nu ben ik maar meteen begonnen aan een Atc. Een Atc is bij mij sowieso vaak een kleine collage. 
En ik vond het zo leuk dat ik er zelfs drie maakte, drie kleine collages. 
Er was iets met mijn scanner, daardoor lijkt het of de randen van de Atc's niet kloppen. Maar die zijn in het echt gewoon precies de maat die er voor staat en de randen zijn op alle kaartjes even groot. 

En dan nu dus weer het leuke van zo'n bloghop: kijken wat de anderen gedaan hebben.

dinsdag 17 november 2026

Brooklyn

 Phoenix,   Kalle,   Paris  ... en dan nu: 

Het vierde deel van het verhaal van Abel Sikkink. Zijn memoires. Geschreven door Bert Wagendorp. 

Soms vind ik dat volgende delen in een serie minder worden naarmate je vordert. 
Maar dit is al deel vier en ik vond het nog net zo goed als deel een. En ik weet het niet zeker, maar ik hoop én meen dat er nog een deel vijf komt. 
Abel Sikkink wordt honderdvier en in dit deel is hij veertig, dus er kan nog veel moois komen. 
Moois én een antwoord op de vraag of Abel zijn jongere broertje Antonie zal vinden. Die raakte vermist tijdens de ramp met de Phoenix. De ramp waarbij Achterhoeker Abel op weg naar Amerika de rest van zijn familie verloor. 

In dit deel verlaat Abel mét zijn vrouw Sandra en met zijn zoontje Antonie(!) Parijs en gaat naar New York. 
Hij is nog steeds journalist bij de New York Tribune en krijgt te maken met het Wilde Westen, met de opkomst van grote industriëlen, met de goudkoorts en met de oorspronkelijke bewoners van Amerika. 
(Het is de Gilded Age. En daar had ik tot een paar jaar geleden nog nooit van gehoord. Maar ik zag toen een heerlijke serie over die tijd). 

Enfin, Abel is dus nog steeds op zoek naar zijn broertje en lijkt af en toe dichterbij te komen. Kalle is er trouwens ook nog steeds bij. 

Het is eigenlijk een soort mix van persoonlijke zaken en van de geschiedenis van die tijd. Goed geschreven en fijn om te lezen. 
Tot slot: ik denk dat je dit deel wel als eerste zou kunnen lezen, maar waarom zou je? Gewoon beginnen bij het eerste deel,  Phoenix en dan gewoon lekker verder. Achter elkaar. Ik heb op dit deel twee jaar moeten wachten, maar het was de moeite waard. 

maandag 16 november 2026

Maandag Mural

Bij deze mural vroeg ik me af of er geen grotere muur beschikbaar was. Want het ziet er toch een beetje uit of het er op gepropt is. 


Geen idee hoe zoiets gaat. Misschien was er een collectief aan het werk en bleef dit over, misschien ... nou ja, dat blijft gissen. 
Ik bleef hoe dan ook een beetje kijken, want mooi vond ik het wel. 
De kunstenaars noemen zich New Drake en Fiya 101. 


En om nog een beetje in de sfeer te blijven, heb ik er hier nog eentje. Het was in de buurt van de eerste,  maar ik heb de makers niet kunnen ontdekken. 
Het was trouwens in London. 


En ook nu,  zoals altijd,  link ik weer naar Sami's Colourful World

zondag 15 november 2026

Pinguïns

 Meer dan honderd pinguïns zagen we:


In deze installatie (When the wind blows), van de Deense kunstenares Benedikte Bjerre en  het was echt een cadeautje. 
Superleuk was het om deze opblaasbare beestjes te zien.
 'Je mag de beestjes aanraken', stond erbij, 'maar wees een beetje voorzichtig met ze'.

De suppoost, met z'n bijpassende stropdas was dat.  De meneer in het rood was dat overduidelijk niet, hij ging er boven op zitten. 
Er waren kinderen lekker aan het spelen, je kon de dieren aanraken,  ze wiegden een beetje als er iemand langsliep in de luchtstroom, je kon de formatie veranderen. 
Sommige pinguïns waren in bespreking, andere relaxten een beetje. 


En er was natuurlijk een bedoeling. De kunstenares had een bedoeling met dit werk . 

 'De pinguïn is een bedreigde diersoort. Hun leefgebied wordt kleiner en kleiner en dat terwijl wij de wereld vullen met plastic namaakdieren'. 


En er stond ook nog bij: 'Met de woorden in deze ruimte speelt de kunstenaar met dubbele betekenissen, trends die de cosumptie aanjagen, het gepolariseerde politieke debat en een steeds extremer klimaat'.


Behalve dat ik het heel erg leuk vond hier in deze ruimte, maakte het op mij ook de indruk die Benedikte Bjerre denk ik bedoeld heeft. 

Mijn Zeeuwse vriendin en ik hadden deze keer afgesproken in Rotterdam en we kwamen eigenlijk voor een andere tentoonstelling. Daar kom ik nog op terug en die is nog heel lang te zien. Maar de pinguïns zijn er dan niet meer. Wij hadden geluk, dit was hun laatste dag hier in de Kunsthal. 

Hier, klik, zie je meer werk van Benedikte Bjerre

zaterdag 14 november 2026

Waarom mijn echtgenoot hier op zijn rug ligt

Kijk, hier ligt mijn man op zijn rug op de grond en ik kan er bij zeggen dat dit niet in ons huis is. 


