Santiago

Ja hoor, Portugal, iedereen hier, kent zijn Portugees, aan de reacties van gisteren te zien.
Ik vlieg niet meer, dus met de auto op weg naar Portugal. Leuk, zodra we Hoorn uit waren kregen we een vakantie gevoel. Nederland, België, Frankrijk, Spanje...
In Spanje overnachtten we in een plaats genaamd Rabé de las Calzanos. Een klein, prachtig en heel stil dorpje in Spanje. 223 inwoners.
Toen we aankwamen, zagen we dit bord:

Ik dacht eerst dat het iemand met een hengel was. Maar dat zag ik verkeerd. Het bleek een plaats te zijn op de Pelgrimsroute naar Santiago de Compostela en dus geen hengel maar een wandelstok.

In het hotel spraken we een Nederlander uit Deventer die de route liep.
Hij had nog 476 kilometer te gaan en was superenthousiast.
Over de contacten met andere wandelaars. Over de spectaculaire zonsopgangen, nadat hij 's morgens al zeer vroeg was vertrokken. Over het prachtige landschap en ook over de zwaarte van de tocht. Negenenzestig was hij en hij had bedacht dat hij voor zijn zeventigste dit wilde doen. Hij deed het overigens niet uit religieuze overwegingen of om boete doen. Het ging hem om de wandelprestatie.
Respect!

We wandelden zelf ook een pittig stuk, om het dorp en de omgeving te verkennen, dus ik kan zeggen dat ik een stuk Pelgrimsroute heb gelopen. Maar daar zal het bij blijven, hoezeer ik ook snap dat iemand dit wil volbrengen.
Maar pfff, het is echt zwaar en hoe moet je alles meesjouwen en zo. Wat kan je trouwens meenemen, bijna niks natuurlijk. En dan slapen op een soort slaapzalen met andere mensen. Best gezellig hoor, maar niks voor mij.
En 's zomers is het natuurlijk hartstikke warm, terwijl het nu nog koud is 's nachts en 's morgens vroeg. Het vriest nog. Een dikke jas dus. 
Hoe dan ook, het was een gezellige boel in het hotel, maar iedereen ging vroeg naar bed.
De volgende morgen kreeg ik bij het ontbijt een kleine herinnering, van de eigenaar.

En deze jonge vrouw stond al klaar om te vertrekken. Stoer hoor, in d'r dooie eentje.  Ze vroeg nog of er op de muur waarop alle pelgrims iets kunnen achterlaten,  een aandenken hing van iemand uit Turkije, Maar dat was niet zo. 

'Dan ben ik de eerste', zei ze.

Bom Feriado

Kijk, deze tekst stond op de schoorsteenmantel, in het huis van oudste zoon, toen we (voorlopig voor de laatste keer), op Odin gingen passen.

Bom Feriado!
Nou, dan kan je vast wel raden welk land wij gaan verkennen, toch?

Persoonlijk kookboek

 

Goed kunnen koken...

Dat slaat zeker een generatie over. 

Mijn moeder was een goeie kok en ze had er plezier in. Ze durfde ook nieuwe dingen uit te proberen en ze vond het mooi als ze eters had, die haar complimenteerden.

Zelf ben ik een heel matige kok. Ik heb er meestal ook niet zo'n zin in. 

Mijn dochter is weer een goeie. Zij bedenkt een plan voor de week en voor zover ik weet houdt ze zich daar meestal aan. Haar man kan ook lekker koken en allebei zijn ze snel.  

Ze heeft een heleboel kookboeken en die gebruikt ze ook. Wat ik vooral leuk vind, is dat ze een persoonlijk kookboek maakt en de bedoeling daarvan is, dat ze het later doorgeeft aan háár dochters.

(Kijk daar is het bij mij en mijn moeder misgegaan. Mijn moeder gaf niet veel door aan haar ongeinteresseerde dochter.

Als ik al eens vroeg hoe iets moest, dan kreeg ik een vaag antwoord, zoals:  ja, je doet een beetje dit en dan nog wat dat ... Daar had ik natuurlijk niet veel aan. En van meehelpen was ook geen sprake. 

