Onze Jordaan

 

Deze musical had ik totaal gemist. Die speelt al sinds 2024, was eigenlijk al afgelopen, maar wegens succes weer opnieuw gestart en ik heb het gewoon gemist. 

Tot ik er hier iets over las en dacht dat het voor mijn man als oude Amsterdammer en voor mij als aankomend Amsterdammer leuk zou zijn. 

EN DAT WAS HET

Ik had het kunnen weten, de musical is geschreven door Diederik Ebbinge. Ik vond het een prachtverhaal, knap in elkaar gezet. 

Met humor, we zaten echt hardop te lachen, best vaak. En in het laatste deel was ik echt ontroerd en  in tranen. 

Die musicalmensen zijn denk ik allemaal heel erg goed opgeleid. Ze kunnen allemaal zingen en spelen en bewegen als de beste. Eigenlijk zijn ze steengoed. Allemaal. 

Maar ik maak twee uitzonderingen. Twee die nog beter dan steengoed zijn.  

De eerste is voor de dirigente Lenie van het Jordanese koor De Belcanto's, een rol dus en gespeeld door Sanne Franssen. Ik moest zo om haar lachen, wat deed zij het fantastisch. 

En de tweede voor Doris Baaten, die de hoofdrol speelde en zong, de rol van Greet. Wat een ster die vrouw, ontzettend knap deed ze dat. 

We zaten op de tweede rij en ik kon dus de gezichtsuitdrukkingen bestuderen. Echt prachtig hoe ze met haar gezicht liet zien wat ze voelde. En zingen kon ze ook. Heel mooi.

Het verhaal neem ik even over van de site van Onze Jordaan

Het is 7 mei 1945. Nederland is bevrijd! De hoogzwangere Greet Bos, haar dochtertje Loes va en echtgenoot Jopie Bos doen mee in de feestvreugde als er plotseling geweerschoten klinken. Paniek breekt uit, mensen verstoppen zich, maar Jopie blijkt dodelijk geraakt door de schoten van de Duitsers.

Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar tachtigste verjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (23 jaar) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.

En dan de muziek. Veel Italiaans, Bella Ciao, Parelvissers, Slavenkoor, Nessun Dorma en tussendoor ook nog de glimlach van een kind, een pikketanussie en dat soort liedjes. Allemaal supergoed verwerkt in het verhaal. 

Het orkest was ook erg goed en de decors heel knap gemaakt. Ook hoe de wisselingen op het toneel plaatsvonden. 

Wij bezochten (met korting van de Vriendenloterij) een middagvoorstelling en zo'n voorstelling in de middag is me heel goed bevallen. Het begon om 14.00 uur en we waren om 17.30 thuis met het ov. Nu is het trouwens wel weer klaar hoor, anders gaan we echt failliet.

Strand (en zee)

Ja, als het thema bij Conny's bloghop 'STRAND ' is en omdat er meestal geen strand is zonder zee... nam ik het ruim: strand en zee.   

En bij mij, dat kan niet missen, gaat het dan natuurlijk over het strand en de zee van Groede,  aan de Zeeuws-Vlaamse kust. 

Terwijl ik een passende foto zocht, zat het chanson 'La mer' ineens in mijn hoofd. 

Een lied van Charles Trenet. Hij schreef het in 1943. 

De eerste regel van dat lied kende ik nog: La mer, qu'on voit danser le long des golfes clairs. Maar daarna moest ik overgaan op lalala. 

Uiteraard ging ik even googelen op het lied en vond het snel. Daarbij stuitte ik op een Nederlandse vertaling, van Herman Pieter de Boer. Die vertaling is gezongen door Rob de Nijs en misschien nog wel door anderen,  dat weet ik niet. 

Hoe dan ook, ik vind in ieder geval het stukje van die tekst, het stukje dat je op mijn foto ziet,  prachtig. 

Het lied wilde ik hier wel even laten horen en ik zat te twijfelen tussen de versie van Trenet en die van Rob de Nijs. Het is Trenet geworden. Heel ouderwets!

   

En zoals gewoonlijk ga ik nu kijken bij Conny om te zien wat zij en de andere deelnemers hebben 

bedacht bij het thema. 

Maestro: muziek, televisie en Jamai

In 2003 werd Idols gewonnen door Jamai. Jamai Loman om precies te zijn. 

Ik volgde dat programma, vond Jamai leuk en hoopte dat hij zou winnen. En ja hoor, hij won.  Daarna is hij heel lang niet meer bij mij in beeld geweest. 

Af en toe zag ik hem een programma presenteren en dat deed hij goed. 

Nu doet hij, als kandidaat,  mee aan Maestro. 

Ik ben erg gesteld op dat programma Maestro. 

Kandidaten zonder dirigeerervaring moeten een muziekstuk dirigeren dat gespeeld  wordt door een orkest met als concertmeester Bas Treub.  