Wat was er aan de hand? Nou, we waren met de bus onderweg naar Amsterdam voor iets heel anders. En onderweg keek ik mijn mail na. Er zit iedere dag een hoop rotzooi bij en dat wil ik weg hebben. 
De mails van Stadsherstel zijn zeer zeker geen rotzooi, maar komen zo vaak, nl. iedere dag, dat ik ze niet allemaal altijd lees. 
Enfin,  om een of andere reden opende ik het mailtje deze keer wel en las over de openstelling van een bijzonder pand aan de Keizersgracht. Een pand gebouwd in 1619,  gered door Stadsherstel in 1962 en later gerestaureerd, in 1972.  
Normaal niet voor publiek toegankelijk. Er zit een bedrijf en een advocatenkantoor. 

Je raadt het al, op deze dag en alleen deze dag wél. Ja en als je dan toch al in de stad bent...

In het pand bevinden zich drie plafonddoeken, beschilderde plafonddoeken. We mochten ze alle drie zien en er was ook nog iemand aanwezig die er wat over vertelde. 
Een foto van zo'n plafonddoek is niet makkelijk te maken, behalve als je er bij gaat liggen en dat deed mijn man. Kijk, dit is zijn foto:


Prachtig en zo fris alsof het gisteren gemaakt is. (Het is wel gerestaureerd in het Rijksmuseum). 

Je ziet hier Prudentia omringd door vier putti.  
Prudentia is een van de vier deugden in het katholieke geloof. Het staat voor voorzichtigheid. 
(De andere drie deugden zijn gematigdheid, moed en rechtvaardigheid).


Prudentia heeft een spiegel in haar hand en een slang. De slang verwijst naar een bijbeltekst: Weest dan voorzichtig als de slang. En de spiegel is het zinnebeeld van wijsheid en waarheid en die horen bij voorzichtigheid.  

De toenmalige eigenaar van het pand, ene Paul Sträter (familie van Claudia Sträter),  liet deze schildering aanbrengen, streng katholiek als hij was. Rond 1880 was dat. Het doek was waarschijnlijk uit een ander huis afkomstig. 

De andere plafonddoeken hebben we niet op de foto. Het was niet heel erg druk, maar wel te druk om op je rug te gaan liggen. Gezien hebben we ze wel. Eentje van Vadertje Tijd, met een zandloper op zijn hoofd. 

Het was erg leuk om te zien allemaal, ook het zeer fraaie stucwerk op de plafonds en in de gang en ik ga voortaan beter mijn mail lezen! 


Dit is al een oud blogje. Diep weggezakt in de concepten. Ik zag het nu weer en ik wist ineens dat ik hierna nog vaker Prudentia heb gezien. Het is zo leuk als je zoiets herkent op basis van de voorwerpen zoals hier spiegel en slang. Ik ga zo tussendoor maar eens op zoek naar meer Prudentia. Denk ik. 

vrijdag 13 november 2026

Schaduw

Nou, dat viel nog niet mee, foto's laten zien met als thema: Schaduw. En toch is dat wat Anne/Saturnein als onderwerp wil,  deze week. 
Ik wist dat ik er in elk geval ergens eentje had waar ik zelf op sta. Dat is deze. 
Het is een hele rare foto, ik weet zeker dat ik het ben en dan zal het dus mijn man zijn die de foto heeft gemaakt. Ik snap er niks van. Wat zijn dat voor rare uitstulpingen? Maar schaduw zie je wel.

Voor de volgende foto laat ik je eerst even de Hoofdtoren in Hoorn zien. Een icoon van de stad is dat, gelegen aan de haven.


Prachtig weer was het, in de Coronatijd,  toen ik deze foto maakte. Dat was in 2020. En misschien heb je de schaduw al gezien op de eeuwenoude muur. Maar ik maakte er nóg een foto van en die vind ik zelf heel erg leuk!


De volgende foto maakte ik in Groede. Licht en schaduw, het een niet zonder het ander. 

Verder kijken en zoeken, want je kan nog zo georganiseerd zijn, ik had geen mapje 'Schaduwen', dus het was echt zoeken. 

Dan een foto die is gemaakt in Oxford, een kloostergang, in een abdij ...

en omdat ik nu toch in Engeland ben (met foto's), nog maar eentje: een voet in de schaduw en eentje in de zon:

De volgende foto is gemaakt in Leuven en tsjonge wat zat die jonge vrouw daar heerlijk te lezen. Volkomen verloren voor de rest van de wereld. 


De laatste heeft alleen met zon te maken. Maar ja, zonder zon geen schaduw, of was het nou omgedraaid? 
Hoe dan ook, ik zie die schaduw niet. Zij ook niet en ik gok dat ze er ook helemaal geen zin in had, in schaduw! 

Je kunt verder kijken bij Anne, klik  Dan zie je meteen wat de andere deelnemers deden. En je ziet het volgende thema.

Ik voeg nog een foto toe. Die maakte ik gisteren omdat ik nou eenmaal altijd op lantaarns let. Dit was ook bij de Hoofdtoren, je ziet de Scheepsjongens van Bontekoe. En je ziet schaduw. Heel veel schaduw.  Dat drong bij het opruimen van de foto (dwz bij het in het juiste mapje plaatsen) pas goed tot me door.