Op boontjes doppen en snijbonen door de molen halen na. Daar ben ik dus ook erg goed in. 

Maar aardappels schilde ik veel te dik, dus dat deed mijn vader. 

Je ziet dat ik er niks aan kan doen hè.

Ook dat gaat heel anders in het gezin van mijn dochter. Anna helpt zeer regelmatig mee met koken en bakken en ze is ook echt al handig. Die leert het wel!  )

De laatste jaren, nu we nog maar met z'n tweeën zijn, besteed ik wel meer tijd aan het eten en maak ik toch ook wel regelmatig lekkere dingen.Bovendien kookt mijn man tegenwoordig ook vaak. En lekker! Hij begon met alleen aardappelen, groente en vlees, maar is hoe langer hoe meer aan het experimenteren geslagen. 

Zijn en mijn recepten, die we allebei lekker vinden en die in de herhaling mogen, die recepten schrijf ik tegenwoordig ook op. Zoals mijn dochter dat doet.

Omdat het zo makkelijk zoeken is en wie weet blijft het boekje bewaard en wisselen onze kleinkinderen het kookboek van hun moeder af met dat van hun opa en oma. 

Misverstane teksten

Ooit heb ik me eens slap gelachen toen we op school, bij wat vuurkorven, kerstliedjes stonden te zingen en het kind naast mij in alle onschuld zong:
Midden in de winternacht, ging de Hema open.
Dat kind deed het echt met volle overtuiging, later heb ik gelezen dat er een hele tekstverandering bestaat op dit lied:
Midden in de winternacht, ging de HEMA open. Onderbroeken en bh's 10% goedkoper. Welke huisvrouw koopt daar niet, met contant of op krediet. Ben er heen gegaan, in de rij gaan staan, voor een string, voor een worst en een rode loper, want dat was goedkoper.

Maar ooit heeft iemand het natuurlijk echt verkeerd verstaan.

Onder het kopje 'Klein Geluk' stond er een column in het Parool van Guus Luijters. Eentje waar ik erg om moest lachen.
Hij vertelt over teksten die per ongeluk verkeerd zijn verstaan en/of begrepen en die vervolgens voor altijd zo blijven.
Zo werd bij een kennis thuis,   een regel uit de Socialistenmars nl. 'Dat is het doel waarnaar wij streven', verstaan als 'Dat is de sjoel der Portugezen',
Vaak komt dat voor met liedteksten.
Misverstane teksten.
Er is zelfs een naam voor dit verschijnsel,  ontdekte ik na enig gegoogel.
Dat heet  'Mondegreen'.
De mondegreen dankt zijn naam aan een strofe uit het Schotse gedicht The Bonny Earl of Murray.
Dat gedicht eindigt met They have slain the Earl of Murray / and they laid him on the green.
Als kind verstond de Amerikaanse schrijfster Sylvia Wright dit als They have slain the Earl of Murray / and the Lady Mondegreen.
In 1954 gaf zij de naam van deze niet bestaande dame aan het verschijnsel.

En dan heb je ook nog Mama Appelsap. Dat is als je in een Engelse liedtekst heel duidelijk een Nederlandse zin of woord meent te horen.  “Mama Appelsap” komt uit ‘Don’t Stop The Music’ van Rihanna, aan het einde van het nummer lijkt het alsof de zangeres die Nederlandse woorden uitspreekt.

Guus Luijters vertelt nog meer over veranderde liedteksten.
Bijv. over Sonnez les matines (uit vader Jacob in het Frans), dat werd Sabbel aan mijn tenen.

Mijn eigen lieve vader leerde mij als kind een variatie van In het groene dal, in 't stille dal, waar kleine bloehoempjes bloeien, daar liehiet een grohote vent een scheet, die stonk van hiehier tot Ellespeet.
En ook zeer oneerbiedig:
Wilhelmus van Nassouwe die kreeg een nieuwe fiets. Zijn vader moest hem douwen want trappen kon hij niet.

Het plezier dat ik daar als kind over had, is eigenlijk nog nooit over gegaan.