Ze oefenen onder begeleiding van een deskundige 'hun' muziekstuk en dan moeten ze het laten zien. 

Ik vind alles leuk aan dat programma: het orkest (heel goed), de jury, de muziek, de kandidaten...

En dus Jamai. 

De kans dat hij gaat winnen is best groot. Afgelopen keer kreeg hij drie tienen en daarvoor waren zijn cijfers ook al erg goed. 

Hij lijkt me zo'n aardige, bescheiden man. Toen, met Idols, was hij zeventien of zo en nu tegen de veertig.  En nu, net als toen,  hoop ik weer heel erg dat hij gaat winnen. 

De laatste keer, afgelopen zondag,  kregen alle kandidaten filmmuziek te dirigeren en Jamai kreeg een stuk uit Schindlers List. Die muziek, gecomponeerd door John Williams heb ik altijd al prachtig gevonden. Muziek die wat met je doet...

Hier een hele mooie uitvoering van Itzhak Perlman:

Simon and Garfunkel

Zoals al vaker gezegd, ik vind het altijd jammer om naar Amsterdam te gaan voor slechts een ding. 

We gaan meestal met de bus en soms met de trein en die zijn ook niet gratis natuurlijk. 

Nu hadden we (al maanden geleden) kaarten besteld voor Simon &Garfunkel in het Concertgebouw. 

Dat wil zeggen voor muzíek van Simon & Garfunkel door een tributeband. 

Zo'n evenement begint dan om 20.15. 

Ja en dan willen wij daaraan voorafgaand ook nog andere dingen doen, zien. 

Vanwege de zeer hevige regenval vertrokken we deze keer niet 's morgens, maar pas in de middag. Toch deden we veel. 

We bezochten de Josephine Baker- tentoonstelling in het Verzetsmuseum. Artis is daar tegenover en lag dus voor de hand. Ik heb over allebei verteld. 

Voor allebei hadden we tijd genoeg. Ik ben vaak in het Verzetsmuseum geweest, dus de vaste collectie hoefde deze keer niet. En in Artis hoefden we ook niet ieder dier te zien. Tijd genoeg dus. 

In het Concertgebouw krijg je eigenlijk vanzelf een feestelijk gevoel. Het is er mooi.  

Drankjes zijn inbegrepen, zowel vooraf als tijdens de pauze, zonder wachtrijen. Tijd genoeg om nog eens even goed rond te kijken.

En toen begon het concert. Twee mannen die heel goed zongen en heel goed muziek maakten. De liedjes,  die ik bijna allemaal woordelijk mee had kunnen zingen. (Wat trouwens maar bij een liedje ook echt gebeurde, dat was The Boxer, iedereen zong zachtjes het refrein mee). 

Nou we hadden een leuke avond, de muzikanten en zangers waren goed. 

En toch... ik zou niet nog eens willen. Ze gaven met enige regelmaat hun eigen draai aan de nummers. Dat mag natuurlijk, maar ik was er niet op voorbereid. Hun uitspraak van de teksten was ook niet zo goed. Ik ben the Analogues gewend op dit gebied, dat was de band die Beatlenummers deed. Daar ben ik een paar keer geweest. Bij die Analogues kon je,  met je ogen dicht,  zweren dat je bij de Beatles was. Hier dacht ik geen seconde dat ik Simon & Garfunkel hoorde. 

Maar toch was het best leuk hoor. 

En nu ben ik weer helemaal in de S&G sfeer. Dus ik doe hier even als extraatje een nummer bij van de echte. Mooi begin van de dag toch. 

Even lekker meezingen: I am a rock

Twee keer naar het theater

 

Wij hoeven maar een keer zo'n aanplakbiljet te zien of we zijn al bijna op weg om kaartjes te bestellen. Helemaal toen haar voorstelling in onze eigen stad  te zien zou zijn

(We zijn ook een keer naar Leeuwarden gereden,  omdat hier de voorstelling uitverkocht was. Ja, je bent fan of niet! )

We hadden een leuke avond. Die vrouw is echt goed. Geestig! Verder  vooral heel duidelijk in haar meningen. En die meningen, dat zijn ook mijn meningen, grotendeels. Dus dat is lekker. 

Ze zingt goed en had een paar prachtige liedjes en wij een mooie avond. 

Soms loopt het zo: vlak erna hadden wij weer een mooie theateravond. 

Ik zou het nooit zo vlak achter elkaar hebben geboekt, maar deze avond hadden we eigenlijk eerder gepland. Het was de voorstelling: 'Heb het leven lief', van Britta Maria, Maurits Fondse en Oleg Fateev

Je ziet ze alle drie op het podium(pje) van Huis Verloren in Hoorn. 

Op een foto die Bert maakte. 

De voorstelling was een cadeau van ons voor B&M, maar wij gingen natuurlijk wel zelf mee. Je kan die mensen echt niet alleen laten gaan. 

Britta's man, de pianist, had een ongeluk met zijn hand gehad en daardoor ging de voorstelling niet door op de geplande datum. 

