Terneuzen en een tegeltje

We waren toch weer een dagje naar Terneuzen. Vooral omdat ik het fantastisch vind om vanaf Groede, naar Breskens en vandaar over de dijk naar Terneuzen te fietsen. Voor een heel groot deel over de dijk. Ja en als ik er dan toch ben en ondanks het feit dat ik er niet veel meer aan vind in de stad en al het moois weg is...ondanks dat allemaal ga ik toch rondfietsen en kijken en bedenken hoe het was. 

Hierboven zie je bijvoorbeeld de Axelsche brug. Die is er niet meer. Je snapt: het was altijd een uitstekende smoes als je te laat op school kwam. Er waren nog meer bruggen dus........

De brug is afgebeeld op een tegeltje. Beschilderd door Douwe van der Meer. Senior.

Nog zo'n tegeltje. Dat is de markt in Terneuzen met daarop mijn school, het Petrus Hondius Lyceum en de muziektent.  De school en de muziektent... allebei weg

Toen mijn vader met pensioen ging bij Philips Terneuzen, kreeg hij ook zo'n fraai beschilderd tegeltje en dát tegeltje is nu bij mij. 

Ik zag de tegeltjes meteen hangen toen ik binnenkwam in het huisje waar nu de volgende Douwe van der Meer zetelt, junior dus. Voor Oud Terneuzen zit hij daar en déze Douwe beschikt over een schat aan informatie, foto's,  boeken, schilderijen, tegeltjes dus, te veel om op te noemen. En dan nog dat wat in zijn hoofd zit.  Allemaal over de geschiedenis van Terneuzen en over hoe het vroeger was.  Eigenlijk waren we helemaal niet van plan geweest om er naar binnen te gaan, maar we deden het toch en hadden (nou ja, ik had) een superleuke middag. 

De Douwe van der Meer van nu is de zoon van die schilderende Douwe die ik trouwens ook heb gekend. Hij had een grote modezaak. 

Douwe junior eh... dat was toch die ontzettend lange blonde jongen, die mijn vriendinnen en ik heel erg knap vonden toen? 

Hij was iets ouder en zag ons beslist niet staan, maar wij hem wel. Jazeker, wij zagen hem wel. 

Na zestig jaar zou ik hem niet meer herkend hebben, maar toen wow...

Deze Douwe had makkelijk de hele middag vol kunnen praten. Over het ontstaan van Terneuzen, over de groei van de stad, over.... 

Hij noemde allerlei namen van mensen die ik ook nog allemaal heb gekend. Echt superleuk. Leraren, klasgenoten enzovoorts. Hij haalde een boek tevoorschijn uit 1963, met daarin alle inwoners van Terneuzen toen. Per straat.

Allemaal mensen in mijn straat, de Cederstraat, die bij Philips gingen werken en daarvoor naar Terneuzen verhuisden. De meeste vanuit Dordrecht. Ik kende alle namen nog mét de bijbehorende kinderen. 

Enfin, we praatten, Douwe praatte en ik ook en het was hartstikke leuk. 

We wilden tot slot, voor we de terugtocht zouden aanvaarden nog een stukje langs de zeedijk fietsen en op weg daar naar toe kwamen we langs de school waar ik juf was. 

Het zag er nogal anders uit aan de buitenkant en het was na schooltijd,  dus ik liep er eens even naar binnen. Het bleek toch nog gewoon een school te zijn. 

Het eerste lokaal na de deur was vroeger 'mijn lokaal'. Er zat een juf te werken dus ik vertelde haar waarom ik even kwam kijken. Vond ze leuk. 

Zij had groep zes en ik had, toen ik er werkte,  de vierde klas. Heel toevallig. 

Zij was superlief en gaf me zomaar,  zonder dat ik het had gevraagd, een rondleiding door de hele school. Ondanks best wel veel veranderingen toch nog zeer herkenbaar. 

Herinneringen, herinneringen, herinneringen. Ik had een mooie dag! 

En ik was blij met mijn geduldige echtgenoot. Die toch een en ander aan moest horen, bijvoorbeeld over de buren van zijn vrouw toen die twaalf was. 

