Familiespoor

 Behalve de prachtige tentoonstelling 'Hoge Luchten'  in ons museum,  is er ook een zg. Familiespoor. In de vakantie te doen voor families met kinderen.

'Samen met je familie of gezelschap brengt het spoor je door het hele museum en ontdek je huisdieren, knuffeldieren, mythische dieren en vieze beestjes! De tocht voert je langs het museumselfie station, waar je met dier op de arm, op de foto kunt, via een leeuw op een schip, hondjes memory, verder naar eenhoorns, een schildpad in je drinkglas en nog heel veel meer!' 

Ik liep het spoor met Odin toen die bij ons logeerde in de vorige vakantie en ik vond het hartstikke leuk. Odin ook. 

Dat is een geïnteresseerd kind en toen ik op een gegeven moment dacht dat het misschien een beetje veel voor hem werd, wilde hij niet stoppen. 'Echt niet oma'. 

En toen we het er thuis over  hadden zat hij nog een klein beetje na te pruttelen,  omdat hij iets dat ik noemde,  niet had gezien. 

Nomen est Omen

 Deze, Emely de Vet, werd me opgestuurd door Jolanda Bayens:

En deze komt van bloglezer Esther:

En Esther vond er nog twee:

De laatste voor deze keer komt van Heidi. Zij las in het blad van Jumbo over de spruitjesteler Jan Groeneveld

Dank allen. De neo'tjes blijven leuk vind ik, dus stuur ze gerust op: bettievdgriend@hotmail.com

Twee broers drie levens

Alweer een paar maanden geleden schreef ik een blogje over Anton Pieck.  Hier  

Ik had toen net in het Anton Pieckmuseum gezien dat Anton een tweelingbroer had, Henri Pieck. 

En dat er een boek over de twee broers was geschreven.

Dat boek wilde ik graag lezen. 

Het leek me interessant om te zien hoe een tweeling met allebei veel talent, hoe die twee jongens,  totaal verschillende levens gingen leiden.

Ik reserveerde het boek, moest even geduld hebben, begon te lezen, legde het weer weg, pakte het weer enzovoorts.

De gedeeltes over Anton, waren goed te volgen. De spiongedeeltes over Henri nauwelijks. Ik snapte de helft niet.

Te ingewikkeld, te veel namen en (voor mij) ook niet erg interessant. Jammer. Misschien als ik wat beter was ingevoerd in de wereld van spionnen voor de tweede Wereldoorlog. Maar dat ben ik niet.

Wat wel duidelijk werd,  was nogmaals dat de verschillen tussen de broers groot waren. In hun levens dus,  maar ook in hun werk. Wat Anton maakte, dat zullen de meeste mensen herkennen. Maar werk van Henri denk ik niet. 

Henri was spion voor de Sovjet Unie en lid van de Communistische Partij Holland. Hij maakte bijvoorbeeld deze poster: 

Mijn man heeft een Pietje Bellverzameling en toen ik las dat Henri Pieck ook Pietje Bells had geïllustreerd, ben ik de kaften eens gaan bekijken en ja hoor, dit boek stond bij ons in de kast. 

En dat vind ik dan wel weer erg een mooi toeval!

Sjakie/Charlie

 'Weet je wat ik met Anna wil gaan doen?', vroeg onze dochter. 

En terwijl ze het vroeg wist ik het al. Dat was namelijk precies hetzelfde wat ik met Anna wilde gaan doen, alleen had ik het nog niet gezegd.

Zij wilde met Anna naar de musical Charlie and the Chocolate Factory en ik wilde ook met Anna naar Charlie and the Chocolate Factory. 

Tja, ik hou zelf erg van moeder-dochter-uitjes, maar onze dochter deed niet moeilijk en ik mocht mee en zo gingen we met zijn drietjes. Drie generaties. 

Het boek Sjakie en de Chocoladefabriek verscheen in 1964. Ik heb het als tiener al gelezen. Later las ik het voor, op school. Nog later aan onze eigen kinderen en nu krijgen onze kleinkinderen het voorgelezen. 

Wat een superboek is het en wat was Roald Dahl een fantastische schrijver. 

Een filmversie heb ik ook gezien, maar daar vond ik niet veel aan. Een musical, dat leek me wél bijzonder. 

Ik hou erg van musical, al ik vind niet alle onderwerpen geschikt voor het genre. Maar dit wel, dit zeker wel.