(Ik kon van dat ongeluk niks meer merken trouwens. Een keer zag ik hem zijn vingers buigen met een beetje een pijnlijk gezicht, maar misschien doen pianisten dat altijd.) 

Gelukkig kwam van uitstel geen afstel, want ik ben dol op Britta Maria. 

Ze komt uit Hoorn en mijn man en ik kennen haar moeder, dat schept een band. 

Maar het belangrijkste... Britta Maria kan prachtig zingen, haar man is een fantastische pianist (en zingt ook nog mee)  en Oleg Fateev op die accordeon, daar zijn geen woorden voor, dat is geweldig, zo knap.   

En alle drie samen... puur genieten

Het programma draait om Liesbeth List, haar leven waar Britta Maria steeds wat over vertelt en haar muziek. En dat is dan natuurlijk ook de muziek van Ramses Shaffy, Aznavour, Becaud en noem maar op. 

We hebben er van genoten. Enfin, ook van dit gezelschap ben ik fan! 

Ik noem beide voorstellingen omdat ze nog steeds te bezoeken zijn.

  . 

Ps 1: De allereerste keer dat we Britta Maria in Hoorn zagen, was net (een week of zo) voor Nederland dicht ging door Corona. Ook in Huis Verloren. Ook met B&M.  Wat lijkt dat alweer ontzettend lang geleden. Ik vond het toen ook geweldig, maar zat toch niet helemaal op mijn gemak. 

Ps 2: Huis Verloren in Hoorn is een historisch pand en waarom het zo heet weet ik ook niet. 

Vroeger keek zowat iedereen naar Sonja Barend, toch? 

En over wat zij in haar programma had, werd vaak de volgende dag op het werk of op straat of in het gezin, gesproken.

De uitzendingen kwamen uit De Rode Hoed. Ik zat even te googelen en vond een filmpje van het beginnetje van zo'n uitzending. 

Het is lang geleden, maar ik herinnerde me de ruimte helemaal. De muziek die daarbij hoorde, de verlichting... alles. Dat zullen velen van jullie vast ook hebben. Kijk zelf:

   

Waarom nu dit verhaal?

Ellis, de vriendin van onze jongste zoon,  had ons getipt over een Candlelight Concert. Ik had nog nooit van dat fenomeen gehoord hoor, maar het is een concert van teen of tander dat plaats vindt met alleen kaarslicht. Het is in veel verschillende steden, ook in het buitenland. Steeds een ander thema, andere muziek. Ellis was in Haarlem geweest en  het leek me zo leuk dat ik meteen ging kijken of er misschien iets was in Amsterdam. 

En dat was er, in de Rode Hoed. We boekten meteen. 

Dit gebouw was eerst een hoedenmakerij, toen een schuilkerk, heel veel later Sonja Barend en nu worden er nog steeds diensten gehouden, vinden er debatten plaats en lezingen en dus ook candlelight concerten. 

Er zijn veel verschillende mogelijkheden en het concert dat wij bijwoonden begon om 18.45. Heerlijk vond ik dat. Lekker vroeg, we moeten tenslotte ook nog terug. 

De titel was Abba versus Queen. 

Een strijkkwartet speelde muziek van Abba en van Queen. Ik vond het heel erg leuk. Twee violen, een altviool en een cello. 

Ik hou van die muziek en ze speelden het prachtig, op klassieke wijze. Eigenlijk hoorde ik nu voor het eerst hoe goed die muziek is. Vooral van Queen, maar Abba ook hoor. 

Muziek

Een bloghop, vind ik leuk, dus ik dacht ik doe mee met deze: Favorieten 2025. Bedacht door Elizabeth.  Klik 

De eerste keer is het onderwerp muziek.  Favoriete Muziek nog wel. 

Tsja... nu doet zich hier een probleem voor dat ik regelmatig heb: ik kan niet kiezen. En al helemaal niet op muziekgebied.

Wel kan ik natuurlijk iets zeggen over muziek waar ik van hou en dat is dat ik ben blijven steken in de sixties. De muziek uit die jaren en  dan aangevuld met wat musical en wat klassiek, dát is mijn favoriete muziek

Ik hou van de Beatles en van Abba. Ik hou van Pink Floyd, Bob Dylan, Leonard Cohen  en Boudewijn de Groot. Van de West Side Story.  Ik hou van... die lijst is zeer uitgebreid. 

Eigenlijk hou ik van al mijn platen, mijn oude platen, die ik kocht tot ik een jaar of dertig was en daarna niet meer. En ze worden nog altijd gedraaid hier in huis. 

En er wordt meegezongen. Door mij en ook door mijn man. Ha, ja hoor wij zijn echt extreem gezellig. 

Dus omdat ik gisteren moest kiezen werd het Georges Moustaki (1934-2013). 