Niet echt interessant, maar dat liet hij niet merken. 

Hij vindt de fietstocht naar Terneuzen en terug overigens net zo leuk als ik hoor. 

En nu het vervelende van de zaak. Ik beloofde Douwe van der Meer het tegeltje van mijn vader dat zijn vader had beschilderd. 

Ik moet opruimen en ik denk niet dat onze kinderen belangstelling hebben voor een tegeltje van Terneuzen. Douwe wel, die wilde het graag hebben.

Gisteren wilde ik het pakken... helaas, nergens te vinden. Maar dan ook nergens. Heel irritant. 

Ik weet zeker dat ik het niet weggedaan heb. Dat zou ik nooit doen met de naam van mijn vader op de achterkant en de datum enzo. 

Het is een raadsel, een vervelend raadsel. 

Zeeuws Vlaanderen in de regen

Na het cafeetje gingen we terug naar Groede. Weg van Saeftinghe en  uit Emmadorp, over de Koninginneweg (!) 

Langs de dijk, in de regen. 

Prachtig vond ik het (vanuit de auto).

Wij hadden vroeger thuis geen auto. Ik zal er dus gefietst hebben, want dit beeld, Zeeuws-Vlaanderen in de regen, herkende ik onmiddellijk.

Er is een periode in mijn leven  geweest dat ik dit uitermate saai gevonden heb. 

Oh wat was ik blij het gebied te kunnen verlaten. En oooh denk ik nu waar zaten mijn ogen en mijn hersens. 

Niet dat ik spijt heb dat ik weggegaan ben hoor, maar ik zag de schoonheid niet echt. Echt niet.  En nu zeker wel. Zo kan het gaan...

Enfin, via Paal en Baalhoek (... jaja we stonden voor paal en jaja we baalden een beetje omdat het heel lang bleef regenen), verlieten we het gebied. 

Wederom concluderend dat ze er wat van kunnen in Zeeuws-Vlaanderen op het gebied van namen. Daar heb ik het al vaker over gehad. 

Maar eerst stonden we nog even stil bij een monument dat ik nog nooit had gezien. Dat was logisch,  want het monument dateert uit 2003 en toen was ik al lang weg. 

In 2003 was De Ramp, de Watersnood,  precies vijftig jaar geleden en vond men het tijd voor een monument. 

Het regende op dat moment jammer genoeg echt te hard om meer foto's te kunnen maken. Op de zuilen staan de namen van tien slachtoffers uit deze buurt. Er staat een gedicht op en verschillende voorstellingen. Ik vond het een mooi, ingetogen monument en ik had het totaal niet verwacht hier. Ik wist ook niet van die slachtoffers.

Een klein beetje omrijden

Op de terugweg uit Antwerpen besloten we via Emmadorp en dus Saeftinghe te rijden. Het Verdronken land van Saeftinghe, klik.  

Als ik eerlijk ben gingen we deze keer niet zo zeer voor het natuurgebied, maar  vooral vanwege Emmadorp. Want daar, in een klein cafeetje,  at ik ooit de lekkerste croque monsieur van mijn leven. Dat cafeetje, ik heb het er eerder over gehad, maar ik doe het gewoon nog een keer. 

Want die crocque is tot daar aan toe, maar als je er binnen bent weet je niet wat je ziet. Werkelijk iedere centimeter van de ruimtes is beplakt, behangen, versierd en overal staan beelden, vooral heiligenbeelden,  kopjes, theepotten, noem het maar op. 

Stampvol en je weet niet waar je moet kijken. Daar helpen de talloze schemerlampjes zelfs niet meer bij.

'Spullekes', zo noemen ze het. 

Er is zoveel. Saeftinghe zelf is natuurlijk ook een prachtig doel, maar ervoor of erna, moet je toch echt even hier binnen zijn.

En die croque,  die kwam er natuurlijk ook. Want ze zijn er ook nog eens erg aardig. De keuken was al gesloten, maar ze maakten die tostie evengoed! 

Nog een keer Veere

Ja, die Schotse huizen... in Veere. Twee zijn het er, genaamd Het Lammeken en De Vogel Struys.  Samen met het stadhuis vormen ze het Museum van Veere. 

