Eenhoorn

 

Het barst in onze stad van de hoorns en de eenhoorns. Echt heel veel. 

Ik kan het zo snel niet vinden, maar ik heb er vast al eens eerder over geblogd. 

Het stadswapen van Hoorn, maakt duidelijk waarom er zo veel te zien zijn. 

De eenhoorn is een soort symbool geworden voor de stad. 

Ik vind de officiële omschrijving van zo'n wapen altijd zo mooi:

een wit wapenschild met rode hoorn wordt gehouden door “…een zittenden Eenhoorn van keel (rood), gehoornd, gemaand, gebaard, gevlokt en gestaart van goud.”

En het logo van de gemeente geeft het heel goed weer. 

Hoorn betekent hoek en Hoorn lag in een hoek. Dat is duidelijk. De meningen over ontstaan en betekenis van de eenhoorn zijn nogal verdeeld. Dus daar ga ik het niet over hebben. 

Die hoorn vind ik leuk hoor, maar de eenhoorn nog veel leuker. 

Dus toen ik tijdens de eerste vaart met de watertaxi vorig week een eenhoorn zag die ik anders lopend of fietsend nooit zou zien, baalde ik dat ik te laat was. Maar toen ik met Odin ging varen was ik voorbereid en kijk eens even wat een mooie: 

 Deze voeg ik toe aan mijn verzameling.

Eenhoorn

 Jaren geleden, liet ik een keer dit schilderij zien, hier. 

Het is van Paulus Potter en het hing toen in het Rijksmuseum,  waar ik het fotografeerde. 

Mijn plan was toen om vaker iets met een eenhoorn te laten zien. Omdat ik in Hoorn woon, omdat de eenhoorn een symbool voor Hoorn is en omdat in het boek Het Witte Paardje, mijn lievelingskinderboek,  een eenhoorn een hoofdrol speelt. Sprookjesachtig, zo'n eenhoorn. 

Vlak daarna werd de eenhoorn ineens erg populair en dat is geloof ik nog niet veranderd. 

Gisteren hadden we tuinbezoek van onze twee jongste kleindochters Noor en Jet (en van hun moeder natuurlijk). En kijk, Noor arriveerde gemaskerd:

Ze zijn zo leuk, die twee. Ik heb ze gisteren zelfs nog voorgelezen. Ik heb ze altijd veel voorgelezen, dan zat ik lekker op de bank met een arm om allebei heen en dan genoten we alle drie. 

Nu ook hoor, trouwens. Want als ik even op keek van het boek zag ik twee van die schattige smoeltjes, ingespannen luisteren. Topdag!

 

Een bruggetje en een eenhoorn

Iedereen zal op school wel een en ander geleerd hebben over polders en droogmakerijen.
Ik kan niet zeggen dat ik daar als kind nou zo bijzonder in geïnteresseerd was.
Ik hoorde de uitleg aan,  leerde de definitie van een polder uit mijn hoofd (zoals er zoveel definities uit het hoofd geleerd moesten worden) en dat was het wel.
En ik leerde natuurlijk ook de namen.
De Wormer, de Purmer, de Beemster en de Schermer.
Ik kon ze aanwijzen op de (uiteraard) blinde kaart.
Maar het was een ver-van-mijn-bedshow.

Later, toen ik voor de klas stond, is het natuurlijk ook aan de orde geweest al hoefden de kinderen geen definities meer te leren. 

Tja en nu wil het geval dat ik in die buurt woon en dat we in deze periode fietsen en rondkijken. 
Kijk en nu interesseert het me allemaal wel. En vooral besef ik nu hoe bijzonder het allemaal is.
Dus als we dan zo'n bruggetje tegenkomen, met een bordje met de tekst: Fietsers afstappen, dan gehoorzamen we onmiddellijk en gaan op onderzoek uit.

De tekst was heel makkelijk te lezen hoor, al lijkt dat op de foto misschien niet zo. Dit staat er:

Licht overspannen
tel ik 88 passen

en verbind polders 
van wereldklasse

Reiziger vertoef op mij
een korte wijl

Hoog boven het
oppermachtig 
Schermer boezempeil 

Nou, is dat mooi of niet?
Ik heb de passen niet geteld, maar het zullen er vast wel 88 zijn geweest.
Ik heb ook echt bovenaan een  korte wijl stilgestaan en gekeken.
Prachtig vond ik het.
Aan de andere kant van de brug hadden we bij een vorige fietstocht al eens een prachtige eenhoorn gespot.
Toen waren we er niet voor gestopt. Nu wel.

 Dit is een zogenaamde banpaal. Een grenspaal die de grens aangeeft van de banne, het rechtsgebied van een stad.  Hoorn in dit geval.  Vandaar het wapen van Hoorn.
Ik vind eenhoorns geweldig en dit is wel een heel mooi exemplaar.

Het Witte Paardje

Dit is het boek waar ik als kind zo van hield.
En nog steeds.
Want nu ik het weer tevoorschijn haalde, ging ik er natuurlijk ook weer stukjes in lezen. Heerlijk boek. Spannend, sprookjesachtig en romantisch.
Het gaat over de dertienjarige Maria Merryweather. Zij gaat met haar gouvernante juffrouw Heliotroop wonen op Moonacre, het landgoed van haar familie.
Maria wordt er omringd door bijzondere dieren, een slimme haas, een kat, een hond die eigenlijk een leeuw is en het kleine zilverachtig witte paardje, de eenhoorn. Een vreemde kok, een maanprinses.
Er is veel aan de hand op Moonacre, ook zaken die met Maria zelf te maken hebben. En samen met haar vriendje  Robin, die ze als kind in London al kende,  lost Maria langzamerhand de problemen op, evenals de bedreiging van de zwarte mannen uit het woud. 

Het boek verscheen voor het eerst in 1946.
Ik heb er al eerder over geschreven, maar dat was op mijn oude blog en aangezien dat verdwenen is, doe ik het gewoon nog een keer.

Eenhoorn

Toen ik dit schilderij zag, met een prachtige eenhoorn er op, dacht ik: laat ik eens wat eenhoorns laten zien. Ik woon tenslotte in Hoorn en de eenhoorn is een symbool van mijn stad. Er zijn er hier heel wat te vinden.
Overigens is dit een stukje van een schilderij getiteld Orpheus en de dieren, van Paulus Potter. Het schilderij hangt in het Rijksmuseum en daar maakte ik de foto.
Een zwak voor eenhoorns heb ik al sinds ik als kind  het boek 'Het witte paardje' las. Van Elisabeth Goudge. Het is jarenlang mijn lievelingsboek geweest. Echt heel lang. Een prachtig sprookjesachtig verhaal. Waarin een hoofdrol is weggelegd voor een eenhoorn: het witte paardje.
Ik heb meerdere keren gelezen dat dit boek ook het lievelingsboek was van J. K. Rowling en zij heeft in Harry Potter ook een eenhoorn opgevoerd.
Dus binnenkort meer over eenhoorns. Dit was een beginnetje.