Zomaar een kat en zomaar een hond

Hoe het komt weet ik ook niet hoor, maar ik merk dat ik de laatste tijd veel foto's maak van honden en katten.
De katten trekken zich er niks van aan,als ik daar sta met mijn camera. Ze doen eens even slaperig een oogje open en gaan verder met hun bezigheden.  Zoals deze, bovenop een rode auto. Tsjonge, wat lag hij daar lekker.
Altijd als ik zo'n kat zie, verlang ik naar een eigen kat.
Dat gaat helaas niet vanwege een enorme allergie. Echt zo dat ik na een kwartiertje weg moet als ik in de buurt van een kat ben, anders gaat het mis.
Maar er is hoop.
Ik was laatst bij iemand op bezoek, iemand met een kat. Die kat was in de kamer, gewoon op de stoel naast de mijne en zelfs af en toe op schoot, want katten voelen of je dat wil en als je het liever niet wil, doen ze het juist.
Ik heb er geen centje last van gehad. Geen enkele klacht.
Zal ik erover heen gegroeid zijn?
Of zal het een bijwerking zijn van de Prednison? Het staat niet in de bijsluiter, maar zulke, toch reuze interessante dingen, zetten ze natuurlijk nooit in een bijsluiter.
Toch zou het zomaar kunnen, ik heb ook de hele winter geen eczeem gehad, mijn handen zijn echt helemaal schoon. Dat wijt ik ook aan de Prednison.
Voor alle zekerheid wacht ik nog maar even met een kat, tot de Prednison echt klaar is en hoewel ik aan het afbouwen ben, kan dat nog wel een hele tijd duren, want dat afbouwen moet uiterst langzaam gaan.

Ik zou ook wel weer een hond willen, een nieuwe Mac. Maar met dat oppassen en ook omdat we best vaak weg zijn, is dat geen optie.

Dit blogje ging over foto's van katten én honden.
Hier is mijn laatste hondenfoto. Wat een schatje hè. Hij lijkt op een leeuw!

De rechten van opa en oma

Deze kaart kregen we toen onze kleindochters waren geboren. Zo'n leuk kaartje bij een prachtige gebeurtenis.
Maar daar wil ik het nu niet over hebben.
Er was (een tijdje geleden alweer) een wetsvoorstel in de tweede kamer.
Het ging om een wet waarin vastgelegd zou worden dat grootouders het recht hebben om hun kleinkinderen te blijven zien. In geval van scheiding van de ouders of weet ik veel wat er nog meer aan de hand zou kunnen zijn. Die wet is niet door gegaan.
Ik denk er wel eens aan hoe verschrikkelijk ik het zou vinden om onze kleinkinderen niet meer te mogen zien. Ik heb daar ook schrijnende verhalen over gelezen.
Niet dat er zoiets dreigt bij ons hoor. Helemaal niet, maar toch.
Dat ik de meisjes en onze lieve Odin bijvoorbeeld niet meer zou mogen zien. Die gedachte  is onverdragelijk. Ik denk dat ik op de stoep zou gaan liggen of zo.
Kijk Odin eens blij en stoer zijn met z'n vader.
(Ik grijp de gelegenheid meteen aan om een foto van Odin te plaatsen, dat was al weer even geleden).

Foto gemaakt door Agnes, (moeder van Odin)

Grootouders kunnen wel de rechter verzoeken om een omgangsregeling. Dat recht hebben ze.
Dan moeten ze aantonen dat ze een band hebben met de kleinkinderen.
Bijvoorbeeld door briefjes en tekeningen te bewaren of doordat ze een dag per week oppassen.
En dan nog kan de rechter een negatief besluit nemen.
Dat zal hij/zij zeker doen in geval er ernstige conflicten zijn tussen ouders en grootouders, omdat de situatie in zo'n geval voor het kleinkind belastend zou kunnen zijn.

Nou, wat ik zei, ik verwacht niet dat het bij ons ooit zo ver komt.
Onze kinderen vinden het leuk dat wij een band met ze hebben. Dat weet ik wel zeker.
Ik denk nu gewoon even aan de grootouders die dat probleem hebben.