Waar komt dat Schotse vandaan? Nou dat was niet moeilijk te ontdekken. 

Er was eens een goede relatie tussen een van de Heeren van Veere en de Schotse koning. Een van die heren  trouwde zelfs met de dochter van die koning. 

En verder draaide het om wol en handel. De wol was nodig voor de lakenindustrie en Veere was gunstig gelegen en de Schotse kooplieden maakten daar gebruik van. Er was een speciaal pand waar de handel was gevestigd. Er werd Schots recht gesproken en er was een Schotse herberg. 

Er is  trouwens nog steeds een prachtige winkel met wol en wollen produkten in Veere. 

In de Schotse huizen was een tentoonstelling van een deel van een fantastisch werk van Jo Dumon Tak. (Bibi Dumon Tak,  de schrijfster ken ik en Jo is haar broer en hem kende ik helemaal niet.) 

Dit is een heel groot werk en bijna niet op de foto te krijgen voor een amateur. 

Het is een panorama van Walcheren en dit stuk is van Veere.Andere delen zijn bijvoorbeeld Middelburg en Domburg en Vlissingen.  

Echt heel mooi gemaakt en een enorm werk. Wij hadden geluk dat we dit konden zien, want het gehele panorama is helaas niet meer te bewonderen. 

Ooit waren het tien schilderijen, sommige stukken veertig meter breed en die waren in een ronding in Vlissingen opgesteld. Kijk hier maar eens: klik 

De schilder heeft er jaren en jaren aangewerkt. En het is onbegrijpelijk dat het hele werk niet ergens in een lege kerk of zo te zien is. 

Het moet prachtig zijn maar er schijnt geen geschikte ruimte meer te vinden te zijn. En tot overmaat van ramp is er ook nog een deel ernstig beschadigd geraakt. 

Ik heb in elk geval van dit deel erg genoten. 

Er was nog veel meer te zien in het museum.

Het ging in sommige kamers over klederdrachten. Foto's, kleding, schilderijen, sieraden en zo.  

En... je kon poppen in een bepaalde Zeeuwse dracht kleden. Ontzettend leuk. Er was geen kind te bekennen toen ik er was en trouwens ook geen enkele andere bezoeker, dus ik kon gewoon even los. 

Een doos met supermooie kleren voor die pop. In dit geval voor Neeltje Marijs.  Heel erg mooi gemaakt en met de beschrijving en tekeningen erbij kon je zo'n dametje heel mooi en vooral ook in de juiste volgorde aankleden. 

En was het meteen ook weer duidelijk dat zo'n dracht wel heel erg veel werk betekende voor de draagster. 

Weer naar Veere

We fietsten dus naar Veere. Huh? Daar waren jullie pas nog geweest, toch? Ja dat klopt. 

We waren toen in de Grote Kerk geweest en daar,  op een muur in de toren,  was een inscriptie. 

Ooit, in de 17e eeuw, 1629 om precies te zijn,  kraste Roelant Nebbens daar een tekst. Een jongen die een zwemtocht, een grote zwemtocht had volbracht, daar trots op was en het de wereld liet weten. Tot op de dag van vandaag.

Daarover schreef Ronald en Carla Mullie een boek. Een historische roman, gebaseerd op de inscriptie en een teruggevonden testament.   

Dat boek kocht ik, las het uit en zag dat er een losse plattegrond van Veere in zat met daarop een wandeling door de stad, langs punten die met het verhaal van Roelant te maken hebben. Dus een stukje over de plek in het verhaal van Roelant, schuingedrukt en ook wat over die plek. Kijk zo: 

Dat vond ik zo leuk, dat ik die wandeling graag wilde maken. We deden het en kwamen toch weer op plekjes waar we niet eerder waren geweest. Of niks opvallends hadden gezien. Veere is echt fantastisch. 

Dat begon al in de Wijngaardstraat waar we een gratis tros druiven (van een bewoner) mochten meenemen. Hoe toepasselijk. 

Natuurlijk kwamen we langs het prachtige stadhuis. Met beelden van de heeren en vrouwen van Veere. En met de schandblokken die een veroordeelde kreeg omgehangen. 

