Wat zal Roodkapje in het Fins zijn?

De vraag uit de titel is wel enigszins van belang, want via Postcrossing ontving ik een superkaart. Van Natalja, uit Finland.  Deze:

Ik vind het een geweldige kaart. Je kunt zien dat hij echt oud is. Beetje verkleurd aan de achterkant, zo mooi.  'Vintage', schrijft Natalja, 'met mensen erop in het thema van Roodkapje'.
Ha, zo had ik het in eerste instantie niet bekeken, maar de kaart gaat beslist bij de verzameling.

Een echte Roodkapje kreeg ik ook. En weer van Jolande.

Deze vind ik ook erg leuk. Dat koppie. En waarom zal ze haar schoenen hebben uitgedaan?
Dankjewel, lieve Jolande.
En ik had dit stukje nog niet geplaatst of er kwam al weer een Roodkapje. Is ze niet prachtig?

Ook weer van Jolande.
Otto Kubel zocht ik natuurlijk even op. Hij stierf in mijn geboortjaar, 1951 en is vnl. bekend geworden door zijn illustraties van sprookjes. En landschappen. Ik vind het een superromantisch plaatje. En dat waarschuwende vingertje. Zo leuk.

Gelukkig had ik ook een Assepoesterkaart voor Jolande. Ik vond hem zelf wel passend in haar verzameling en leuk oud, maar niet zo mooi. Zij wel !

De komst van de wolven

Op dit boek had ik me echt verheugd toen ik de beschrijving op de achterkant las.
Eerder las ik de roman van Jodi Picoult: Voor de wolven. Daar was ik zeer van onder de indruk. Mijn interesse voor wolven was gewekt.
Bovendien was dit boek er eentje van de leesclub van Els en aangezien zij tot nu toe zeer goede keuzes maakte...

Het verhaal:
Rachel Caine woont ver van haar moeder en broer  in een afgelegen deel van Amerika, waar ze wolven bestudeert. Ze is een autoriteit op dat gebied. Dan krijgt ze een fantastisch aanbod van de graaf van Annerdale in haar geboortegebied: de graaf wil dat de wolf geïntroduceerd wordt in dat gebied, een interessant project, waar Rachel dan de leiding over zal krijgen. Er zal een wolvenpaar worden uitgezet in een omheind gebied op het landgoed van de graaf.
Rachel accepteert de baan, ook omdat ze net ontdekt heeft dat ze zwanger is. Van Kyle, die samen met haar in Amerika werkt. Ze vertelt het hem niet en vertrekt naar Engeland. Daar wordt ze geconfronteerd met een tegenstroom, mensen willen niet dat er wolven in het gebied komen. Ze moet ook haar best doen voor wat betreft de verhouding met haar broer (en schoonzus). Ze leert nieuwe mensen kennen, haar zoontje wordt geboren en de problemen met de wolven worden groter en escaleren.

Het was een boeiend boek. De zwangerschap van Rachel, de zwangerschap van de wolven, de paralellen. Interessant en goed voorstelbaar. Vooral hoe Rachel haar zwangerschap beleeft en haar moederschap vond ik mooi. De afloop van het verhaal vond ik dan weer wat minder, wat gezocht misschien. De natuurbeschrijvingen doen je verlangen naar de streek waar alles zich afspeelt, Cumbria.
Goed geschreven, heldere stijl.
Al met al zeer lezenswaard dit boek.
Alleen niet vrij kort van tevoren dat andere wolvenboek lezen. Dan lopen de zaken wat door elkaar. In mijn brein dan hè.
En ik ben alweer benieuwd naar het volgende boek van de leesclub. Want Els maakt keuzes die ik zelf niet gmaakt zou hebben. Dat maakt het juist zo leuk!

Herfst

Ik heb wel eens gezegd dat ik het meest van de zomer houd en dan daarna van de lente. Maar eigenlijk klopt het niet, ik houd ook van de herfst en van de winter.
Het is gewoon dat ik in de zomer wil dat het altijd zo blijft en op een mooie voorjaarsdag ook.
Maar als het dan eenmaal herfst is, dan kan ik daar ook erg van genieten.

Helemaal als de herfst is zoals deze tot nu toe was. Met hartstikke mooi weer, dat je nog regelmatig lekker buiten kunt zitten. Dat je nog niet één keer echt door storm en regen hoefde.