Ik ben een keer bij een optreden geweest. Hij was al oud en zijn stem niet helemaal meer zoals die was. Het was echter zo mooi om die hele zaal met sommige nummers heel zacht mee te horen zingen. Onvergetelijk.  

Enfin, Moustaki dus. 

(Maar als ik vandaag moest kiezen had het best iemand anders kunnen zijn). 

Moustaki: Il y avait un jardin! 

Traditie

Tijd voor mijn (enige) jaarlijkse traditie. Smith & Burrows met hun 'When the Thames froze'.

Hun lied stond in de hitlijsten van 2011 en denk er maar eens over hoe lang dat al geleden is. Wat er allemaal veranderd is. 

Voor jou persoonlijk en ook in en met de wereld. 

Ik werkte nog, ik had nog geen kleinkinderen en we maakten een reis naar Syrië dat jaar. 

(Ik was nu trouwens oprecht verheugd over de val van Assad, maar die vreugde is al een beetje getemperd, het is afwachten). 

De tijd gaat snel, veel te snel. Er is veel gebeurd, we zijn dertien jaar ouder en het gaat niet goed in de wereld.  

Of Smith & Burrows nog als groep optreden weet ik niet, maar hun mooie lied is er nog:

So tell everyone

that there's hope in your heart
Tell everyone or it will tear you apart...

La vie en rose

 

Terwijl we daar zo lekker aan het rondkijken waren, op de Noordermarkt, was er ineens een violist. Eentje die prachtig speelde. Niet zo heel hard en erg mooi. Hij speelde La vie en rose. 

Het leven is niet zo rose vandaag de dag. Niet in de wereld in elk geval. Toch moet je zo'n moment grijpen. 

We stonden dus even te luisteren daar in de zon. We dokten onze laatste munten, Els en ik.  

Het was maandagmorgen en sindsdien heb ik het lied weer een beetje paraat en in mijn hoofd. 

De violist heet Benjamin Konrad en ik heb hem even gegoogeld. Hier: klik

Vioolmuziek kan heel mooi zijn. Maar ja, dat lied... dat behoort natuurlijk maar toe aan een vrouw.

Hier is ze: Edith Piaf (1915-1963)

Spanning voorafgaand aan een voorstelling

 'We zaten hier voor het laatst op 20 februari 2020', hoorde ik achter me iemand zeggen. 

We zaten in het Zaantheater in, je raadt het nooit, Zaandam.

Dat die meneer dat zo precies wist, dat begreep ik helemaal. Hij zéi het trouwens ook nog eens, tegen zijn partner: 'Daarna begon Corona'. 

Dat ík het meteen begreep kwam ook doordat wij daar waren om Yentl en de Boer te zien. Hun  voorstelling hadden wij  net geboekt toen alles door Covid dicht ging. 

Nog steeds, bijna vier jaar later  wilden we Yentl en de Boer erg graag in het echt zien. En dat kwam er dus nu van. 

In Zaandam,  omdat de datum in Hoorn ons niet uitkwam. 

Het was spannend. Ik ben namelijk sinds het begin van de week erg verkouden. Liters snot, niesbuien en een nare prikkelhoest met onbeheersbare, langdurige hoestbuien. 

Niet bepaald een goed idee om in het theater te gaan zitten waar gezongen wordt.

Donderdag ging het al een stuk beter, maar ja die hoest. 

Ik was eigenlijk al min of meer besloten om niet te gaan en was aan het werk en daar was iemand die zei:  'Wat jij nodig hebt is paracetamolcodeïne, dan hoest je niet'. 

Helaas krijg je dat niet zonder recept, ik wilde niet naar de dokter en daar was het trouwens toch te laat voor. Dan zou ik over een week of zo misschien een afspraak kunnen krijgen. 

Mijn man is toen voor mij naar de apotheek gegaan en heeft daar het probleem uitgelegd. Inderdaad, geen codeïne zonder recept , maar wel een ander middeltje. Kleine pilletjes.

Ik nam ze in de trein in, om 19.13 in Zaandam Kogerveld. (Dit zal ik voor altijd onthouden, weet ik nu al.)  De voorstelling zou om 20.00 uur beginnen. Dus 19.13 leek me het juiste moment. 

We hadden uitstekende plaatsen, aan de zijkant van een rij en vlak bij de uitgang. 

Dat luchtte meteen al erg op.  Ik had er zo uit kunnen lopen, zonder te storen,  tijdens een applaus of zo.  Maar dat is niet nodig gebleken. Geen kuchje, de hele avond niet. 

Yentl en de Boer hebben geen last van mij gehad en hun voorstelling was fantastisch. 

Tsjonge, wat zijn zij goed. Zo knap, zo op elkaar ingespeeld en ook op de muzikanten. Zo geestig en zo tot nadenken stemmend. En zo wonderschoon gezongen. 

Echt we hebben zeer genoten. 

The Analogues

Dat 'nieuwe' nummer van de Beatles, daar had ik me eigenlijk wel een beetje op verheugd. Maar ik vond het helemaal niks. Dat moeten ze wat mij betreft maar niet meer doen.

