Haak- en breiperikelen

Dat je nou niet denkt dat ik nooit wat doe hè.
Want ik heb toevallig wel een dekentje gehaakt voor onze kleinzoon Arthur.
En wie mij kent, weet dat zoiets geen sinecure is. Echt niet. Het is dat mijn haar al lang grijs is, anders zou het dat zeker zijn geworden.

Dat dekentje... dat was lastig. Dat begon al met de wol.
In heel Hoorn is geen wol meer te krijgen. Dat wil zeggen, nog wel bij Zeeman en de Hema, maar dan weer net niet in de kleur die Arthurs papa en mama mooi vinden.
Online wel, maar dat kan ik niet hoor, online wol kopen. Ik moet het kunnen zien en voelen, want als ik het nou eenmaal toch doe, dan wil ik ook dat het mooi is.
Dus moest ik in Amsterdam op zoek.
Ik vond een prettige winkel, met fijne wol.
Enfin, het dekentje is gerust netjes gehaakt hoor en het was op tijd klaar. Maar eigenlijk vind ik het een beetje te grof.
Verder wilde ik niet teveel kopen, maar ook niet te weinig en ik kreeg hierover geen goed advies.
Gevolg: nog 6 knotten over.
Nou dacht ik optimistisch, dan brei ik er wel een beertje erbij. Op het plaatje in mijn boek zag het er superschattig uit.

Het breiwerk was oke, netjes al zeg ik het zelf. Toen moest het beertje nog gevuld en in elkaar gezet.
Helaaas zoals altijd, ik verpest het als ik het in elkaar zet. Ik KAN dat gewoon niet.
Vriendin Marion moest er nog aan te pas komen om de oortjes in vorm te krijgen en toen vond ik het nog steeds niet leuk.
Het knapte nog wel een beetje op van het roze truitje, maar echt een succes vind ik  het niet.
Nog vijf en een halve knot over. Wat nu nog?
Nou in ieder geval een foto van onze lieve kleine Arthur. Het kan hem natuurlijk helemaal niks schelen. Het dekentje is zacht en houdt hem lekker warm.

Yes!!!

Yes, de deken is af.
De hele winter kon ik er eigenlijk niks aan doen omdat mijn hand het grootste deel van de tijd open lag, door tamelijk diep eczeem. Er zat ook vaak zoveel zalf op dat haken uitgesloten was.
Maar een paar weken geleden ging het ineens goed en heb ik als een dolle zitten haken. Dat moest wel,
omdat eczeem bij mij zo onvoorspelbaar is en ik nooit kan weten wanneer het weer begint. Dát het weer begint is eigenlijk een gegeven. Tja. 'Niet veel aan te doen'  zegt de huidarts.
Hoe dan ook, ik ben blij met de deken. 
De wol was van Zeeman en de kleuren passen perfect bij de paarse krokussen in onze nieuwe tuin.
Maar toch is het ding niet voor mij. Agnes, ik neem hem mee hoor, zondag!

De overgebleven draadjes liggen klaar voor de vogels.
Onze tuin is nog vrij kaal, maar het barst van de vogels. Veel meer dan toen het nog een stampvolle oude tuin was. Heel gek. Misschien omdat ze lekker een zandbad kunnen nemen?
En die paarse krokussen? Dat waren de eerste bloeiers.
Ook dat was gek. Andere jaren wist ik ongeveer wat er zou komen en wanneer. En nu is het afwachten. Nog steeds, want alleen de krokussen bloeien. Er is wel veel meer leven, maar nog weinig kleur.
Spannend hoor, een nieuwe tuin!

Elke dag een draadje...

Het idee van Crochet Along is, dat je een deken maakt. Maar die maak je niet heel snel. Elke week krijg je een paar nieuwe steken te zien, en dat is dan je huiswerk voor die week.
Na een lange tijd, hoe lang weet ik niet, is dan je deken klaar, zonder dat je je te pletter hebt gehaakt en zonder dat je haak-arm hebt ontwikkeld.
Elke dag een draadje... enz.
Dat systeem vind ik zeer aantrekkelijk, al is het soms moeilijk om te wachten.
Ik heb bedacht om ook eens op die manier kerstkaarten te maken dit jaar. Als ik er nu iedere week eentje maak, dan heb ik er een stuk of vijftig volgend jaar in december. Dat is dan al bijna genoeg. Dus was ik in de vorige weken kerstkaarten aan het maken. Ik heb er vier inmiddels, dus dat gaat goed.
Ik zit dan lekker te tutten boven en kreeg zelfs weer zin  om wat Atc's te maken.
Dat was een hele tijd geleden, maar ik had er meteen weer plezier in.  In deze collage lijkt het of ze verschillend van maat zijn, maar dat komt echt door de collage. Atc's zijn altijd precies even groot, dat is nou juist het enige dat vaststaat. Alles mag bij Atc's, maar de maat moet echt heel precies worden genomen en dat doe ik dus ook.