De Campveersche Tooren... Er wordt gezegd dat het de oudste herberg van Nederland is. Of dat waar is weet ik niet, er zijn in ons land meer herbergen die pretenderen de oudste te zijn. Feit is wel dat Willem van Oranje er te gast was. 

Dus wilden wij ook wel, even op dat terras te gast zijn, maar dat was te druk. 

Dus dan maar naar binnen dacht ik. We liepen omhoog en kwamen er al snel achter dat daar geen bediening was. 

Nou ja, toch maar een paar foto's gemaakt. 

Je zal daar maar mogen zitten, daar aan dat raam met uitzicht op het Veerse meer. Dat  lijkt me echt geweldig. Wel te duur voor ons vrees ik. We hebben het gezien dat was al mooi zat

Gedurende de hele wandeling zagen we overal tekeningen en schilderijen van de Grote Kerk. Maar hier hing er eentje van Charley Toorop. Ik vond het niet eens de mooiste. Deze van ene Dirk Jan Koets wel. 

Het was echt een leuke wandeling. Behoorlijk druk, maar vooral op de markt waar veel winkeltjes zijn. En plekken om wat te eten en drinken. 

 Ga je de hoek om... rust. Echt waar. Veere is fantastisch, of zei ik dat heel misschien al eerder?

Dat museum? Daar ben ik als kind geweest, maar verder nooit meer. Ik kom er nog op terug.

Uienoogst

Hahaha, hier zie je een restje van de uienoogst uit de volkstuin. 

Het is een restje en er was dus meer dan wat je op de foto ziet, maar ook weer niet heel veel meer. 

Ze zijn wat smaak betreft heerlijk, dat dan weer wel.

In Groede, zodra we het huisje verlieten voor een wandeling naar het dorp roken we de uien.  

Ik vind dat lekker ruiken, heel landelijk, hier ruik ik dat nooit. 

We roken het dus op vrijdag, bij aankomst. 

Zaterdag hebben we een tijd staan kijken hoe dat oogsten in zijn werk ging, en zondag... 

Zondag was het klaar!

Het terrein waar 'ons' huisje staat heet Veldzicht. Nou als dit geen Veldzicht is, dan weet ik het ook niet meer. 

Hij hieronder had in elk geval Veldzicht!

Kunst in Goes

Als we naar Zeeuws-Vlaanderen gaan, maken we bijna altijd een stop in Goes of in Zierikzee. Datzelfde doen we op de terugweg. 

In beide steden of er heel dicht bij woont een vriendin, dus soms bezoeken we die. 

En soms doen we ook gewoon een rondje. Deze keer 'deden' we op de terugweg Goes. 

Ik heb het al eerder gezegd: toen ik nog in Zeeland woonde kwam ik bijna nooit in Goes. Geen idee had ik toen over het feit dat het zo'n leuke stad is en ook mooi. 

We parkeren altijd op dezelfde plek en lopen dan zo het centrum in. En dan komen we langs het museum en langs een grote kerk waar altijd een boekenmarkt is. Eentje met een heel goede keus. We gingen even boeken kijken, maar er was meer daar in de Grote of Maria Magdalenakerk. Veel meer:

Jacobina Oele heet deze vrouw. Ze zat te schilderen in de kerk in Goes. 

Op de achtergrond zie je twee werken die ze heeft gemaakt. Ik zag klederdracht en rende er zowat op af.

  Het werk en ook dat ernaast, sprak me onmiddellijk aan en dat is een understatement, ik vond ze allebei prachtig.

Dit werk is getiteld 'Lotsverbondenheid'. Er was een bordje bij en daarop was te lezen dat het geïnspireerd is op de gemeenschappelijke Zeeuwse ervaring met water. Die ik ook heb natuurlijk. 

En dan het andere werk daar aan die muur: 

Dit heet 'Dreamweaver'. Oele maakte dit in Indianapolis waar ze toen verbleef en een ansichtkaart kreeg met 'Meisje in rode kimono', van Breitner. 

Dromend van haar tijd in Miami schilderde ze een gefantaseerd landschap op de kimono. 

