Praatje met een onbekende

Hier weer eens een van die toevalligheden die mij van tijd tot tijd overkomen. 

Ik had die dag een afspraak met een van mijn Zeeuwse vriendinnen in Rotterdam. En ik ging met de trein. Overstappen in Sloterdijk. Klein half uurtje reistijd. 

Ik had eigenlijk een koptelefoon op,  met een luisterboek, maar die zette ik af omdat ik eerst maar eens met een papieren zakdoekje de vieze troep weghaalde die iemand gewoon had achtergelaten, precies boven (!) de lege vuilnisbak aan het raam. 

Op dat moment kwam zij de coupé binnen. Met een koffer. Ze zag wat ik deed en moest heel even wachten voor ze kon gaan zitten. Die handeling opende het gesprek. 

Enfin, dat hele halve uur hebben zij en ik zitten praten alsof we elkaar al jaren kenden. Allebei juf geweest, allebei vanuit een andere plaats in Hoorn terecht gekomen, allebei gewerkt met kinderen met autisme en allebei op weg naar een vriendin die we al heel lang kenden, in een andere stad.  Zij kende een paar collega's van mijn school enz. Tsjonge, wat kan er over verschillende levens veel verteld woorden 

Allebei moesten we er dus uit in Sloterdijk. We hadden allebei een gezellig eerste deel van de reis gehad en benoemden dat ook. Misschien dat we ooit...

Toen ik daar,  op een ander perron,  stond te wachten op de volgende trein, verscheen op zo'n elektronisch bord waar verschillende teksten elkaar opvolgen, déze tekst:  

Nou, dat had ik dus zojuist gedaan. Jammer dat zij het bord niet ook zag. 

Dit was het eerste van drie gesprekken in ongeveer anderhalve week.

Nóg zo'n toevalligheid. Een paar dagen later. 

Ik had iets verkocht via Vinted en bracht het pakje naar een afleveringspunt. 

Ik liep daartoe door een straat waar ik weliswaar regelmatig doorkom, maar niet vaak lopend. 

Lopend zie je meer en ik keek toevallig  naar boven en zag een fraai gevelsteentje.

Er stond geen bordje bij of zo. Ik dacht net dat ik er vast wel iets over op zou kunnen zoeken, toen de deur open ging en de bewoonster naar buiten kwam. Ze zag dat ik een foto maakte en begon te vertellen. Over het steentje.. 

Haar kinderen hadden het laten maken als cadeau voor haar man. 

Die had een ridderorde gekregen, hij was geridderd en zo werd het een gevelsteen van een ridder te paard. 

(Ha, wat een leuke en lieve kinderen bleken we allebei te hebben).

Overigens was het een ridder op een eenhoorn natuurlijk. De eenhoorn is een symbool van Hoorn. En haar man wist heel veel van Hoorn. Hij was journalist. Was, want hij was helaas overleden aan Corona. 

Voor we het wisten stonden we allebei met een tot dan toe onbekend iemand te praten, alsof het heel gewoon was. Zeker wel twintig minuten. Over dat feit verbaasden we ons allebei. 

'Als je nog meer wilt weten, moet je maar eens langskomen' zei ze. 

En ik zei dat ik dat misschien wel zou doen. 

Die tekst op het bord op het station was voor ons niet nodig geweest!