Crochet Along

Dit gaat m'n nieuwe dekentje worden, voor als ik lekker op de bank lig. Maar pas volgend jaar ben ik bang.
Ik doe namelijk mee met Crochet Along 2014.
De bedoeling is dat je iedere week de omschrijving krijgt van een paar randjes van die deken, met steeds verschillende steken.
En dan heb je als je iedere week braaf ' je huiswerk' doet, na een hele lange tijd een deken. Je hebt ook alle tijd om op je gemak alles te bestuderen,om eventueel iets uit te halen. Een haakarm zul je er ook niet van krijgen.  Dat vind ik echt leuk. Een superleuk idee. Van haar en van haar.
Het schijnt op dit moment een echte hype te zijn. Heel veel mensen doen mee.
Haakgarens overal uitverkocht, verhitte discussies op Facebook. Maar ook mensen genoeg om hulp aan te vragen. Ook de gedachte dat heel veel mensen zo'n deken maken en dat ze allemaal verschillend worden, bevalt me.
Ja,  het is geweldig.
Ik ben te laat begonnen, want ik wilde graag meedoen, maar kon geen beslissing nemen over de kleuren. En ik wilde er ook niet te veel geld aan uitgeven, want er liggen nog een paar afmaakdingetjes te wachten.
Ik raakte uiteindelijk geïnspireerd door de kleuren van een omslagdoek die Ambela maakte. Het is een beetje knallerig, maar ik ben blijkbaar in zo'n periode. Het zijn trouwens ook bijna dezelfde kleuren als in het dekentje dat ik voor Anna haakte.
Op dit moment heb ik zo'n zin om met oranje te beginnen, of met de felblauwe wol. Maar ja, dat gaat niet. Ik ben helemaal bij en pas vrijdag krijgen we  de steken voor de nieuwe week!
Crochet Along!!! Lekker rustig oftewel: iedere dag een draadje maakt een hemdsmouw in een jaar!

Haken

Kijk en dit ben ik aan het haken.
Toen vorig jaar mijn dekentje voor Anna klaar was, had ik er wel weer even genoeg van.  Maar haken is toch wel een heerlijke bezigheid en ik had nog een paar knotten liggen dus ik dacht een colsjaal te gaan maken. Bleek dat de rode wol dunner was dan de roze. Grrrr.
Ik had de wol zeker een jaar geleden gekocht (Hema) en ik had geen bon meer, maar  mocht het toch gewoon ruilen. Erg netjes vind ik dat.
Dus nieuwe rode wol gekocht, maar die was wel heel erg knal. Dat zag ik in de winkel niet en op deze foto zie je het ook niet,  maar thuis wel. 't Was bijna neon en ik weet dat neon in de mode is, maar voor mij is het niks.
Wat nu? Ik kreeg een ingeving om de twee draden samen te haken. En dat verzachtte wonder boven wonder de kleur aanzienlijk. Zo wordt het wel wat denk ik. 't Schiet lekker op ook met naald 9!!! En voor de zekerheid heb ik er nog maar een paar knotten bij gekocht.

Waar moet dat heen met mij?