Dat er nog zoveel groeit en bloeit en dat er nog zoveel kleur is

Dat de tuin er nog goed uitziet en dat je winterjas helemaal nog niet aan hoeft. De verwarming wel soms en de kaarsen ook, maar dat is juist leuk.

Nee, er is echt niks mis met herfst. En dat vond deze meneer ook. Zo'n relaxt beest. Midden in het bos in z'n uppie.
Heerlijk herfst!

Terwijl ik dit schrijf valt de regen met bakken. Het is nog donker  en ik denk dat het nu echt over is.

Paul Simon

Weet je nog dat ik jarig was, op 7 augustus? Vijfenzestig werd ik en we vierden het met de kinderen en de kleinkinderen in dat weekend in een groot huis.
Behalve een hoop gezelligheid en champagne en taart en tekeningen (van Anna) en een feestmuts, kreeg ik ook nog een supercadeau. Ik moest er even op wachten,

maar gisteren was het zo ver!
Frits en ik mochten naar Paul Simon. In Amsterdam, in de (of het?) Ziggo Dome. 
Paul Simon, mensen. PAUL SIMON!
De man is een legende en we houden allebei erg  van zijn muziek. Heel erg.

Ik was nog nooit in de Ziggo Dome geweest. Wel een keer in de Arena en in de Heineken Music Hall en dus ook in de omgeving daar.
We waren veel te vroeg en hebben daar nog eerst een beetje rondgeslenterd. Nu was het lekker weer en het werd steeds drukker, maar toch denk ik dat de omgeving troosteloos zou kunnen zijn. We keken ook nog even op de meubelboulevard Villa Arena. Ook troosteloos en uitgestorven.
Maar Ziggo, dat is andere koek. Super groot. Ik zocht het op en er kunnen 17.000 mensen in. Het was helemaal uitverkocht gisteren, dus ik denk dat die zeventienduizend er ook echt zaten.
Ik appte de kinderen dat ik heel blij was met onze plaatsen, want als ik helemaal bovenin had moeten zitten, zou het met de ogen dicht geweest moeten zijn. Zo hoog.
Ik had gedacht dat het er koud zou zijn, maar niks hoor. Goed verwarmd. En vrij comfortabele stoelen.
We zaten er drie kwartier van te voren. Dat gaf niks want het was leuk om te zien wat voor mensen er binnen kwamen. Veel zoals wij, maar ook een heleboel jongeren. Ik gok 60-40.
Door een van die jongeren werd ik nog behoorlijk op mijn vingers getikt, toen ik mijn telefoon te lang aan had staan om foto's te maken. Hij had gelijk, dat is irritant als je achter zo'n verlicht schermpje zit. Ik moest de mores nog even leren, zo vaak ga ik niet naar zo'n concert!
Hoe dan ook: Paul Simon was geweldig. Echt!
De man is 75 jaar en staat daar nog net zo goed te zingen en te bewegen als vroeger. Niet dat ik hem vroeger in het echt heb gezien, maar toch wel vaak op tv.
Hij zong van alles, zelfs liedjes van vroeger, Homeward Bound, the Boxer (waarbij het hele publiek het refrein zachtjes mee zong). Al die oude liedjes net ietsje anders dan de oorspronkelijke versie. Maar ook recent werk.
Er was begeleiding van een 9-koppige band en ook zij waren erg goed.
Paul Simon schijnt aangekondigd te hebben dat dit zijn laatste tournee is. En dat zou ik helemaal kunnen begrijpen. Maar oh wat zou het jammer zijn.
Mocht hij toch nog een keer terugkomen... dan ga ik beslist weer! Zonder enige twijfel.

Ps.:  Dit was echt een geweldig cadeau, lieve kinderen. Dank.
Ps²:  Ik verkeer in tweestrijd. Moeten wij nu een Beatlesweek houden of misschien een Paul Simonweek (met en zonder Art Garfunkel)?  En ik wil ook nog meer weten en horen van die Waterboys uit de film. 

Filmweekend (2)

De derde film die we zagen (zondagmorgen, 10.00 uur), is geloof ik pas in december in de bioscoop te zien en getiteld: Waterboys.