We hadden perfecte plaatsen, midvoor op de eerste rij balcon. En we genoten alle drie. Van de musical. En wij ook vooral van Anna die natuurlijk nog onervaren is. Ze vond het hartstikke spannend.

Een heel avontuur was het. Ook voor mij trouwens omdat het zo lang geleden was, een theaterbezoek. Op de fiets er naar toe in Amsterdam en terugfietsend in het donker. Ver na elf uur waren we thuis. 

Ik heb er van genoten. 

Garage

 

Hier zit onze jongste kleinzoon Arthur. Wat een droppie is het hè. 

Ik kan wel honderd foto's van hem laten zien, maar ik koos even voor deze. 

Want Arthur is hier aan het spelen met de garage die mijn vader maakte voor zijn kleinzoon Bart.  Voor Arthurs vader dus. 

En dat vind ik nou echt leuk, dat er nog steeds mee wordt gespeeld.

Mijn vader maakte een paar mooie speelgoeddingen. Een poppenhuis, dat is nog steeds in gebruik bij de jongste kleindochters en een pakhuis met een ophijshaak waar je aan kan draaien om  de zware goederen op de bovenste verdieping te krijgen. Die zware goederen naaide mijn moeder dan weer, linnen zakjes gevuld met meel en rijst en zo. 

Momenteel wonen de kabouters even in het pakhuis en er staan ook wat schatkisten en kanonnen van playmobiel in opgesteld.

Sansevieria

De sansevieria is echt een plant waar je niet veel aan hoeft te doen. Je moet van goeden huize komen om de sansevieria te laten mislukken.

De sansevieria's op de foto, zag ik in Amsterdam. In mijn herinnering was het vroeger een plant die niet erg in trek was. 

Een sansevieria in je vensterbank, dat was not done.  In ieder geval niet in mijn eerste periode als plantenliefhebber, lees jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. 

Ik zit nu in mijn tweede periode en de sansevieria is terug in de belangstelling en best modern. 

Ik heb er drie momenteel want ook mijn belangstelling en smaak zijn veranderd. Ze zijn mooi. 

In Gent zag ik ze zelfs op de muur. Nogal groot. Mooi gedaan. 

Ik ben er niet achter gekomen of het nou sanseveria of sansevieria is. 

En ik ben er ook niet achter gekomen wat nou de betekenis van deze mural is. Al kan ik best iets verzinnen met sluiers en starheid. 

Gelukkig heb ik wel ontdekt wie de kunstenaar is: Kitsune Jolene (Jolien De Waele, 1992)

Toch: linking to Sami's Colourful World

Sisi?

 

Dan maar meteen de tweede film die we zagen op dezelfde dag. Dat was Corsage. 

Het was wel gek, de hele film heb ik gewacht tot de titel duidelijk zou worden, dus dat er iets zou gebeuren dat met een corsage te maken had. Of dat er corsages in beeld zouden komen. 

Niks. 

Mijn telefoon staat uit in de cinema natuurlijk, dus even googelen kon niet en trouwens dat kwam niet in me op. 

Omdat ik dacht een corsage..., dat is een versiering van bloemen, die je op je kleding speldt, bijvoorbeeld bij een bruiloft. 

Dat corsage ook een andere betekenis heeft, namelijk lijfje, bovenstuk van een japon, daar had ik geen idee van. 

Dat zag ik pas thuis toen ik toch maar eens googelde op de titel. 

En toen snapte ik het wel.

Het verhaal: De keizerin van Oostenrijk, Elizabeth (maar beter bekend als Sisi), is absoluut niet gelukkig in haar leven aan het hof. Ze is nogal speciaal, ze baadt in luxe en ze probeert van alles om zich te onttrekken aan het keurslijf waar ze in gedwongen is. 

Yes, de titel klopt!

Maar verder klopte er heel veel niet. Er waren heel wat rare anachronismen. 

Sisi leefde van 1837 tot 1898. 

Dat is niet de tijd dat er een plastic emmer in beeld kan komen. Ook geen tractor, zo'n moderne. 

Elizabeth krijgt heroïne voorgeschreven door de hofarts. Ze rookt sigaretten en ze steekt haar middelvinger op. En het allergekste was dat er op een gegeven moment muziek werd gemaakt en iemand op een soort harp As Tears go by  speelde. 

