In de Rijp stuitte ik, nadat onze wegen zich hadden gescheiden, eerst op dit café.
Het was een paar weken nadat we getekend hadden voor het Amsterdams appartement.
Ik had met mijn nichtje afgesproken, maar ik was veel te vroeg, dus ik vond de naam een teken en dacht eerst even een kopje te doen.
Ik streek neer naast een groep van vier vrouwen. Aan het enige nog beschikbare tafeltje. Ik móést dus wel luisteren en mijn oren tuiten nu nog na.
Ruim middelbaar waren ze. Mooi in de kleren, leuk opgemaakt, well to do.
En ze hadden het, mijn hele cappuccino lang, voornamelijk over hun moeders.
Ik hoop niet dat onze kinderen op de manier van die vrouwen over mij praten. Ik denk het niet, maar je weet het niet.
Zelf heb ik nooit op die manier over mijn moeder gepraat, echt nooit.
- Ze zit altijd te klagen
- Ze zegt dat ze eenzaam is terwijl ze nooit thuis is
- Als je het een keer gezegd hebt, moet je het nog een keer zeggen en nog een keer
- J. zou ook wel eens wat kunnen doen, maar die zie je er niet
- Nou dat is dus mijn voorland
- Jouw moeder klaagt niet? Nee maar ik heb wel last van het verantwoordelijkheidsgevoel
- M'n vader doet ook niks. Ja, die gaat soms bridgen
- Wat onze kinderen doen kan haar geloof ik niks schelen
- Ook erg, mee naar het ziekenhuis en dan is er zo'n wachtrij
- Ze is echt lastig
- Ze denkt dat ik tijd genoeg heb. Ik werk niet meer, maar toch heb ik geen tijd over
- Annie is ook tachtig, maar nog goed, die kan toch ook mee?
- Ik heb toch ook gewoon mijn dingen
- En dan belt ze weer
- Heel vaak uitgelegd hoe ze moet appen, maar ze doet het gewoon niet
- Je hebt verschil in moeders, ik heb er een die niks geven kan
- Ja, je moet ook kijken hoe ze het zelf heeft gehad
- Ze geeft meer aandacht aan mijn broertje dan aan mij
- En nu heeft ze ook nog een relatie en ze verandert
- Mee naar de arts en als die dan wat zegt gaat ze er tegen in. Schaam ik me
- Als ik iets wil vertellen luistert ze niet
Ik had een klein opschrijfboekje met fietsknooppunten voor mijn neus en na een tijdje heb ik de zinnen hierboven, ter plekke, opgeschreven. Ik bedoel, ik zit het niet te verzinnen. En ik kwam tot de conclusie dat ik met geen van deze vrouwen bevriend zou willen zijn.
Misschien heel voorzichtig een beetje met degene die zei: Ze is wie ze is en kan niet meer veranderen.
19 opmerkingen:
Hoe zouden de kinderen van deze vrouwen later over hen praten?
Hè bah wat akelig. Ik krijg ook het gevoel dat ze elkaar zitten te bevestigen in hun negativiteit. Wat als er één tussen had gezeten met iets positiefs? Zouden de anderen dan meegaan?
Titel: Zijkwijven.
Wat bijzonder: je kwam een groepje perfecte vrouwen tegen, die natuurlijk nooit tegen hun kinderen klagen en die gelukkig nooit iets mankeren... Sommigen zou je best weleens een spiegel voor willen houden en ik denk dat ze dan behoorlijk zullen schrikken.
Hemeltjelief, wat een vrouwen. Vreselijk zeg.
Ik zou me daar ook niet happy voelen.
Ik sluit me aan bij Marieke, zijkwijven.
O, wat erg! Nu is het wel zo dat, als er eentje begint te klagen, de rest vaak volgt en er nog een schepje bovenop doet. Maar om zo over je moeder te praten, vreselijk.
Ik kan me helemaal voorstellen dat je hier helemaal ontdaan van was. Wat een egoïsme en negativiteit, ongelooflijk.
Gezellige bijeenkomst, zeg :-( Ze zaten kennelijk tegen elkaar op te bieden qua negativiteit.
Daar word ik verdrietig van.Wat een lellebellen.
wat ben je dan blij dat jezelf in een andere omgeving verkeerd! ik denk ook dat hun kinderen waarschijnlijk net zo over hun (gaan) praten. Verwende nesten dat zijn het!
Nou ja binnenkort kun je je ergeren aan die rotstad. Leuke opmerking en erg gewaardeerd.
Sad indeed.
My Mom always took great care - maybe to my Brother´s pain... that we get the same when she went on holidays. So he got some "girly-stuff", too! Hope this brought a smile to your face? Do I miss her.
...in my world, silence is golden.
Eigenlijk zaten ze dus zelf ook de hele tijd te klagen, over hun moeders...! Er zal misschien best voor een deel waarheid in zitten maar een beetje mededogen en empathie zou ze niet misstaan. Wat een loeders!
Ha Bertiebo, wat leuk dat je de zinnetjes opgeschreven hebt.
Ik heb nog nooit van m'n leven iets slechts over mijn moeder gezegd en ik denk ook, dat Roosje nooit zo over mij zou praten.
Die vrouwen... vervelende wijven waren het... kan niet anders zeggen...
Groetjes!
Bijzonder gesprek.
De dames waren zo druk met hun moeders en met elkaar dat ze de luistervink met haar notitieboekje niet eens in de gaten hadden. Verwende yuppen, dacht ik nog, maar ze waren ruim middelbaar dat is helemaal erg. Leuke titel!
Een reactie posten