Voor Haar!

'Zou ik even voor u langs mogen, meneer? Ik wil graag een foto maken'. 

De man ging opzij in de drukte. 'Natuurlijk',  zei hij, 'goeie foto hè'. En even later: 'Ik ben de fotograaf!'. 

Hij was niet de enige fotograaf, het barstte ervan. Pers, fotografen, televisie. 

Het bleek namelijk de première te zijn van de voorstelling die wij gingen bezoeken. In De La Mar, in Amsterdam. 

Wij hadden echt al maanden geleden kaarten gekocht hiervoor en we wisten afgelopen zondagmiddag helemaal niet dat het een premiere betrof. 

Ik hou heel erg van de liedjes van Frans Halsema. Mijn favorietste lied heb ik hier op mijn blog al eens laten zien en horen door de meester zelf. Hier.

En dat die liedjes nu weer opgepikt worden door een jonge artiest, Soy Kroon, misschien wel voor een nieuwe generatie,  dat leek ons superleuk.

Even daarvoor waren we heel subtiel over de (tweede) rode loper naar binnen geleid door een portier in uniform. Eentje die zijn vak verstond en meteen zag dat wij niet tot de genodigden en de hotemetoten behoorden.

 'Gaat u maar over die loper', zei hij heel subtiel, 'dat loopt wat soepeler door!' 

Toen we eenmaal binnen waren en het gedoe dat kennelijk bij een premiere hoort een beetje hadden aangezien,  werden we door iemand anders de lift in gedirigeerd. Naar de derde verdieping. Dus niet lopend naar boven, want dan kom je door andere ruimtes. 

Ha, we zaten, met het gewone volk,  zo hoog als maar kon op het balkon. Rij tien en meer rijen waren er niet. In Carré vind ik die hele hoge plaatsen heel eng. Hier helemaal niet. 

We hebben alles heel goed kunnen horen en zien. En dat was fijn, want wat was het een prachtige voorstelling. 

Ik had gedacht dat het een liedjesprogramma was, maar dat was het niet alleen. Het was ook het verhaal van Frans Halsema in verschillende scenes. 

Het verhaal van zijn carriere, zijn liefdes, zijn talent en zijn veel te vroege dood op 44-jarige leeftijd. In 1984. 

Ik vond het prachtig en die liedjes waar ik zo van hou, kwamen heel mooi en goed naar voren. Die Soy Kroon, die kan er wat van. 

Hij deed het niet alleen. Twee vrouwen en twee mannen deden mee. En een driemansorkest.  

Wij vonden het heel knap gedaan en bedacht. Het was een voorstelling met een lach en een traan. 

Nou,  een dikke traan bij mij mag ik wel zeggen. Het slot was ontroerend. 

Er mochten geen foto's gemaakt worden en dat deed ik ook niet. 

Deze foto heb ik gepikt van Musicalsites. Eigenlijk alleen om de hele cast te laten zien, plus het driemansorkest. Ik vond alles goed. Met een extra compliment voor de jonge vrouw links, Pleuni van der Meijden. Zij is stagiair en nog bezig met haar opleiding, maar daar was echt niets van te merken.