Ik begon helemaal te twijfelen want ik dacht altijd dat dat een nummer was geschreven door de Stones en gezongen o.a. door Marianne Faithful.  Dus ik dacht eerst dat zij het misschien hadden gepikt uit een eerdere periode, maar dat ging ik ook googelen en het is niet zo. Het is echt een nummer uit de sixties. 

Tenslotte is de dood van Sisi ook heel anders dan in het echt. En ook daar was qua beeld iets heel raars aan. 

Nou allemaal gek dus en zovéél! Ik vraag me nog steeds af of de makers dat expres hebben gedaan en zo ja wat het dan te betekenen zou kunnen hebben.

Toch:  ik was zeer geboeid was door de film. Geboeid ook door de hoofdrolspeelster Vicky Krieps die prachtig speelde. 

Ik vond het een mooie film en ik kon me toch voorstellen hoe het leven van de keizerin was geweest. 

Sowieso is Sisi fascinerend, ik schreef al eerder over haar,  n.a.v. een tentoonstelling: klik 

Wolf

 

We kregen ineens de geest en gingen op één dag twee keer naar de film. De eerste film begon om twaalf uur en de tweede om vier uur. 

Tussendoor gingen we een uurtje wandelen en een kopje koffie drinken. Ha, in mijn geval vooral om wakker te blijven. 

Dit was de eerste film : een documentaire over de terugkeer van de wolf in Nederland

Een bijzonder verhaal, want die wolf was er al eeuwen niet meer. Echter in 2019 vestigde zich een wolvenpaar op de Veluwe en die twee kregen jongen. 

Ze kwamen vanuit het oosten van Duitsland steeds verder Nederland in en dat zie je in de film. 

Scout is een jonge wolf. Je ziet hem opgroeien (in fraaie beelden) en na twee jaar gaat hij zijn eigen weg zoeken.

Want Scout is een man en na een jaar of twee oud genoeg om zijn gezin te verlaten en zelf op een heel andere plek en na een heel lange reis een nieuw gezin te stichten.

Een prachtige film, ik zei het al, met heel veel natuur en ook heel veel andere dieren.

Wat moet het een enorm werk geweest zijn om al die beelden te verzamelen en aan elkaar te breien tot een verhaal. Echt heel mooi en knap gedaan. En met heel veel geduld, dat kan bijna niet anders. En wolven zijn prachtig, fascinerend.

Wat ik heel erg leuk vond was dat een wolf, in Nederland aangekomen een sirene hoort van de brandweer of zo. En dat-ie dan gaat zitten op z'n achterpoten, z'n kop omhoog doet en huilt.  Precies dat deed onze eigen hond bij het geluid van een sirene, huilen als een klein wolfje. Daar waren we altijd zeer door vertederd. 

Maar ja...

Maar ja, Matthijs van Nieuwkerk, die het verhaal vertelt, kan nog honderd keer zeggen dat de wolf ongevaarlijk is en banger voor jou dan jij voor hem  en dat de kans dat je er een tegenkomt op de Veluwe minimaal is, maar als ik er een zou tegenkomen zou ik wel bang zijn. Teveel sprookjes gelezen misschien, dat zou kunnen.

En verder weet ik ook niet goed wat ik er van moet vinden. Zijn we niet een te klein land en moeten we niet beter luisteren naar de boeren waarvan de schapen zijn doodgebeten. 

Als je de film ziet heb je de neiging om te denken dat het best kan, hier bij ons. Maar mijn twijfel is groot.

Michiel

 

De laatste dag, op de terugweg dus eigenlijk al, brachten we door in Middelburg. 

Ook dat is een soort traditie inmiddels.

Ik kreeg mijn opleiding in Middelburg en heb er een aantal jaren 'gewoond', door de week. Ik heb uitstekende herinneringen aan die tijd en aan de stad en kom er graag weer even terug.

Middelburg is ook weer zo'n mooie, oude stad en wat we er eigenlijk altijd doen is een wandeling maken, met vaste stops. 

Zo gaan we altijd even kijken in de Drukkerij; we eten altijd een bolus in St John. 

Déze keer gingen we ook naar het Zeeuws museum 

En dat was met een doel. 

Dat doel was: Michiel de Ruyter zien. 

'Kunt u me zeggen waar Michiel hangt?'

Ik informeerde meteen bij de balie en kreeg ook meteen het juiste antwoord. Ha, goed museum daar. 

We gingen meteen door naar de juiste verdieping en ja hoor, daar was Michiel. 