Vorige week gingen we hier naar het theater, voor the Analogues.

Het was sowieso van voor Corona geleden dat we  in een theater waren en ook om die reden had ik me er op verheugd. De andere reden was dat we eerder een concert meemaakten en het fantastisch vonden. 

De Analogues... hun muziek klinkt echt als de Beatles.

Als je het niet zou weten en je zou niet kijken en alleen maar luisteren, dan zou je denk ik zweren dat het echt was. 

Maar ja, dat doe je natuurlijk niet, want dan kan je net zo goed thuis een plaat draaien en luisteren met je ogen dicht. Dan spaar je een hoop uit. 

Enfin, ze begonnen met twee nummers die zo verschrikkelijk hard waren dat ik tegen mijn man zei dat ik in de pauze naar huis zou gaan. 

Het zou de leeftijd kunnen zijn hoor, maar van hele harde muziek heb ik nooit gehouden. In dit geval brak het zweet me uit. Daarbij was er een achtergrond met bewegend, flikkerend licht. Dus ik zat met mijn handen een beetje voor mijn oren en mijn ogen dicht. 

'Die geluidsmannen hebben allemaal een gehoorbeschadiging', dacht mijn man. 'Die horen niet meer hoe hard het is'. 

Het derde nummer was The Long and Winding Road, dat is best rustig en vanaf dat moment was het concert prachtig. Ik denk dat er toch iets anders was ingesteld of zo of ik was er aan gewend. Maar ik heb zeer genoten. 

Het is bijna ongelooflijk hoe goed die mensen zijn. Echt heel erg knap. Wat zal dat een oefening vergen, wat lijken de stemmen op die van de Beatles. Ook de uitspraak. 

Een aanrader hoor, bijna een must als je net als wij een oude Beatlefan bent. Mijn favoriete plaat is de White Album. Daar deden ze ook een paar nummers van o.a. dit: 

Muziek

Ik had er echt nog nooit van gehoord, van de Evergreen top 1000 van Radio 5. Ik had ook nog nooit naar Radio 5 geluisterd.

Als ik de radio al aan heb luister ik naar Radio 1 en dat niet vaak. Eigenlijk alleen naar De Taalstaat en naar OVT. 

Het is niet dat ik niet van muziek hou, want dat doe ik wel. Maar ik kan er niet zo goed tegen als muziek achtergrondgeluid is. Ik wil echt luisteren of niet. En voor dat echte luisteren gun ik me de tijd niet. 

Heel raar vind ik zelf, maar ach... niet gevaarlijk. 

En nu waren we een dagje aan het oppassen op een zieke kleindochter. Ze was niet erg ziek gelukkig;  zij en ik zaten heerlijk te kleuren. 

Mijn man had zijn laptop mee en zette die muziek aan. En ik vónd het leuk. 

Ik kende bijna alle liedjes, herkende ze zelfs al aan het intromuziekje. Superleuk. Het riep ook heel wat herinneringen op  aan bepaalde periodes in mijn leven. 

Donderdagmiddag was dat, dus ik had al heel wat gemist. Gisteren moest ik werken. Maar op weg daar naar toe en op de terugweg heb ik ook geluisterd. En toen ik thuis was weer. 

Tot en met nr. 1: Het Dorp van Wim Sonneveld.

Ik ben al begonnen met een persoonlijke toptien te maken, waarin trouwens maar een nummer zal staan uit de echte toptien van gisteren. 

Dat is Voor Haar van Frans Halsema.

Dan is dat al vast geregeld hè, want  volgend jaar ga ik stemmen! 

Jan Rot, Achtbaan

Al  heel lang ben ik bewonderaar van Jan Rot. Ik bewonder zijn werk. Vooral zijn werk als vertaler, als hertaler zoals hij dat noemt. 

Wat een taalkunst is dat. Supermoeilijk lijkt het mij. Goed vertalen is sowieso al lastig, maar dan ook nog de echte betekenis, dat waar het om draait, in een vertaling krijgen, dat is heel bijzonder en Jan Rot kan dat. 

Terecht heeft hij daarvoor en voor liedjes die hij maakt,  verschillende belangrijke prijzen gekregen. Zoals voor dit lied:

 

Ik volg eigenlijk maar een paar artiesten op Instagram. Daarvan is hij er een. Ik volg ook zijn vrouw en zijn dochter. En via hun blogs las ik eerst dat hij ziek was en later dat hij dood gaat.

Het liedje Roller Coaster hertaalde hij ook en zong het van de week in Op 1. 

Het raakte me, ik was diep onder de indruk en nu nog steeds.  Want het heeft iets universeels. Iets voor ons allemaal. 

 

Zie ons gaan

op de achtbaan van het leven, ja

Met zijn hoogste punt en diepste dalen

Ons menselijk bestaan

Ik kan alleen maar hopen dat de periode die nog voor hem ligt, goed ingevuld kan worden. Moeilijk, maar goed. 