Vier plus één

Nou had ik het laatst over die lekkere boeken waaraan een mens soms behoefte kan hebben. Die boeken met die riemen voor de honden en de laarzen en de scones en het fornuis, de Aga. De Aga-saga boeken.
Nou in dit boek komt geen Aga voor, geen laarzen en geen scones. Wel een hond, een hele grote oude hond en het boek loopt ook heel goed af. Die zucht van tevredenheid die bij dit soort boeken hoort,  kwam dus toen ik de laatste bladzijde had gelezen.
Het verhaal:
Jess is een alleenstaande jonge moeder. Ze heeft een dochter en een stiefzoon en is dol op allebei. Ze hebben het niet breed en de vader van Tanzie en Nicky betaalt helemaal niks. 
Jess heeft twee baantjes en ze houden net het hoofd boven water. Maar Nicky wordt vreselijk gepest op school en Tanzie is zo goed in wiskunde dat haar een beurs voor een hele goede school wordt aangeboden. Maar dan nog is het te duur. Dan horen ze over een wiskunde-olympiade met een prijs voor de winnaar van vijfduizend pond. Dat zou voldoende zijn voor Tanzies opleiding, maar hoe moeten ze in Schotland waar de olympiade zal plaatsvinden, komen? Ze krijgen hulp van de (nog) rijke Ed, een schoonmaakklant. Met hem gaan ze op weg naar Schotland. Maar Ed zit zelf ook behoorlijk in de problemen.
Zei ik al dat het goed afloopt? Dat doet het en ik vond het een heerlijk boek. Klaar!

Pan

Een tijd geleden had AH toch een pannenactie ?
Ha, ik heb er een hoor, zo"n  pan waar zo belachelijk veel zegels voor nodig waren.
Ik had echt een nieuwe pan nodig, en ik wilde er heel graag eentje met een deksel. Bovendien vind ik hem mooi.
Ik heb natuurlijk de zegels gevraagd van iedereen die voor mij bij de kassa stond en geen zegels wilde.
En mijn man heeft een goede bekende bij de kassa, die soms een hele serie van tien gaf. Dat schoot lekker op.
Dus ik ben blij.
Maar ik heb me ook geërgerd.
En wel aan de Gebrauchs-und Pflegeanleitung, aan de use and care instructions. In het Nederlands stond het er niet op. Dat werd goed gemaakt door vier (4) bladzijdes met aanwijzingen over het gebruik van de pan. Hele kleine bladzijdes weliswaar, maar ook hele kleine lettertjes, dus toch gewoon vier bladzijdes. In het Nederlands, dat ineens weer wel. 
Maar...
Zouden ze nu echt denken dat we allemaal niet goed bij ons hoofd zijn?
Dat dit de eerste pan is die ik in mijn leven aanschouw? Dat ik werkelijk niet weet wat ik met een pan moet?
Zouden ze dat denken?
Nou ik ben best goed bij mijn hoofd hoor en ik wist al als klein kind wat er met een pan moet gebeuren. Ik constateer nog een keer, dat Nederland een beetje verdebiliseert.
Het rare is dat bij zaken die écht lastig zijn - en dan heb ik het voornamelijk over het invullen van formulieren - de aanwijzingen nauwelijks duidelijk maken, wat er nou precies ingevuld moet worden. Sommige gebruiksaanwijzingen zijn ook totaal  'onleesbaar'. Die van mijn fototoestel bijvoorbeeld. Niet te begrijpen. En dat is nog maar een kleine zakhandleiding. Er is ook nog een grote van 400 bladzijden of zo en die is ook niet te snappen. En dan ben ik nog een redelijk opgeleid persoon, die goed was in begrijpend lezen.
Enfin,  doe daar wat aan zou ik zeggen!

Ps: De pan vind ik echt ideaal. Echt.

