Ongecorrigeerde Proeven

 

'Ha wat leuk',  dacht ik, 'weer eens een boek opgestuurd gekregen van Uitgeverij Atlas. Om te lezen en er een recensie over te schrijven'.

Dit boek leek me fantastisch omdat het twee dingen verenigt. Twee dingen waar ik van hou: lezen en puzzelen. 

Drie dingen eigenlijk, want je moet je ook nog als detective opstellen en het verhaal zelf is ook min of meer een detective. 

De bedoeling is dat je, door het opsporen van duizend fouten (ja echt 1000!) in de 170 bladzijden die het boek telt, verdeeld over honderd hoofdstukjes, achter een geheime boodschap komt. 

En die boodschap is dan de oplossing van een mysterie. Het mysterie namelijk van de dood van een Italiaanse schrijver, Niccolò Errante. Die is na een bespreking bij zijn uitgeverij om het leven gekomen door een val van zijn balkon. 

Zijn vriend en corrector gelooft niet dat die val een ongeluk was en denkt ook niet aan zelfmoord. En ja dan is het dus moord. 

De waarheid zit verborgen in de fouten die je moet opzoeken. Per hoofdstuk zijn dat er negen. 

Die fouten, en dat leer je pas in hoofdstuk 13, 14 en 15,  kunnen spelfouten zijn, maar ook tikfouten, grammatikale fouten, lexicale fouten (wat zijn dat dan voor fouten?), continuïteitsfouten, en feitelijke fouten. 

Nou zoek het maar uit. Woordenboek bij de hand,  want soms weet ik het echt niet. Grammaticaal moet bijoorbeeld met een c. Of er staat ineens J.J. Salinger. Nou weet ik toevallig dat het J.D. Salinger is. Ha, een fout. 

Maar ja, er staan veel meer namen in het boek, ook vaak van schrijvers waar ik nog nooit van heb gehoord. 

Spelfouten dat valt wel mee, daar heb ik in mijn werkzame leven behoorlijk op geoefend. Maar toch kijk je er soms gewoon overheen. Dus dan zijn het er nog geen negen, nog maar eens lezen. 

Enfin, die corrector dus, die gaat proberen dichterbij Niccolò en zijn dood  te komen. 

Echter,  tussendoor moet hij werken en krijgen we stukken te zien van te corrigeren boeken. Met fouten. 

Het boek bestaat dus uit delen van boeken die gecorrigeerd moeten worden en uit dat wat je het verhaal zou kunnen noemen, het onderzoek van de corrector.Totaal verschillende hoofdstukken

We maken kennis met de mensen van de uitgeverij  en (in hoofdstuk 55) een opsomming van alles wat de corrector weet over Errantes dood. Die feiten zijn dan weer anders dan wat je eerder las. De datum bijv., ik heb 2 juni gezien, 3 juni en 4 juni. Was die val vanaf het balkon van de badkamer of van dat van de woonkamer. Ik heb allebei gezien.

En dan het allergrootste probleem. Van die negen fouten per hoofdstuk moet er een geselecteerd worden en dat is dan de aanwijzing voor de oplossing. Tsssss....

Conclusie: 

Ik heb er heel veel tijd aan besteed, maar mij gaat het absoluut niet lukken. Ik vond het wel hartstikke leuk om te proberen. 

Ook een heel origineel boek. En hoewel ik er af en toe wanhopig van werd gooide ik het toch niet weg. Dat fouten zoeken werd een soort sport. Enfin, het boek blijft bij de hand en ik zal er af en toe zeker nog eens in kijken. Wie weet?

De laatste zin: Ik eindeg met een laatste groet aan Niccolò Errante, in de wellicht vergeefse hoop dat er toch iemand in staat zal zijn de waarheid te ontdekken die schuilgaat achter de geheime boterschap.