Monday Mural

I saw this painting in Leeuwarden, the capital of the Dutch province of Friesland. I think in the beginning of 2021. 

In 2018, Leeuwarden was the so-called cultural capital of Europe and there were many activities. Among other things, many murals were made at that time.

If I understood it all correctly, this one has been a collaboration between Earth Crusher and Five8.  I think they're both from Montreal. 

The building is the town hall of Leeuwarden, the back. I love it when a building is part of a painting, or the other way round.

The work is named Fast Forward. 

The artists also honoured M. C. Escher, (the famous artist who was born in Leeuwarden), by including the polyhedron known as Eschers Solid. 

Oh and that 00-58, that''s Leeuwardens phonenumber. 

Linking to Sami's Colourful World

Roodkapje

Dit lieverdje kocht ik zelf, op Marktplaats. 

Ik denk dat de kaart behoorlijk oud is, maar zeker weet  ik dat niet. 

De kaart is onbeschreven en ongedateerd. De naam van de ontwerpster is wel bekend: Charlotte Baron. 

Ik ben dan wel zo dat ik onmiddellijk ga zitten googelen  en Charlotte heeft heel wat superlieve vintagekaartjes gemaakt. 

Had ik wel eens verteld dat ik ook een kleine verzameling vintagekaarten heb? Vast niet. Nou het is zo. Maar Charlotte was daarin nog niet vertegenwoordigd. Nu wel natuurlijk. 

Wat deze verzameling betreft ben ik totaal niet actief. Ze zijn er gewoon, meer niet

Maar het ging om Roodkapje en met dit kaartje ben ik ook echt blij

Soms

Als ik eerlijk ben startte ik deze wandeling een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Mijn man ging hardlopen en ik ging in mijn eentje. Echt, ik had zo geen zin. Maar ja, ik moet wel in beweging blijven natuurlijk en hoewel ik vorig jaar 'gewoon' zesentwintighonderd kilometer heb gelopen, zat de klad er in deze eerste weken van het jaar toch een beetje in. 

Het is grauw en grijs en saai. 

Maar goed ik deed mijn koptelefoon op en luisterde naar een luisterboek. Daar knapte ik al een beetje van op. 

Bovendien merkte ik na een tijdje dat het windstil was. Dat is hier echt heel bijzonder, dus ik nam het besluit daar nou eens van te genieten. En toen er een mager zonnetje bij kwam, kreeg ik het zelfs zo warm dat mijn jas open moest. 

Uit pure dwarsigheid, liep ik deze keer aan de kant van de weg waar ik meestal niet loop omdat de stoep aan de andere kant is en ineens zag ik allerlei weerspiegelingen die ik dus meestal ook niet echt zie.

Kijk, toen had ik weer iets dat mijn interesse wekte en werd het al met al een lekkere wandeling.

De moraal...  ach ik heb helemaal geen zin in een moraal. Die weet je zelf ook wel!

Versiering

 Kijk, eerst zie je dit. En niet precies op ooghoogte en al helemaal niet op mijn ooghoogte. Die nogal laag zit.

En als je dan beter gaat kijken zie je dit en toen werd ik nieuwsgierig. 

Ik bedacht dat ik eerst maar eens een berichtje ging sturen aan de woningbouwvereniging. Kijken of zij mij wat konden vertellen over de kunstenaar en vooral over de betekenis. Daar kreeg ik antwoord op hoor, maar het was een beetje een vaag antwoord dat me eigenlijk niet veel duidelijk maakte. Maar wel ergens,  achteraf op een link, de naam van de ontwerpster. 

Googelen, googelen, googelen tot ik op haar site kwam. De site van Nynke Koster. Daar was een en ander op te zien van ander werk . Maar niet dit. 

Toen daar ook weer een mailtje aan gewaagd en daarop kwam antwoord. Zo leuk is dat!!!

Hartelijk dank voor uw mail. Leuk om te lezen dat mijn werk aan de Siriusstraat u zo aanspreekt :)Ik had het project nog niet op mijn website geplaatst en de gemeente heeft er nog geen bordje bij gehangen dus is inderdaad nog lastig om er meer over te weten te komen.

Maar nu staat het verhaal dus wel op haar site en Nynke begint met te vertellen dat de dertig panelen een stukje geschiedenis uitbeelden van Hoorn in New York. En daarbij laat ze een geweldige foto zien. Geschiedenis in een notendop.

Nynke was geïntrigeerd door de Nederlandse geschiedenis in New York en ging op zoek naar allerlei Nederlandse plekken. In Brooklyn vond ze de Wyckoff boerderij. 