Ik vond het een superleuke film, met twee hoofdrolspelers die ik helemaal niet kende, maar die allebei heel goed spelen. (En dat is echt niet in alle Nederlandse films het geval, dat er goed geacteerd wordt).
Het verhaal:
Victor (met een dubbele achternaam die ik nu even kwijt ben) komt terug van een paar dagen weg en blijkt door zijn vrouw uit huis gezet te zijn. Ze heeft al zijn spullen naar een opslag verhuisd. Tegelijkertijd wordt hun zoon Zack ook dringend verzocht het huis waar hij met zijn vriendin woont te verlaten. 
En dan vertrekken vader en zoon samen naar Schotland. Victor, die thrillers schrijft moet daar zijn, voor een presentatie van zijn in Scott vertaalde boek. En Zack die cello speelt gaat mee. Vader en zoon botsen, Victor wil maar niet volwassen worden en Zack is te serieus. Het wordt een bijzondere reis. 

Waterboys, dat is een band, uit de jaren tachtig waar Victor en zijn vrouw dol op zijn en tijdens een festival met die band zou Zack verwekt zijn.
De band treedt net op als Victor en Zack in Edinbugh zijn. En vader en zoon zien het optreden, zij het allebei vanaf een andere plek.
Ik had nog nooit van de Waterboys gehoord, dus ik dacht eigenlijk dat ze verzonnen waren. Maar niks. De regisseur van deze film Robert-Jan Westdijk, was fan van deze groep. Hij wilde ze een verbindende rol in het verhaal laten spelen en heeft ze dat gevraagd. De leider van de groep was enthousiast en de groep heeft speciaal voor deze film twee concerten gegeven in Paradiso. Zodat er gefilmd kon worden.

Nou al met al echt een grappige, leuke film. Aanrader.

De vierde film (zondagmiddag, 16.00 uur) was eigenlijk meer een documentaire: Eight days a week
Inderdaad, het gaat over mijn favoriete groep aller tijden, the Beatles. En dan vooral over de jaren van de concerten, zo tussen 1963 en 1967. Door allerlei nieuwe techniek was nu de muziek van de concerten echt en toch goed te horen. Dat is bijzonder, want eerder hoorde je de muziek bij zo'n optreden nauwelijks, vanwege de hysterisch gillende meiden.
Wat zal ik er nog meer van zeggen. Ik heb er van genoten en dat lag geheel in de lijn der verwachting. Ben je een Beatles-liefhebber, dan is dit bijna een must!

Wij hadden trouwens geluk, want deze film werd ingeleid door de voorzitter van de Stichting Beatles in Blokker.
Jaja, de Beatles traden in 1964 op in Blokker. Zo leuk, die voorzitter noemde een rijtje namen van plaatsen waar de lui  optraden, Singapore, Hongkong, London, New York en dan daartussen Blokker.
Ha, Blokker, dat is gewoon een dorpje, hier vlakbij Hoorn.
Ze traden op in de veilinghal 'Op hoop van zegen'. Tussen de veilingkisten en daar waren beelden van. Erg leuk om te zien vooraf.
Nog even een ahum-momentje.  Toen we in de zaal gingen zitten, kwam er een man naast ons zitten en die zei: 'Ik was nog te jong toen, maar jullie waren er zeker bij toen in Blokker'. In 1964!  Ahum... zo oud zien wij er toch ook niet uit dacht ik nog even, maar ja, wel dus.

Filmweekend

Maar liefst 20 films worden er dit weekend vertoond in Cinema Oostereiland. Drie dagen lang. De vrijdag viel voor ons af, maar voor zaterdag en zondag kozen we vier films uit.
Er hang een gezellige sfeer daar op het eiland. En gisteren konden we tussen de films door zomaar een uur in de zon zitten. op een terras. Op een plek met een prachtig uitzicht op het IJsselmeer. Er was een botter-race gaande, we zagen de boten wel, maar ze zeilden nauwelijks. Het was windstil.

Goed, de film.
We zagen als eerste: A Quiet Passion. Daarin werd het levensverhaal verteld van de vooraanstaande Amerikaanse dichteres Emily Dickinson. Van wie ik zonder veel succes wel eens geprobeerd heb de gedichten te lezen.

