Het oog van Jan Veth

 En dan dus Jan Veth en dat kwam zo: 

Teleurgesteld kwam ik uit de Vermeertentoonstelling waar het zo afschuwelijk druk was. 

We gingen lekker lopen door Amsterdam om bij te komen. Ook superdruk, maar niet meer zodra je een hoek om gaat en afwijkt van de toeristische routes.

Nou dat deden we en spraken een mevrouw die op haar stoep de drukte hoofdschuddend zat aan te kijken. 

Ze was kunsthistoricus en had zelf Vermeer op een heel rustig tijdstip bekeken. Dat kon ze vanuit haar huis in de gaten houden. 

Zij maakte ons attent op een tentoonstelling van Jan Veth in het Dordrechts Museum.

Hè Jan Veth? Dordrecht? 

Ik zag ineens de verjaardagskalender voor me die bij mijn ouders hing. Met de verjaardag erop van Jan Veth. 

Die Jan Veth was een vriend van mijn vader. 

Ik was er meteen van overtuigd dat hij het was: DE Jan Veth en dus vond ik dat wij die tentoonstelling in het Dordts Museum moesten gaan zien.  Dat deden we ook,  een paar weken later. 

Nou, een dagje Dordrecht is nooit weg en Jan Veth is fantastisch, maar ik zag meteen al dat hij gezien zijn leeftijd ( 1864-1925) nooit een vriend van mijn vader kon zijn geweest. Mijn vader was van 1916. 

Tja, er zijn natuurlijk meer hondjes die Fikkie heten. 

Gaf niks:  ik kom graag in Dordt en we komen graag in het museum. Er hoort een tuin met restaurant bij het museum, waar je na de reis,  (wij gingen met de trein),  eerst even heerlijk kunt zitten onder fraaie oude bomen.  

En de tentoonstelling, getiteld 'Het oog van Jan Veth',  was fantastisch. Wat een prachtig werk was daar te zien. 

Ik las ergens: 'Jan Veth schildert met zijn pen en schrijft met zijn penseel' en dat vond ik heel erg goed gezegd, precies zo heb ik het ervaren. 

Ik hou van portretten en deze tentoonstelling hing er vol mee. Met portretten bedoel ik. 

 Jan Veth schilderde iedereen. Schrijvers, kunstenaars, vrienden, familie, wetenschappers, politici, bekend in die tijd, maar ook onbekend. 

Daarnaast was hij kunstcriticus én kunstpromotor.  Een invloedrijk man, iemand naar wie geluisterd werd. 

Hij stond ook nog eens aan de wieg van de vereniging Hendrick de Keijser en van het Rembrandthuis. Zo iemand dus. 

Hij was getrouwd met Anna Dirks en op de tentoonstelling was een deel van hun briefwisseling te zien en daaruit blijkt dat hij ook maar een gewoon mens was, met onzekerheden en ambities. 

Het portret hiernaast is uit 1891, Portret van Alida Johanna Veth. 

Het zelfportret bovenaan is uit 1887. 

Het ging echt om de portretten, maar niet alleen en als rechtgeaarde Dordtenaar laat ik ook nog een ander werk zien. Geen portret, maar een beeld van de stad: 

De Voorstraathaven te Dordrecht, 1886

Ik maakte zoals gewoonlijk veel foto's en ik vond heel veel mooi,  dus vooruit, nog eentje. Omdat die een beetje anders is:

Karen, 1892

De tentoonstelling is nog te zien tm 3 september. 

Van Hoogstraten

 

Lezende jongeman in een Renaissancepaleis, 1662-1667

Samuel van Hoogstraten (1627-1678) was een schilder. 

En omdat ik vroeger in Dordrecht woonde en hij ook maar dan nóg vroeger, kende ik zijn naam. Een vriendinnetje toen, woonde op de Samuel van Hoogstratensingel, vandaar.

Kort geleden besloten wij een dagje Dordrecht te doen. Sowieso omdat dat leuk is, maar ook omdat ik in het Dordrechts Museum heel graag de tentoonstelling wilde zien die daar nu is: Het oog van Jan Veth. 