In vol ornaat: 

De schilder van dit portret is Ferdinand Bol. En Ferdinand Bol maakte meerdere portretten van Michiel. 

Er waren vijf admiraliteitsgebouwen in de 17e eeuw en in al die gebouwen kwam een portret van Michiel te hangen. Een beetje zoals nu nog een portret van de koning in openbare gebouwen hangt. 

In 'ons' museum, het Westfries museum in Hoorn, hangt er ook een. Omdat hier ook een admiraliteitsgebouw was.  

Maar het kan natuurlijk niet dat die schilderijen exact hetzelfde zijn. 

Mijn man en ik zijn nu aan het kijken wat de verschillen dan zijn. Gewoon voor ons eigen plezier: zoek de verschillen. Altijd een leuk spelletje

We zagen inmiddels in het echt het portret in het Mauritshuis, het portret in het Rijks en nu dus in Middelburg. 

Dit is the one in Hoorn:

Nou, kijk zelf maar even! 

Zo was het

We hadden een voortreffelijke plek gekregen, met uitzicht op zee. Dat had je bijna in het hele restaurant geloof ik, maar wij zaten ook echt aan het raam. 

We werden heel vriendelijk ontvangen. Erg attent. Stoelen die werden aangeschoven en bijvoorbeeld ons werd verteld dat er nogal wat anderstaligen werkten en of we liever een Nederlands sprekend iemand zouden willen die ons zou bedienen. 

Ik had een kleine rugtas bij me, die ik naast mijn stoel zette, maar daar werd onmiddellijk een klein tafeltje geplaatst om de tas op te zetten

Alles zag er mooi en verzorgd uit. 

.

Wij kozen voor het eenvoudigste lunchmenu en daar hebben we bijna vier uur over gedaan. Voor alle duidelijkheid, dat was niet omdat het zo langzaam ging.

Nou, waar zal ik eens mee beginnen? 

Het beste misschien met het allereerste hapje? 

Dat was dit, wat je hiernaast ziet! Zo leuk met die bloemetjes. 

Je zou kunnen denken dat het hier  om liflafjes gaat en dat je na afloop eigenlijk nog even ergens een patatje zou willen halen. Dat was zeer beslist niet het geval.

Er waren veel gangen en er waden verschillende soorten overheerlijk brood bij. 

Nou ga ik natuurlijk niet iedere gang laten zien, daar is geen beginnen aan. Trouwens ik heb ook niet overal foto's van gemaakt. 

Maar ik kan je verzekeren dat alles er zo mooi en nog mooier uitzag. 

Wij vonden ook echt alles lekker, maar het was dus ook nog eens een lust voor het oog. Je krijgt een idee, toch? 

Dit was onze tweede twee-sterren ervaring en dit was de beste. We hebben er ontzettend van genoten. Extreem lekker, dat was het. En inderdaad zoals Ferrara opmerkte, meer een beleving dan een ervaring. 

Toen we dachten dat het klaar was en we koffie dronken, kwamen daar nog wat heerlijkheden bij. 

Nou kan ik nogal wat aan hoor, op eetgebied en mijn man ook. Maar dit, hoe lekker het er ook uit zag... dit ging echt niet meer. En dus vroeg ik of we het mee mochten nemen.

'Maar natuurlijk mevrouw'. De lekkernijen werden weer meegenomen en binnen de kortste keren stonden er twee fraaie doosjes op tafel, de moderne versie van een doggy-bag denk ik. 

Buiten stopten we de doosjes in de fietstassen en dachten dat het een goed idee zou zijn om lekker nog een eind te fietsen. We fietsten bijna helemaal langs de kust, daarna Breskens voorbij  en daar in de buurt van Hoofdplaat, aan de Schelde, hebben we tenslotte die doosjes opengemaakt en gesmuld van de inhoud. 

Tot slot nog de grap van de dag.  Toen we in het huisje waren heb ik nog even gegoogeld en ontdekte ik dat Sergio Herman helemaal niet meer de chef is. Die rol is overgenomen door Syrco Bakker. Herman was wel zijn mentor.

 Nou,  Syrco moet wel een uitstekende leerling zijn geweest!

Het was al weer onze laatste dag in Groede. We hebben meteen weer geboekt voor volgend jaar. 

Het huisje, niet het restaurant.  Dat doen we niet meer, we vonden het ook wel een beetje gênant eerlijk gezegd,  om daar zo te zitten eten terwijl overal ellende is en de voedselbanken nou ja... vul maar in.