Britta Maria: De Optocht

Vorig jaar, in februari, net voor niks meer kon, waren we naar een voorstelling van Britta Maria in het Huis Verloren. 

Van Britta Maria en haar man Maurits Fondse. Ik weet niet meer of ik er toen iets over heb geschreven. Ik weet wel dat ik erg genoten heb van die voorstelling

Britta Maria komt ook uit Hoorn. Nu ik er over nadenk zijn er toch een paar flinke talenten opgestaan in deze stad. Tim Knol bijvoorbeeld. 

Enfin,  nu liet Frits Spits, in de Taalstaat, een paar weken achter elkaar, een lied van deze zangeres  horen. 

Dat deed hij natuurlijk niet voor niets. Het is echt prachtig vind ik. 

De tekst is van Ivo de Wijs. Gezongen door Britta Maria. Ga even zitten en luister goed, dan zie je vast je eigen optocht van het leven langskomen: 

De optocht

En voor meer info: klik

Nick en Simon

Veel heb ik niet met hedendaagse muziek. Ik volg het niet, ik hoor natuurlijk wel eens wat,  maar ik mis vooral heel veel en dus ook waarschijnlijk veel moois. 

Natuurlijk ken ik Nick en Simon.  Ze kunnen zingen en goed  ook. Maar het bleef bij die constatering. 

Tot ik een tijd geleden op televisie hun zoektocht naar Simon en Garfunkel volgde. Dat deden ze samen met Kees Tol, die ik leuk vind. Drie Volendammers. Ik bleef er naar kijken. 

Op Simon en Garfunkel ben ik altijd al dol geweest. Uit de periode dat muziek wél heel belangrijk voor me was. 

En dan is er nu dus een combi. Getiteld Nick en Simon  NSG

 

 

Ik vind het prachtig, echt waar. Mooie nieuwe nummers in de sfeer van Simon en Garfunkel. Muziek om de tijd voor te nemen. Muziek om naar te luisteren. Muziek om de teksten te hóren

Muziek, geen behang. 

En dan ook nog wat echte Simon en Garfunkel nummers, gezongen door Nick en Simon. 

Ik kan me helemaal niet herinneren wanneer ik voor het laatst een cd kocht. Misschien wel vijftien jaar geleden of zo.. 

Maar deze, nadat ik stukken had gehoord, in de Taalstaat, deze kocht ik. 

Zogenaamd als Sinterklaascadeautje voor mijn man. Maar eigenlijk wilde ik hem gewoon zelf. Nog geen seconde spijt gehad. 

Mijn man ook niet!

The Analogues

Toen de Beatles in Blokker optraden, lang, lang geleden in 1964, woonde ik nog in Terneuzen. Daar kwamen ze niet en anders was ik er nog niet bij geweest denk ik. Ik was fan, maar nog te jong.
Haha, ik kan nu alleen maar zeggen dat ik mensen ken die er zelf bij waren.

Nu wilde ik al heel lang naar The Analogues, maar altijd als wij bedacht hadden dat we moesten proberen kaartjes te kopen, was het uitverkocht of er was iets aan de hand waardoor we niet konden.
Gisteravond zijn we eindelijk geweest. In Hoorn. Net op tijd zijn we geweest, want ik geloof dat ze gaan stoppen.
En het was fantastisch. Echt fantastisch. Alsof je de Beatles hoort.
Voor de pauze speelden ze Abbey Road, helemaal en na de pauze nog verschillende nummers van Revolver, van The White Album en van Let it Be.
Ik heb er verder niks meer over te zeggen. Want ik zei al dat het fantastisch was.
Maar als je de kans zou hebben, september, Ziggo Dome: doen!

Vrouwenkoor 'Malle Babbe'

Gisteren waren we in Haarlem. In de Groenmarktkerk.
Daar ging het koor van Marlou optreden of zoals ze het zelf zeiden: ze gaven een muzikale receptie.
Marlou heeft al vaak iets over haar koor Malle Babbe verteld en wát ze er van vertelde vond ik leuk.

Ik heb een groot deel van mijn leven in een koor gezongen, variërend van de Stem des Volks tot  musical-popkoor Broadway en een smartlappenkoor. Mijn man zingt nog steeds. Ik  hou van koren en van koorzang,  ik hou van kerstliedjes en ik vind Haarlem leuk.
Nou daarom waren we daar.

Marlou had gezegd dat het druk zou worden en we waren er dus vroeg. Gelukkig maar, want het was niet gewoon druk, de kerk was stampvol.  Terecht zou blijken.
Wij hadden mazzel, zaten tamelijk vooraan én aan de kant van Marlou.
Dat ik begin met een foto van de dirigente is niet zomaar. Ze heet Leny van Schaik.
Wat een leukerd is dat. Losjes en met heel veel humor, gezeten aan de piano, presenteerde zij de middag. Naast het dirigeren dus en dat is een hele prestatie.