Die hebben we ook gezien, maar ik was nog maar net binnen toen ik verschillende mensen hoorde praten over en vragen naar de nieuwe aanwinst: het schilderij van Samuel van Hoogstraten. Ik had daarover niets gelezen, maar het schijnt dat deze aankoop veel aandacht heeft gekregen in de media.  En ja we waren er nu toch en dus: kijken naar Samuel. 

Het werk is trouwens niet te missen. Je komt via een brede trap boven en dan zijn er een aantal zalen langs een gang en helemaal aan het eind van die gang zie je HET schilderij. Het komt dus steeds dichterbij. Een doorkijkje!!! Fantastisch en zo toepasselijk!

En dan het doek zelf. Het stelt een Palazzo voor, een fantasie paleis. Je ziet een sleutel hangen, dus je kunt zo naar binnen, maar ja, dat  hondje..  

Dan een lezende jongen en dat zou misschien Van Hoogstraten zelf kunnen zijn.

En verder gaat het natuurlijk om het perspectief, het doorkijkje. 

Daar stond en staat de schilder ook om bekend. 

Wat ik dan verder nog heel erg leuk vond is hoe ze daar in het museum die zaal verder hebben gevuld. Natuurlijk met nog meer werk van Van Hoogstraten:

Trompe l'oeuil stilleven, 1664

Met o.a. een werk van Rembrandt, bij wie Samuel in de leer is geweest. Werk van tijdgenoten die ook goed waren in doorkijkjes. Erg goed bedacht en gemaakt die tentoonstelling. 

Aanvankelijk leerde de jonge Samuel schilderen van zijn vader Dirk van Hoogstraten. Ook van hem hing er werk. En daar stond ik echt hardop om te lachen:

Dirk van Hoogstraten, De aanbidding van de koningen

Begrijp me goed hè, ik zou dit nooit maar dan ook nooit kunnen schilderen. Maar dat koppie van het Christuskindje en dan nog vrij kort na zijn geboorte... zo'n lelijk kindje zag ik echt nog nooit. 

Kermis

Hoornse  kermis! Onze kermis hier is een van de grootste kermissen in den lande. 

Niet dat me dat wat uitmaakt hoor. Ik vind het vooral bijzonder dat de kermis als een lint door de  oude binnenstad is opgesteld. Ook  die giga attracties.  

Dit ding heet Airborne en staat naast het Westfries Museum uit 1632.

Vroeger ging ik eigenlijk altijd wel een keer naar de kermis. 

De laatste jaren,  vond ik het steeds minder leuk worden. Vanwege de prijzen, maar vooral vanwege de herrie. 

Ik ben gewoon oud aan het worden. 

Bovendien waren er dit jaar geen kleinkinderen op bezoek om een rondje mee te doen en dus had ik eigenlijk geen reden om te gaan.

Oh en ik vergeet nog te zeggen dat ik ook bijna nergens in durf. Deze moderne zweef bijvoorbeeld.

Moet je zien hoe hoog het is, kijk maar naar die kleine poppetjes met die kleine beentjes, dan kun je de hoogte een beetje inschatten. Het ding heet Around the World XL

Toch ging ik weer eens,  want gistermiddag was er de zogenaamde prikkelarme kermis. 

Gaat de kermis normaal open om twee uur, was dat nu om twaalf uur. En tot vier uur was er gelegenheid voor mensen met autisme of epilepsie of andere beperkingen om in betrekkelijke rust toch te kunnen genieten. 

Er is dan bijna geen muziek en ook het geflikker van lichtjes en het luid lokken van klanten was tot een minimum beperkt. 

Míjn beperking is kennelijk mijn leeftijd, want in tegenstelling tot vroeger kan ik niet meer zo goed tegen lawaai. Dus ook voor mij kwam dit goed uit. 

Voor mensen met jonge kinderen leek dit me  een uitkomst. Die waren er dan ook volop. En echte bejaarden, ik bedoel nog ouder dan ik.  

Mooi dat alle exploitanten zich aan de afspraak hielden. Er was echt geen lawaai.

Tenslotte: gelukkig veranderen sommige dingen nooit. Naast en tussen al die enorme opstellingen zijn nog steeds min of meer gewone attracties zoals touwtje trekken, eendjes vangen, botsauto's en...

... er zijn nog altijd poffertjes. 

Heerlijk op een kermisterrasje in de zon!