Foto niet van mij, maar van het wwweb

Ik wilde er na een kwartier al uit. Want het was een traag, 19e-eeuws verhaal, Victoriaaans. Passie, moraal gevoel en gelardeerd met gedichten van Emily Dickinson herself.
Dat we er niet uitgingen kwam door het feit dat deze rol zo ongelooflijk mooi werd gespeeld door Cynthia Nixon. Ik kende haar niet, maar ze speelde in Sex in the City. Die serie heb ik nooit gezien.
Toen de film afgelopen was, pffff, ik moest echt even bijkomen. De film was ook nog een half uur te laat begonnen, dus ik vond het zonde van mijn tijd.
Maar toen ik dus bezig was met bijkomen,  op dat terras, drong langzaam tot me door hoe ontzettend mooi het door en door gefrustreerde en eenzame leven van de dichteres was neergezet en had ik toch geen spijt.

De tweede film was : Een echte Vermeer.
Dat is een film over de schilder Han van Meegeren (1889-1947). Die man had een een geweldig schilderstalent en gebruikte dat (volgens de film dan) om werk van onder andere JohananesVermeer te schilderen. Te schilderen, niet te kopiëren. Vervolgens dat werk dan te doen voorkomen als een echte Vermeer en in samenwerking met een kunsthandelaar en na het opstellen van een verhaal over de herkomst, te verkopen voor gigantische bedragen. Daarbij speelt dan ook nog de verhouding die van Meegeren krijgt met de vrouw van de belangrijkste kunstcriticus uit die jaren. De kunstcriticus die van Meegeren als schilder afkraakt en het valse werk als echt erkent.
Van Meegeren werd ontmaskerd doordat hij ook een schilderij aan Göring verkocht en dat dook aan het eind van de oorlog op. Eerst werd hij beschuldigd van collaboratie, maar toen bleek dat hij het werk zelf had geschilderd. Daarmee werd de populariteit van van Meegeren groot: de man die Göring besodemieterde.

Foto niet van mij maar van de site van Elsevier.

Ik vond het een spannende,  boeiende film. Ik vond de muziek soms storend. (meestal hoor ik de muziek nauwelijks, maar hier viel die soms erg op) Maar verder oké.
De hoofdrol was Jeroen Spitzenberger.

Foto van de Emmaüsgangers van de site van Boymans

Ik was altijd al geïnteresseerd in Han van Meegeren. Ik las nu dat zijn schilderij de Emmaüsgangers in Boymans hangt.  Als een soort curiositeit. Ik ben daar meerder malen geweest, maar dat schilderij zag ik nooit. Tja, dat wil ik dan toch een keer gaan bekijken. Er is ook veel over van Meegeren geschreven. Moet ik ook nog eens op zoek naar een boek. Maar Emily probeer ik niet nog eens.
Toch leuk hoor zo'n filmweekend. Je neem er wat van mee.
Vandaag nog twee te gaan! Zin in.

Sanuk

Precies een week na de geboorte gingen wij in Artis kijken naar de nieuwe pasgeboren olifant.
Eh... we waren niet de enigen. Het was prachtig weer en vakantie en dus was het druk. Goeie foto's maken lukte dan ook niet, maar we wilden onze kraamvisite niet uitstellen, want ik heb echt geen idee hoe hard zo'n olifantje groeit.

Artis wilde zich terughoudend opstellen en  aanvankelijk geen naam meer geven aan dit dier, maar daar is men klaarblijkelijk van terug gekomen, want dit meisje heeft toch een naam gekregen. Ze heet Sanuk. Een Aziatische naam. Artis had als standpunt dat een dier een dier is en wilde 'ontmenselijken'. Er kwam dus ook geen wedstrijd 'verzin een naam voor de olifant'.

Ik vond het raar, ik bedoel wij hadden een hond en die kreeg een naam. Daar hebben we ook nog lang en goed over nagedacht, want die naam moest met een M beginnen, wat de keuze een beetje beperkte. We kozen de naam Mac en daarmee veranderde er niets aan onze instelling. 
Namelijk dat een hond  een huisgenoot is, maar hoeveel we ook van die huisgenoot houden, altijd een dier zal zijn. 
(Dat Mac in zijn eerste nachten bij ons werd voorgelezen uit Jip en Janneke en dat mijn man liedjes voor hem zong, is natuurlijk toch echt iets heel anders, hihi)

Enfin, het in groten getale toegestroomde publiek, dat linea recta naar de olifanten marcheerde,  dacht daar heel anders over.
'Hee mama. gefeliciteerd met je dochter', hoorde ik iemand roepen. En tegen haar kind: 'Die mama heeft heel hard moeten werken hoor, daarom moeten we haar feliciteren'.
'Gefeliciteerd' hoorden we toen ineens meerdere keren. En 'Goed gedaan, meid!'.
En een jongetje hoorde ik zeggen dat de olifanten nu wel eindelijk weer blij kunnen zijn na de dood van Mumba. (Dat was de olifant die op 4-jarige leeftijd plotseling stierf).
Tja, ontmenselijken gaat niet helemaal lukken, ben ik bang.
Maar Sanuk is prachtig. Echt prachtig.