De Derde Generatie

Heel gek, ik nam een boek mee uit de bibliotheek, gewoon omdat ik het zag staan. Dus niet dat ik er naar op zoek was. Dit boek,

van Natascha van Weezel. Ik kende haar helemaal niet.
Het onderwerp interesseerde me. Ik had er niet over gelezen, ik had er niet van gehoord.
Kom ik thuis uit de bieb met dat boek, staat er dezelfde dag in het Parool een groot interview met Natascha van Weezel.
Niet  speciaal over dit onderwerp, maar toch...
Het interview boeide me en het boek las ik achter elkaar uit.
Ik moet er bij zeggen dat ik geloof ik wel een fascinatie heb voor de Tweede Wereldoorlog en speciaal voor de Holocaust. Dat wel.
Natascha van Weezel is de kleindochter van vier Holocaust-slachtoffers-overlevers. De eerste generatie.
Haar ouders (Max van Weezel en Anet Bleich, beiden journalist en links) vormen de tweede generatie en Natascha is de derde generatie.
Het is een heel persoonlijk boek geworden. Van Weezel vertelt over de geschiedenis van haar grootouders. Ze onderzoekt ook echt door interviews en gesprekken met generatiegenoten in Nederland, Israël en Amerika,  of de derde generatie nog steeds beïnvloed wordt door het verleden van de grootouders en hoe dat via de tweede generatie zo is doorgekomen.
Daarbij gunt ze ons een grote inkijk in haar eigen leven, als kind, als puber met anorexia, als volwassene. Ook het probleem Israël, het Midden-Oostenconflict komt uitgebreid aan de orde.
Ik vond het een geweldig boek. Open en eerlijk en frank en vrij verteld en geschreven. Af en toe grappig, soms ontroerend en zeer duidelijk.
Bovendien volgt er een conclusie, de vragen die Natascha van Weezel zich stelde, worden grotendeels beantwoord. 
Aanrader! Echt!

Ps: Wat een prachtige kaft trouwens, Natascha op het Holocaustmonument in Berlijn. Ik dénk dat ze het is, maar als ze het niet is, is het ook een prachtig beeld.

Borduren

Zo  was het een half jaartje geleden... in een vlaag verstandsverbijstering ging ik beginnen aan een borduurwerk.
Vroeger heb ik heel veel geborduurd, vooral tijdens de zwangerschappen, maar ook daarvoor. Toen kwam er een tijd dat ik het niet meer zo leuk vond en trouwens ik kon het ook niet meer zo goed zien. Lenzen, bril, leesbril... het ging niet goed. De draad in de naald krijgen was al een probleem.
Maar nu kan ik het, zonder bril en zonder lenzen, met het blote oog dus, wel weer heel aardig zien.
Toen dat tot me door drong,  zag ik deze lap. Een randenlap wordt het genoemd.
Ik kocht het patroon, de stof en het borduurgaren en ik begon.
Viel dat even tegen. Het is echt heel moeilijk tellen en dus maakte ik in het eerste stuk een flink aantal fouten, waardoor het niet helemaal goed uitkomt.
Uithalen is ook echt lastig.
Ik heb het eerste blok maar even zo gelaten, ik zal later wel verzinnen hoe ik dat moet oplossen.
Natuurlijk had ik er al geen zin meer in, maar... ik heb mezelf gedwongen (na een paar maanden niksen) iedere dag minimaal een kwartier te borduren.
Onder het motto: iedere dag een draadje, maakt een hemdsmouw - cq randenlap -  in een jaar.
Al snel werd het meer dan een kwartier, minimaal moest ik de draad 'opmaken'.
Kon ik van de winter alleen onder een sterke lamp borduren, nu kan ik het ook op andere tijden doen, het is zoveel lichter. Ik ontdekte dat ik zelfs in de auto kan borduren, bij goed licht. Dus het schiet nu meer op.

Het zal best mooi worden denk ik, ik vind dat verloopgaren heel mooi en het werkt ook makkelijk. Vroeger borduurde ik met splitzijde, maar dit is makkelijker.
Ik toon nog even de complete lap:

Zo moet het worden, maar dan in 'mijn' kleuren.
Deze afbeelding komt van Borduurparadijs, klik en is ontworpen door Joke Trebbe de Nijs. Dat moet je ook maar kunnen hè, zoiets ontwerpen, zo'n geheel voor je zien. Of zou ze gewoon beginnen en zien wat het wordt? Hoe dan ook, ik vind het knap. Een knappe lap.
En nu maar doorzetten!