Ferrara gezichtjes

 Je hebt mensen die er nooit een zien, (terwijl ze wel speuren), je hebt mensen die er af en toe eentje zien en je hebt mensen die er echt maar dan ook echt oog voor hebben. Ferrara bijvoorbeeld. Zij vult gewoon  de hele rubriek vandaag. Ongelooflijk toch. Maar het is echt waar hoor. 

Bovendien wás Ferrara al topscorer om het zo maar eens te noemen. Vanaf het moment dat ik begon te verzamelen, vond zij er al 33!!

Deze twee waren te zien op de camping. Op de deksels in de milieustraat

Dan een aansluiting voor waterslangen aan de muur van het Slot in Celle, Dld. 

Zittend onder de luifel viel het oog van Ferrara op de standaard van de fiets

Deze is weer dichter bij huis, in Alkmaar. Een beschadigd gezicht op een peukenafvalbak

Vervolgens: haar eigen keukenhanddoek.

En tenslotte: nog een peukenbak. Echt vies.  Gezien in Alkmaar. En dit was nummer veertig. 40!

Het is echt geweldig, Ferrara. Dankjewel! (En ga zo door!)

Nog eentje uit Utrecht

 

Zomaar een fraai hoekje in Utrecht. Ik zou het niet meer terug kunnen vinden, want we liepen er heel toevallig langs, alweer een flinke tijd geleden.

Ik heb tegenwoordig alles heel goed onder controle wat mapjes en foto's en bewaren betreft. Echter een enkele keer schuift er een mapje in een andere map op mijn bureaublad en dan ben ik het kwijt. Dat is hier gebeurd, dus vandaar dat ik deze mural nu pas laat zien. Ik opende een andere map en vond hem. 

 Misschien is-ie er in het echt niet eens meer, of is-ie nog verder bedorven door iemand die meent er een stom hartje op te moeten zetten. 

Ik vond de schildering charmant, een beetje naïef misschien en deze hoek knapte er erg van op. Onmiskenbaar Utrecht natuurlijk. 

De kunstenaar noemt zich Verfdokter en hij heeft heel veel geschilderd in Utrecht. 

Nou hier dan de andere kant, met het gewraakte hartje:

Linking to Sami's Colourful World

Lessen in Chemie

 

Dit boek las ik omdat Iris er over schreef. Het leek me een leuk verhaal met een serieuze ondertoon. En dat was het precies: Leuk, geestig en serieus

Hoofdpersoon is Elizabeth Zott.  Aangezien het verhaal zich afspeelt in de jaren zestig van de vorige eeuw, zijn er nog niet veel briljante vrouwelijke scheikundigen. 

Elizabeth  is dat wel. Zij is zowel briljant als vrouw. Dus moet zij dubbel zo hard werken als mannen in dezelfde periode.

Dat is dus ook wat ze doet en dan leert ze op haar werk Calvin kennen, een nog jonge scheikundige die toch al de Nobelprijs op zijn naam heeft staan. Calvin Evans. 

Hij is superintelligent, heeft ook wel wat sociale beperkingen, maar...

Calvin ziet Elizabeths talent en daarna ziet hij Elizabeth. 

Dat wordt wat en het gaat heel goed. 

Zij tweeën, Calvin en Elizabeth.  Al snel is Elizabeth zwanger. Door de onverwachte dood van Calvin staat ze er alleen voor. Met hond en dochter. 

En ze krijgt ontslag want dat ging zo in die tijd.  Haar collega's hebben haar nog wel nodig en betalen haar voor haar inbreng. Heel onredelijk. 

Maar dan verandert er wat. Er is een link tussen chemie en koken en Elizabeth wordt tv-kok. Ze doet het precies zoals ze wil en is succesvol. 

In de verte herinnerde dit boek me aan het Rosie-project. Maar ik vond dit echt geestiger. Gewoon lekker leeswerk.

Mooie presentatie in de Statenpoort

 

Zoals ik hier al vaker betreurd heb, is ons museum, het Westfries Museum in Hoorn dicht voor langere tijd wegens een grote verbouwing. 

Maar we hebben toch nog wel wat te doen. 

In de  Statenpoort, hartje stad,  is een tijdelijke museumlocatie. 

En daar is wel iets heel moois te zien: een multimediapresentatie over Hoorn. Over de geschiedenis van Hoorn. 