De Stalkster

Mirjam Rotenstreich, de auteur van dit boek,  zag ik een paar keer in een televisieprogramma, waar zij sprak over het verlies van haar zoon Tonio.
De manier waarop zij over zoiets onvoorstelbaars praatte, dwong bij mij respect af. Diep respect.
Ik las het boek Tonio, van haar man A. F. Th. van der Heijden en ik zal de film die net uit is en prachtige kritieken krijgt, ook nog wel gaan zien, denk ik.
Maar dit is iets heel anders. Het is een thrillerachtig boek, zo leest het, maar toch ook weer niet helemaal. Ik vond het bijzonder genoeg om vrij snel en helemaal uit te lezen.

Het verhaal:
Elsemijn is ontroostbaar na het verlies van haar grote liefde Binck. Hij werd vermoord. Later wordt duidelijk dat politieagent Binck de grens niet meer zag tussen de onderwereld en de bovenwereld. Dat feit blijkt ook nog de oorzaak te zijn van de dood van hun ongeboren kind. 
Elsemijn is wanhopig en ze bedenkt een wanhopig plan...

Op het laatst wordt alles over dat plan pas duidelijk en dat zorgde ervoor dat ik bleef lezen. Zelfs al vind ik het verhaal nogal vergezocht. Maar ja, is dat niet altijd het geval in thrillers? Ik bedoel er gebeurt altijd van alles, waar je je niets bij kunt voorstellen, wat je zelf nooit zou kunnen bedenken.
Toch wel een aanrader(tje), maar met enige twijfel vanwege de onwaarschijnlijkheid. 

Marilyn

Marilyn Monroe, zou dit jaar (1 juni) negentig jaar zijn geworden. Negentig.
Ik was dus eigenlijk nog te jong om fan te zijn. 
Ze stierf op 36-jarige leeftijd in 1962 en toen was ik er nog niet aan toe. Maar die hele periode waarin ze schitterde, heeft me later wel altijd geboeid en Marilyn zelf dus ook.
Norma-Jeane Mortenson (Baker), een doodgewoon meisje dat jaren lang werd afgeschilderd als een dom blondje.
Maar dat was ze niet, Oh nee, dat was ze zeer zeker niet.

Ze had een moeilijke jeugd. Wie haar vader was is niet helemaal zeker en haar moeder was drugsverslaafd en zo kwam Marilyn in een pleeggezin terecht. Toen ze zestien was ging dat pleeggezin naar de andere kant van het land en kon Marilyn niet mee. Ze trouwde toen maar, om onder de pannen te zijn. Dat was haar eerste huwelijk. En het duurde niet lang. Er zouden nog twee huwelijken volgen. Met Joe diMaggio en met Arthur Miller.
Marilyn sloeg haar vleugels uit, blondeerde haar haar, nam acteerlessen, bemachtigde een klein rolletje in een film en werd een ster.
Inderdaad, een iconische vrouw.
De tentoonstelling die nu loopt in de Nieuwe kerk, vond ik weer echt zo'n goed gemaakte tentoonstelling.
Wat er te zien is, is vnl. te danken aan de verzamelwoede van ene Ted Stampfer,  die meer dan 700 Marilyn-dingen bezit. Heel veel persoonlijke zaken die pas na bijna veertig jaar door de erfgenamen werden geveild.

Fotograferen mocht niet, maar werkelijk iedereen stond met zijn of haar telefoon foto's te maken, ik ook. Dit is zo'n telefoonfoto, gemaakt bij de vertoning van een stukje film .
Er was ook een prachtige documentaire te zien, maar die duurde negentig minuten en wij waren laat, dus  dat lukte niet. We zagen, zeer geboeid, een half uurtje.