(En kort daarna kreeg ze een opdracht voor een grote muurschildering in Miami!!!!!)

Ik heb Breitner er nog even bij gezocht. Hij schilderde meerdere varianten, maar ik gok dat dit het op de kaart afgebeelde meisje is.

Breitner schilderde dit eind 19e eeuw. 

Wat mooi dat het dan voor een kunstenares van nu een inspiratiebron is geweest. 

Ik vond het erg leuk om even een praatje te kunnen maken met Jacobina Oele. 

Ze was daar in die kerk lekker aan het werk en ze zei zelf dat dit hieronder,  een van haar mooiste werken gaat worden. 

En als je meer van haar werk zou willen zien, dan kun je heel goed terecht op  haar site:

Home - Jacobina

Die mural die ze in Miami maakte is er ook te vinden. 

Maandag

Deze foto laat precies zien waarom wij zo graag in Zeeuws-Vlaanderen zijn en waarom het zo fijn is om daar te fietsen. 

Dat laatste, fietsen,  deden we ook deze keer langdurig. Maar ja, met deze temperaturen is het ook heerlijk en bijna noodzakelijk om op een terras neer te strijken en dat deden we in IJzendijke. Het cafe waar dat terras was, staat op de markt en heet Petit Paris. 

We zaten er heerlijk en keken uit op de muziektent:

En op de toren:

We zater er best lang, zo lang dat we het carillon een aantal keren hoorden spelen. Erg leuk. 

De eerste keer Hey Jude en de andere keer na een kwartier,  het Zeeuws-Vlaamse volkslied. 

Ik had het zo naar mijn zin dat ik bijna was opgestaan en met mijn hand op mijn hart had meegezongen. 

Dat laatste deed ik trouwens echt. Maar zachtjes, niemand heeft het gehoord. 

Van d'Ee tot Hontenisse, van Hulst tot aan Cadzand, dat is ons eigen landje, maar deel van Nederland. 

Voor we verder fietsten gingen ging ik nog naar het toilet en kijk nou toch eens: een heuse mural daar binnen. Gemaakt in 1999 door ene Ludo. 

De mevrouw van het café wist er niks van, de mural was er al voor zij kwam, maar ze vond hem wel mooi. 

Ik ook, maar het was schemerig binnen en een goede foto maken was lastig. Maar omdat het nou net de plek voorstelde waar we zaten, met muziektent en al, vond ik het toch leuk genoeg om hem hier te plaatsen.

Tenslotte was het een mural en een mural is een mural, toch?

Linking to Sami's Colourful World

Overvaren

Wat is het toch heerlijk om met de boot over te varen, de haven van Breskens achter je te laten en (buiten aan dek) te genieten van alles wat je ziet op de Westerschelde en aan de overkant in Vlissingen.

De tocht duurt ongeveer twintig minuten en is echt een cadeautje. 

Nou moet ik er wel bij vertellen dat ik echt leuke herinneringen heb aan die boot. 

Dat wil zeggen aan de boot die er vroeger was, die grote,  waar auto's op konden. Ik ging toen ik in Middelburg op een kamer woonde, in het weekend naar huis in Terneuzen, dus jarenlang in elk geval twee keer per week met de boot. 

Meestal erg gezellig met een paar andere 'overkanters'. 

Je kon er soep eten, of koffie drinken en we probeerden ook vaak al aan boord een lift te krijgen. Liepen we langs de auto's beneden om,  aan de bestuurders die waren blijven zitten,  te vragen of we mee mochten rijden. Dat lukte heel vaak. 

Dat we nou zo zeer aan dek zaten te genieten toen... dat kan ik niet echt zeggen. 

We waren vooral erg verheugd als op maandagmorgen de boot niet ging. Konden we niet naar school. 

Maar nu... en met schitterend weer:

Onze vrienden die in de buurt van Goes wonen,  kwamen ons een dag bezoeken in Groede. 

Zij kwamen op de fiets en vertelden al dat de boot duur was. Vervoer moet je in alle provincies betalen, dus helemaal onredelijk vind ik het niet.  Maar als je in Goes woont en je neemt de moeite om toch met de fiets over te varen en dat kost je 30 euro (15 p.p) voor een retour, dan vind ik dat toch wel erg duur. 

