Theo in Golden

Mijn vriendin Jeanne tipte me laatst dit boek. 

Ze was nogal verbaasd dat ik het niet had gelezen, dat ik er zelfs nog nooit van had gehoord. Terwijl ik toch best veel lees. 

Mijn mening is dat vriendinnen die boeken aanraden dat meestal niet zomaar doen. Die doen dat omdat ze er zelf van hebben genoten en jou diezelfde ervaring gunnen. 

Dus ik ging lezen, nee luisteren. Elf uur en tweeënvijftig minuten lang. En ik genoot! Dankjewel Jeanne. (Misschien kun je weer gaan bloggen, ... en nog meer boekervaringen delen)

De Amerikaanse schrijver van dit boek is Allen Levi en ik kan van alles over hem ontdekken, maar niet wanneer hij geboren is. Als ik moet gokken zal het halverwege de jaren vijfig zijn geweest.  Hij was na zijn studie advocaat, woonde een tijd in Schotland, was singer'songwriter en storyteller(!), schreef een boek over de band met zijn broer, schreef ook een kinderboek, dat dan weer wel, en schreef dit boek. 

Dit is zijn eerste roman en dat vind ik bijzonder. Je eerste roman schrijven zo rond je zeventigste. De gedachte dat er nog van alles mogelijk is, die gedachte spreekt me bijzonder aan. 

Hier, klik, kun je van alles over hem vinden. 

Het verhaal:

De hoofdpersoon, Theo,  is al zevenentachtig. Een keurige, intelligente en vooral vriendelijke heer. Het stadje Golden bevalt hem en hij zoekt een plek om voor onbepaalde tijd te wonen. Theo heeft trouwens meer dan genoeg geld. Blijkt iedere keer.  

Theo práát met mensen én luistert.  

Hij gaat ergens in een zaak koffie drinken , geniet van de koffie, praat met de eigenaar en via, via en door andere gesprekken vindt hij een huis. De eigenaar van dat huis wordt zijn enige vertrouweling. 

Dan ontdekt hij in die koffiezaak prachtige portretten, tekeningen gemaakt door ene Asher. Theo bestudeert de portretten, vindt dat ze daar niet horen te hangen, koopt ze en wil ze cadeau geven, een voor een,  aan de mensen die er op staan afgebeeld. 

Hij wil ze persoonlijk aan zo iemand overhandigen en dat lukt ook bijna iedere keer. De mensen zijn verbaasd, soms wat wantrouwig en verheugd. Ze zijn gezien. 

Ondertussen neemt hij tijd om het levensverhaal, de zorgen van die mensen te luisteren. Hij is belangstellend, vriendelijk en ruimhartig. Zo maakt hij heel veel nieuw vrienden. Die elkaar dan soms ook weer kennen en er ontstaan nieuwe verbindingen. 

En als er een probleem is bij degene van het portret, dan helpt Theo. Vaak financieel, maar ook door er te zijn

Over zichzelf is Theo zwijgzaam. Eigenlijk vertelt hij helemaal niks, nou ja, bijna niks. 

In de laatste hoofdstukken van het boek wordt dat meer dan goed gemaakt en wordt volkomen duidelijk wie Theo is, waarom hij zo is en waarom hij in Golden is. 

Ik dacht voor een korte periode dat het allemaal te mooi was om waar te zijn. Een beetje onwaarschijnlijk.  Maar als vanzelf ging ik er in mee, ik lééfde mee met de hoofdpersonen. met Minette, met Lamisha en haar vader, met Tony,  met Simone en met Ellen.  

Met de warmte en de liefde. Ze werden ook een beetje mijn vrienden, net als Theo. 

Ik vond het een prachtig, warm en ontroerend boek. Het liefst zou ik iedere persoon beschrijven. Doe ik niet natuurlijk. Lees het zelf maar, of luister. Het is prachtig!