 Over de hele tentoonstelling verspreid waren op grote borden,  uitspraken van Marilyn te zien. En aan het eind in de winkel kon je daarvan kaarten kopen. (En boeken en posters en van alles en nog wat).
Op de vraag wat ze in bed aan heeft gaf Marilyn ooit als antwoord: de radio. De vraag wat ze draagt in bed, beantwoordde ze met: Chanel No. 5.
En deze uitspraak vind ik ook echt geweldig (treurig): "No one ever told me I was pretty when I was a little girl. All little girls should be told they are pretty, even if they aren't."

Mooie anekdote: Toen Marilyn aan Koningin Elizabeth werd voorgesteld, leidde dat tot veel commotie door de gouden, strapless avondjurk die ze voor de gelegenheid droeg. Naar aanleiding hiervan deed ze haar uitspraak: Als ik me aan alle regels had gehouden, had ik nooit iets bereikt. 
Ik las nóg een mooi verhaal over haar:
In 1955 was Ella Fitzgerald (vanwege haar huidskleur) niet welkom in een bepaalde nachtclub in Hollywood. Marilyn belde persoonlijk de eigenaar en eiste dat de zangeres geboekt zou worden. In ruil daarvoor zou ze bij ieder optreden vooraan gaan zitten. Dat leidde tot een storm van publiciteit én een vriendschap tussen de twee vrouwen.

Dus eh... hoezo dom blondje.

En dan waren er nog heel veel (originele) kledingstukken te zien.  Marilyn was ook echt een stijlicoon zag ik.

Die jurk natuurlijk... en zie je al die mannen liggen aan haar voeten?
Haar einde was droevig, heel treurig. Slaapmiddelen, geruchten en hadden de Kennedy's er iets mee te maken?

Dat ik deze tentoonstelling een  aanrader vind, blijkt hopelijk uit dit stukje.
Maar ik zou even wachten, want het was nu wel heel erg druk. Had denk ik ook te maken met herfstvakantie en een verschrikkelijke kermis op de Dam.
De toegangsprijs is hoog, 16 euro. Dat is heel veel geld. Ik weet genoeg mensen die dat eigenlijk niet kunnen betalen en keuzes moeten maken,  of het er niet voor over hebben.
Met de Museumjaarkaart moet je ook betalen: 4,95.  Ik heb een Museumjaarkaart en als ik die niet had, zou ik niet zijn gegaan denk ik.
Ik ben ook niet naar Banksy in de Beurs van Berlage geweest, terwijl ik die graag had willen zien. De prijs daar was 14 euro en de Museumkaart gold niet. Ik vond het te duur.
Toch, nu ik geweest ben, geloof ik dat het die 16 euro wel echt waard is. Maar beter is de aanschaf van de Museumkaart. Al moet je ook die eerst betalen natuurlijk.

Water

Zomaar een brief in de brievenbus, een brief die behalve interesse toch ook even een  klein beetje onrust bracht.

Ik vind het eigenlijk zo vanzelfsprekend dat ik hier veilig woon. Beschermd tegen het water.
Maar ik weet ook wel dat  het helemaal niet zo vanzelfsprekend is.
Nu kon ik mijn postcode invullen, las ik en dan zien hoe hoog het water bij een overstroming komt in mijn buurt.

Dat deed ik. De vraag is dan: Overstroom ik?
Het antwoord kwam snel. JA, je overstroomt met maximaal 4.5 meter.

De kans dat dit gebeurt is 10% en dat kan ook morgen zijn.

Enfin, de bovenste verdieping zou redelijk droog moeten blijven in ons geval.

Onder het kopje: Wat kun jij doen volgen dan wat tips. Zoals dat je altijd een radio op batterijen moet hebben om af te kunnen stemmen op een rampenzender. En een noodpakket. En dekens, zaklampen, kaarsen, water, lucifers. 

Hmmm, in Duitsland werd de bevolking (voor het eerst sinds de Koude oorlog) laatst ook opgeroepen om een nogal uitgebreid noodpakket in huis te hebben. Voor... ja voor wat eigenlijk. Dat werd er niet bij gezegd, al kan ik me natuurlijk heus wel wat voorstellen.
Ik heb niets gedaan, niets gehamsterd en zelfs niet overwogen om een serieus pakket samen te stellen. Bovendien, het meeste hebben we sowieso in huis.
En toch is er een heel klein beetje twijfel.  Tja...