( Even tussen haakjes: ik baal als een stekker en ben vier keer in New York geweest, ook in Brooklyn, maar die boerderij heb ik helemaal gemist, had ik er van geweten, zou ik zeker zijn gaan kijken) 

Dat is een boerderij die daar in 1652 al stond. Gebouwd door de familie Wyckoff en daar is de link met Hoorn, want die familie kwam uit de omgeving van Hoorn.

Een huis bouwen was toen,  voor nieuwkomers in New York,  bepaald niet eenvoudig. Alleen al om aan bouwmaterialen te kunnen komen. 

De kolonisten werkten soms samen met de inheemse bevolking en maakten gebruik van hun technieken. 

Zo waren er in de muren van de boerderij overal maiskolven, dat was om de zaak beter te kunnen isoleren en verstevigen. Het delen van kennis en kunde dus. 

Samenwerken en delen... Nynke Koster ziet dat ook in de bouw van deze sociale huurwoningen, waar allerlei verschillende mensen gaan samenleven. 

Nou is dat geen mooi idee? 

En verder was mais sowieso belangrijk als voeding, om manden te vlechten, vandaar dat je het steeds terug ziet  in de gevelversieringen van Nynke Koster. 

Daarbij nog ornamenten uit de 17e eeuw, verweven met die mais. Het boerderijtje zelf is er ook in verwerkt, maar dat heb ik niet gezien. 

Nou, ik loop er echt nog wel eens langs en kijk dan of ik het zie. 

En het allerleukste: de zoon van een van mijn boekenclubvriendinnen gaat er wonen. Hij krijgt volgende week de sleutel. En dan mag ik een keer komen kijken!!!

Toch eerst nog even over de gebouwen

Toch, nog voor ik het over die bijzondere versiering ga hebben, kom ik eerst nog even terug op de gebouwen zelf.

Ik heb er totaal geen verstand van natuurlijk, maar ik vind het gewoon mooi. 

Gebouwen worden ontworpen en in dit geval was dat door een architectenbureau, genaamd M3H architecten. Voor de woningcorporatie Intermaris. 

Het leuke is dat de andere gebouwen in deze straat weer door andere architecten zijn ontworpen, maar toch,  voor zover ik kan zien,  een eenheid vormen. Dat komt ook door de gebruikte steen natuurlijk. Gele baksteen, met soms rode en groene nuances. 

Ik liet gisteren al wat zien van het metselwerk en ook daar weet ik helemaal niks van, maar ik constateerde wel dat het bijzonder is en mooi.

Dat had ik goed gezien, het is namelijk een nieuwe techniek en nog niet eerder op grote schaal toegepast. 

Het heet Drystack, wat zoveel betekent als droogstapelen. Dat heeft voordelen, las ik. Bijvoorbeeld dat het makkelijk te demonteren is en circulair. Bovendien voor iedereen te doen die van stapelen houdt. Daar moest ik wel om lachen, maar het was serieus, omdat er een groot tekort aan metselaars schijnt te zijn. 

En dan nog even over de flats. Dat zijn huurwoningen, 132 woningen. Duurzaamheid stond voorop. De huizen zijn gasloos, er zijn zonnepanelen en  de verwarming gaat via warmte-koude-opslag. 

Ik vind het leuk dat mensen nieuwsgierig zijn geworden. Dus morgen ga ik het echt over die versieringen hebben. 

Bouw

 

Deze flats, staan in mijn buurt. Ik heb er al een paar keer iets over geschreven. Eerst over de afbraak van de oude flats en toen over de opbouw van de nieuwe flats. Ik vind ze mooi ontworpen. 

Bovendien liep de opbouw een tijdje gelijk met het opbouwen van de gezondheid van mijn man na een operatie. Ik zag toen echt een metafoor. 

Het gedeelte dat je op de foto's ziet is al een tijd bewoond. Het deel daarachter nog niet en dáárachter komt nog een deel, dat moet nog helemaal beginnen

Ik wandel er vaak langs. Het is een van de manieren om in het centrum te komen.

Het metselwerk vind ik ook mooi. In mijn ogen bijzonder zelfs.

Ik had ook gezien dat er op bepaalde punten versieringen zijn aangebracht aan de gebouwen. Ik zag het en vond er eigenlijk niet veel van. 

Tot ik eens goed ging kijken, echt kijken en toen werd ik heel nieuwsgierig. Daarover morgen meer. 

Druk

 

Nee, ik heb het niet bijzonder druk, dit gaat over film. 

Sinds het begin van Corona heb ik twee films gezien in het filmhuis. Dat is natuurlijk ontzettend weinig voor een trouwe filmganger als ik ben/was. 

Het hadden er makkelijk meer kunnen zijn hoor, want het was,  Coronagesproken,  goed geregeld in onze Cinema. Mijn man is daar vrijwilliger, dus ik wist dat uit de eerste hand. 