Natuurlijk hadden ze met de auto kunnen komen. De Westerscheldetunnel is wél gratis tegenwoordig. Je zal vast ook met de bus kunnen. Goes-Terneuzen of zo. En dan moet je nog naar Breskens. 

Ik vind dat Zeeuwen in elk geval korting moeten krijgen. En inwoners van Zeeuws-Vlaanderen zeker. Die zijn al te vaak een beetje de dupe geweest. 

Ik vroeg aan de dame van de kaartverkoop hoeveel mensen er klaagden over de prijs. 'Bijna iedereen', zei ze  en dat snap ik heel goed. 

En dan moeten Zeeuwen en dus ook Zeeuws-Vlamingen vanaf volgend jaar ook nog tol gaan betalen op Belgische wegen. Echt heel raar vind ik dat. 

Maar goed... wij kwamen veilig en goed aan in Vlissingen. En daar op de dijk staat een bijzonder bouwwerk met een tekst die ik toch even wil laten zien. Omdat ik hem intrigerend en mooi vind

Dit is de Arsenaaltoren en die zou waarschijnlijk moeten draaien. Dat deed-ie niet dus moesten we er zelf om heen, maar konden toch niet alles zien. Er zijn gelukkig andere mogelijkheden om er achter te komen. Dit staat er:

ERGENS BEN IK ANDERS BEN IK NERGENS

Yese

Yese... dat is dialect voor Yerseke. 

En ik vind het raar, maar in Yerseke was ik nou nog nooit geweest. Het werd tijd om daar eens verandering in te brengen.

We wandelden wat door het dorp, maar gingen al snel op weg naar de Oesterputten. En dat vond ik me toch interessant. Echt een geval van  beter laat dan nooit. 

Die oesterputten werden aangelegd tussen 1874 en 1883

Ze worden nu gebruikt als verwaterplaats en rustpakhuis voor oesters. De oesters spugen zand uit hier, dat tijdens het oogsten in de schelp is gekomen.

Het water in de putten kan twee keer per dag worden ververst. Er wordt dan gebruik gemaakt van het getij van de Oosterschelde. De putten zijn gebouwd boven het laagwaterniveau en kunnen bij laag water helemaal leeglopen. In de dijk zit een sluis waardoor er weer vers water in kan komen. 

Er omheen staan loodsjes en daar worden de opgeviste oesters gecontroleerd en gesorteerd op grootte en gewicht. En ze worden tegen elkaar getikt en als het geluid dan niet hol is, is de oester eetbaar. Vervolgens worden ze verpakt. 

Toen wij er waren, was er een rondleiding bezig. Ik hoorde er een heel klein stukje van en dacht dat wil ik ook. Superinteressant allemaal. 

Dus de eerstvolgende keer dat we naar Groede gaan, beginnen of eindigen we in Yerseke. 

Niet alleen om zo'n rondleiding te doen trouwens. Ook om eens echt oesters te eten. 

Want: ik had zelfs nog nooit een oester geproefd. Het leek me niks. 

Ik ben gek op mosselen en daar hield ik het bij. Tot nu dus. 

Mijn man en ik aten er allebei een. 

Ik vind het dan al leuk dat je er gewoon eentje kan kiezen en dat die nog mooi geserveerd wordt ook. Voor drie euro per stuk.

En ik vónd het lekker. Dat had ik nooit gedacht. 

Ik had gevraagd welke ik moest kiezen als beginner. Mij werd er een geadviseerd, maar toen ik beter keek zag ik dat die uit Ierland kwam. 

Ja duhhh ik wilde er natuurlijk eentje uit Zeeland en zo werd het een Zeeuwse Creuse. 

Ja we,  willen zeker terug. Naar Yese.

(Dan slaan we de traditionele mosselmaaltijd in Philippine maar een keer over, want de prijzen van zowel mosselen als oesters liegen er niet om.

Champagne bij oesters schijnt gebruikelijk te zijn, maar ik houd niet van champagne, dus dat scheelt.)