Je komt binnen over de rode loper in de Scheepenenzaal. Die zaal alleen al is mooi om te zien.

Enfin,  die presentatie is zo prachtig gemaakt. Je krijgt de geschiedenis van Hoorn te zien met als rode draad het water.  Het is echt een technisch hoogstandje, prachtig uitgevoerd. 

Op de wanden, de panelen aan de zijkanten wordt het verhaal van Hoorn geprojecteerd, licht en geluid en bewegende beelden. Echt superknap gemaakt. Ik heb het al minstens vijf keer gezien en ik verveel me echt niet. Veel mensen komen ook nog een keer terug.

Je krijgt een koptelefoon op. Het licht dooft langzaam en dan begint het... 

In ongeveer een kwartiertje krijg je heel veel mooie en boeiende informatie over onze stad. Daarna krijg je een code en kun je twee podcast wandelingen downloaden die zeer de moeite waard zijn en wederom met veel info over de stad. 

Onze taak is de mensen binnen laten en zorgen dat het allemaal goed verloopt met de koptelefoons in de zaal. 

Laatst moesten we voor een keer 's avonds 'werken', want die avond kwamen er,  onder leiding van gidsen,  veel groepen in de zaal om te kijken naar het bijzondere schilderij dat daar ook hangt. Je ziet het op de eerste foto. 

Nu is het zo dat mensen nogal eens enthousiast worden en te dicht bij het schilderij of bij het kunstwerk van de presentatie willen komen. En dat is gevaarlijk, want vooral het kunstwerk  met die huizen,  zoals je ziet op foto drie,  is kwetsbaar. 

Dus mijn man en ik stonden ieder aan een zijkant op te letten en natuurlijk ondertussen ook te luisteren naar de verhalen van de gidsen. 

Toen de eerste groep binnen was, stond die gids enthousiast te gebaren. Met zijn paraplu! Aan de kant van mijn man.

Ik zag het gebeuren en ik zag mijn geliefde naar voren schieten met een wijzende vinger en kreeg acuut de slappe lach. Gelukkig ging het net goed. 

Kijk en daarom paste de kaart van Marius van Dokkum die we een paar dagen later kochten in Harderwijk, zo goed bij de situatie. 

Let maar op de suppoost. Toen ik het zag kreeg ik weer de slappe lach!

En tenslotte, als je in Hoorn bent, als toerist, of voor de kermis of omdat je in de Hema moet zijn, kom even kijken. Het is gratis met de museumjaarkaart en iedere dag geopend van 10.00 tot 16.00. Behalve op maandag.

Harderwijk

 

Ik ben altijd erg voor een wandeling met gids.  We deden er een in Harderwijk met een aardige en bekwame gids. 

Natuurlijk kan je het ook zelf allemaal uitzoeken er is zoveel te vinden op het internet. Maar dit vind ik makkelijk, plus je krijgt soms dingen te zien die je anders niet ziet. Deze gids had bijvoorbeeld sleutels bij zich van plekken waar je zo voorbij zou lopen, niet wetend dat je er ook naar binnen kan. Dwz. je kan er naar binnen  als er een gids  met een sleutel bij is.  Erg leuk. 

En ik wist meteen al dat we nog een keer terug moeten. Er is ook een beeldenroute en daar hebben we wel wát van gezien, maar niet alles. 

Want ja,  van Dokkum en van Haasteren en je permitteert je toch ook een kopje koffie op een terras in het zonnetje. En als je daar dan zo'n schattig klein glaasje zomaar bijgeleverd krijgt, dan kan mijn dag al niet meer stuk. Maar het kost wel tijd, zo'n onderbreking. 

Dus van die 12 beelden van Natasja Bennink in Harderwijk, van die beeldenroute, zag ik er nog maar drie en dit was de eerste.  Het beeld maakte indruk:

Een beeld van een man die viool lijkt te spelen. Maar zonder viool. Het is Ezechiel de Lange, een Joodse man uit Harderwijk. Op 67-jarige leeftijd via Westerbork in Sobibor terecht gekomen en daar vermoord. Zijn viool overleefde de oorlog wel en staat nu in het museum. 

Daar stonden we letterlijk en figuurlijk bij stil op deze zonnige dag. 