Maar toch vond ik het een onprettig idee om met allerlei andere mensen in het donker in een zaal te zitten. En dat vind ik nog steeds eigenlijk. 

Nu hoef ik er niet over na te denken, maar als het morgen weer zou mogen, ga ik nog niet.

En heb ik het nou zo gemist? Nee dat kan ik niet zeggen. Heel raar. 

De sfeer heb ik gemist, een beetje. De films eigenlijk niet. 

Tot nu. Het zijn ook nare, sombere dagen. Zo ben ik het hele weekend niet buiten geweest en dat is niet goed. (Maandag heb ik dat weer veranderd hoor). 

Maar zondag wilde ik ineens film.  Ik heb natuurlijk wel recensies gelezen en wist precies wat ik wilde zien. 

En dus keek ik naar de film Druk. Wat Dronken betekent.  

Op mijn eigen bank keek ik, met een glaasje wijn erbij. Via Picl.  Kosten: 4,95. 

En daar verdient de cinema dan ook nog wat aan. Goed besteed dus, dat geld. 

Want ja, ik vond het ook nog een goede film. Ik snap de Oscar die de film verdiende voor de beste niet-Engelstalige film. 

Het verhaal:  Vier mannen, leraren, naderen de middelbare leeftijd en voelen zich uitgeblust, niet meer creatief, saai. Dat stralen ze ook uit, zowel thuis als op hun werk. En dan lezen ze een theorie van een of andere Noorse psychiater. Die stelt dat als de mens een constant alcoholpercentage in zijn bloed zou hebben, dus de hele dag op hetzelfde niveau, dat de gevolgen dan groot zouden zijn en positief.  Creatief, sociaal , enfin in alle opzichten heel veel meer kwaliteit van leven. De mannen besluiten een experiment aan te gaan. En inderdaad, het werkt en dat leidt tot allerlei situaties. 

Ik heb met plezier gekeken. Nog een andere film is er die ik per se wil zien. Daar ga ik het vast nog over hebben.

Monday (and an update)

 

Here's one I saw in june, 2021. NDSM-site. And it's funny, I'm on it myself, so this picture must have been taken by my husband

The artist who made the lower part is Ottograph and I have to say that I really like that part. I know nothing about the upper part. Ottograph too? Someone else?

One of the readers here on my blog, Mieke,  discovered what I have not seen and understood. About the upper part of the artwork. It represents Ajax players. And Ajax is a Dutch football club, based here in Amsterdam.  The intention was to celebrate their championship.  The artist is Tim Rodermans. So now that Mieke told me about this, I think it's obvious and stupid that I did not recognize it. Thanks Mieke. 

Linking to Sami's Colourful World

Nog een poging

 

Ik heb het toch nog even geprobeerd. Omdat ik het niet uit kan staan als zoiets niet lukt. En ook omdat ik het filmpje zeer de moeite waard vind. Dus hopelijk blijft het nu staan!

Maeve Binchy

Je kan van mij wel zeggen dat ik een lezer ben. Altijd al geweest, daar verandert niets in. En het is ook altijd zo geweest dat ik,  om zo te zeggen,  rijp en groen lees. Van de Libelle tot de NRC, van 'hoogstaande' literatuur ahum, tot een doodgewoon boek. 

Maakt me niet uit, alles door elkaar. 

Ik ben een hele tijd nogal dol geweest op de boeken van Maeve Binchy. Dat zijn boeken die beslist niet tot de literatuur worden gerekend. Maar heerlijk om te lezen. Echt heerlijk. Ik kócht de boeken indertijd ook. Ik heb er zelfs eentje met een handtekening van Binchy. Ze kwam toen een keer (vanuit Ierland) signeren in Hoorn. Stampvol was die winkel toen. 

Maar het is al lang geleden en van herlezen is het nog steeds niet gekomen. Toch... ik heb heel veel boeken weggedaan, maar Maeve Binchy nog niet. 

Vorige week haalde ik een gereserveerd boek op in de bieb, keek even in de draaibak met ingeleverde boeken en daar lag dit boek. Een titel die ik niet kende. Toch nog eens even proberen, dacht ik en.... jaaaaaa, lekker leeswerk! 

Een verhaal over een vrouw die een hotel begint in een oud huis aan zee. Hoe ze daar zo toe is gekomen is al een verhaal op zich en daarna lees je de verhalen van de gasten in de eerste week na opening. En van de personeelsleden. 

Ik denk dat het misschien wel al een jaar of twintig geleden is dat ik een Binchy-verslaafde was. Maar niks veranderd hoor. Ik begreep me zelf weer helemaal!

Ps. Wat jammer van dat filmpje van gisteren. Ik zag pas laat dat het niet gelukt was, maar ik kon het niet veranderen. Ook niet via Google.