Wat zal ik eens van het koor zeggen?  Dat het me een heel gezellig koor lijkt. Dat er een paar werkelijk prachtige stemmen meedoen, bij de sopranen. Dat er volop solisten zijn met durf. Dat ze heel klein kunnen zingen  en soms heel groot. Dat ze er plezier in hadden met z'n allen en dat er af straalde. Dat ze goed zongen. 
Het allermooist vond ik trouwens het lied dat ze als eerste na hun opkomst door de zaal zongen.
Dat was geen kerstlied, dat was muziek, gemaakt  in een Japans vrouwenkamp.  Indrukwekkend.
De rest van 'de receptie' vonden wij  soms ontroerend mooi.
Nou werken kersliedjes altijd op m'n ontroerings-spieren hoor, dat moet ik er wel bij zeggen. Ben dan een watje.
Met veel liedjes mocht het publiek mee zingen. Kinderen die in de zaal zaten mochten op het podium en maakten een begeleiding door met de sleutels van hun ouders te rammelen. Zo leuk

En dan Marlou, kijk daar staat ze hoor, tweede van rechts. Wij hadden elkaar nog nooit gezien, maar ik herkende haar meteen.
We zaten vlak achter haar familie, dus toen Marlou in de pauze even  haar familie opzocht, hebben we haar en haar verloofde de hand kunnen schudden.
We hadden een heerlijke middag. en kwamen echt in de kerststemming. Op weg naar de trein, liepen we, in de regen, nog steeds kerstliedjes te zingen!

Ps: We houden ervan om dingen te combineren. We waren al vroeg in de stad en zagen nog iets anders. Dat was in Teylers museum, de tentoonstelling 'Jong in de 19e eeuw'. Echt de moeite waard en ik kom er nog op terug.  Maar  nog maar te zien tot 5 januari. Dus als je in de buurt bent...

Anastasia

Als er een grote nieuwe musical is, dan willen wij,  musicalliefhebbers,  die graag zien.
Dus toen Pourqoi Pas maanden geleden over Anstasia schreef, googelde ik meteen en bestelden we kaarten.
Het Circustheater in Scheveningen.
Leuk, gaan we eerst even naar Odin en misschien wel lopend over het strand naar het theater.
's Middags, want de heenreis is altijd leuk, maar 's avonds wordt het echt laat. Te laat.
Goed bedacht en zo gezegd zo gedaan.

Het verhaal: het weesmeisje Anya herinnert zich niets van vroeger en heeft geen idee wie ze is. Dan gaat ze (met een muziekdoosje als bagage) op zoek naar haar verleden. Hoe kan het dat ze sprekend lijkt op Anastasia Romanov. Is ze echt een kind uit het uitgemoorde gezin van Tsaar Nicolaas? Langzaam en al zingend ontdekt ze wie ze echt is.

Ik vond het verhaal in de musical heel erg goed in elkaar gezet. Het klopte werkelijk van A-Z. Ik had me van tevoren afgevraagd hoe zo'n verhaal, zo'n onwaarschijnlijk verhaal, verteld zou worden.
Tenslotte weten we al heel lang dat er geen grootvorstin Anastasia meer bestaat. Zij is vermoord, samen met de tsaar en de tsarina,  haar ouders. En haar zusjes en broertje. Er zijn geen Romanovs meer.  Er zijn wel veel valse Anastasia's geweest, die op geld uit waren. En om dat in een verhaal te verwerken, dat leek me lastig. Vooral hoe het dan moest aflopen.

Wat ook heel erg mooi was in dit spektakel, waren de decors. Zo veel veranderingen en zo ontzettend mooi gedaan. Ik waande me iedere keer echt in Parijs, of in St Petersburg, of in de trein. Ongelooflijk knap.
Er was nog geen programmaboekje, ( de premiere moet nog komen), dus ik weet niet wie de decors heeft bedacht, maar een extra compliment zou zeer verdiend zijn.

Ook voor de kleding trouwens een extra compliment: ook al zo mooi.

Last but zeker not least:  het ensemble. Mooi, goed getimed en zeer aanwezig!

De spelers, de hoofdrolspelers. Spelen, zingen en dansen, dat is musical.
Ik geef het je te doen. Maar ze kunnen het en dan ook nog zo dat het je raakt en soms ontroert. Ik noem speciaal Tessa Sunniva van Tol als Anya. Had nog nooit van haar gehoord, maar wat een talent. En Gerrie van der Klei als Maria Fjodorovna. Omanido, zal ik maar zeggen.

Kortom, je gaat vast wel genieten van de musical als je de reis en het geld er voor over hebt, natuurlijk.

Podcast on tour

Oh wat had ik zondag een mooie avond...

