British museum

Zelf zal ik nooit uitgekeken raken in het British Museum,  echt nooit. En afgezien van dat wat er te zien is, vind ik het gebouw ook speciaal. Van binnen en buiten. 

Het was dus echt een verplicht nummer voor Odin. Absoluut een van de dingen die je moet doen als je voor het eerst in London bent. 

Dus het gebouw, de imposante binnenkant en dan ook nog de Steen van Rosetta. Die was ook verplicht. 

(Ik weet het, het is een afwijking van mij, maar ik vind het zo bijzonder. Door de teksten op die steen konden de hiërogliefen worden ontcijferd. En als dat niet gebeurd was, wisten we nu misschien nog steeds niks van de oude Egyptenaren. En bovendien is het maar de vraag of die steen voor altijd in het museum zal blijven.)

Niet dat Odin bezwaar maakte hoor, die houdt wel van een beetje oudheid en geschiedenis. Hier staat hij bijvoorbeeld (niet in het museum),  bij een stukje Romeinse muur. 

Enfin, bij de steen was het druk, erg druk. Toch, met een beetje geduld kom je er heus wel voor te staan en kun je een foto maken. 

Iedereen is geduldig, niemand dringt of dringt voor. 

Maar er was natuurlijk geen mogelijkheid om je rode flubbertje bij de steen te plaatsen en daar dan een foto van te maken. 

Dat was namelijk wat Odin aan het doen was. Dat rode flubbertje, ik had het er al eerder over,  had zijn moeder hem meegegeven als een soort steuntje voor onderweg en Odin bedacht dat hij het op de foto kon zetten op verschillende plaatsen. Hij bedacht het zelf en dat vond ik erg grappig. 

(Vooral omdat opa en oma ooit precies hetzelfde deden. In Parijs met een klein roze Eiffeltorentje en in New York met een hoed.)

Het kwam overigens helemaal goed, want in de museumwinkel kon je een nepsteen zien, van een soort sponsachtig iets en daar was plek en tijd genoeg om een foto mét flubbertje te maken. 

We zagen nog meer in het museum, veel meer. Odin wilde natuurlijk bij de mummies kijken en dat deden we dus.

Dan uiteraard nog een foto of wat van de buitenkant en dat was het British Museum!