Zo'n beetje om half acht dacht ik: 'Nou even naar boven, tandenpoetsen en dan ben ik mooi op tijd'.
Op tijd voor het haakavondje bij  Lidwien, die overigens de mooiste dingen maakt en ze hier laat zien: klik.
Maar goed, ik kwam dus in de badkamer en keek in de spiegel. Hm, slap haar, bad-hairevening. Even kammen dan maar. Ja, zo kan het wel, als ik er nou een klein beetje lak op spuit, zit het voor vanavond misschien wel oké.
Beetje gespoten, maar het bleef slapjes. Dan  maar even flink spuiten.
Tja en toen, toen pas, rook ik het. In plaats van haarlak had ik een deodorant gepakt.
Ik heb er twee. De ene heet Neutral en is ook neutraal. Hij doet wat hij doen moet en je ruikt hem niet. De andere gebruik ik nooit, sterk geparfumeerd, ik denk dat het een juffencadeautje aan het eind van het jaar was.
En ja hoor, het was die andere die ik per vergissing over mijn haar had gespoten.  Sterk geparfumeerd dus en dat betekende dat ik als de sodemieter onder de douche moest om mijn haar te wassen. En daarna drogen. Ik heb haar dat niet snel droogt, dus dat duurde even.
Pfff, het was niet heel belangrijk om precies op tijd aan te komen in dit geval. Maar vervelend was het wel. Echt superstom ook.
'Oh', zei een van de haakdames nadat ik mijn verhaal had gedaan,'oh, dat had mij ook kunnen gebeuren'.
Kijk daar knapte ik al wat van op. Want spreekster was toch gauw vijfendertig jaar jonger.
'Beter zo dan dat je die haarlak in je oksel had gespoten', zei een ander. En daar knapte ik nog verder van op, want dat leek me eigenlijk ook.
Enfin, het werd een gezellige kletsavond en ik kwam tevreden thuis. Opgeschoten was ik ook nog.  Goede humeur weer helemaal terug.
Tot ik naar bed ging en ontdekte... dat ik mijn vest de hele tijd binnenstebuiten had gedragen!!!

Bijna klaar!

Bijna klaar is het dekentje. Bijna... Ik ben bezig met afhechten. Het haken vond ik leuk, maar het afhechten echt verschrikkelijk. Ik kan het ook niet netjes, ik doe maar wat. Het dekentje staat trouwens geweldig in het kamertje. Ik ga nog een keer passen om te zien of er nog een paar toeren bij moeten, maar ik denk het eigenlijk niet. Al die losse draadjes leg ik straks in de tuin als de vogels gaan nestelen. Hmm, was het maar vast zo ver! 
Ik heb nog wat wol over en daar zal ik een poppendekentje van haken, maar dan moet ik toch echt iets nieuws verzinnen. Of afkicken, dat kan ook natuurlijk!

Gehaakte onderzetters

Onderzettertjes gehaakt. Het leuke is dat het een patroon uit 1893 is. Ik vond het patroon hier: klik. Toen, in 1893, waarschijnlijk gehaakt met een heel dun draadje wit en een hele dunne haaknaald, door een dame die tijd genoeg had om dat te doen. Ik zie haar voor me.
Barts vriendin wilde er wel een paar hebben en dat vind ik leuk. Want niemand wil ooit iets hebben dat ik heb gemaakt, haha. Zelf hoef ik ze eigenlijk ook niet, want ik héb mooie onderzetters. Geërfd van mijn moeder en die wil ik gewoon gebruiken. Maar het is zo lekker om te doen, haken.  Dus ik ga gewoon nog even door.

Vervolg:

Wieneke dacht dat pootglaasjes misschien wel om zouden kunnen vallen. Dus heb ik het net maar even geprobeerd en het staat hartstikke stevig. Zelfs zonder drank erin, want daarvoor was het nog wat vroeg. Dan zou ik echt een peut nodig hebben. Jammer dat je niet meer blogt, Wieneke. Ik zou graag je stoelkussentjesgrannysquares willen zien. Nog geen behoefte aan een come-back?

Haken (2)

Kijk, zo moet het ongeveer worden. Al zijn de kleuren niet helemaal voorspelbaar omdat de wol verloopt. Het zijn 77 vierkantjes die ik moet haken en dan moet het allemaal aan elkaar gehaakt worden. Dat is iets waar ik nog maar liever niet aan wil denken. Pff, vroeger als ik iets maakte, vroeg ik m'n moeder om het in elkaar te zetten, wat ze deed. Enfin, voorlopig ben ik nog niet verder dan het allermiddelste rondje, om dat gaatje heen. Daarna snap ik al niks meer van de beschrijving. Maar ik zweer het, het kan lang duren, maar er kómt een dekentje. Echtechtechtechtechtechtechtechtechtwaar!