Dit beeld zag ik ook nog. Bij de Vischpoort neemt een jonge vrouw afscheid van haar visser. Zoals het vaak gegaan zal zijn daar.  

En tenslotte dit:

Het zijn dus allemaal beelden die met Harderwijk te maken hebben. Met de geschiedenis van de stad. Dit is een (bronzen) achtergebleven partijkrant uit de Sovjet Unie, op de plek waar ooit een spionnenschool gevestigd was. 

Huh spionnenschool? In Harderwijk? Ja dus. 

Nota Bene!

Mooi werk in het Marius van Dokkum museum

 

In Harderwijk is ook een Marius van Dokkum-museum. Daar wilde ik graag gaan kijken en het begon meteen al goed toen we onze rugtassen in een kluisje deden.

En daarna was het kijken geblazen én genieten. 

Die man maakt fantastisch werk, maar kunstcritici bespreken hem kennelijk niet. 

Maakt mij niet uit. En van Dokkum... die heeft gewoon zijn eigen museum en dat gebeurt een levende kunstenaar niet vaak.  In Nederland is hij zelfs de eerste.  Dus hem zal het ook niet uitmaken denk ik. 

Het museum is gevestigd in een van de overgebleven stukken van de universiteit van Harderwijk: de snijkamer.  En het was hartstikke leuk om er rond te kijken. 

Ik maakte natuurlijk foto's  en daarvan laat ik er drie zien.

'Dansje in de kerk' is de titel. Geschilderd in 2005

'Turbo', geschilderd in 2018

Van het laatste werk heb ik geen titel genoteerden ook geen jaartal, maar oh wat vond ik het mooi. 

Het museum afficheert zich zelf als een plek waar mensen hardop lachend rondlopen en met elkaar in gesprek gaan. Ik heb er op gelet en het is waar. Echt waar. 

Dus beslist een aanrader.

Puzzel

We waren in het Stadsmuseum van Harderwijk en daar was een kleine  tentoonstelling  over het werk van Jan van Haasteren. Vrolijk en vol humor. Getiteld: Alle gekheid op een stukje. Nog te zien tot 14 januari.

 Kijk, een Jan van Haasteren puzzel. 

Ik heb hem net gekocht en de titel is 'Vrijdag de dertiende'. 

Dat vind ik leuk, omdat wij op vrijdag de dertiende zijn getrouwd en dat bracht ons geen ongeluk. (Klopt onmiddellijk op ongeverfd hout).

 

Ik legpuzzel niet vaak en als ik het doe,  dan alleen Jan van Haasteren. 

Omdat ik het echt leuk vind en fanatiek word zodra ik begin, stel ik het maken nog even uit. Want áls ik eenmaal begin, kan ik ook niet veel anders meer. Deze is 1000 stukjes. 

Jan van Haasteren begon met een eigen strip en met reclametekeningen, maar vanaf 1980 werden die  tekeningen uitgegeven als puzzels. En vanaf 1995 ging Jan speciaal voor Jumbo puzzelplaten tekenen en werd het een officieel merk met een eigen logo. Hij heeft een contract bij Jumbo voor het leven. Inmiddels is van Haasteren 87 jaar oud en tekent nog steeds drie puzzelplaten per jaar. Er werken sinds 2013 ook andere tekenaars in de studio: Dick Heins en Rob Derks

Wat ik verder nog leerde is dat iedere plaat een bepaalde stramien heeft. Altijd een hoge horizon, zodat op de voorgrond veel ruimte is om het verhaal te vertellen en zonder veel overlapping. Ook altijd een zig-zaglijn in de voorstelling:

En tenslotte een aantal figuren dat altijd in de puzzel voorkomt.  Dat op zich is al een puzzel:

Oh ja en ook nog vaak een zogenaamd lopend vuurtje. Bijvoorbeeld een stuiterend balletje door de hele voorstelling heen, of een papieren vliegtuigje. Zoiets.

 

Hmm... ik krijg nu toch wel erg veel zin in de puzzel!

Deze kleine tentoonstelling zit dus vol humor en die humor verbindt : Jan van Haasteren en Marius van Dokkum. De laatste heeft een eigen museum in Harderwijk. En daar ga ik het natuurlijk ook nog over hebben.