In oktober al had Lidwien gevraagd of ik met haar naar de Harry Bannink Podcast on Tour zou willen.
Dat wilde ik. Ik luisterde toen al naar de verschillende afleveringen van die podcast en was enthousiast. Had ook al verschillende positieve ervaringen van anderen gehoord.
Enfin, Liwdwien bestelde kaartjes en het bleek dat we alleen nog op de allerlaatste avond van de tour konden. Verder was alles vol geboekt. We hadden ook niks meer te kiezen, er waren alleen nog 'slechtzicht' plaatsen.
Dat namen we voor lief, het ging om de liedjes tenslotte. En duur waren de kaarten niet.

Gisteren was het zover. Na een ingewikkelde treinreis: op naar De Kleine Komedie.
Een van de leukste theaters die ik ken.
Maar... we zaten op een balkon zag ik en daar begon al wat te kriebelen.
Ik haat hoge balkons, zeker als ze zo smal zijn als dit exemplaar. Bijna te smal om er nog iemand langs te laten.


We zaten en konden inderdaad maar een klein stukje van het toneel zien. Dáár was ik op voorbereid, maar niet op het hoogtevrees-gevoel dat losbarstte toen ik zat. Het zweet brak me uit , ik werd een beetje bibberig en misselijk...
Lidwien zag het aan, zag mij aan en worstelde zich terug langs de balkonrij. Ik had nauwelijks in de gaten wat ze ging doen. Eigenlijk weet ik nog niet wat ze heeft gedaan, ja, vast een dramatisch verhaal opgehangen over haar sneue, oude ex-collega die het allemaal niet aankon.
Feit was dat ze vrij snel weer opdook aan het begin van de rij. 'Bettie, meekomen, nu'.
Dat deed ik.
Ik bibberde me,  met afgeheven hoofd,  terug langs de rij en we daalden af. Bleken we de beste plaatsen te hebben gekregen die er maar waren. Beter kon echt niet. En daar mochten we de hele voorstelling blijven zitten. Bijna drie uur lang!

Wat hebben we genoten.
Van het feit dat we daar zaten.
Van de muziek van Harry Bannink, van de presentatie van Gijs Groenteman, echt heel grappig.
Van Frank Groothof (72), die bijna alles zong en een topprestatie leverde en van de pianist Dick van der Stoep.
Van de gasten, zoals Wieteke van Dort, Hans Dorrestijn,  Brigitte Kaandorp. En van de complete familie Groenteman die eerst voor ons zat. Later moesten ze ook nog het toneel op.
Er waren ook nog twee neven Groenteman en een kleindochter van Willem Wilmink. En niet te vergeten Diederik Ebbinge (zo van het schoolplein geplukt) en zijn vrouw Roosmarijn Luyten.
Echt, het was fantastisch. Een grote ode aan Harry Bannink en tsjonge, wat is dat verdiend

Afgelopen nu, dat wil zeggen de tour is afgelopen.  Maar die podcast niet hoor. Die afleveringen kun je nog steeds horen. Er komen zelfs nog nieuwe bij.

The Book of Mormon

Als het even kan, zien we in London ook altijd een musical. Als niet alles is uitverkocht hoor, want dat is vaak het geval. Middag of avond,  doordeweek of weekend;  alle theaters zitten vol.
Deze musical wilden we zo graag zien dat Frits  al ruim van tevoren kaarten had besteld.

Zoals altijd in een prachtig theater: the Prince of Wales. En deze keer hadden we mooie plaatsen, zodat we alles niet alleen goed konden zien, maar ook verstaan. En niet op zo'n griezelig hoog balkon!!!
Het was een matinee, zodat we ook nog niet uitgeput waren.
Wat was het leuk, ik vond het briljant en zoooooo grappig.
Het verhaal gaat over Mormoonse zendelingen.
Ze hebben net hun opleiding voltooid en het is spannend waar ze heen gestuurd zullen worden. Een stel gaat naar Noorwegen, een ander stel naar Italië, maar de twee hoofdpersonen gaan naar...Oeganda.
De bedoeling is dat ze zoveel mogelijk mensen gaan bekeren natuurlijk, maar in het dorp waar ze terecht komen zit niemand op ze te wachten.
Ze hebben daar te dealen met heel andere problemen, als daar zijn Aids, vrouwenbesnijdenis en een paar mannen die het dorp terroriseren. En dan krijgt een van de hoofdrolspelers  contact met een meisje uit het dorp en zij wil zich wel laten bekeren. En als er eens schaap over de dam is...  De bazen van de zendelingen komen ook nog kijken en... e...

Enfin, we waren nog in London, checkten onze mail en daar zat een berichtje bij van Carré.
De musical komt naar Nederland!!!! In september 2019.
Je kunt je voorinschrijven. Hoera...
Wij gaan dat zeker doen, want we hebben zo genoten van deze voorstelling. Als altijd prachtig gezongen, gedanst en geacteerd. Maar vooral zo geestig!
Nou, zeg niet dat ik je niet heb gewaarschuwd!!